Daily Archives: 22 Απριλίου 2014

Τα γκάλοπ αποκαλύπτουν


Σταύρος Χριστακόπουλος
Μια ατέλειωτη σειρά δημοσκοπήσεων δείχνει τους τελευταίους μήνες ότι τα δύο κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, η κυβερνώσα Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, κινούνται σε ποσοστά που, σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου, δεν ξεπερνούν συνήθως το 20% έως 21%, με πολλές από αυτές να δείχνουν τα δύο κόμματα κάτω από το 20%.
Το προβάδισμα ανήκει συνήθως στον ΣΥΡΙΖΑ και αυξομειώνεται σε επίπεδα από μικρότερο της μονάδας έως και 2,5%, ενώ η Ν.Δ. κάνει κάποια… διαλείμματα εμφανιζόμενη αυτή ως πρώτη.
◆ Είναι όμως δυνατόν να πάρουν στην ευρωκάλπη τα δύο πρώτα κόμματα έως 45% ή έως 50% συνολικά (αποτελέσματα στα οποία παραπέμπουν είτε η αναγωγή της πρόθεσης ψήφου επί των εγκύρων ψηφοδελτίων είτε οι πολιτικές εκτιμήσεις που τροφοδοτούν οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης);
◆ Αν ναι, πώς θα διανεμηθεί το υπόλοιπο 50% ή 55%;
◆ Ποιο είναι εν τέλει το κριτήριο που θα καθορίσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών;
Με εκκίνηση αυτές τις πρωταρχικές απορίες, θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε το τοπίο που διαμορφώνεται.
Οι «σκληροί πυρήνες»
Κατ’ αρχάς θα πρέπει να επισημάνουμε τη διαπίστωση των εταιρειών δημοσκοπήσεων ότι υπάρχει μεγάλη μείωση στις απαντήσεις. Κοινώς, ο κόσμος δεν απαντάει στις έρευνες, ενώ κάποιοι υπεύθυνοι εταιρειών είτε ρίχνουν αυτό το ποσοστό σε δραματικό επίπεδο είτε προειδοποιούν ότι τα αποτελέσματα των ερευνών τους είναι επισφαλή.
Επί των αριθμών, η συχνότατη εμφάνιση ποσοστών πρόθεσης ψήφου στα επίπεδα του 18% έως 21% για τα δύο μεγάλα κόμματα και τα αξιοσημείωτα μεγάλα ποσοστά της «γκρίζας ψήφου» αποτυπώνουν το ότι οι εκ των προτέρων αποφασισμένοι είναι κυρίως οι «σκληροί πυρήνες» των κομμάτων, μεταβεβλημένοι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ συγκριτικά με τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012, οπότε αποτυπώθηκαν τα κατώτατα επίπεδα και των δύο κομμάτων.
Για παράδειγμα, η πρόθεση ψήφου για τις ευρωεκλογές στην τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για το «Ποντίκι», η οποία διεξήχθη στις 17-18 Μαρτίου και δημοσιεύθηκε στις 20 Μαρτίου 2014, δίνει αντεστραμμένο το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου του 2012, με 19% για τον ΣΥΡΙΖΑ (16,78% τον Μάιο του 2012) και 17% για τη Ν.Δ. (18,85% τον Μάιο του 2012).
Προφανώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να εμφανιστεί δημοσκοπικά προβάδισμα οποιουδήποτε από τα δύο κόμματα σε έρευνες στις οποίες η «πρόθεση ψήφου» αποτυπώνει ποσοστά που κινούνται πέριξ του εκλογικού αποτελέσματος του Μαΐου του 2012, δηλαδή πολύ χαμηλότερα από το εκλογικό ποσοστό των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2012, στις οποίες τόσο η Ν.Δ. (29,66%) όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ (26,89%) εμφάνισαν επιδόσεις αυξημένες σε ποσοστό άνω του 10%.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ
Προφανώς – εκτός από τις αυξομειώσεις ποσοστών οι οποίες θα προκύψουν στα άλλα κόμματα, αλλά και την εμφάνιση νέων κομμάτων όπως το Ποτάμι – τις επιδόσεις των δύο μεγαλύτερων κομμάτων θα κρίνουν κατά κύριο λόγο οι αναποφάσιστοι και η αποχή. Π.χ., θα πάνε στην κάλπη οι απογοητευμένοι από τη Ν.Δ. και, αν ναι, τι θα ψηφίσουν;
Στη δημοσκόπηση της Pulse, την οποία προαναφέραμε, οι αναποφάσιστοι βρίσκονται στο 12%, ενώ κάθε πρόβλεψη για την αποχή είναι παρακινδυνευμένη – να θυμίσουμε απλώς ότι στις προηγούμενες ευρωεκλογές έφτασε το 47,37%.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατά καιρούς αποδώσει στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών χαρακτήρα προκρίματος για τη βιωσιμότητα του κυβερ
ητικού σχήματος και τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, ενώ προσφάτως ο πρόεδρός του Αλέξης Τσίπρας έθεσε ως στόχο ακόμη και τη νίκη με μία ψήφο διαφορά. Ας δούμε υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε – με τα τρέχοντα δεδομένα – να ελπίζει στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, λοιπόν, για να επιτύχει ένα αξιοσημείωτο και πολιτικά αξιοποιήσιμο αποτέλεσμα στην κάλπη, πρέπει να «σύρει» το αποτέλεσμα σε ποσοστά από 25% και πάνω και να κατοχυρώσει επίδοση όσο το δυνατόν πιο κοντά στο δικό του αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2012, κάτι που για τη Ν.Δ. φαίνεται αδύνατον λόγω της καταγραφόμενης κυβερνητικής φθοράς.
Ο στόχος αυτός θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με πόλωση, η οποία θα αποτρέψει, σε κάποιο μέτρο, τη διασπορά της αντικυβερνητικής ψήφου και θα τονίσει το κοινωνικό αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αποφεύγουν αυτού του είδους την πόλωση, με συνέπεια να κρατούν τη διαφορά σε επίπεδα εντός του στατιστικού λάθος.
Επιπλέον, για να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να φτάσει σε ένα υψηλό αποτέλεσμα, θα πρέπει να υπάρξει μεγάλη συμμετοχή στις εκλογές. Δηλαδή θα πρέπει να συμμετάσχει μεγάλο μέρος αυτών που έχουν πληγεί από την κρίση περισσότερο και, κατά συνέπεια, έχουν απογοητευθεί περισσότερο, καθώς θεωρητικά βρίσκονται πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ από όσο τα σχετικώς «ασφαλή» κοινωνικά στρώματα.
Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει όσοι – λόγω μεγάλης ατομικής και οικογενειακής οικονομικής καταπόνησης και συνακόλουθης απογοήτευσης – «παίζουν» με την αποχή (ενδεχομένως λόγω και της «χαλαρότητας» των ευρωεκλογών) να βρουν… κίνητρο για να ψηφίσουν, και μάλιστα πριμοδοτώντας την αξιωματική αντιπολίτευση.
Ζητείται πρόγραμμα
Το συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις είναι ότι η ρητορική περί ανατροπής της κυβέρνησης δεν έχει αποδώσει τα ζητούμενα, συνεπώς το υπό συζήτηση κίνητρο μπορεί να προσφερθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως με όρους προγράμματος. Το «να ρίξουμε την κυβέρνηση», χωρίς να είναι σαφές ότι «αυτό θα κάνουμε», είναι ελλιπές.
Εδώ ακριβώς φτάνουμε στον πυρήνα της δυσκολίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εμφανίσει σοβαρό δημοσκοπικό προβάδισμα, καθώς μέχρι σήμερα δεν έχει αποτυπωθεί μια «βεντάλια» προγραμματικού χαρακτήρα, η οποία θα εκφέρεται συνεχώς, με ένταση και διάρκεια, σε κάθε τόπο και χρόνο και από κάθε μέσο, με τρόπο πανομοιότυπο από το σύνολο των στελεχών του και κατανοητό από τον τελευταίο πολίτη.
Όπως μάλιστα υποστηρίζουν προβληματιζόμενα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το κριτήριο «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» δεν εμφανίζεται σε καμιά δημοσκόπηση στην πρώτη σειρά των κριτηρίων ψήφου, είτε πρόκειται για ευρωεκλογές είτε για τοπικές εκλογές, προφανώς η χαμηλή δημοσκοπική πτήση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αποτελεί πονοκέφαλο για την Κουμουνδούρου, θα μπορούσε να ξεπεραστεί κυρίως με όρους προγράμματος, με επίκεντρο μάλιστα τη λεγόμενη… «καθημερινότητα»!
Στέλεχος, μάλιστα, του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι θα πρέπει να πούμε στον κόσμο «εμείς θέλουμε να κάνουμε αυτά κι εκείνα και έλα να τα κάνουμε μαζί». Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ή όχι μια παρόμοια επιλογή μένει να φανεί…


Το Ποντικι

Επικήρυξη των συνταξιούχων υποσχέθηκε ο Σαμαράς στη Μέρκελ!


Δια χειρός Αλιθέρση


Μόλις χθες αποκαλύφθηκε  από σοβαρή πηγή του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος ότι, κατά  τη διάρκεια του γεύματος της γερμανικής και ελληνικής αντιπροσωπείας  στην Πλάκα, μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε τη  Γερμανίδα Καγκελάριο,  κ. Μέρκελ.
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός,  μετά τις σχετικές προπόσεις που προηγούνται ενός επισήμου γεύματος, ξεπερνώντας  τα ειωθότα και, ενώ αρχικά καθόταν απέναντι στην Καγκελάριο,  σηκώθηκε από τη θέση του και κάθισε δίπλα της. Η κ. Μέρκελ απολάμβανε……

ανέμελη την ελληνική φιλοξενία, καθώς και τις ελληνικές νοστιμιές,  και μάλιστα έτρωγε  αρνίσια παϊδάκια  με τα χέρια  και έπινε  χύμα κρασί! Ήταν σε κατάσταση ευφορίας  και έδειχνε να αισθάνεται σαν στο σπίτι της.

Αγγελική, της λέει ο πρωθυπουργός με τη φυσική γλυκύτητα και σεμνότητα που διαθέτει -αφού πλησίασε στ’ αυτί της- να ξέρεις ότι σου έχω μια έκπληξη. Εκείνη, χωρίς να σταματήσει να τρώει με τα χέρια, έσκυψε προς τη μεριά του πρωθυπουργού, για να ακούσει. Το καλύτερο σου το κράτησα  τελευταίο,  συνέχισε ο κ. Σαμαράς. Εμείς στην Κυβέρνηση, ύστερα από δική μου πρόταση, αποφασίσαμε στην Ελλάδα να επικηρύξουμε τους συνταξιούχους και ως προεδρεύων της ΕΕ θα προτείνω αυτό το μέτρο να υιοθετηθεί και από τις υπόλοιπες κυβερνήσεις.
Η κ. Μέρκελ, σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή, σταμάτησε να μασάει και, αφού  έμεινε προς στιγμήν με ανοιχτό το στόμα, σε λίγο με σπασμένα ελληνικά  αναφώνησε: «Αυτό είναι καταπληκτικό, Αντώνης!» ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης διαγράφτηκε στο πρόσωπό  της. «Είναι θαυμάσιο» συνέχισε να λέει πάλι με σπασμένα ελληνικά. «Ούτε εμείς στη Γερμανία  θα μπορούσαμε να το είχαμε σκεφτεί αυτό, που έχουμε πολλές ανάλογες εμπειρίες!»και συνέχισε τώρα να τρώει με πιο γρήγορο ρυθμό λες και της άνοιξε η όρεξη μ’ αυτό που άκουσε.
Πρόκειται για μία απόφαση, συνέχισε να της λέει ο πρωθυπουργός μας,  που για να βρούμε πώς θα υλοποιηθεί, δουλέψαμε σκληρά στην κυβέρνηση. Δούλεψε όλο το υπουργικό συμβούλιο. Και οι  βουλευτές μας, και αυτοί δούλεψαν σκληρά.  Αυτό που, από τους εχθρούς μας, τους εχθρούς της προόδου, ακούγεται ότι το μόνο που ξέρουν είναι να λεν «ναι σε όλα» είναι ένα μεγάλο ψέμα. Αυτοί  όμως που έδωσαν «ρέστα»  συνέχιζε να λέει ο πρωθυπουργός, ενώ η καγκελάριος  δεν σταμάτησε να τρώει, πιάνοντας τα παιδάκια και με τα δυό χέρια τώρα,  ήταν  ο Άδωνης και ο Γιάννης ο Στουρνάρας. Και για να πω και του στραβού το δίκιο και ο Κυριάκος  ο Μητσοτάκης, που με την ιδιαίτερη ευφυΐα  που τον διακρίνει, έδωσε κι αυτός τον καλύτερό του εαυτό.
Και ενώ η Καγκελάριος κόντευε να  ξεκοκαλίσει ολόκληρη την πιατέλα με τα παϊδάκια που είχε μπροστά της,  ο Πρωθ
πουργός,  που από τη χαρά του δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα, συνέχιζε να της εξιστορεί το σχέδιο επικήρυξης των ελλήνων συνταξιούχων, που, μόλις μπει και η τυπική υπογραφή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα είναι πλέον νόμος του κράτους και  θα ισχύσει αμέσως από την επόμενη των ερχόμενων εκλογών!
Σκεφτήκαμε, συνέχισε να της  λέει ο Πρωθυπουργός, μήπως κάποιοι λαϊκιστές αντιδράσουν, γι αυτό δώσαμε μια μικρή παράταση.  Εμείς όμως, ως κυβέρνηση,  πιστεύουμε  ότι πρόκειται για ένα απόλυτα ρεαλιστικό μέτρο που θα έχει κι αυτό, όπως και τα προηγούμενα, την αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.
Ποτέ άλλοτε δεν είδα τον Πρωθυπουργό τόσο χαρούμενο, μας είπε ο άνθρωπος του περιβάλλοντός του, που μας εμπιστεύτηκε την είδηση. Ποτέ  ο  Πρωθυπουργός, ο οποίος πάντα χαμογελά, δεν είχε ένα τέτοιο πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης και ευτυχίας.

Και μέσα στο γενικότερο κλίμα ευφορίας που  επικρατούσε μεταξύ των δύο μερών  και τα άπταιστα γερμανικά της ελληνικής αντιπροσωπείας, ο Πρωθυπουργός, λες και δεν υπήρχαν άλλοι γύρω του, συνέχισε να εξιστορεί στην κ. Μέρκελ το σχέδιο της επικήρυξης των Ελλήνων συνταξιούχων.

Θα τους δώσουμε μία βδομάδα περιθώριο, για να  αποποιηθούν τη σύνταξη και όλα τα άλλα προνόμια που απολαμβάνουν ως συνταξιούχοι. Μηδενική ανοχή εκ μέρους μας απέναντί τους και μηδενική εκ μέρους τους επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.  Όσοι  αποποιηθούν τη σύνταξη και μας αποδείξουν με ποιο τρόπο θα ζουν, θα εξαιρεθούν της επικήρυξης, γιατί ο ανθρωπιστικός ρόλος της κυβέρνησής μας είναι αδιαπραγμάτευτος.

Και ενώ η κ. Μέρκελ, που  εκτός από τα αρνίσια παιδάκια τα οποία  τίμησε δεόντως δοκίμαζε όλες τις λιχουδιές του τραπεζιού και   έδειχνε ότι δεν την ενδιαφέρουν οι λεπτομέρειες των όσων της έλεγε ο Πρωθυπουργός, εκείνος μιλούσε ασταμάτητα και της ανέλυε ολόκληρο το σχέδιο της επικήρυξης, χωρίς καν ο ίδιος να προσέξει ότι οι λεπτομέρειες  του σχεδίου του δεν ενδιαφέρουν την υψηλή επισκέπτρια.

Ήδη ετοιμάζουμε ειδικό εποχιακό σώμα «κυνηγών  συνταξιούχων», συνέχισε να λέει ο Πρωθυπουργός. Έτσι θα δώσουμε δουλειά στους φίλους μας που μας στηρίζουν και πίνουν νερό στο όνομά  μας. Εξ άλλου το κόστος της όλης  επιχείρησης θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου από   κονδύλια του ΕΣΠΑ, με αποτέλεσμα να εισρεύσει  στη χώρα μας και ζεστό… κοινοτικό χρήμα. Αυτό  θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα  να κινηθεί η αγορά, να έχουμε αλυσιδωτή  μείωση της ανεργίας, ανάπτυξη και φυσικά πρωτογενές πλεόνασμα, που θα το ζήλευαν όλες οι αναπτυσσόμενες χώρες, αυτές που από κάποιους ονομάζονται τριτοκοσμικές. 

Επιπλέον θα κλείσουν και άλλα νοσοκομεία και  έτσι θα  αποφευχθούν περιττές δαπάνες, με αποτέλεσμα το πλεόνασμα να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο. 

Έτσι ένα μέρος του ποσού που θα προκύψει από την εξοικονόμηση  των δαπανών, που αφορούσαν τους πρώην συνταξιούχους, θα κατατίθεται για την αποπληρωμή του χρέους. Ένα άλλο  για την ανακεφαλαιοποίηση  των τραπεζών μας.  Ένα τρίτο   θα αξιοποιείται για την αγορά νέων οπλικών συστημάτων –είναι γνωστό ότι η άμυνα και η εθνική μας ανεξαρτησία αποτελούν αδιαπραγμάτευτη κυβερνητική προτεραιότητα-  και ένα  τέταρτο θα αποστέλλεται στο εκστρατευτικό μας σώμα, που υπερασπίζ
εται τα πάτρια  εδάφη μας στο… Αφγανιστάν! Και εφόσον  υπάρξει  περίσσευμα από το σχετικό κονδύλιο, θα καλύπτεται και το εκστρατευτικό μας σώμα, που υπερασπίζεται τα πάτρια εδάφη μας στο… Κόσσοβο!  

Όσο γι αυτούς που θα  υποβάλλουν δηλώσεις  αποποίησης είναι σίγουρο ότι θα μπουν  στο βιβλίο Γκίνες  ως οι μοναδικοί  «εν ζωή πρώην συνταξιούχοι»! Πρόκειται φυσικά για  παγκόσμια πρωτιά!

«Συγχαρητήρια, συγχαρητήρια, Αντώνης!», είπε και πάλι με σπασμένα ελληνικά η καγκελάριος, χωρίς να έχει ακούσει όλες τις λεπτομέρειες, ενώ ο πρωθυπουργός γελούσε, κοιτώντας τώρα όλη την ομήγυρη που απολάμβανε το εξαιρετικό γεύμα, μικρό δείγμα κι αυτό της ελληνικής φιλοξενίας!

ΥΓ. α) Η σκέψη κάποιων μελών της κυβέρνησης ότι εξ αιτίας αυτού του μέτρου θα προκληθούν κοινωνικές αντιδράσεις δεν είχε βάση. Η τελική εκτίμηση είναι ότι πολλές ασθενείς κοινωνικές ομάδες θα στηρίξουν αυτό το μέτρο, επειδή θα έχουν μεγαλύτερο μέρισμα πλεονάσματος τις παραμονές των εκάστοτε εκλογών.
  
β) Σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή, την τελευταία στιγμή, λίγο πριν παρθεί η πρωτοποριακή  αυτή απόφαση, απεσοβήθη κατάρρευση  της κυβέρνησης, λόγω της έντονης διαφωνίας μεταξύ του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής συμπολίτευσης, κυρίου Βενιζέλου. Ο μεν πρώτος ήθελε οι συνταξιούχοι να εκτελούνται δια της γκιλοτίνας, για να είναι ανώδυνος ο θάνατος, ο δε  δεύτερος με σταύρωση, για να είμαστε και κοντά στο κλίμα των ημερών. Τελικά επελέγη η συμβιβαστική λύση της εκτέλεσης δια τυφεκισμού και απεδείχθη ότι η κυβερνητική συνοχή είναι αρραγής.

Και αν  κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για φανταστικό σενάριο, πλανώνται πλάνην   οικτράν!
Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Χατζηνικολάου: Ο Θεοδωράκης ήθελε να επιβάλει τους όρους του

Χατζηνικολάου: Ο Θεοδωράκης ήθελε να επιβάλει τους όρους του

«Τους όρους σε μια εκπομπή τους βάζει ο προσκαλών, δεν τους βάζει ο προσκαλούμενος», σχολίασε ο Νίκος Χατζηνικολάου στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Star αναφερόμενος στην ακύρωση της εκπομπής «στον ενικό» με τον Σταύρο Θεοδωράκη.
Όπως είπε ο Νίκος Χατζηνικολάου ο Θεοδωράκης ενώ είχε αποδεχθεί να μιλήσει και με δημοσιογράφους στην εκπομπή σήμερα σε νεώτερη επικοινωνία είχε αλλάξει γνώμη.
«Γι αυτό ακύρωσα την πρόσκλησή μου» είπε ο Νίκος Χατζηνικολάου.

.tribune.

Μας σέρβιραν «Ποτάμι», θα χτίσουν «Γέφυρες»!…


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
Κάποιοι χαρακτήρισαν την ανακοίνωση ως «κεραυνό εν αιθρία» ενώ άλλοι υπαινίχθηκαν «παρασκηνιακά μαγειρέματα» σε γνωστά «χαλκεία» όπου, όπως ψιθυρίζεται, ζούνε και λειτουργούν αυτοί που προγραμματίζουν και ορίζουν την Τύχη της Ελλάδας και των Ελλήνων.
Φαντάζεται κανείς σκοτεινά δωμάτια όπου γνωστοί και άγνωστοι «ολιγάρχες» καπνίζουν πούρα Αβάνας (κοστίζουν τα άτιμα και ας τα παράγουν «χαμηλόμισθοι» Κουβανοί Κομμουνιστές εργάτες ή καπνεργάτες «καπιταλιστικών» χωρώνhttp://www.mademan.com/mm/10-most-expensive-cigars.html) και απολαμβάνουν βρέχοντας τα χείλη τους ένα ποτήρι από άγνωστες στους περισσότερους από εμάς γαλλικές σαμπάνιες που κοστίζει από ένα μηνιάτικο επιδόματος ΟΑΕΔ ή σύνταξης του ΙΚΑ μέχρι το ετήσιο εισόδημα ενός στρατηγού, ενός ανώτατου Δικαστικού λειτουργού, ενός καθηγητή Πανεπιστημίου (εάν ενδιαφέρεστε να τον δείτε σαν δίνω παρακάτω τον σχετικό τιμοκατάλογος): http://listdose.com/top-10-most-expensive-champagnes/).
Αναφέρομαι, φυσικά, στη γέννηση της νέας πολιτικής Κίνησης με επικεφαλής τον κ Θεοδωράκη, που ήρθε ως Πολιτικό Κόμμα όχι από το «πουθενά» αλλά από εκείνα τα σπλάχνα του «σπαραζόμενου» ΠΑΣΟΚ που ΔΕΝ είχαν ήδη προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ και ΔΕΝ παρέμειναν πιστά στον νέο Πρόεδρό του τον καθηγητή κ Βενιζέλο.
Τις τελευταίες εβδομάδες μετά την διθυραμβική ανακοίνωση γέννησης του Κόμματος που βαφτίστηκε ΠΟΤΑΜΙ οι «δημοσκοπήσεις» δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ (που ήθελε και θέλει να μας Κυβερνήσει) και τη ΝΔ η οποία με το «υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ» του κ Βενιζέλου συνεχίζει, έστω με 152 ΝΑΙ, να μας Κυβερνά, να παίζουν «τραμπάλα» με επιπέδου «στατιστικού λάθους».
Κάθε εχέφρων Έλληνας και Ελληνίδα αντιλαμβάνεται και συνειδητοποιεί ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ (έχοντας ενσωματώσει ένα τεράστιο κομμάτι του παλαιού ΠΑΣΟΚ) προαλειφότανε ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΤΑΝ να αναλάβει τις ευθύνες της ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Σοφή πολιτική στρατηγική καθώς ακόμα εξελίσσεται το δράμα της πλήρους και αμετάκλητης υποταγής μας στην τρόικα των δανειστών.
Ποιος θα ήθελε να παραλάβει μια «απασφαλισμένη χειροβομβίδα» και μαζί τις ιστορικές ευθύνες αδυναμίας να εφαρμόσει «υποσχέσεις» που ΔΕΝ μπορεί πλέον να εφαρμοστούν εκεί που οδηγήθηκαν τα πολιτικά πράγματα από το ΠΑΣΟΚ, την «υπηρεσιακή Κυβέρνηση» και τώρα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ;
Ξαφνικά, έτσι στα γνωστά μας «καλά καθούμενα», οι στατιστικές εικόνες τις οποίες είχαμε συνηθίσει κατηγορώντας δημοσκόπους και ΜΜΕ για «μαγείρεμα» μπερδεύτηκαν και τώρα, προχωρώντας προς διπλές εκλογές, και ενόψει του Πάσχα, Κόμματα, πολιτικοί, ΜΜΕ και δημοσκόποι και μαζί τους εμείς οι απλοί (αλλά όχι, διαπιστωμένα, ούτε στο διηνεκές αγνοί και άδολοι ψηφοφόροι) φαίνεται να χάνουμε «και τα αυγά και τα…Πασχάλια»!..
Θα δούμε, θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε απίστευτα πράγματα οδεύοντας προς τις διπλές ΕΚΛΟΓΕΣ…
Στο ελληνικό πολιτικό παλκοσένικο σύγχρονων «Μαυρογιαλούρων» σχεδόν 500 εκατομμύρια ευρώ από το «πρωτογενές πλεόνασμα» που μας το σέρβιραν με «πλύση εγκεφάλου» τα «συστημικά» ΜΜΕ θα διανεμηθεί για προσωρινή «ανακούφιση» ενός εκατομμυρίου ταλαιπωρημένων ιθαγενών και μάλιστα ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ!…
Θα ζήσουμε στιγμές απερίγραπτου κάλλους με αυτή την διανομή.
Θα ενταθούν οι συζητήσεις για επιμήκυνση του χρέους (που κανείς εχέφρων και γνώστης οικονομικών δεν δέχεται ότι η Ελλάδα μπορεί να αποπληρώσει) και για παράλληλη ελαφρά μείωση των επιτοκίων.
Θα αυξηθούν γεωμετρικά οι αναφορές στην Ελληνική Οικονομική ανάκαμψη και τη δυνατότητα να βγούμε για «δανεισμό στις Αγορές» ίσως με Κρατικά ομόλογα 5-ετούς διάρκειας και με επιτόκια γύρω στο 6%.
Την ίδια χρονική περίοδο θα συνεχίσουν να αυξάνονται τα ποσοστά ανεργίας σε όλες τις ηλικίες, οι ουρές σε δωρεάν συσσίτια, οι αριθμοί πολιτών που ΔΕΝ μπορούν να πληρώσουν τα «χρέη στο Κράτος…» και, ως δραματική παράπλευρη «απώλεια» οι αυτοχειρίες…
Υπάρχουν εκείνοι που αρχίζουν να πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την αίγλη και την δυναμική που είχε αποκτήσει (αφού, βέβαια, είχε ενσωματώσει ένα τεράστιο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ 4πλάσσιο και 5πλάσιο της δικής του ιστορικής δύναμης).
Υπάρχουν επίσης εκείνοι που προεξοφλούν ότι οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος θα συνεργαστούν μετεκλογικά σε ένα νέο πολιτικό μόρφωμα.
Κάποιοι «ψυχανεμίζονται» ότι το ΠΟΤΑΜΙ γεννήθηκε για να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες Εθνικές εκλογές.
Δανειστές και αγορές ΔΕΝ πρόκειται να δεχτούν συζητήσεις από μια αμιγή Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…
Υπάρχει το προηγούμενο της «αθέτησης» υποσχέσεων τύπου Ζάππειο ένα, δύο, τρία…δεκατρία από τον κ Σαμαρά στην σύναψη ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΟΥ «γάμου» με το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ του κ Βενιζέλου και, ουσιαστικά, αθέτηση υποσχέσεων με την αιτιολογία της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…
Γιατί να αποκλείσουμε τη σύναψη ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΥ «γάμου» μεταξύ του κ Τσίπρα και του κ Θεοδωράκη με στόχο την κατάληψη της ΕΞΟΥΣΙΑΣ που θα δώσει και την απαραίτητη «αιτιολογία» κυβιστικών εφαρμογών όπως τις ζήσαμε με τον κ Σαμαρά στην αδυναμία εφαρμογής υποσχέσεων για κατάργηση ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ και άρνηση καταβολής «οφειλομένων» στην τρόικα;
Με άλλα λόγια, τώρα έχουμε το ΠΟΤΑΜΙ οπότε μπορούμε να χτίσουμε γέφυρα για την κατάληψη της Εξουσίας και την «υποχρεωτική» αθέτηση υποσχέσεων…
Προβλέπω παραγγελίες για αρκετά κουτιά πούρων Αβάνας, που κατασκευάζονται από χέρια φτωχών Κουβανών, για να κατευθύνονται σε χέρια πλούσιων «καπιταλιστών» και προβλέπω παραγγελίες για κιβώτια με φιάλες σαμπάνιας όπου το ένα ποτηράκι θα αξίζει πολύ περισσότερο από το Προεκλογικό επίδομα της κυανοπράσινης Συν-Κυβέρνησης.
Προέχει, στο διηνεκές: Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ!…

Βάζουν χέρι στα ταμεία λίγο πριν την κάλπη με γερμανικό σχέδιο

ΝΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο ασφαλιστικό με 8 αλλαγές “γερμανικού τύπου”
Ανατρέπονται όλα στο ασφαλιστικό σύστημα. Δεν κρατιούνται οι μνημονικοί. Το υπουργείο Εργασίας ήδη μελετά το γερμανικό σύστημα το οποίο θα αποτελέσει τη βάση πάνω στο οποίο θα στηριχτεί το νέο ελληνικό….


Οι αλλαγές ακουμπούν τουλάχιστον οκτώ βασικά σημεία και πιο συγκεκριμένα αλλάζουν τα πάντα στις συντάξεις, τις εισφορές και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Το νέο ασφαλιστικό, όπως το παρουσιάζει ο «Τύπος της Κυριακής» χτίζεται με τη συνδρομή και τεχνογνωσία του γερμανικού ΙΚΑ, ενώ και η Τρόικα έχει θέσει επιτακτικά ζήτημα αλλαγώ στις συντάξεις και νέου ασφαλιστικού μέσα στο 2014.
Για το λόγο αυτό έχει συμπεριληφθεί και ειδικό κεφάλαιο στο νέο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που συμφωνήθηκε με την κυβέρνηση.
Το συνταξιοδοτικό μοντέλο της Γερμανίας παρουσιάστηκε σε “κλειστή” ενημέρωση που είχαν η διοίκηση και στελέχη του ΙΚΑ από τον πρόεδρο του Οργανισμού Γερμανικής Ασφάλισης Συντάξεων, δρ Αξελ Ράιμαν, το διήμερο της Μεγάλης Τρίτης και της Μεγάλης Τετάρτης σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Βέβαια, ο Ράιμαν δεν ήρθε μόνος του αλλά προσκλήθηκε από τη διοίκηση του ΙΚΑ, για να δώσει τεχνογνωσία για το πως λειτουργεί το συνταξιοδοτικό σύστημα της Γερμανίας που καλύπτει 75,8 εκατομμύρια ασφαλισμένους και 30,2 εκατομμύρια συνταξιούχους με ετήσιο προϋπολογισμό 397 δισ. ευρώ.
Το «γερμανικό μοντέλο» θα αποτελέσει τον κορμό των αλλαγών που θα γίνουν στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, με πρώτο βήμα τις ενοποιήσεις των Ταμείων σε τρεις φορείς και από το 2016 – 2017 τη δημιουργία ενός και μόνο Εθνικού Φορέα Σύνταξης.
Η κυβέρνηση (υπουργείο Εργασίας) προετοιμάζει τις αλλαγές και αναμένεται να ανακοινωθεί επιτροπή με συντονιστή το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), το οποίο θα παραδώσει πόρισμα – μελέτη για τις ενοποιήσεις των Ταμείων μέχρι το φθινόπωρο, ώστε μέχρι το τέλος του 2014 – αρχές 2015 – να έχει ψηφιστεί ο νέος νόμος.
Αναλυτικά οι οκτώ παρεμβάσεις που προετοιμάζονται:
  1. Ατομικοί λογαριασμοί στην κύρια ασφάλιση: Κάθε εργαζόμενος θα παίρνει σύνταξη με βάση τις εισφορές που έχει πληρώσει
  2. Ρήτρα αύξησης εισφορών ή μείωσης συντάξεων και για τα ελλείμματα των Ταμείων κύριας σύνταξης: Αυτόματες αναπροσαρμογές των συντάξεων και εισφορών σε περίπτωση που ξεφεύγουν ο
    συνταξιοδοτικές δαπάνες.
  3. Ενοποιήσεις Ταμείων για κύρια σύνταξη σε 3 φορείς από το 2015: Το ΙΚΑ θα περιλαμβάνει όλους τους μισθωτούς ιδιωτικού / δημοσίου τομέα, ο ΟΑΕΕ όλους τους αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες και ο ΟΓΑ τους αγρότες.
  4. Ενσωμάτωση επικουρικών Ταμείων στο ΙΚΑ από το 2015: Συγχώνευση κύριας και επικουρικής σύνταξης
  5. Αλλαγές στα χαμηλά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από το 2015: Φραγμός στις πρόωρες συντάξεις πριν τα 62
  6. Μείωση στα ποσοστά αναπλήρωσης κύριων και επικουρικών συντάξεων: Η ενοποίηση των συντάξεων θα γίνει με μείωση και των σημερινών ποσοστών αναπλήρωσης ώστε το συνολικό ποσό να μην υπερβαίνει το 65%.
  7. Είσοδος επαγγελματικών ταμείων ασφάλισης: Τα Ταμεία που θα αποφασίσουν να δημιουργήσουν επιμέρους κλάδοι με συμφωνία εργαζομένων εργοδοτών για συμπληρωματικές παροχές.
  8. Ενα Ταμείο για σύνταξη ως τις αρχές του 2017: Ο Εθνικός Φορέας θα είναι ουσιαστικά το ΙΚΑ μέσω στο οποίο θα λειτουργούν ως τομείς όλα τα επιμέρους ταμεία.

πηγη

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ..Η ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ "ΑΞΙΟΠ(ΟΥ)ΣΤΙΑΣ"

Κάνει ότι είναι και δεν είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ… για να εξαγνίσει και να μην γκρεμίσει τα μνημονι8ακό καθεστώς! Μια “βρωμογύφτισσα” ξεφτίλισε τ' αφεντικά των φανερών και κρυφών μνημονιακών κομμάτων του Μερκελιστάν!


Κι αφού το ανώτερο όργανο μεταξύ δύο Συνεδρίων -η Κεντρική Επιτροπή- αποφάσισε… την καρατόμησαν τα κέντρα καθοδήγησης της ηγετικής ομάδας… πέρα κι έξω από κάθε3 κομματική και δημοκρατική διαδικασία!
Κι ο κηπουρός του Αλέξης (που στο διάβολο ακούστηκε κόμμα της αριστεράς να εισάγει -όπως ο Σημίτης κι ο Γιωργάκης- αξιωματούχο-κηπουρό με την «ιδιότητα» του ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ;), κάποιος Νίκος Παππάς (θα μας πει που βολεύτηκε από τον Άκη Τσοχατζόπουλο για να «υπηρετήσει» τη θητεία του;), μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, δήλωσε: «Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει αποφάσεις όχι με βάση τη μεγιστοποίηση των ποσοστών του αλλά βάσει και…

άλλων ισορροπιών που πρέπει να τηρούνται».

«Ισορροπίες» με τους σιωνιστές και το ισραηλινό ναζιστικό καθεστώς, ισορροπίες με τις επιλογές του Κεντρικού Ισραηλίτικου Συμβουλίου (τους ντόπιους σιωνιστές), ισορροπίες με τον «προοδευτικό» Ομπάμα, ισορροπίες με τους Νατοϊκούς μισθοφόρους στη Συρία, ισορροπίες για ξεπούλημα της Κύπρου (διζωνική, διχοτόμηση)…
Τώρα ισορροπίες και με τους πράκτορες του Ερντογάν!



Οι λύκοι της ΕΕ και οι στρουθοκάμηλοι της αριστεράς

Γιάννης Ελαφρός
Αποκαλυπτική για την πορεία όχι μόνο της προεκλογικής αντι­παράθεσης αλλά συ­νολικά της πολιτι­κής και ταξικής διαπάλης αποτέλε­σαν όσα έγιναν μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη Κυ­ριακή.Εκεί, η Αριστερή Πλατφόρ­μα κατέθεσε τροπολογίες στη διακή­ρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλο­γές, οι οποίες κινούνταν στις γνωστές τοποθετήσεις της Πλατφόρμας για τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ευρωζώνης και της EE και έθεταν, με χλιαρό θα λέγαμε τρόπο, την ανάγκη ύπαρξης εναλλακτικής προοπτικής σε ρήξη με την ευρωζώνη και την EE.
Η έκφραση και μόνο αυτής της πολι­τικής γνώμης, η οποία καταψηφίστη­κε στην ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε σε μια συστημική καταιγίδα. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, οι ομιλούσες κεφα­λές των καναλιών, οι πρόθυμες γρα­φίδες των συγκροτημάτων του Τύ­που, τα ιντερνετικά τρολ του Μα­ξίμου, όλοι αυτοί μαζί, σαν κάποιο μυστικό χέρι να τους κινητοποίησε, επιτέθηκαν με σφοδρότητα ενάντια σε όσους «απειλούν τη σταθερότη­τα της χώρας εντός του ευρώ και της ΕΕ». Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος πάει να μετακινηθεί έστω και λιγάκι από τη λογική του ευρωμονόδρομου θα αντιμετωπίζεται ως εχθρός του έθνους και της σωτηρίας της οι­κονομίας (τους).
Το κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό προσωπικό που απαρτίζει την κυβερ­νητική συμμορία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ εί­ναι αποφασισμένοι να παίξουν πολύ σκληρά τον εκβιασμό και το δίλημ­μα «ΕΕ και ευρώ ή χάος», «μέσα σε ευρωζώνη και ΕΕ ή καταστροφή». Η επιλογή όμως αυτή δεν είναι ένα προεκλογικό τέχνασμα για να στρι­μώξει τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως λέει η αξι­ωματική αντιπολίτευση, γιατί έτσι τη συμφέρει. Το εκβιαστικό δίλημμα μπαίνει από την ίδια τη ζωή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η συμμετοχή της Ελλάδας στη λυκοσυμμαχία των μο­νοπωλίων ήταν και είναι μια στρατη­γική επιλογή του ελληνικού κεφαλαί­ου και μια επιστράτευση υπέρτερων διεθνών συμμά­χων, αυτής της σύγχρονης αντι­δραστικής Ιερής Συμμαχίας, για την υπερνίκηση των εργατικών και λαϊκών αντι­στάσεων στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα. Και πολύ περισσότερο στην επόμενη πε­ρίοδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευ­ρωζώνη, με το νέο θεσμικό πλαίσιο (Σύμφωνο για το Ευρώ, κανονισμοί 472 και 473) αναδεικνύονται στους αδίστακτους φρουρούς των διαρκών Μνημονίων.
Ξέρουν λοιπόν πολύ καλά όλοι αυ­τοί πως το ερώτημα «μέσα ή έξω από το ευρώ και την ΕΕ» είναι το κρίσιμο ερώτημα, αποτελεί Λυδία Λίθο για το ποια πολιτική δύναμη θέλει να εφαρ­μόσει και να παλέψει φιλεργατική και φιλολαϊκή πολιτική. Στην πραγμα­τικότητα το «Έξω από το ευρώ και την ΕΕ» συνδέεται άμεσα και αποτε­λεί έκφραση της πολιτικής γραμμής υπέρ των εργατικών – λαϊκών συμ­φερόντων χωρίς όρους και όρια, για την κατάργηση των Μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους, ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου, «έξω» από τη σάπια πολιτική, τον πουλημέ­νο πολιτισμό και την αγοραία λογική του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης και της κρίσης. Γι’ αυτό οι πρασινογάλαζοι πολιτι­κοί κολαούζοι του συστήματος προχωρούν σε πολιτικό μπούλινγκ σε όποιον τολμήσει να διαφοροποιηθεί, επιβάλλουν καθεστώς ιδεολογι­κής τρομοκρατίας και κρατικής κατα­στολής (βλέπε απαγορεύσεις την 8η Γενάρη, την 1η και 11η Απρίλη) για να φέρουν την αντιπαράθεση εντός του δικού τους συστημικού και ευρω-λαγνικού γηπέδου, για να διεκδική­σουν τη νίκη με καλύτερους όρους.
Πώς απάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον πολυβολισμό; Το δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ» το έχει θέσει η ΝΔ, μην το αναπαράγουμε εμείς εδώ, απάντησε στον Π. Λαφαζάνη από το βήμα της ΚΠΕ ο Ν. Παππάς, στενό­τατος συνεργάτης του Αλ. Τσίπρα. Νομίζει άραγε η ηγεσία του ΣΥΡΙ­ΖΑ πως θα αντιπαρατεθεί στην επέ­λαση των λύκων με την τακτική της στρουθοκαμήλου; Δεν νομίζουν πως μένουν κάπως εκτεθειμένοι; Γι’ αυ­τό προχώρησαν ακόμα περισσότερο: αποφάσισαν να κατέβουν στο γήπεδο του αντιπάλου. «Θέλουμε να σώσου­με την Ελλάδα μέσα στο ευρώ» λένε και «όχι να σώσουμε
το ευρώ σε βά­ρος του λαού» (σε μια αχνή απόχρω­ση του ξεπερα­σμένου και μεσοβέζικου συν­θήματος «καμιά θυσία για το ευ­ρώ»).
Αμέσως ξεχύθηκαν στα κανάλια τα στελέχη της πλειο­ψηφίας του ΣΥ­ΡΙΖΑ κι έδιναν όρκους πίστης στο ευρώ και την ΕΕ, στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι όταν υποψήφια ευρωβουλευτής της Αρι­στερής Πλατφόρμας τόλμησε να πει πως μπορεί να γίνει δημοψήφισμα για το ευρώ, πάλι έπεσαν πάνω να διορθώσουν πως εάν γίνει δημοψή­φισμα αυτό θα αφορά τις επιλογές της τρόικας.
Μπορεί όμως μια πολιτική δύναμη που υποχωρεί με τέτοιο τρό­πο στην αστική επίθεση, που εντάσσε­ται στο στρατόπεδο του αντιπάλου στο κρίσιμο θέμα του ευρώ και της ΕΕ, να προωθήσει τα εργατικά – λαϊκά συμ­φέροντα; Κι ακόμα, μπορούν οι αγω­νιστές της Αριστερής Πλατφόρμας, η οποία έσπευσε να δηλώσει νομιμο­φροσύνη στην πλειοψηφική υποτα­κτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, να παρα­μείνουν σε ρόλο εσωτερικής αίρεσης, την ώρα που κρίνονται τόσο πολλά για τα ζωτικά συμφέροντα του λαού;
Μπορεί η μαχόμενη αγωνιστική βά­ση του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί τη γε­νικότερη μετάλλαξη της ηγεσίας του στο βωμό της «κυβερνησιμότητας;»
Χρειάζεται μια άλλη Αριστερά που θα σηκώσει το γάντι της αστικής επί­θεσης, που θα συγκρουστεί και θα ανατρέψει την επιδρομή κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, που θα υψώσει την κόκ­κινη, ταξική και διεθνιστική, σημαία τού «έξω από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ», της αντικαπιταλιστικής ρήξης και ανατροπής. Γι’ αυτό αγω­νίζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γνωρίζουμε πως δεν είναι το τέλος της διαδρομής προς τον μεγάλο πόλο της αντικαπιταλιστικής ανατρεπτικής Αριστεράς, αλλά ένα ελπιδοφόρο βήμα μπροστά. Σης επερχόμενες εκλογές η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ πρέπει να ενισχυθεί από όλους τους αγωνιστές και εργαζόμενους που επιθυμούν μια άλλη Αριστε­ρά, ακόμα κι αν δεν συμφωνούν σε όλα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το μήνυμα από την ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα είναι πολύ θετικό για τον κόσμο της Αριστεράς.
ΠΡΙΝ 19/4/2014

Σύντομη Περιγραφή: 

Γιάννης Ελαφρός
Το κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό προσωπικό που απαρτίζει την κυβερ­νητική συμμορία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ εί­ναι αποφασισμένοι να παίξουν πολύ σκληρά τον εκβιασμό και το δίλημ­μα «ΕΕ και ευρώ ή χάος», «μέσα σε ευρωζώνη και ΕΕ ή καταστροφή». Η επιλογή όμως αυτή δεν είναι ένα προεκλογικό τέχνασμα για να στρι­μώξει τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως λέει η αξι­ωματική αντιπολίτευση, γιατί έτσι τη συμφέρει. Το εκβιαστικό δίλημμα μπαίνει από την ίδια τη ζωή.

Οριστικοποιήθηκε το νέο ΕΣΠΑ για τις 13 Περιφέρειες

Οριστικοποιήθηκε το νέο ΕΣΠΑ για τις 13 Περιφέρειες
Με αφορμή την επίσημη υποβολή του Εταιρικού Συμφώνου για το νέο πλαίσιο Ανάπτυξης 2014-2020 (νέο ΕΣΠΑ) από το Υπουργείο Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας, σύμφωνα με το οποίο, πλέον, σε κάθε Περιφέρεια θα αντιστοιχεί ένα πολυτομεακό και πολυταμειακό Π.Ε.Π., με αντίστοιχη αύξηση του ποσοστού στο 35%, από το 27% του προηγούμενου ΕΣΠΑ, ο Πρόεδρος της ΕΝ.Π.Ε. και Περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Σγουρός, δήλωσε:

«Μετά από πολύμηνες διαβουλεύσεις και συνεχή συνεργασία με το Υπουργείο Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας και τα συναρμόδια Υπουργεία επεξεργαστήκαμε από κοινού ένα Σχέδιο, που καθιστά τις 13 Περιφέρειες της Χώρας, βασικούς μοχλούς ανάπτυξης. 
Πετύχαμε τη δημιουργία 13 αυτόνομων πολυτομεακών και πολυταμειακών Περιφερειακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων (Π.Ε.Π.), δηλαδή ένα για κάθε Περιφέρεια. 
Με βάση το τελικό αποτέλεσμα, οι 13 Περιφέρειες θα διαχειριστούν το 35% των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης, που αφορά σε έργα και δράσεις για την τόνωση και την ανάπτυξη της Περιφερειακής Οικονομίας, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου για δράσεις κατά της φτώχειας και του αποκλεισμού και του Ταμείου Συνοχής για έργα υποδομών και προστασίας του περιβάλλοντος.
Παράλληλα, στις 13 Περιφέρεις εκχωρείται το 30% των πόρων του Αγροτικού Ταμείου για έργα ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας.
Η αύξηση του ποσοστού από το 27% που ήταν στο προηγούμενο ΕΣΠΑ, στο 35% που είναι στο νέο ΕΣΠΑ αποτελεί μια επιβράβευση και των 13 Περιφερειών, που κατόρθωσαν σε μόλις δυο χρόνια να αυξήσουν την απορροφητικότητα έως και 80%, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας».

Ασφαλιστικές: Τα βεγγαλικά δεν φέρνουν την ανάκαμψη

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα μείγμα φοροαπαλλαγών και επιδοτήσεων ανάλογα με τις εισφορές κατά τα πρότυπα των γερμανικών προγραμμάτων Riester

Ασφαλιστικές: Τα βεγγαλικά δεν φέρνουν την ανάκαμψη

Μικτά είναι τα σήματα για τον ασφαλιστικό κλάδο καθώς παρά την ώθηση που φαίνεται να πήρε από την σημαντική αύξηση κατά 15,5% τον Φεβρουάριο μετά από το τριετές «μακροβούτι», δεν έχουν υλοποιηθεί οι μεταρρυθμίσεις τόσο σε πολιτικό όσο και σε επιχειρηματικό επίπεδο που θα επιτρέψουν την ουσιαστική αναπροσαρμογή του κλάδου. Όπως επισημαίνουν παράγοντες της αγοράς οι μεταρρυθμίσεις έχουν μείνει στα… λόγια, ενώ οι προτάσεις του ΟΟΣΑ και των εμπειρογνομώνων παραμένουν στα συρτάρια και στα δημοσιεύματα των εφημερίδων.
Η έξοδος στις αγορές μπορεί αφενός να συνιστά ένα μεγάλο επίτευγμα για την ελληνική κυβέρνηση, αφετέρου δε, δεν ανταποκρίνεται στις ουσιαστικές ανάγκες για την αλλαγή του κλίματος στην οικονομία. Στο μέτωπο του ασφαλιστικού υπολείπονται μεταρρυθμίσεις και ένα «μείγμα» φοροαπαλλαγών και επιδοτήσεων σύμφωνα με το ύψος της εισφοράς, όπως ακριβώς εφαρμόζεται στην Γερμανία από το 2001 βάσει των ασφαλιστικών προγραμμάτων Riester. 
Όπως επισημαίνουν παράγοντες της αγοράς οι εξαγγελίες και οι δηλώσεις δεν συνιστούν πρόοδο, για αυτό και η πορεία της  ασφαλιστικής αγοράς, παρά την τιμολογιακή πολιτική και τα νέα προϊόντα θα είναι μετ’ εμποδίων. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει διάχυτη δυσπιστία απέναντι στον κλάδο, κλίμα το οποίο χρειάζεται απτά δείγματα αλλαγής για να ανατραπεί. 
Η Ελλάδα έχει μείνει πίσω στο να δημιουργήσει ένα πρότυπο μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας και ένα επαρκές πολιτικό σύστημα, άλλωστε είναι οι δύο συντελεστές που κατεύθυναν την χώρα στην χρεοκοπία. Η ανεπάρκεια αυτού του μοντέλου επηρεάζει άμεσα και την ανάπτυξη της ασφαλιστικής αγοράς η οποία τα τελευταία χρόνια σέρνονταν. 
Ένα μοντέλο τύπου Riester, όπως αυτό που εφαρμόζεται στην Γερμανία από το 2001 με συνδυασμό φοροαπαλλαγών, φοροελαφρύνσεων, επιδοτήσεων ανάλογα με το ύψος της εισφοράς θα μπορούσε να κλείσει το κενό που έχει δημιουργηθεί στο ασφαλιστικό και ταυτόχρονα να θέσει κίνητρα για ανάπτυξη.
Αξίζει, τέλος να σημειωθεί ότι κατά τον ΟΟΣΑ ο συνδυασμός παροχής φορολογικών κινήτρων αλλά και επιδοτήσεων θα συμβάλλει στην ανάπτυξη της ασφαλιστικής αγοράς ενισχύοντας παράλληλα και την ζήτηση των εθελοντικών ασφαλιστικών προγραμμάτων ζωής και υγείας. 

Άφησες απλήρωτο το χαράτσι της ΔΕΗ; Έρχεται ο…Θεoχάρης

Άφησες απλήρωτο το χαράτσι της ΔΕΗ; Έρχεται ο...Θεoχάρης

Άφησες απλήρωτο κάποιο λογαριασμό της ΔΕΗ; Δεν πλήρωσες, είτε επειδή το ξέχασες είτε επειδή δεν είχες χρήματα, τον λογαριασμό που περιελάμβανε την τελευταία δόση από το χαράτσι της ΔΕΗ έτους 2013; Πολύ σύντομα θα βρεθείς αντιμέτωπος με τους ηλεκτρονικούς «κυνηγούς κεφαλών» του υπουργείου Οικονομικών οι οποίοι αφού κάνουν τις «ηλεκτρονικές διασταυρώσεις» θα αρχίσουν να αποστέλλουν τα ειδοποιητήρια …δια υπόθεσή μας
 Ανατρέχουμε σε απόφαση του 2013 που υπέγραψε ο γενικός γραμματέας φορολογικών εσόδων για να δούμε τι μας περιμένει. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Αυτές τις ημέρες, η ΔΕΗ αποστέλλει τους λογαριασμούς που περιλαμβάνουν την τελευταία δόση από το χαράτσι της ΔΕΗ. Όσοι δεν πληρώσουν εμπρόθεσμα, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την εφορία καθώς η ΔΕΗ έχει εντολή να στείλει τα στοιχεία τους στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων. Να τι λέει η απόφαση: «Aν δεν καταβληθεί το τέλος, εν όλω ή εν μέρει, η Δ.Ε.Η. και οι εναλλακτικοί προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος, μετά την ημερομηνία λήξης πληρωμής της τελευταίας δόσης του ΕΕΤΑ, διαγράφουν το οφειλόμενο κατά την ημερομηνία αυτή ΕΕΤΑ από τους λογαριασμούς κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος των υπόχρεων και αποστέλλουν κατάσταση στη Γ.Γ.Π.Σ. Η Δ.Ε.Η. και οι εναλλακτικοί προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος οφείλουν, ταυτόχρονα με τη διαγραφή του οφειλόμενου ποσού του ΕΕΤΑ., να αποστέλλουν στη Γ.Γ.Π.Σ. καταστάσεις των καταναλωτών για τους οποίους διαγράφηκε η απαίτηση ΕΕΤΑ., στις οποίες περιλαμβάνονται το ονοματεπώνυμο και ο Α.Φ.Μ. του καταναλωτή, το ονοματεπώνυμο και ο Α.Φ.Μ. του κυρίου ή επικαρπωτή του ακινήτου, εφόσον αυτά είναι γνωστά, ο αριθμός παροχής και η διεύθυνση του ακινήτου, το συνολικό ποσό του τέλους που έχει βεβαιωθεί, το ποσό που έχει καταβληθεί και το υπόλοιπο – οφειλόμενο ποσό».
Πρακτικά, είναι η ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε και πέρυσι, ολίγον  διαφοροποιημένη. Πέρυσι, η ΔΕΗ έστειλε τα απλήρωτα ποσά σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία με αποτέλεσμα, να βρεθούν να χρωστάνε …2,6 εκατομμύρια πολίτες. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πληρώσει εκπρόθεσμα το λογαριασμό της ΔΕΗ και βρέθηκαν να χρωστάνε επειδή η ΔΕΗ πήρε τα λεφτά που προορίζονταν για τον φόρο και τα συμψήφισε με τα χρήματα για τους λογαριασμούς του ρεύματος.
Το ίδιο θα συμβεί και φέτος με τη διαφορά ότι δεν θα υπάρχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Θα παίζει ρόλο η ημερομηνία λήξης του κάθε λογαριασμού. Ο μόνος τρόπος για να μην μπλέξετε με την εφορία είναι να έχετε εξοφλήσει όλο το ΕΕΤΑ του 2013 μέχρι την ημερομηνία λήξης του λογαριασμού ο οποίος θα σας καλεί να πληρώσετε τη δόση «5 από 5».
Σε διαφορετική περίπτωση θα λάβετε το ειδοποιητήριο από τη γενική γραμματεία Εσόδων και τον επικεφαλής της το κ. Θεοχάρη για να πληρώσετε όλο το ποσό και μάλιστα εφάπαξ. Και αν δεν τον κάνετε; Θα μπείτε και εσείς (ενδεχομένως για μια ακόμη φορά) στον μακρύ κατάλογο των οφειλετών του δημοσίου. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε… Κατασχέσεις μισθών, καταθέσεων κλπ

fpress.gr

“ Το μεγάλο ψέμα της «τιμιότητας» των δικτατόρων” -Τα σκάνδαλα των "αμώμων" και οι διαχρονικά διαπλεκόμενοι εφοπλιστές και μεγαλοκαρχαρίες

Μίχαλος: «Μην ανησυχείς.Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν»
 Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας.

Τα σκάνδαλα της Χούντας 
(7 χρόνια αρπαχτή)



Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα…
 


ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.


Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:


«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».


Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». 

Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).

Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).

Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι.

Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των …συναδέλφων τους.Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!

Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.


Τα μαύρα κρέατα


Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. 

Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.

Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικ
λες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. 
Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». 

Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. 

«Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» 


(«Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).


Η «νέα φαυλοκρατία»


Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα.

 Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: 

«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)»


(«Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).


Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. 

Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων.

 Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων).
Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» 

(όπ.π., σ.203-5).

Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: 

«κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).


Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): 


«Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» 

(«Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).

Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:

* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.

* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.

* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.

* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).

Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». 

Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ,για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος.

 Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς
και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.

Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): 

«Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» 


(Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).

Η Ντόλτσε Βίτα

Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: 

«Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).


Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, 

«έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).


Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. 

«Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).


Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν 

«ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).


Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: 

«Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. […] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. […] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).


Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. 

Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». 

Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).

Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:

«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος (σημ κλασσικοπερίπτωσης:πρόκειται  για  τον  πατέρα του γνωστού σήμερα  Μίχαλου  που «θεσμικά» εκπροσωπεί τα  συμφέροντα  των ίδιων   καρχαριών σαν  παρατρεχάμενος  της  ΝΔ), τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).


Οι συμβάσεις

Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.

* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.

Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των …εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την …«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).

* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.

* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).

Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).

Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:

«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».


Το «Τάμα του Εθνους»


Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.

Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.

Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».

Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων
εν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι – μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».


Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.


Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).

Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!

«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. […] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Jean Meynaud,  «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα», (Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας)
Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζω
ς κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία.

Σταύρος Ζορμπαλάς, «Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)», (Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή)
Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση.

Δ. Μπενάς, «Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα», (Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση)
Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70.

Γιώργης Κρεμμυδάς, «Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία», (Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας)
Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας.

Ευάγγελος Κουλουμπής, «…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», (Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη)
Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του.

Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ, «Να γιατί…», (Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη)
Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.

 Από iospress 
ενημερωση απο greki-gr.blogspot.gr

Νταχάου το «Ελ. Βενιζέλος»


Σύγχρονο εργασιακό Νταχάου στο «Ελ. Βενιζέλος» - Ερωτηματικά για τις συνθήκες ασφαλείας

Τον ασκό του Αιόλου προοιωνίζεται ότι θα ανοίξει το θανατηφόρο ατύχημα που συνέβη στην πίστα του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν μια 57χρονη υπάλληλος σκοτώθηκε το μεσημέρι της Δευτέρας του Πάσχα. Το δυστύχημα εγείρει εύλογα ερωτηματικά για τις συνθήκες εργασίας και θέτει υπό αμφισβήτηση την επάρκεια και την αποτελεσματικότητα των κανόνων και πολιτικών ασφαλείας που εφαρμόζονται στο αεροδρόμιο.
Χαρακτηριστική είναι άλλωστε και η δήλωση του εκροσώπου του Συνδικάτου Εργαζομένων Εταιριών στο Διεθνές Αεροδρόμιο, Δημήτρη Μπόζα, ο οποίος αναφέρει ότι οι συνθήκες εργασίας θυμίζουν «σύγχρονα εργασιακά Νταχάου». Ο ίδιος κάνει λόγο για ένα ιδιότυπο καθεστώς που επικρατεί στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», καθώς υπάρχουν εργαζόμενοι που αμείβονται με 200-300 ευρώ, αλλά και εταιρίες που δεν πληρούν ούτε τις υποτυπώδεις συνθήκες ασφαλείας.
Μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο» ο κ. Μπόζας άφησε σαφείς αιχμές για τη μετάβαση των διασωστών του ΕΚΑΒ στο σημείο, κάνοντας λόγο για «τρομερή καθυστέρηση». Ωστόσο το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας χαρακτηρίζει «αποδεκτό χρόνο» την μετάβαση του ασθενοφόρου σε 12 λεπτά μετά την κλήση από την πίστα του αεροδρομίου.
Το συνδικάτο, κατέληξε ο κ. Μπόζας, θα θέσει τις επόμενες ημέρες δύο βασικά θέματα, περιμένοντας παράλληλα την επίσημη ενημέρωση των εμπλεκομένων υπηρεσιών:
– για ποιο λόγο οι εταιρείες δεν μεταφέρουν με δικά τους μέσα τους εργαζόμενους στις εργασίες τους;
– πληροί το ΕΚΑΒ όλες τις προυποθέσεις ασφαλούς κάλυψης του αερολιμένα όταν σύμφωνα με μαρτυρίες οι διασώστες έφτασαν με καθυστέρηση 15 έως 20 λεπτών στο χώρο του δυστυχήματος;
Το χρονικό
Ολα ξεκίνησαν αμέσως μετά την άφιξη της πτήσης από τη Μύκονο. Οι επιβάτες κατέβηκαν από το αεροσκάφος και επιβιβάστηκαν σε πούλμαν για να τους μεταφέρει στο κεντρικό κτίριο του αεροδρομίου. Την ίδια στιγμή η άτυχη 57χρονη εργαζόμενη στο τμήμα κέτερινγκ, επιχειρούσε να διασχίσει κάθετα έναν δρόμο προκειμένου να ανεφοδιάσει με τρόφιμα ένα αεροσκάφος που θα αναχωρούσε αργότερα.
Τότε συνέβη το μοιραίο. Η γυναίκα περνάει μέσα από δύο οχήματα και βγαίνει στο δρόμο ξαφνικά, ο οδηγός του λεωφορείου δεν προλαβαίνει να αντιδράσει και παρασέρνει την 57χρονη.
ΕΚΑΒ: Αποδεκτός χρόνος τα 12 λεπτά
Το ΕΚΑΒ ανέφερε πως η ανταπόκριση του έγινε εντός 12 λεπτών, χρόνος «αποδεκτός» όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι για να φτάσουν στο σημείο οι διασώστες.
«Η κινητή μονάδα του Ε.Κ.Α.Β. ανταποκρίθηκε ΑΜΕΣΑ κατά το Θανατηφόρο τροχαίο στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»
Κατόπιν δημοσιεύσεων σχετικά με το θανατηφόρο τροχαίο που έλαβε χώρα στην πίστα του Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», θα θέλαμε να διευκρινίσουμε τα εξής:
Η κλήση προς το ιατρείο του Ε.Κ.Α.Β. του αεροδρομίου, σχετικά με το περιστατικό, πραγματοποιήθηκε στις 12:23 (21/4/2014) ενώ τη δεδομένη χρονική στιγμή η κινητή μονάδα ήταν εκτός Ιατρείου με τους διασώστες και τον γιατρό να βρίσκονται στο κεντρικό κτίριο του αεροδρομίου και συγκεκριμένα στο επίπεδο των αναχωρήσεων. Άμεσα ξεκίνησαν από το επίπεδο των αναχωρήσεων και αφίχθησαν στο σημείο του συμβάντος, στην πίστα του αεροδρομίου, στις 12:35 (ο χρόνος των 12 λεπτών, αποτελεί αποδεκτό χρόνο κάλυψης για την προαναφερόμενη απόσταση στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»).
Ο γιατρός που συνόδευε την κινητή μονάδα του Ε.Κ.Α.Β., διαπιστώνοντας την σοβαρή κατάσταση της άτυχης γυναίκας η οποία έφερε βαρείες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, προέβη στη διασωλήνωση της και τις λοιπές προβλεπόμενες επείγουσες ενέργειες εντός της κινητής μονάδας ώστε να γίνει η μεταφορά της στο ιατρείο του αεροδρομίου.
Είναι προφανές πως όλο το προσωπικό του Ε.Κ.Α.Β. (γιατροί, διασώστες & νοσηλευτές) που στελεχώνουν την Υπηρεσία Επείγουσας Ιατρικής Βοήθειας Αερολιμένα (Υ.Ε.Ι.Β.Α.-Ε.Κ.Α.Β.) «Ελευθέριος Βενιζέλος», είναι σε διαρκή επαγρύπνηση, προσπαθώντας να διεκπεραιώσουν όλα τα περιστατικά που χρήζουν επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας εντός του χώρου του αεροδρομίου».
ΟΣΠΑ: «Οι εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο είναι σε πανικό»
 
Ο Aντιπρόεδρος της ΟΣΠΑ (Ομοσπονδίας Σωματείων Πολιτικής Αεροπορίας), Κλεάνθης Τράτρας μιλώντας σε ιστοσελίδα ανέφερε «η άτυχη συναδέλφισσα έκανε μια διεύλευση στο δρόμο που κινούνται τα αυτοκίνητα, ο οδηγός δεν πρόλαβε καν να αντιδράσει και έγινε το μοιραίο.
 
Εκείνο που θα πρέπει να πούμε είναι οτι πλέον οι εργασιακές σχέσεις στο αεροδρόμιο έχουν αλλάξει. Οι απολύσεις είναι καθημερινές, όλοι ζουν το μαρτύριο της απόλυσης και οι εργαζόμενοι είναι σε μια πίεση απίστευτη. Όλο το προσωπικό έχει περάσει από τη διαδικασία της δημιουργικής έντασης, στη διαδικασία του στρες και αυτό ήταν και η αιτία για το μοιραίο.
 
Δεν ξέρω για πότε πέρασαν οι συνάδελφοι τελευταία φορά εκπαίδευση και πως πέρασαν τη διαδικασία αυτή. Ολα αυτά είναι ζητήμα που πρέπει άμεσα να τα δει και η επιθεώρηση εργασίας και η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Γιατί αυτές οι δύο υπηρεσίες είναι υπέθυνες για τη σωστή και εύρυθμη λειτουργία των οργανισμών που δρουν μέσα στο αεροδρόμιο.
 
Αυτη τη στιγμή οι εργαζόμενοι πάνε στη δουλειά και δεν ξέρουν αν θα απολυθούν ή όχι, αν θα αντικατασταθούν με πεντάμηνο ή με τρίμηνο. Εχει μειωθεί το προσωπικό και όσοι έχουν μείνει είναι σε έναν τέτοιο πανικό πια.
 
Εμείς θα κάνουμε παρεμβάσεις με υπομνήματα και στην επιθεώρηση εργασίας και στην ΥΠΑ προκειμένου να τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας και να γίνονται σωστές εκπαιδεύσεις του προσωπικού».


sofokleousin