Category Archives: ΑΓΩΓΟΙ

O πόλεμος στη Συρία γίνεται για τους αγωγούς – Πρωταγωνιστικός ο ρόλος της Τουρκίας

 Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

ΠΩΣ ΟΙ ΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΕΒΑΛΑΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

Πώς η Άγκυρα επεδίωξε να φέρει σε αντιπαράθεση Κύπρο και Ελλάδα και Κύπρο – Ε.Ε. στο Προσφυγικό, πώς γλίτωσε επί του παρόντος την παρτίδα η Ουγγαρία και πώς διαφαίνεται τι θα συμβεί σε μια διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό

  • Πώς η Τουρκία στήνει ενεργειακές επιλογές και πώς εξελίχθηκε το σκηνικό τρόμου στη Συρία
  • Το στρατηγικό σάντουιτς Ρωσίας-Γερμανίας με πυλώνα την ενέργεια
  • Νέος γύρος σκληρού πόκερ την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, με την Τουρκία να επιμένει στις αξιώσεις της και δη στο άνοιγμα πέντε κεφαλαίων

Οι Γάλλοι συνηθίζουν να λένε «cherchez la femme» (ψάξε για τη γυναίκα), για να υποδείξουν………..

Read the rest of this entry

Νέος ρωσικός αγωγός φυσικού αερίου στην Γερμανία! Μόνο στην Ελλάδα απαγορεύτεται να έχει σχέση με την Ρωσία!…

10c64-11401097_1136913012992106_8427474539771561283_nΝέο σούπερ deal για τη Ρωσία, την ίδια ώρα που Δυτικοί και ΗΠΑ σκέφτονται μόνο πως θα προπαγανδίσουν εναντίον της…

Ο αγωγός θα κατασκευαστεί σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους της Gazprom: E.ON, η Shell και η OMV.

Ο ρωσικός ενεργειακός κολοσσός ρωσικού «Gazprom» ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι προτίθεται να κατασκευάσει έναν διπλό αγωγό φυσικού αερίου, από τη Ρωσία στη Γερμανία μέσω …….. Read the rest of this entry

«Θέλετε ρωσικό αγωγό; Δεν θα πάρετε συμφωνία!»

Μπορεί επί τέσσερις μήνες να ακούμε για την σκληρή διαπραγμάτευση στην οποία επιδίδονται κυβέρνηση και δανειστές, με τον ΦΠΑ να έχει γίνει «ασανσέρ» και οι μεταρρυθμίσεις «καραμέλα» στο στόμα όλων των εμπλεκομένων, ωστόσο υπάρχει και μια διαφορετική (και ίσως πιο σημαντική) παράμετρος που επηρεάζει τις όποιες εξελίξεις…. Read the rest of this entry

ΟΙ ΗΠΑ ‘ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΣΥΝΑΨΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

Απειλές ΗΠΑ για τον ρωσικό αγωγό φυσικού αερίουΤην προειδοποίηση απέναντι στην Ελλάδα ότι αν προχωρήσει ο τουρκικός αγωγός που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Ευρώπη, θα γίνει μέρος του προβλήματος εξέφρασε ο Αμος Χόχσταϊν (γνωστός και μη εξαιρετέος μεταφορέας απειλών) o συντονιστής του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις διεθνείς ενεργειακές υποθέσεις, από 31ο συνέδριο της πανκυπριακής οργάνωσης ΠΣΕΚΑ.«Αντιμετωπίζουμε μία ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη και αν προχωρήσει ο τουρκικός αγωγός που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο ……….

Read the rest of this entry

Για πολλούς αγωγούς και πολλά streams ακούμε τώρα τελευταία…

Η Δύση, τα Σκόπια και η υπονόμευση του Ρωσικού αγωγού

Του Δημητρίου Τσαϊλά*

Η ΠΓΔΜ σείστηκε από μια μεγάλης κλίμακας τρομοκρατική επίθεση την εβδομάδα που πέρασε, όταν πάνω από 40 ένοπλοι συγκρούστηκαν ανορθόδοξα με την αστυνομία για τον έλεγχο της πόλης Κουμάνοβο κοντά στην πρωτεύουσα της χώρας.
Το περιστατικό αυτό είναι το τελευταίο και πιο αιματηρή σειρά συγκρούσεων μεταξύ Σλάβων και Αλβανών. Οι θάνατοι από τις…………. Read the rest of this entry

Στη «διπλωματία των αγωγών» επενδύει ο Λαφαζάνης

lafazanis-20-4Γράφει η Πηνελόπη Μητρούλια

Στη διπλωματία των αγωγών επενδύει ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Στο πλαίσιο αυτό επιδιώκει, ίσως και εντός της εβδομάδας, να υπογράψει μαζί με τον ομόλογο του Ρώσο υπουργό Ενέργειας Αλεξάντρ Νόβακ, Μνημόνιο Συνεργασίας των δυο χωρών για την επέκταση του Turkish Stream στο ελληνικό έδαφος.

Ο κ. Λαφαζάνης με το ταξίδι του στη Μόσχα, προετοίμασε το έδαφος για …………. Read the rest of this entry

Αγωγός TAP: Πόσα χρήματα θα πάρουν ως αποζημίωση οι ιδιοκτήτες γης

Από 1.000 έως 40.000 ευρώ το στρέμμα διαμορφώνονται οι τιμές της γης με βάση τις οποίες θα αποζημιώνονται οι ιδιοκτήτες στη διαδρομή του αγωγού φυσικού αερίου ΤΑΡ ενώ για την απώλεια αγροτικού εισοδήματος από καλλιέργειες η Κοινοπραξία θα καταβάλει στους καλλιεργητές αποζημιώσεις ανάλογα με το είδος της καλλιέργειας (μονοετής, πολυετής, τιμές παραγωγού), τη φάση ανάπτυξης στην οποία βρίσκεται, τη στρεμματική απόδοση, τις επιδοτήσεις αλλά και το είδος του περιορισμού που επιβάλλεται λόγω της διέλευσης του αγωγού.

Η Κοινοπραξία κατασκευής του αγωγού έχει διαμορφώσει …….

Read the rest of this entry

O South Stream και το σκληρό «πόκερ» του Πούτιν

juznitoikΓράφει η Πηνελόπη Μητρούλια

Δίνουν και παίρνουν οι δηλώσεις τόσο από μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όσο και της Ρωσίας για την  ματαίωση της κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου South Stream που ανακοίνωσε ο Βλαντιμίρ Πούτιν κατά το πρόσφατο ταξίδι του στην Τουρκία.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, μετά από συνάντηση με τον Βούλγαρο πρωθυπουργό Μπόικο Μπορίσοφ, χαρακτήρισε τη Ρωσία «στρατηγικό πρόβλημα» για την ΕΕ, αν και διαβεβαίωσε πως θα κάνει τα πάντα, ώστε η χώρα αυτή να ξαναγίνει «στρατηγικός εταίρος». Πάντως δεν φάνηκε να είναι τόσο αισιόδοξος, αφού κατέληξε σημειώνοντας πως η ………… Read the rest of this entry

Φωτιά στη Σερβία έβαλε η ματαίωση του ρωσικού αγωγού

ΔΕΛΑΣΤΙΚ Γ.

Θρηνεί και οδύρεται η σερβική πολιτική ηγεσία στο Βελιγράδι, μόλις άκουσε τα μαντάτα από την Αγκυρα – τη ματαίωση δηλαδή της κατασκευής του αγωγού Σάουθ Στριμ που θα μετέφερε ρωσικό φυσικό αέριο από τη Βουλγαρία στη Σερβία και μέσω αυτής στην Ουγγαρία και στην Αυστρία. «Εφτά χρόνια έχει επενδύσει η Σερβία σε αυτόν τον αγωγό, αλλά τώρα πρέπει αυτή να πληρώσει το αντίτιμο της σύγκρουσης ανάμεσα στους μεγάλους» δήλωσε απελπισμένος ο Σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Δεν υπερβάλλει. Από το 2008 έχουν υπογράψει η Μόσχα και το Βελιγράδι την κατασκευή αυτού του κλάδου του Σάουθ Στριμ – ο άλλος κλάδος είναι εκείνος που θα ξεκινούσε πάλι από τη Βουλγαρία και μέσω Ελλάδας θα περνούσε υποθαλάσσια στην Ιταλία και θα κατέληγε κι αυτός στην Αυστρία. Δεν έχουν περάσει άλλωστε ούτε δύο μήνες από τότε που ο ίδιος ο Πούτιν είχε ……………. Read the rest of this entry

Πάτωσαν οι μετοχές εταιρειών στην Ευρώπη μετά την απόφαση Πούτιν να ακυρώσει τον South Stream

putin20Πάτωσαν οι μετοχές ευρωπαϊκών εταιρειών που είχαν συμβόλαιο για τον αγωγό. «Μπλόφα» της Ρωσίας. Τρομοκρατημένη η Βουλγαρία κατακρίνει για την ματαίωση του South Stream τόσο τη Μόσχα όσο και τις Βρυξέλλες, αλλά ελπίζει αυτό να είναι «μπλόφα» του Πούτιν
Οι μετοχές ευρωπαϊκών εταιρειών ενέργειας που συμμετείχαν στο πρόγραμμα του South Stream σημείωσαν μεγάλη πτώση.
Οι μετοχές της γερμανικής χαλυβουργίας Salgitter κατέγραψαν πτώση άνω του 7% στο Χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης. Η Salgitter είχε εξασφαλίσει ένα μεγάλο συμβόλαιο στην κατασκευή του αγωγού.
Πτώση κατά περισσότερο από …………

Read the rest of this entry

Το παρασκήνιο της μάχης των αγωγών

Οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου δεν είναι απλοί χαλύβδινοι σωλήνες που μεταφέρουν ενέργεια από το ένα μέρος στο άλλο. Είναι πολύ ακριβές υποδομές με ιστορία που βρίθει πολιτικών αμφισβητήσεων, διαμαχών και αντιπαλοτήτων αναφορικά με τις τιμές και την πρόσβαση…


«Η πολιτική των αγωγών» είναι τρόπος ζωής για πολλές περιοχές του πλανήτη, από το Πακιστάν και την Ινδία μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη.


Η ηπειρωτική Ευρώπη εδώ και καιρό προσπαθεί να διαφοροποιήσει τις ενεργειακές της πηγές ώστε να απεξαρτηθεί από τη Ρωσία και να ενισχύσει την ασφάλεια της προσφοράς ενέργειας. Η πρόοδος στα σχέδια για την ανάπτυξη ενός «νότιου αγωγού» από την Κασπία Θάλασσα μέσω της Τουρκίας προς την Ευρώπη έθεσε ξανά επί τάπητος τις ενεργειακές ανάγκες της Γηραιάς Ηπείρου. Αυτό το καλοκαίρι, μετά από μία δεκαετία σχεδιασμού, η κοινοπραξία που ηγείται από την ΒΡ για την ανάπτυξη του κοιτάσματος Shaz Deniz II στην Κασπία Θάλασσα του Αζερμπαϊτζάν επέλεξε τονTrans Adriatic Pipeline για την αρχική μεταφορά 10 δισ. κυβικών μέτρων αερίου ετησίως. Ο αγωγός θα ξεκινά κοντά στα ελληνο-τουρκικά σύνορα, θα διασχίζει την Ελλάδα, την Αλβανία και την Αδριατική Θάλασσα προς τη νότιο Ιταλία.


Η μεταφορά του φυσικού αερίου έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2019 και θα είναι η πρώτη φορά που θα υπάρχει σαφής και καθαρή οδός για το αέριο της Κασπίας προς τους Ευρωπαίους καταναλωτές,αποφεύγοντας τη Ρωσία. Ακόμη και εάν ο αρχικός όγκος μεταφερόμενου αερίου είναι μόλις 2% της συνολικής ευρωπαϊκής ζήτησης – η Ρωσία θα προσφέρει 15πλάσια ποσότητα φέτος – οι υποστηρικτές αυτού του σχεδίου επισημαίνουν ότι είναι μόλις η αρχή.

«Οι αγωγοί θα είναι κλιμακούμενοι και κατά συνέπεια θα αυξήσουν σημαντικά τον όγκο προσφοράς αερίου και από άλλα κοιτάσματα επίσης» δήλωσε ο Günther Oettinger,αρμόδιος επίτροπος της ΕΕ για θέματα ενέργειας μιλώντας σε συνέδριο στην Ουάσινγκτον τον Ιούλιο και συμπλήρωσε: «Εκτιμώ ότι το Αζερμπαϊτζάν μαζί με άλλες χώρες στην περιοχή της Κασπίας, θα μας προμηθεύουν τουλάχιστον 30 δισ. κυβικά μέτρα μέχρι το 2025».


Αυτές οι τόσο αισιόδοξες εκτιμήσεις παρακίνησαν ορισμένους παρατηρητές της αγοράς να προβλέψουν ότι η Ρωσία – η οποία αντιστοιχεί περίπου στο 30% των ευρωπαϊκών εισαγωγών αερίου – θα παλέψει για να διατηρήσει το μερίδιο της αγοράς που κατέχει και τονίζουν πως το σχέδιό της να κατασκευάσει τον South Stream, τον αγωγό που θα περνά κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα, είναι το εναρκτήριο λάκτισμα στη μάχη.

Το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών της Ρωσίας προς την Ευρώπη εδώ και καιρό μεταφέρεται δια θαλάσσης από την Ουκρανία. Όμως, το 2006 και το 2009, οι δύο χώρες μέσα στο βαρύ χειμώνα ενεπλάκησαν σε διαμάχη με αποτέλεσμα να υπάρξει διακοπή της παροχής φυσικού αερίου που δημιούργησε και μετέπειτα προβλήματα.


Ο South Stream θα παρακάμπτει την Ουκρανία «βάσει του ευρωπαϊκού στόχου για ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας» υποστηρίζει η ιστοσελίδα του South Stream κάνοντας επίσης λόγο για ένα «έργο – κλειδί εντός της στρατηγικής για τη διαφοροποίηση των οδών φυσικού αερίου προς την ΕΕ».

Η εταιρεία South Stream που είναι υπεύθυνη για το offshore τμήμα του αγωγού – η οποία απαρτίζεται από τη ρωσική Gazprom που έχει το 51%, την ιταλική ΕΝΙ που έχει το 20%, τη γαλλική EDF και τη Γερμανική Wintershall με 15% έκαστη – σκοπεύει να ορίσει την απονομή των συμβολαίων φέτος και να ξεκινήσει η κατασκευή το 2014. Ο αγωγός εκτιμάται ότι θα μεταφέρει 15 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως από τα τέλη του 2015, με τον όγκο να αυξάνεται σταδιακά ώστε να αγγίξει τα 63 δισ. κυβικά μέτρα.


Οι δύο πρώτοι αγωγοί, σε σύνολο τεσσάρων, δεν θα μεταφέρουν νέο φυσικό αέριο, αλλά θα υποκαταστήσουν τις υπάρχουσες συμφωνίες πώλησης. Παρόλα αυτά, ορισμένοι παρατηρητές υποστηρίζουν ότι επιτυγχάνεται ένας βασικός στόχος. «Εάν η Gazprom κατασκευάσει έστω και δύο μόνο από τους συνολικά 4 αγωγούς που έχει σχεδιάσει, επιτυγχάνει το βασικό της στόχο.

Σε μεγάλο βαθμό, στην αρχή τουλάχιστον, θα μεταφέρει φυσικό αέριο από υπάρχουσες συμφωνίες. Στόχος είναι απλώς να μειωθεί η εξάρτηση της Ρωσίας από τη δίοδο της Ουκρανίας» εξηγεί ο Laurent Ruseckas, αναλυτής της συμβουλευτικής IHS CERA για την Κασπία.


Ο John Roberts, ανεξάρτητος αναλυτής που ειδικεύεται σε θέματα ενεργειακής ασφάλειας και συγγραφέας του «Pipeline Politics: The Caspian and Global Energy Security», δηλώνει πως οSouth Stream, «αν μη τι άλλο θα ξεκινήσει». Εκτιμά ότι οι δύο από τους 4 αγωγούς θα κατασκευαστούν.

Το έργο όμως, μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα. «Προς το παρόν,οι συμφωνίες της Gazprom με μεμονωμένες χώρες φαίνεται πως δε συμβαδίζουν με την νομοθεσία της ΕΕ(που υποχρεώνει τις εταιρείες που διαχειρίζονται τους αγωγούς να δώσουν πρόσβαση και σε τρίτα μέρη ή να ζητήσουν ειδική εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα)» εξηγεί και συμπληρώνει: «Εν αντιθέσει με τον ΤΑΡ που επεδίωξε να καταλήξει σε μία κυρίαρχη συμφωνία με όλες τις χώρες, ο South Stream είναι μόνο μία συρραφή διμερών συμφωνιών».


Η εκπρόσωπος του κ. Oettinger δήλωσε πως ενώ ο South Stream «δεν είναι η βασική μας προτεραιότητα, αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει αξία σε αυτό το έργο, ειδικότερα για τη Ρωσία». «Το τμήμα του South Stream που θα βρίσκεται σε ευρωπαϊκό έδαφος θα υπόκειται στους κανόνες εσωτερικής ενεργειακής αγοράς, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν θα επιβάλει στο South Stream παράλογες ή αδικαιολόγητες ρυθμιστικές απαιτήσεις.Ο χειρισμός θα είναι δίκαιος και ισότιμοςμε άλλες ευρωπαϊκές υποδομές» προσέθεσε.

Όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα, ο κ. Ruseckas σημειώνει ότι ΤΑΡ και South Stream δεν θα παλέψουν για τις αγορές. «Η ΕΕ εξαρτάται από τη Ρωσία για μεγάλο μέρος του φυσικού αερίου που καταναλώνει. Αυτό δεν θα αλλάξει» εκτιμά.


Για τον ΤΑΡ, οι επό
μενοι μήνες είναι κρίσιμοι καθώς ετοιμάζεται για τη φάση κατασκευής. Το Σεπτέμβριο η κοινοπραξία του Shaz Deniz αποκάλυψε τη λίστα των αγοραστών του αερίου, όπου περιλαμβάνεται η Royal Dutch Shell, η γερμανική Eon, η γαλλική GDF Suez και η ιταλική Enel.

Είναι όμως, μία ακριβή προσπάθεια. Όλη η κοινοπραξία θα στοιχίσει περίπου 40 δισ. δολ. – 25 δισ. για την ανάπτυξη του κοιτάσματος Shaz Deniz II και τουλάχιστον 15 δισ. δολ για το σύστημα μεταφοράς, όπου περιλαμβάνεται και ο τεράστιος νέος αγωγός Tanap που θα περνά από την Τουρκία. Δεν έχουν ακόμη δοθεί οικονομικά στοιχεία για αυτό. Ο ΤΑΡ δήλωσε μόνο πως το κόστος του έργου στην Ελλάδα θα είναι περίπου 1,5 δισ. ευρώ.


Σύμφωνα με το Michael Hoffman, διευθυντή εξωτερικών υποθέσεων στον ΤΑΡ, ανεξαρτήτως της αρχικής δυναμικότητας του αγωγού, είναι μία πηγή νέας προσφοράς. «Το ερώτημα δεν είναι εάν ο ΤΑΡ θα κάνει τη μεγάλη διαφορά ως προς τη διαφοροποίηση της προσφοράς στην ΕΕ» δήλωσε και συμπλήρωσε: «Το θέμα είναι να υπάρξει μία νέα πηγή αερίου από την Κασπία Θάλασσα. Θα ανοίξει ο διάδρομος του Νότου. Δείτε το ως ένα πρώτο βήμα σε ένα μεγαλύτερο έργο που θα αυξήσει την προσφορά».

Πηγή Euro2day

via kostaxan

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ_" Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΟΧΗ"

Η «γεωπολιτική μετοχή» της Ελλάδας είναι πολύ ψηλά.
Δείτε τους χάρτες με τους ενεργειακούς αγωγούς.

Πριν από μερικούς μήνες το Onalert,είχε δημοσιεύσει μια ανάλυση του αμερικανικού think tank Stratfor -που πολλοί χαρακτηρίζουν ως “σκιώδη CIA”- στηνοποία έκανε μια ιστορική αναδρομή στις “πτωχεύσεις” του ελληνικού κράτους και κατέληγε στο συμπέρασμα,ότι πάντα υπήρχε σωτηρία λόγω της γεωπολιτικής σημασίας που είχε η χώρα.

Στην σημερινή διαρκώς απειλούμενη πτώχευση υπάρχει αυτή η παράμετρος; Η ανάλυση του Stratfor άφηνε το ερώτημα ανοιχτό,αλλά τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει η συζήτηση που επισημαίνει ότι η ελληνική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπίζετε μόνο με λογιστικά κριτήρια,αλλά -κυρίως- με γεωπολιτικά. Το άρθρο που επίσης δημοσίευσε το Onalert, από το euobserver αυτό ακριβώς έλεγε επισημαίνοντας ότι η πιθανή κατάρρευση της Ελλάδας θα προκαλέσει μια τεράστια γεωπολιτική “μαύρη τρύπα”.Και ειδικά αυτή τη περίοδο κανείς δεν έχει συμφέρον να γίνει κάτι τέτοιο.

Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στους χάρτες που δημοσιεύουμε.Είναι όλα τα σχέδια των ενεργειακών αγωγών.


Πρόκειται για τους χάρτες των σχεδιαζόμενων αγωγών μεταφοράς ενέργειας.Ανεξάρτητα από ποιους απ΄ αυτούς θα γίνουν πραγματικότητα και ποιοι θα μείνουν στα χαρτιά,όλοι περιλαμβάνουν την Ελλάδα,η οποία βρίσκεται σε θέση που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει.Κι όλα αυτά χωρίς ακόμη να έχει ανοίξει το θέμα των ελληνικών πηγών ενέργειας για τις οποίες πολλά λέγονται και αναμένονται.

Οι χάρτες καταρρίπτουν τα επιχειρήματα των ξένων -ειδικά των Γερμανών- σύμφωνα με τα οποία “δεν ασχολούνται πλέον με την Ελλάδα”, η οποία “έχει καταρρεύσει και δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον”. Έχει και παραέχει.

Το βασικό πρόβλημα όσων σχεδιάζουν τη πορεία από όπου θα περάσουν οι ενεργειακοί αγωγοί είναι ένα: η ασφάλεια. Αυτό αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να περάσει οποιοσδήποτε αγωγός από το έδαφος χώρας.

Η Ελλάδα “παίζει” σ΄όλους σχεδόν τους σχεδιασμούς. Και η ασφάλεια και η ηρεμία είναι απαραίτητα σε μία χώρα “κόμβο”.

Μπορούμε να “ποντάρουμε” μόνο σ΄ αυτό; Όχι βέβαια. Όποιο σενάριο σωτηρίας κι αν εξετάσουμε, όποια ευνοϊκή συγκυρία για τη χώρα κι αν υπάρξει,όσες ευκαιρίες κι αν τις δοθούν, όλα θα πάνε χαμένα αν πρώτα απ΄ όλα δεν σοβαρευτούμε εμείς οι ίδιοι. Και βέβαια αυτό αφορά σ΄ όσους φιλοδοξούν να αναλάβουν την ευθύνη να σώσουν τη χώρα. Κι όταν λέμε όλους εννοούμε όλους.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν ασχολήθηκαν ποτέ σοβαρά τα τελευταία χρόνια με την γεωπολιτική αξία της χώρας,έχασαν ευκαιρίες και πλεονεκτήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο πλέον στην διακυβέρνηση της χώρας, ποτέ δεν ασχολήθηκε με την διατύπωση μιας ρεαλιστικής πρότασης για το χειρισμό αυτών των θεμάτων.Και αναφερόμαστε στους χειρισμούς που ενδέχεται να προκαλέσουν εντάσεις με γείτονες. Σ΄ αυτό το σημείο ελπίζουμε ότι τα στελέχη του που είναι επιφορτισμένα με την συγγραφή του “κυβερνητικού” όπως λένε πια προγράμματος θα ασχοληθούν ξανά. Η αναπροσαρμογή θέσεων και απόψεων σε θέματα εθνικά για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει είναι μάλλον απαραίτητη.

.onalert

Άρτσι μπούρτσι και Μπουργκάς

Αναμφισβήτητα πρόκειται για το μεγαλύτερο θέμα της εβδομάδας που πέρασε και δεν είναι άλλο από το πολύπαθο έργο δημιουργίας του αγωγού μεταφοράς αργού πετρελαίου, γνωστό ως «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη». Ένα έργο που με βάση τη συμφωνία που υπέγραψαν το 2007 Ελλάδα, Ρωσία και Βουλγαρία, θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί και να βρίσκεται σε λειτουργία από το καλοκαίρι του 2010.

Πέραν της αυτοτελούς σημασίας του έργου καθαυτού, αναπτύχθηκε γύρω του μια ολόκληρη διπλωματική φιλοσοφία που ονομάστηκε «διπλωματία των αγωγών» στην οποία συμπτύχτηκαν – πιθανώς και κακώς – ένα σωρό άλλα διμερή, τριμερή και διεθνή θέματα που αναζητούν ρύθμιση εδώ και δεκαετίες.

Καθαρά οπτικά και αφαιρετικά ο αγωγός αυτός για πρώτη φορά συνέδεε, σε φυσικό επίπεδο, την Ελλάδα απευθείας με τη Μαύρη Θάλασσα, παρακάμπτοντας την Τουρκία και καθιστώντας το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης άμεσο κέντρο διαμοιρασμού πετρελαίου είτε οδικά, είτε μέσω θαλάσσης. Η Ελλάδα και ειδικότερα η Θράκη γινόταν σημείο – κλειδί και στρατηγικός παίχτης του ενεργειακού χάρτη των Βαλκανίων και της Ευρώπης, χωρίς τις διάφορες ισορροπίες τρόμου που χρειάζεται δυστυχώς να κρατά κάθε φορά που σε οποιοδήποτε θέμα εμπλέκεται ο τουρκικός παράγοντας.

Ο Γ.Παπανδρέου, του οποίου οι προθέσεις ελέγχονται, το Μάρτιο του 2008 δηλώνει «εάν μιλάμε και για μια άλλη αναπτυξιακή πορεία, που βασίζεται σε νέες τεχνολογίες, στην «πράσινη ανάπτυξη, σε ήπιες μορφές ενέργειας, στην προστασία αλλά και την αξιοποίηση της περιοχής της Θράκης, θα πρέπει όλες αυτές οι εξελίξεις, με τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη να μην έχουν αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις», ξεκινώντας ουσιαστικά μια περίεργη ρητορική που στη συνέχεια εξελίσσεται σε ευθυγράμμιση με τα πρώτα περιβαλλοντικά προσκόμματα της Βουλγαρίας επί του έργου, δυναμιτίζοντας την υλοποίησή του. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιος ενέπνευσε ποιον, η Βουλγαρία τον Παπανδρέου, ή ο Παπανδρέου την Βουλγαρία, μπορεί και κάποιος τρίτος.

Τον Απρίλιο του 2009, ο Γ.Πεταλωτής με μια ερώτηση στη Βουλή ζητά «να εξαντλείται πρακτικά η ουσιαστική παρέμβαση της τοπικής κοινωνίας στο έργο του αγωγού», επιζητώντας να έχουν λόγο στο έργο περιβαλλοντικοί φορείς που δεν έχει τύχει να τους ξανακούσουμε από τότε, δημοτικά συμβούλια, νομαρχιακά συμβούλια, φιλοζωικοί σύλλογοι, εξωραϊστικοί σύλλογοι και οτιδήποτε άλλο, ενισχύοντας ουσιαστικά τις αιτιάσεις της Βουλγαρίας και δημιουργώντας και στο εσωτερικό της Ελλάδας «αντιπολιτευτικό μέτωπο» εναντίον του αγωγού.

Το Σεπτέμβριο του 2009 ο Παπανδρέου πλέον τινάζει τα πάντα στον αέρα. Στις 9 Σεπτεμβρίου δηλώνει ότι «η διακρατική συμφωνία κατοχυρώνει τα συμφέροντα μόνο της μιας πλευράς. Εμείς θα διασφαλίσουμε  τους περιβαλλοντικούς όρους και σε ξηρά και σε θάλασσα» και λίγες ημέρες αργότερα αναπτύσσει ρητορική επαναδιαπραγμάτευσης του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δημιουργώντας δυσφορία στην πλευρά της Ρωσίας. Σε όλο αυτό το διάστημα έχουν προηγηθεί επισκέψεις και επαφές του με παράγοντες της Βουλγαρίας με τους οποίους εμφανίζεται μια απόλυτη σύμπλευση απόψεων και θέσεων.

Ο Παπανδρέου – άγνωστο (;) σε ποιους – έδινε από τα τέλη του 2007 τα διαπιστευτήριά του και τορπίλιζε τον αγωγό, ενώ παράλληλα έτρεχαν διάφορα «αντίστοιχα» ή ανταγωνιστικά θέματα.

Όταν εξελέγη πια Πρωθυπουργός, έχοντας φορέσει τα άμφια της «πράσινης ανάπτυξης», άρχισε μια απόλυτα υποκριτική ρητορική ανησυχίας για την πορεία του έργου που θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται στο τέλος της κατασκευής του. Δυναμίτισε την πορεία του, καθυστέρησε με κάθε τρόπο το χρονοδιάγραμμά του, έκανε ό,τι μπορούσε για να το αποτρέψει.

Ο κύβος είχε πια ριφθεί. Η Βουλγαρία εμφάνιζε συνεχώς διάφορες αιτιάσεις χωρίς να δέχεται καμία πίεση από την Ελλάδα, μέχρι που φτάσαμε την περασμένη εβδομάδα να ανακοινώσει την πρόθεσή της να εγκαταλείψει το project του αγωγού καθώς θεωρεί ότι δεν είναι οικονομικά βιώσιμο για την ίδια. Όμοιο επιχείρημα δηλαδή με αυτό που έλεγε ο Παπανδρέου προεκλογικά. Τι άλλο να γράψει κανείς … Απλά τα πράγματα και προφανή. Συγχαρητήρια κε Παπανδρέου ! Τα καταφέρατε !

Διεθνές σύστημα και κοινοβουλευτισμός
Την περασμένη εβδομάδα έγραφα ότι «το «σύστημα εξουσίας» διατρέχει οριζόντια το πολιτικό, οικονομικό, επιχειρηματικό πεδίο της χώρας και σήμερα φαίνεται ακόμα και να το διαμορφώνει κατά τις ορέξεις του. Επιλέγει τα πιόνια και τους εκλεκτούς του, τους επιβάλει και τους περιβάλει με ένα πέπλο προστασίας που κανείς πολίτης δεν έχει από τους νόμους της χώρας του», αποσυνδέοντας αυτό το σύστημα από τον κοινοβουλευτισμό και όσα πρέπει κανονικά να υπηρετεί και να σηματοδοτεί η συμμετοχή ενός πολίτη στη Βουλή.

Μετά από τη σύντομη ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν σχετικά με τον αγωγό «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς ότι πέρα από το ντόπιο «σύστημα εξουσίας» λειτουργεί και ένα ίσως ισχυρότερο, το «διεθνές σύστημα», επίσης απρόσωπο, επίσης πολύπλοκο και σίγουρα πολύ πιο παρεμβατικό στη διεθνή σκακιέρα.

Μέχρις ενός σημείου κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει αφού τα όποια συμφέροντα επιζητούν να παίξουν το ρόλο τους και να διασφαλίσουν τις επιδιώξεις τους. Το ζητούμενο είναι τι βαθμό ελαστικότητας έχει το δικό μας κοινοβουλευτικό σύστημα. Με βάση πρόσφατες φωτογραφίες που είδα από την επίσκεψη ανώτατου στελέχους της κυβέρνησης των ΗΠΑ στη χώρα, διακρίνω ότι ο βαθμός αυτός είναι για πολλούς αρκετά μεγάλος. Η στάση του σώματός τους κατά τις χειραψίες, αυτό έδειχνε τουλάχιστον. Η μέση αρκετά λυγισμένη μπροστά σε ένα καμαρωτό κορμί. Ίσως και σε αυτόν τον τομέα χρειαζόμαστε λίγη περηφάνια παραπάνω, χωρίς βέβαια να αγνοούμε τις διεθνείς μας συμμαχίες ως χώρα, προκειμένου όμως να διασφαλίσουμε τα δικά μας συμφέροντα πρωτίστως …

Τα άκρα των «προθύμων»
Σε σχέση με όσα συμβαίνουν σε οικονομικό επίπεδο στη χώρα, θεωρώ ότι έχουν αναπτυχθεί δύο βασικές άκρες. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τη μια άκρη των «προθύμων», εκείνων δηλαδή που δέχονται αδιαμαρτύρητα, χωρίς αντιπροτάσεις και σε ολόκληρο τα όσα ζητά η Τρόικα και μερικές φορές προσπαθούν ακόμα και να την ξεπεράσουν σε σκληρότητα.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο άκρο. Εκείνο που έχει επιλέξει να κινηθεί αντίθετα στο οτιδήποτε, φλερτάρει με την ολική κατάρρευση της χώρας και επιδιώκει να αποδυναμώσει παντοιοτρόπως και περιέργως τις δυνάμεις που έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τις καταστάσεις. Χλευάζει και ειρωνεύεται τις προσπάθειες που γίνονται για την υιοθέτηση ενός διαφορετικού μείγματος πολιτικής, προσαρμοσμένου στους στόχους εξισορρόπησης των δημοσιοοικονομικών μας και δηλώνει υποκριτικά ότι δραστηριοποιείται κομματικά εκτός Βουλής.

Δεν αναφέρομαι στην παραδοσιακή αριστερά που έχει γνωστές καταβολές, αναφέρομαι σε μια ομάδα ανθρώπων που αναπτύσσεται, αποτελούμενη κυρίως από πρώην, πολυετώς «στρατευμένους» στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι μόλις πρόσφατα επανεφηύραν τον τροχό.

Λοιδορούν συστηματικά τον Σαμαρά ακόμα και όταν λέει ότι «επαναλαμβάνουμε τη διαφωνία μας με μέτρα οριζόντιων περικοπών και με τις αλλεπάλληλες φορολογικές επιβαρύνσεις που δεν μειώνουν την παραοικονομία, εξοντώνουν αυτούς που ήδη πληρώνουν».

«Πρόθυμοι» είναι και αυτοί, απλώς από την άλλη πλευρά. Της ολικής επιστροφής στη δεκαετία του ’40. Δυστυχώς αδυνατούν να παρουσιάσουν εναλλακτική πρόταση και, ακόμα χειρότερα, για τους περισσότερους είναι γνωστό τι θα πράξουν προ τις κάλπης εθνικών εκλογών.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

 

Βασίλειος Μπαλάφας

«Κλείνει» η συμφωνία Σερβίας-Ρωσίας για NIS και South Stream

Αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου Nabucco (με μπλε χρώμα) και South Stream (με μωβ χρώμα). Η πορεία τους, εκτός από την ενεργειακή, αναμένεται να επηρεάσει και την πολιτική επιρροή των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην περιοχή του Καυκάσου και της ΝΑ Ευρώπης

Την Τετάρτη αναμένεται να οριστικοποιηθεί η πολιτική συμφωνία Σερβίας – Ρωσίας, που θα εγγυάται την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου που θα διαπερνά τη βαλκανική χώρα.
Όπως έγινε γνωστό, τη συμφωνία θα υπογράψουν αύριο, στη Μόσχα, ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ο Σέρβος ομόλογός του Μπόρις Τάντιτς.
Ο κ. Τάντιτς θα ηγηθεί της σερβικής αντιπροσωπείας που θα μεταβεί στη ρωσική πρωτεύουσα για την υπογραφή του συμβολαίου, το οποίο αφορά την πώληση της σερβικής πετρελαϊκής βιομηχανίας NIS, την κατασκευή του αγωγού South Stream και του…χώρου αποθήκευσης φυσικού αερίου στο Μπάνατσκι Ντβορ.
Όπως ανακοινώθηκε από το γραφείο του κ. Τάντιτς, στη σερβική αντιπροσωπεία θα μετέχουν, επίσης, ο αντιπρόεδρος της σερβικής κυβέρνησης Ίβιτσα Ντάτσιτς, ο υπουργός Εξωτερικών Βουκ Γέρεμιτς και ο υπουργός Ενέργειας Πέταρ Σκούντριτς.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Tanjug

Η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΑΓΩΓΟΣ ΜΠΟΥΡΓΚΑΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΝΟΥΜΕΡΟ 1 ΕΧΘΡΟΙ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΡΩΣΟΙ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟ ΧΩΡΑ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ,ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΧΑΛΗΤΟ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!!!

ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΝΑΛΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ -ΠΟΥ ΔΡΑΤΤΟΝΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΟΦΕΛΗ ΧΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ- ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΥΠΟΥΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΣΤΟ CNN,NBC,NEW YORK TIMES KAI ΣΕ ΑΛΛΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΕΣΑ Η ΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΑ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΠΛΑΣΤΕΣ Κ ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΑΓΟΥΝ ΜΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΑΦΟΡΗΤΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ‘ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΩ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ’.

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΛΗΞΑΝ.ΟΥΤΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΓΙΝΕ (ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ Η ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΛΟΓΩ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΥΧΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ) ΟΥΤΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ,ΤΑ ΣΧΟΛΙΑΡΟΠΑΙΔΑ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΩΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΟΡΜΗΣ ΜΕ ΟΛΙΓΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΗ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΟΙΑΣ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΡΕΙΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΦ’ΟΣΟΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΗΓΕΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΦΛΟΓΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΑΣΒΕΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΝΤΑΣ ΠΑΛΛΑΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΥΧΟΝ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΚΑΘΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΩΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΧΙ ΝΕΚΡΟΣ,ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΣ !!ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΙΧΩΣ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ VIDEOGAME. ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ (ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΥΠΑΙΤΙΟΥΣ ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΨΗΦΙΖΑΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΥΣ) ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΑΛΟ ΕΝΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ‘ΑΓΩΝΑ’ ΑΛΛΑ ΜΕ ΟΡΙΑ.ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΚΥΝΔΥΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ,ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ.ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ,ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΗΔΗΞΟΥΝ ΚΑΙ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ

ΕΓΕΡΣΙΣ

Αγωγοί υπάρχουν, το αέριο ζητείται


Εκεί που οι Ευρωπαίοι ποντάρουν το ενεργειακό τους μέλλον

Του απεσταλμένου μας στο ΜΠΑΚΟΥ, ΝΙΚΟΛΑ ΖΗΡΓΑΝΟΥ
«Ξέρετε, τώρα με την κρίση, ο Μαρξ ξαναγίνεται επίκαιρος. Τον ξαναδιάβαζα πρόσφατα. Ελεγε ότι ευτυχία είναι να αγωνίζεσαι στην ταξική πάλη. Ο Ενγκελς, πιο εκλεπτυσμένος, από άλλη τάξη, έλεγε πως ευτυχία είναι ένα μπουκάλι κρασί Chateau Margaux του 1848. Εμείς, εδώ στο Αζερμπαϊτζάν, όσοι βεβαίως εμπλεκόμαστε στη βιομηχανία της ενέργειας, λέμε ότι ευτυχία είναι ένα μπουκάλι γεμάτο μαύρο χρυσό».
Ο Ελσάντ Ναγκίροφ έχει κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένος. Είναι αντιπρόεδρος της κρατικής εταιρείας υδρογονανθράκων του Αζερμπαϊτζάν, της SOCAR, και η χώρα του κάθεται πάνω σε μια λίμνη από πετρέλαιο και πάνω σε μια θάλασσα από φυσικό αέριο.
Εδώ, στο Μπακού, βρίσκεται το νέο Ελντοράντο. Σαράντα πετρελαϊκές εταιρείες…από 25 χώρες σηματοδοτούν τη μεταμόρφωση της χώρας, που ζει μια εκρηκτική ανάπτυξη και μια διαρκή αλλαγή.
Εξω από το παράθυρο των κεντρικών γραφείων της SOCAR, διακρίνονται οι ουρανοξύστες και οι γερανοί που υψώνονται κατά δεκάδες πάνω από τα πανέμορφα παλάτια της εποχής του πρώτου πετρελαϊκού μπουμ.

Μπίζνες με παρελθόν
Η πρώτη παγκοσμίως βιομηχανική εκμετάλλευση πετρελαίου έγινε στο Μπακού, το 1848, έτος που σηματοδοτεί, εκτός από την πολύ καλή χρονιά του Chateau Margaux, την απαρχή μιας νέας εποχής.
Εδώ, ήταν που χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για τη μεταφορά πετρελαίου πλοίο, που αργότερα μετεξελίχθηκε σε τάνκερ από μιά μικρή εταιρεία που ονομαζόταν SHELL, εδώ έγινε η πρώτη υποθαλάσσια εκμετάλλευση πετρελαίου με πλατφόρμα και εδώ οι αδελφοί Νόμπελ κατασκεύασαν τον πρώτο αγωγό για τη μεταφορά πετρελαίου, από την Κασπία, στη Μαύρη Θάλασσα.
Και είναι πάλι οι αγωγοί και η γεωπολιτική της ενέργειας που επανατοποθετούν σήμερα το Μπακού, έναν αιώνα μετά το πρώτο μπουμ, στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
«Η Ευρωπαϊκή Ενωση άργησε, παραμέλησε ως έναν βαθμό το Αζερμπαϊτζάν, σε σχέση με τη Γεωργία και την Αρμενία» παραδέχεται αυτοκριτικά ο επικεφαλής του γραφείου της Ε.Ε. στο Μπακού, πρέσβης Αλαν Γουίλιαμς. «Οι δυτικοί έδωσαν πολύ μεγάλη σημασία στη Γεωργία, όμως το Αζερμπαϊτζάν είναι η πιο σημαντική χώρα στον Καύκασο».
Τη σημασία του Αζερμπαϊτζάν την είχε διαβλέψει πριν από δεκαετίες, ο σύμβουλος ασφαλείας του προέδρου Τζίμι Κάρτερ, Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, όπου στο μνημειώδες έργο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα» (εκδόσεις «Λιβάνη») υπογράμμιζε πως «το Αζερμπαϊτζάν είναι ο φελός στο μπουκάλι που περιέχει τα πλούτη της Κασπίας και της Κεντρικής Ασίας» και καταλήγει προφητικά πως το μέλλον της χώρας είναι κρίσιμο για την Ευρώπη και οραματίζεται ένα ανεξάρτητο Αζερμπαϊτζάν, το οποίο συνδέεται με τις δυτικές αγορές μέσω αγωγών, οι οποίοι δεν θα περνούν από εδάφη ελεγχόμενα από τη Ρωσία».
Λίγες ημέρες πριν φτάσουμε στο Μπακού, 15 ευρωπαίοι δημοσιογράφοι καλεσμένοι στις Βρυξέλλες από την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας (ΕΝΡ) για ένα σεμινάριο, ένας ανώτερος αξιωματούχος της Επιτροπής μας εξηγούσε τους στόχους του νέου σχεδίου δράσης για την ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε.:
«Βάλαμε στόχο να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά 20% και ταυτόχρονα να μειώσουμε την εξάρτησή μας από ρωσικές ενεργειακές πηγές, που σήμερα αποτελούν περίπου το 60% των εισαγωγών μας. Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, ο βαθμός εξάρτησης είναι πάνω από 80, έως και 100%. Για να πετύχουμε τον στόχο του 20%, πρέπει να αυξήσουμε δραματικά τις εισαγωγές φυσικού αερίου, του μόνου καυσίμου που δεν επηρεάζει το περιβάλλον. Η κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου από την Κασπία και την κεντρική Ασία προς την Ευρώπη παρακάμπτοντας τη ρωσική επικράτεια, είναι μονόδρομος και επιτακτική ανάγκη».
Αυτός είναι ο αποκαλούμενος «Νότιος διάδρομος» και τον φλερτάρουν δυο ευρωπαϊκής έμπνευσης αγωγοί, ο TGI (στον οποίο συμμετέχει η Ελλάδα), που θα τροφοδοτεί τον ευρωπαϊκό Νότο, και ο κεντροευρωπαίος Nabucco. Τα δύο πρότζεκτ ανταγωνίζονται τον ρωσικό αγωγό South Stream, όμως κανένα δεν έχει ακόμη μπει σε φάση υλοποίησης γιατί υπάρχουν δυο σημαντικά
προβλήματα. Το πρώτο είναι ο παράγοντας Τουρκία.
Η Αγκυρα διαπραγματεύεται σκληρά τα δικαιώματά της για διέλευση τράνζιτ του αερίου προς την Ευρώπη και τα ανταλλάγματα (ποια άραγε;) δεν είναι μόνον οικονομικά.
Ομως υπάρχει και ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα. Μπορεί στην περιοχή της Κασπίας να υπάρχουν αποθέματα φυσικού αερίου για τα επόμενα 100 χρόνια, όμως δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή τόσο διαθέσιμο αέριο για να τροφοδοτήσει όλους τους υπό κατασκευή αγωγούς.
Τα κοιτάσματα ανακαλύπτονται και αξιοποιούνται σε βάθος χρόνου και απαιτούνται τεράστιες και χρονοβόρες επενδύσεις σε υποδομές για να αντληθούν από τη θάλασσα και να μεταφερθούν στις αγορές.
Σε τέσσερα χρόνια, όταν το Αζερμπαϊτζάν και η ΒΡ θα αρχίσουν να εκμεταλλεύονται το τεράστιο κοίτασμα του Σαχ Ντενίζ, θα μπορεί να συνεισφέρουν στον αγωγό με 13-16 δισ. κυβικά μέτρα αερίου τον χρόνο (bcm). Ομως, ο TGI έχει δυναμικότητα 11,5 και ο Nabucco 31 bcm. Αν δεν βρεθούν άλλες ποσότητες αερίου να μπουν στο σύστημα, δεν μπορούν να αξιοποιηθούν όλοι οι αγωγοί. Και φυσικά όποιος κατασκευαστεί πρώτος και έχει εγγυημένες ποσότητες, αποκτά σημαντικό πλεονέκτημα, που ίσως κάνει τους άλλους αγωγούς οικονομικά μη ανταγωνιστικούς.

Ολοι στο παιχνίδι
Τώρα, για να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα, οι Ευρωπαίοι αναζητούν εναγωνίως πρόσθετο αέριο. Ηδη, η Αίγυπτος, το Ιράκ και το Ιράν συζητούν με την Τουρκία να την προμηθεύουν με αέριο μέσω άλλων αγωγών, ώστε η Αγκυρα να πουλάει στην Ευρώπη ένα χαρμάνι από το αέριο όλων των προελεύσεων που θα μπαίνει στο τουρκικό σύστημα αγωγών.
Είναι η Ευρώπη έτοιμη να αγοράσει έστω και εμμέσως ιρανικό αέριο για να τροφοδοτηθεί ο Nabucco που κατασκευάζεται για να μειωθεί η γεωπολιτική εξάρτησή μας από τους Ρώσους; Και είναι μάλλον ειρωνεία, να προωθείται ο ανεξάρτητος Nabucco που θα καταλήγει στον τερματικό του Μπαουμγκάρτεν στην Αυστρία, τον οποίο αγόρασε πρόσφατα κατά 50% η ρωσική Gazprom.
Τελικά, μάλλον είναι η ανάγκη που γίνεται φιλότιμο, είναι οικονομικά τα δεδομένα που μετράνε περισσότερο και το 2009, εν μέσω της κρίσης, θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις.
Για τον αντιπρόεδρο της Socar, η επιλογή θα γίνει με καθαρά οικονομικά, εμπορικά κριτήρια και με παράγοντα που βαραίνει τη διαφοροποίηση των δρόμων που θα εγγυώνται κέρδη, σταθερό περιβάλλον και ενεργειακή ασφάλεια. Το μεγάλο παιχνίδι μόλις άρχισε.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 30/11/2008

Tριμερής συνάντηση κορυφής Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν-Τουρκμενιστάν


Tα αποθέματα της Κασπίας και του Τουρκμενιστάν και η εκμετάλλευσή τους θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην υλοποίηση του αγωγού Nabucco

Οι πρόεδροι της Τουρκίας, του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν συναντώνται στην πρωτεύουσα του Τουρκμενιστάν, Ασκαμπάτ, με σκοπό τη συζήτηση θεμάτων που αφορούν την εκμετάλλευση και τη μεταφορά στις διεθνείς αγορές των ενεργειακών αποθεμάτων της περιοχής της Κασπίας.
Με αφορμή τη συνάντηση αυτή και μετά από πρόσκληση του προέδρου του Τουρκμενιστάν Gurbanguli Bermuhammedov, ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλλάχ Γκιούλ, βρίσκεται από χθες στο Τουρκμενιστάν, όπου θα παραμείνει επί διήμερο.
Με βάση ανακοίνωση της τουρκικής προεδρείας:
«Στη συνάντηση που θα πραγματοποιήσουν…οι πρόεδροι της Τουρκίας, του Τουρκμενιστάν και του Αζερμπαϊτζάν πρόκειται να αξιολογηθούν οι σχέσεις των τριών αδελφών χωρών με βάση τις προκλήσεις του μέλλοντος, ενώ θα εξεταστούν και οι δυνατότητες σύσφιξης των σχέσεων και ολοκλήρωσης της συνεργασίας και του πνεύματος αλληλεγγύης».
Να σημειωθεί ότι η απρόσμενη συνάντηση των τριών «Τούρκων» προέδρων πραγματοποιείται σε μια περίοδο που έχουν κορυφωθεί οι διεργασίες και οι προσπάθειες για το θέμα της μεταφοράς των ενεργειακών αποθεμάτων της Κασπίας στις διεθνείς αγορές, με κυρίαρχο ζήτημα την κατασκευή του αγωγού Nabucco, ενώ καταδεικνύει και τη βελτίωση των σχέσεων του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν, που ήσαν εξαιρετικά τεταμένες και δοκιμάστηκαν πολλές φορές κατά το παρελθόν, με αφορμή την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στην Κασπία Θάλασσα.
AKSAM

http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΕΙ

To κύριο δίκτυο αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Με μωβ χρώμα οι αγωγοί ρωσικών συμφερόντων και με μπλε ο Nabucco, που είναι στη φάση του σχεδιασμού (δυτικών συμφερόντων).

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Με περισσό θράσος ο Αμερικανός Βοηθός Υφυπουργός Εξωτερικών Μάθιου Μπράιζα εξήγησε στους ‘Ελληνες, στις αρχές Σεπτεμβρίου, πόσο «ανθυγιεινή» είναι η ρωσική πολιτική της Αθήνας, ιδιαίτερα ο αγωγός αερίου Σάουθ Στρημ. Οι Αμερικανοί βέβαια δεν είναι ευχαριστημένοι ούτε με τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, ούτε με την ελληνορωσική αμυντική συνεργασία.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί όντως η ρωσική πολιτική του Κώστα Καραμανλή να είναι «αντιπαθητική». Για την Αθήνα όμως είναι αναγκαστική. Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι ήρθε κυριολεκτικά στο «πάρα πέντε», ήταν περισσότερο αμυντική κίνηση και εξακολουθεί να…παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη.
Το σχέδιο «Σάουθ Στρημ» γεννήθηκε όταν η Ρωσία, αντιμέτωπη με τα προβλήματα που της δημιουργούσε η Ουκρανία, συζητούσε την κατασκευή ενός δεύτερου αγωγού «Μπλου Στρημ», για να διοχετεύσει απευθείας στην Τουρκία το αέριο προς Ευρώπη (και προς Ελλάδα). ‘Ενας δεύτερος όμως «Μπλου Στρημ» θα ήταν ένα σοβαρό, ίσως και μοιραίο πλήγμα για ζωτικά ελληνικά, ρωσικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να προμηθεύεται τόσο σημαντικό τμήμα της ενεργειάς της από την Τουρκία, μια χώρα για την άμυνα από την οποία ξοδεύει τον μισό προϋπολογισμό της και η οποία κατέχει τη μισή Κύπρο. Αν η ηγεσία της χώρας εκτιμά ότι δεν υπάρχει κίνδυνος, ας σταματήσει αυτούς τους τεράστιους εξοπλισμούς. Αν πάλι δεν το εκτιμά, τότε πρέπει να κάνει σοβαρή εξωτερική και αμυντική πολιτική.
Από τότε που το νεώτερο ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε, το βασικό του πρόβλημα ασφάλειας προέρχεται από την Τουρκία είτε αυτοτελώς, είτε υποκινήσει των δυτικών «συμμάχων» μας. Μακάρι τα πράγματα νάταν διαφορετικά, αλλά τα πράγματα δεν αλλάζουν, χειροτερεύουν όταν παίρνει κανείς τις (υστερόβουλες) επιθυμίες του για πραγματικότητα. Το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία 60 χρόνια είναι η απειλή από έναν «σύμμαχο» προς τον οποίο η Συμμαχία επιδεικνύει συστηματικά μεγαλύτερη εύνοια για δύο λόγους. Πρώτον, λόγω της στρατηγικής του θέσης. Δεύτερον γιατί η Τουρκία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, είναι μεν κράτος πολλαπλά εξαρτώμενο από τις ΗΠΑ, διαθέτει όμως σχετική σοβαρότητα και αυτονομία αποφάσεων. Αυτός ακριβός ο παράγοντας οδήγησε πολλούς συντηρητικούς πολιτικούς της Ελλάδας ή της Κύπρου να στραφούν κατά καιρούς στη Μόσχα ή το Παρίσι (ή ακόμα και τους ‘Αραβες ή τους Κινέζους) για να αναζητήσουν αντερείσματα στη συνδυασμένη πίεση Ουάσιγκτον-Λονδίνου και ‘Αγκυρας.
Από το 1996 έως το 2004, η Αθήνα ακολούθησε μια μονόπλευρη πολιτική πρόσδεσης στο άρμα της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών, εγκαταλείποντας ουσιαστικά κάθε αυτόνομη εξωτερική πολιτική και κάθε σχέση με τη Ρωσία, τους ‘Αραβες, τους Κούρδους κλπ. Η πολιτική αυτή οδήγησε σε σειρά νέων τυορκικών διεκδικήσεων, απώλεια στρατηγικού βάρους της χώρας και είχε ως αποκορύφωμα το σχέδιο Ανάν. ‘Ένα σχέδιο που προέβλεπε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή της σε αμφίβολο προτεκτοράτο, που, εκτός των κινδύνων για την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων, θα έθετε σε διαρκή ομηρία την ίδια τη μητροπολιτική Ελλάδα και θα επιβάρυνε αντί να εξομαλύνει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με την αδικία, την ασάφεια και την μη βιωσιμότητα της «λύσης» που θέσπιζε.
Αν η Άγκυρα κατάφερε να γίνει και ο κύριος κόμβος εξαγωγών του ρωσικού αερίου και προνομιακός εταίρος για την Ελλάδα, μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν απολύτως καταστροφική για τα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Αθήνας που θα έβλεπε την ‘Αγκυρα, ιστορικό της αντίπαλο μέχρις αποδείξεως του εναντίον, να αποκτά καλύτερες και πιο σημαντικές σχέσεις όχι μόνο με την Ουάσιγκτον αλλά και με όλους τους υπόλοιπους.
Αλλά ο αγωγός Σάουθ Στρημ ήταν επίσης μια σημαντική κίνηση για τα ρωσικά και για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Η Μόσχα δεν έχει λόγο να βάλει «όλα τα αυγά στο τουρκικό καλάθι». Και είναι από κάθε άποψη παράλογο η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση να εισάγει το αέριό της από τη Ρωσία μέσω Τουρκίας, μιας μη ευρωπαϊκής χώρας δηλαδή με άδηλο μέλλον. Ο αγωγός Σάουθ Στρημ, όπως και ο Νορντ Στρημ (που συνδέει υποθαλασσίως την Ρωσία με τη Γε
ρμανία, παρακάμπτοντας την Πολωνία) είναι δύο καλές βάσεις συνεργασίας της Ευρώπης με τη Ρωσία, γιατί εξυπηρετούν όλες τις συναλλασόμενες πλευρές αλλά και τις απαλάσσουν αμφότερες από τα καπρίτσια μιας «νέας Ευρώπης» και μιας Τουρκίας που παίζουν συχνά ευχαρίστως το παιχνίδι της Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας και της «παληάς Ευρώπης».
Αντίστοιχα επιχειρήματα δικαιολογούν τη σύναψη αμυντικών σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας και, γενικότερα, ισχυρών παράπλευρων σχέσεων. Ρωσία και Ελλάδα συνδέονται με βαθιούς πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς, απόρροια του γεγονότος ότι μπήκαν αμφότερες καθυστερημένες στη δυτική «νεωτερικότητα», αντιμέτωπες με ανατολικές απειλές, έχοντας συχνά ως πρότυπο μια δύση που αποδείχθηκε μαγάλος δάσκαλος αλλά και, κατά καιρούς, ακόμα πιο φοβερός εχθρός. Το σημερινό, κοινό στρατηγικό συμφέρον Ελλάδας και Ρωσίας, συνίσταται στο ότι και οι δύο χώρες πλήττονται στα πιο ζωτικά τους συμφέροντα, από το αναθεωρητικό, «αυτοκρατορικό» σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών και των πιο κεντρικών συμμάχων τους (ιδίως του Ισραήλ).
Η μεσανατολική και τουρκική πολιτική των ΗΠΑ ευθύνεται για την εμφάνιση του σχεδίου Ανάν που, παραμένει, δυστυχώς, με ευθύνη της Λευκωσίας και της Αθήνας, η μόνη πρόταση στο τραπέζι για «λύση» του κυπριακού. Η βαλκανική-αντιρωσική-αντιευρωπαϊκή (με την έννοια της υπονόμευσης κάθε δυνατότητας χειραφέτησης της Ευρώπης) πολιτική των ΗΠΑ στα Βαλκάνια οδηγεί στη δημιουργία μιας ζώνης μαφιοζο-προτεκτοράτων στη χερσόνησο, μη βιώσιμων «δουκάτων», υποχείριων της αμερικανικής πολιτικής που θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με όλη την περιοχή από την Αδριατική έως το Κουρδιστάν και την Κύπρο ολοκληρούμενη σε μια αμερικανο-τουρκική ζώνη επιρροής. Η ενεργειακή-αντιρωσική πολιτική των ΗΠΑ εμπιστεύεται εξάλλου στην Τουρκία έναν τεράστιο κομβικό ρόλο στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, που είναι ασφαλώς αντίθετος με τα πιο ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας και της Ελλάδας. Η τελευταία πρέπει ασφαλώς να συνυπολογίσει ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, όχι όμως μέχρι του σημείου να «αυτοκτονήσει» στρατηγικά. Η ρωσική πολιτική Καρμανλή, το βέτο για τα Σκόπια και το όχι στο σχέδιο Ανάν δεν ήταν τίποτα σπουδαίες δυναμικές πρωτοβουλίες, αλλά στοιχειώδη μέτρα αυτοάμυνας ενός ελληνικού χώρου στα πρόθυρα κατάρρευσης της διεθνούς του θέσης. ‘Οσο για τις ελληνορωσικές συμφωνίες είναι πολύ λίγες και έγιναν πολύ αργά. Με το υπόβαθρο των δύο χωρών, θα έπρεπε εδώ και καιρό να έχουν προχωρήσει πολύ πιο αποφασιστικά. Γεγονός που εμπόδισαν, μεταξύ άλλων, η καθυστέρηση της ρωσικής ανάκαμψης, η δομική ανεπάρκεια του ελληνικού κράτους και ο παρατεταμένος «ευρωατλαντικός αλλοιθωρισμός» της Αθήνας.
Και όσα έγιναν άλλωστε παραμένουν εύθραυστα. Το σχέδιο του «Σάουθ Στρημ» παραμένει ασαφές, ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη προχωρά με ρυθμό αργής χελώνας, η αγορά ρωσικών θωρακισμένων προκαλεί την αντιπάθεια της ελληνικής στρατιωτικής γραφειοκρατίας. Μιας γραφειοκρατίας που διακρίνεται για τον συντηρητισμό της, αλλά και για τις «προτιμήσεις» του σε άλλους, δυτικούς «προμηθευτές». Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών παρεμβάλλει επίσης, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, εμπόδια στην προμήθεια των αναγκαίων ανταλλακτικών για τους ελληνικούς S-300. Η αντίδραση ισχυρών δυνάμεων στο εσωτερικό της Ελλάδας, η ανυπαρξία σοβαρού κρατικού μηχανισμού στη χώρα, o συχνός οικονομικός «φαταουλισμός» των ρωσικών εταιρειών, οι φόβοι της Αθήνας απειλούν πάντα το μέλλον ακόμα και των υπαρχουσών συμφωνιών.
Η μεγαλύτερη απειλή όμως, αυτή που καθιστά δύσκολα συντηρήσιμη μια πολιτική έστω στοιχειώδους και περιορισμένης ανεξαρτησίας είναι η εσωτερική κατάσταση μιας χώρας-μπάχαλο όπως η Ελλάδα, αλλά και η ακολουθούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική. Πώς να ασκήσει εξωτερική πολιτική μια χώρα όταν κάθε της κυβέρνηση μπορεί να συντριβεί από σκάνδαλα διαφθοράς; Πως μπορεί να συμβιβασθεί μια πολιτική υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων, με την υιοθέτηση ενός θεολογικού εκτός τόπου και χρόνου νεοφιλελευθερισμού ή με την αποεθνικοποίηση όλων των στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας; Πως θα μπορέσει να κινητοποιήσει τη λαϊκή υποστήριξη μια κυβέρνηση που υπονομεύει την κοινωνική συνοχή του έθνους;
Η ελλαδική δεξιά τείνει πρακτικά, με την οικονομική και κοινωνική φιλοσοφία και πράξη της, να αντιπαραθέσει έθνος και κοινωνία. Η κυπριακή αριστερά με τον «αντιεθνικισμό» που εφαρμόζει σε μια χώρα και μια εθνότητα που είναι θύμα και όχι θύτης οδηγεί επίσης στο ίδιο αποτέλεσμα. Καμμιά σχεδόν πολιτική δύναμη, σε Ε
λάδα και Κύπρο, δεν μοιάζει ικανή να συνθέσει εθνικά και κοινωνικά προτάγματα. Χωρίς όμως μια τέτοια σύνθεση, δύσκολα θα αποφευχθούν εθνικές και κοινωνικές καταστροφές, με δεδομένο μάλιστα ότι έχουν «ωριμάσει» στην περιοχή μας, απειλώντας ζωτικά ελληνικά συμφέροντα, οι αυτοκρατορικές στρατηγικές (επαναφορά σχεδίου Ανάν για να διευκολυνθεί η τουρκική ένταξη, Βαλκάνια, έντονη αντιρωσική στροφή της Ουάσιγκτον). Αυτή η «ωρίμανση» θα μπορούσε να αποτελέσει και χρυσή ευκαρία, αν είχαμε μια διαφορετική χώρα, ομονοούσες και ορθά τοποθετημένες πολιτικές δυνάμεις, ηγέτες μεγάλου διαμετρήματος. Τέτοιοι που είμαστε ας ελπίζουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα.

konstantakopoulosd@yahoo.gr
ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ