Category Archives: ΑΠΟΧΗ

Αποχή!…πράξη δειλίας και ανευθυνότητας!

Γράφει ο Γιάννης Δ. Πρεβενιός

e-mail:johnpreve@gmail.com

Η θλιβερή διαπίστωση… 
Σάρωσε η αποχή από την εκλογική διαδικασία, καθώς σχεδόν ένας στους δύο από τους εγγεγραμμένους δεν προσήλθε στις κάλπες! Το ποσοστό της αποχής έφτασε το 44,1% (συμμετοχή των εγγεγραμμένων κατά 55,9%), ενώ το 2,45% όσων ψήφισαν έριξαν στην κάλπη άκυρο ή λευκό ψηφοδέλτιο. Η αποχή διευρύνθηκε κατά 7,5% σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, τον Ιανουάριο του 2015, δηλαδή ψήφισαν περίπου 650.000 λιγότερα άτομα.
Ο σχολιασμός…. Read the rest of this entry

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Αυτα λοιπον ειναι τα πραγματικα ποσοστα των κομματων επι του συνολου του εκλογικου σωματος.

Αποχή, ο αόρατος ψηφοφόρος…

Dimitris Trikeriotis
Αποχή, ο αόρατος ψηφοφόρος, κριτής αλλά και διασώστης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ…
Τα ποσοστά των κομμάτων στις σημερινές εκλογές είναι «πλασματικά» συγκριτικά με εκείνα των εκλογών του Ιανουαρίου, διότι η πρωτοφανής αποχή(περί το 45%) συγκαλύπτει την μεγάλη φθορά τους.
Σχεδόν 900,000 πολίτες γύρισαν συνειδητά την πλάτη στο αποτυχημένο πολιτικό σύστημα και δεν ψήφισαν συγκριτικά με τον Ιανουάριο.
Με τελική συμμετοχή περίπου 55%, ο ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει τελικά περίπου 450,000 ψήφους λιγότερες από τις εκλογές του Ιανουαρίου και η ΝΔ επίσης περίπου 300,000 ψήφους λιγότερες.
Όλα τα υπόλοιπα κόμματα έχουν σε …………. Read the rest of this entry

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ – Η ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ και ΑΠΟΓΝΩΣΗ  

20140426-014201Η ΑΠΟΧΗ είναι αυτό που θέλει να πετύχει το σύστημα που κυβερνά την Ελλάδα.  

Η αποχή είναι η επιτυχία της “θεραπείας σοκ”, που εσκεμμένα εφαρμόζουν σε όλους μας οι διεθνείς και ντόπιοι ναζήδες του νεο-φιλελευθερισμού. Η αποχή είναι η επιτυχία της αλητείας του Τσίπρα και της παρέας του, που ως πιστό όργανο της ξένης και ντόπιας ολιγαρχίας εφάρμοσε το “δόγμα του Σοκ” σε έναν λαό που φάνηκε καθαρά πως είχε πια αποφασίσει να αλλάξει και να ανατρέψει την πορεία του τόπου του προς την καταστροφή και την απαξίωση.

Αυτή η αλητεία, όχι μόνο δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη, αλλά πρέπει να απαντηθεί με την ίδια και περισσότερη αποφασιστικότητα, με την δύναμη που δίνουν ο ένας στον άλλο τα εκατομμύρια συμπολίτες μας, που ανέτρεψαν

……….. Read the rest of this entry

Τι λέει ο εκλογικός νόμος για την ακύρωση των εκλογών;.

12004057_1033296533361543_1476797629412114924_n
Πολλή συζήτηση έχει γίνει, ειδικά με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές, σχετικά με την επιρροή της αποχής ή του ποσοστού των λευκών ή ακύρων ψηφοδελτίων ως προς την εγκυρότητα του εκλογικού αποτελέσματος. Ας δούμε, λοιπόν, εμείς, οι ίδιοι οι πολίτες, τι πραγματικά γράφεται σχετικά στο Σύνταγμα αλλά και στον εκλογικό νόμο.
Στο Σύνταγμα της Ελλάδος, σχετικά με το ποσοστό της αποχής στις εκλογές και την επιρροή του στο εκλογικό αποτέλεσμα δεν αναφέρεται… τίποτα. Στα σχετικά άρθρα του αναφέρονται επιγραμματικά τα εξής:……… Read the rest of this entry

ΕΧΕΙΣ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΟΡΘΩΣΕΙΣ ΑΝΑΣΤΗΜΑ..ΤΙΜΩΡΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΒΙΑΖΟΥΝ ..ΜΗΝ ΑΠΕΧΕΙΣ

cf84ceb9cebccf89cf81ceb7cf83ceb5-cf84cebfcf85cf83«Ωστόσο όλα αυτά τα απογοητευτικά, τα αηδιαστικά ad nauseam,θα ήταν αυτοκτονικό να στρέψουν τον Έλληνα ψηφοφόρο στον αναχωρητισμό της απόγνωσης, στον μαρασμό της μοιρολατρίας:  

 Στην αποχή. 

 Πρόκειται εδώ για την ζωή του ίδιου, των παιδιών του, της πατρίδας του.

 Για να μετρήσει την παραγκωνισμένη αξία της πατρίδας, ας αναλογισθεί λίγο την εφιαλτική εικόνα των Σύρων προσφύγων , που τους την έκλεψαν.
Έχει χρέος ο αυριανός ψηφοφόρος να………. Read the rest of this entry

Ξαμολήθηκαν οι παπαγάλοι του λευκού

(πηγή)
Η συστημική προσπάθεια (που ξεκίνησε στις Ευρωεκλογές του 2009) να διοχετεύεται η κοινωνική δυσαρέσκεια στην επωφελή για τον δικομματισμό στάση της αποχής/λευκού περνάει σε νέα ύψη σπεκουλαδόρικης ανοησίας. 

Τότε έγινε in και trendy και πολύ must βρε παιδί μου η αποχή και το «πάμε παραλία» (από Λαζόπουλους, Ραδιοαρβυλάδες, μεσημεριανά και το κακό συναπάντημα) και στις δημοτικές/περιφερειακές του 2010 φτάσαμε να βγει δήμαρχος Αθήνας και περιφερειάρχης Αττικής με 18 και 21% για να μπορεί μετά να πει ο ΓΑΠ νενικήκαμεν! 

Τώρα οι παπαγάλοι έχουν ξαμοληθεί στο διαδίκτυο -την αντισυστημική ψήφο των νέων φοβούνται, αυτή θέλουν να προλάβουν/ακυρώσουν- και στις σελίδες π.χ. των «αγανακτισμένων» και μαζικά emails, διαβάζουμε περισπούδαστες τερατολογίες που ουρλιάζουν όλες μαζί, «λευκό». Μία εξ αυτών -με εντελώς… σοβαρό ύφος από και καλά γνώστη της εκλογικής νομοθεσίας-, φτάνει να λέει την ηλιθιότητα πως «με βάση την αρχή της Δεδηλωμένης, της Λαϊκής Κυριαρχίας και την αρχή της Ισότητας της ψήφου, αν τα λευκά ψηφοδέλτια ξεπεράσουν το 50% των ψήφων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας… διαλύει τα υπάρχοντα κόμματα και δίνει εντολή για νέους σχηματισμούς»!!!

Να γελάσει κανείς ή να κλάψει όταν βλέπει μέγα πλήθος ανθρώπων να ασπάζονται και να αναπαράγουν αβασάνιστα την παραπάνω τερατολογία των παπαγάλων του δικομματισμού;

«…οι τιμωρητικές νουθεσίες που ακούει όλη μέρα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις δεν είναι για να διορθωθεί το κακό, αλλά για να συνεχίσει να εξαπλώνεται ανανεωμένο και πιο βουλιμικό, για να παρθούν όλα πίσω, για να μηδενιστεί το κοντέρ. Νέος εμφύλιος, νέα ερείπια, νέο σχέδιο Μάρσαλ, νέοι κανίβαλοι, νέα κόλαση, νέα εκδίκηση, παντού μίσος.

Αυτή είναι η περιγραφή, η νεοτερικότητα της μετα-μεταπολίτευσης, ο μοντερνισμός της ενάρετης παραγωγής του Προβόπουλου, η επανάσταση του καλβινιστικού παπανδρεϊσμού. Βαθιά μέσα του νομίζει ότι χάνει το πλεόνασμα από τα λύτρα. Γι’ αυτό, ενοχικός, φοβισμένος και βλάκας, δεν βγαίνει, δεν εκδηλώνεται. Τάχα μου λυσσασμένος τυφλοπόντικας του youtube, τάχα μου νέες τεχνολογίες (…) έτοιμος για το χειρότερο, κατατονικός και ιντερνετάκιας. Μπαίνει και σε κανένα blog και βρίζει. «Τους τα ‘πα».  

Οπως παλιά ο τζινάκιας πατέρας του στην καφετέρια κι ο ρεβέρ παππούς του στο καφενείο. Ο καθένας τα ‘ριχνε στο ιστορικό blog της γενιάς του. Για να ησυχάζει και να ξαναπείθεται. Πιο επικίνδυνο στη σαββατιάτικη κατάθλιψη είναι ότι κρύβει μια νέα ευπιστία κι όχι μια νέα ευφυΐα. Θα δούμε… (Δημήτρης Α. Σεβαστάκης, Η κατάθλιψη, Ελευθεροτυπία 2/12/2010)

– Τα παραπάνω δεν είναι προσπάθεια απαξίωσης της λευκής ψήφου ή της αποχής όσο κι αν διαφωνώ με αυτή τη στάση. Οι ψηφοφόροι δικαιούνται να απαντήσουν αρνητικά, ουδέτερα ή θετικά στα διλήμματα που τους θέτουν οι πολιτικοί. Ωστόσο, ως τελική σύνθεση των βουλήσεών τους μετριέτ
αι μόνο η όποια κατάφασή τους. Η άρνηση ή η ουδετερότητά τους απλώς πετιέται στο καλάθι των αχρήστων.
Τους δήθεν νομικούς του διαδικτύου θέλω να μειώσω, που έχουν ξαμοληθεί τον τελευταίο καιρό στις σελίδες που κατά τεκμήριο «συνομιλούν» νέοι και θέλουν να διοχετεύσουν την αντίδρασή τους στο επωφελές για τον δικομματισμό λευκό. Και για να τελειώνουμε με την «νομική» παπαρολογία τους: 

Ρύθμιση θεμάτων εθνικών, νομαρχιακών και δημοτικών εκλογών και διευθέτηση ειδικών θεμάτων.  
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 
Εκδίδομε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή: 
Άρθρο 1 
Λευκά ψηφοδέλτια 
Κατά την αληθή έννοια των διατάξεων της παρ. 4 του άρθρου 4 και των άρθρων 5, 6, 7 και 8 του ν. 3231/2004 (ΦΕΚ 45 Α΄), κατά τη σύνταξη, ανά εκλογική περιφέρεια, των πινάκων αποτελεσμάτων από τα αρμόδια δικαστήρια, κατά την κατανομή των εδρών, καθώς και για τον καθορισμό του εκλογικού μέτρου, 
τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα. 

Κωδικοποίηση σ’ ενιαίο κείμενο των διατάξεων της νομοθεσίας 
για την εκλογή βουλευτών
Άρθρο 98  
(Άρθρα 4 και 11 Ν. 3231/2004 και άρθρο 1 Ν. 3434/2006)
Συγκέντρωση αποτελεσμάτων – Λευκά Ψηφοδέλτια
παράγραφος 8. Κατά την αληθή έννοια των διατάξεων της παρ. 4 του παρόντος άρθρου και των άρθρων 99 και 100, κατά τη σύνταξη, ανά εκλογική περιφέρεια, των πινάκων αποτελεσμάτων από τα αρμόδια δικαστήρια, κατά την κατανομή των εδρών, 
καθώς και για τον καθορισμό του εκλογικού μέτρου, 
τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα


rigasili.

Μια τρύπα στο νερό (με παγάκι) η αποχή


Βασικό χαρακτηριστικό των εκλογών της Κυριακής που πέρασε ήταν η μεγάλη αποχή μέσω της οποίας εκφράστηκε η κοινωνική δυσαρέσκεια για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και τους δύσκολους καιρούς που έρχονται.
Ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος, το μεγαλύτερο στη μεταπολιτευτική εκλογική ιστορία της χώρας επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική συγκυρία, τα μμε και τα γεγονότα της χρονιάς που πέρασε έκρινε σκόπιμο να δηλώσει με την επιφυλακτική στάση του ότι όλα αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία, στην οικονομία και στην πολιτική είναι ζητήματα που δεν τον αφορούν, αν και καθορίζουν το αύριο όλων μας .
Οι πολίτες που δεν πήγαν να ψηφίσουν έκριναν ότι δεν έπρεπε στην παρούσα φάση η ψήφος τους να μετατραπεί σε ανάχωμα που θα οδηγούσε σε τροποποίηση ή ακόμη και σε ανατροπή την αδιέξοδη οικονομική πολιτική που επιβάλει στη χώρα η τρόικα. Έκριναν ότι δεν χρειάζεται να αναπτύξουν ουσιαστική δράση ενάντια στα συμφέροντα που συρρικνώνουν το κοινωνικό δικαίωμα, έκριναν ότι έπρεπε να διευκολύνουν με τη στάση τους την επιβολή της βούλησης των μηχανισμών του ΔΝΤ επί της λαϊκής βάσης..
Η τάση του ελληνικού λαού να απέχει από την εκλογική διαδικασία είχε ως επακόλουθο να αρχίσει τους πανηγυρισμούς ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν. Σε δηλώσεις του για το εκλογικό αποτέλεσμα είπε μεταξύ άλλων, «αποδείχθηκε ότι το πρόγραμμα του ΔΝΤ έγινε κατανοητό από τον ελληνικό λαό».
Οι δηλώσεις Στρος Καν φανερώνουν αφενός μεν ότι έχει εκχωρηθεί η διακυβέρνηση της χώρας στους εκπροσώπους της τρόικας, αφετέρου ότι η μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι η γλώσσα της εξουσίας.
Συνεπώς, ο χαρακτήρας και η επίδραση του εκλογικού αποτελέσματος δημιουργεί το γίγνεσθαι της κοινωνίας δλδη αναδεικνύει, δομεί, εγκαθιδρύει και επικυρώνει ανεπίλυτες αντιφάσεις που όπως φαίνεται από τις εξελίξεις βαθαίνουν την κρίση, μια κρίση που βιώνεται από μια κατακερματισμένη κοινωνία και ως κρίση νοήματος, προτύπων και προσανατολισμών.
Απ’ εκεί και πέρα, όμως, προκύπτουν αρκετά ερωτήματα, τα οποία έμειναν αναπάντητα:
α. Είναι ποτέ δυνατόν να επέλθει αλλαγή προς το καλύτερο χωρίς να αλλάξουν, μέσω εκλογών, τα συμφέροντα και οι συντεχνίες, που ελέγχουν για ίδιο όφελος τους μηχανισμούς εξουσίας.
β. Η άσφαιρη ουδετερότητα του ποσοστού που δεν πήγε να ψηφίσει δεν αναπαράγει τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες πολιτικές νοοτροπίες και τα ίδια πολιτικά αποτελέσματα;
γ. Μπορούμε να αρνιόμαστε κάτι που λειτουργεί ανταγωνιστικά έναντι των δικών μας συμφερόντων;
Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι, οι ευθύνες όλων μας για την πρωτοφανή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα είναι πολλές, κυρίως εξαιτίας της γενικότερης στάσης μας. Αν λοιπόν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, ως πρώτο βήμα χρειάζεται να μην συνεχίσουμε να υποβαθμίζουμε το ρολό μας σε ρόλο παθητικού αντικειμένου.
Επειδή όμως τα γεγονότα τρέχουν και η επιβλαβής δύναμη των αποτελεσμάτων που παράγει η πολιτική του μνημονίου παρασύρει και αφορά ολόκληρη την κοινωνία χρειάζεται να στηρίξουμε εμπράκτως την -αντι- επιλογή μας και να αλλάξουμε αρκετές πτυχές της γενικότερης λειτουργίας μας.
Για να μπορέσουμε όμως να πείσουμε, θα πρέπει να προβληματίσουμε. με την καθημερινή στάση μας απέναντι στα πράγματα και την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές

14η Νοεμβρίου: Κινδυνεύει πλέον η Δημοκρατία μας;…

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ  ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Θέλω να καταθέσω φωναχτά αυτό που αισθάνομαι – όπως και οι περισσότεροι υποθέτω Έλληνες και Ελληνίδες – μετά τις διαδικασίες Εκλογών Τοπικής Αυτοδιοίκησης της 7ης και 14ης Νοεμβρίου, προσθέτοντας στον στίχο του ποιητή που είχε επισημάνει ότι η Ελευθερία μας απαιτεί αρετή και τόλμη ότι σήμερα η Δημοκρατία χρειάζεται δυο ακόμη προϋποθέσεις για να λειτουργήσει αποτελεσματικά: 1/ οι πολίτες να είναι ορθά πληροφορημένοι και, 2/ να διαθέτουν ικανότητα ευθυκρισίας…
Δημοκρατικά Πολιτεύματα  – πραγματικά ή κατά επίφαση – έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και φυσικά στη γενέτειρά της Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε στο δημοκρατικό πολίτευμα να επιβάλλεται η απόφαση της πλειοψηφίας ενώ ταυτόχρονα να διατηρείται το δικαίωμα της μειοψηφίας να ελέγχει την εξουσία και τις αποφάσεις της για το κοινό καλό.
         Αυτό που ζήσαμε στις 7 και με ιδιαίτερα ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ένταση στις 14 Νοεμβρίου ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ότι η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΔΕΝ ΝΙΚΗΣΕ αλλά επιλέγοντας την ΑΠΟΧΗ υπέκυψε στην ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ της μειοψηφίας την οποία μοιράστηκαν σε επίπεδο Περιφέρειας και Δήμων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δηλαδή τα 2 Κόμματα Εξουσίας που ελέγχουν την χώρα τα τελευταία 36 χρόνια!  Έτσι σε απόλυτους αριθμούς εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και «ανεξάρτητοι» θα μας διοικήσουν ενώ αποτελούν αποδεδειγμένα την…ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!
        Στις φετινές εκλογές τοπικής Αυτοδιοίκησης ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ στην πράξη η ΘΕΜΕΛΙΑΚΗ έννοια της Δημοκρατίας που προβλέπει την επικράτηση της πλειοψηφίας και δημιουργήθηκε με την βοήθεια της…στατιστικής και της κατανομής ποσοστών η ψευδαίσθηση της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ σε αριθμητικές πραγματικότητες ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ…
         Για τούτον ακριβώς το λόγο έκανα πρόσθεση στο μεστό νοήματος στίχο του ποιητή δηλώνοντας ότι το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί καλά πληροφορημένους και σκεπτόμενους πολίτες που διαθέτουν την ικανότητα της ορθής αξιολόγησης και ευθυκρισίας.
      Δυστυχώς, όμως, αυτό ΔΕΝ μοιάζει να ισχύει ούτε παντού ούτε πάντοτε δημιουργώντας μια κατάσταση που θα περιγράψω παρακάτω ζητώντας, ταυτόχρονα, την απαραίτητη συγνώμη από γονείς και συγγενείς παιδιών με «ειδικές ανάγκες».  
      Υποθέστε ότι μια τάξη δημοτικού με 9 παιδιά με «ειδικές ανάγκες» (τα χαρακτηρίζει το σύνδρομο Down) έχει ένα χαρισματικό δάσκαλο που θέλει να τους διδάξει την διαχρονική αξία της Δημοκρατίας. Τους εξηγεί, λοιπόν, και γίνεται κατανοητός, ότι στη Δημοκρατία γίνεται αυτό που αποφασίζει η πλειοψηφία, αποχωρεί από την τάξη και αφήνει τα παιδιά να επιλέξουν κάτι και να ψηφίσουν για αυτό….Δημοκρατικά!
       Όταν επιστρέφει ο δάσκαλος του ανακοινώνουν τα αποτελέσματα:  5 ψήφισαν ΥΠΕΡ της απόφασης, 3 ψήφισαν κατά και 1 παιδί έριξε λευκό! Ρωτώντας τι επέλεξαν να κάνουν ακούει εμβρόντητος «να σας πετάξουμε Κύριε έξω από το παράθυρο, να δούμε πώς θα πέφτετε και όταν ανεβείτε επάνω να μας πείτε πώς αισθανθήκατε!» Η αίθουσα βρίσκεται στον τρίτο όροφο!!!
      Ο χαρισματικός και καλοπροαίρετος δάσκαλος έχει τελικά μόνο δυο επιλογές: να αποδεχθεί και να εφα
μόσει  την απόφαση των παιδιών επιβεβαιώνοντας την ομορφιά και τη δύναμη της δημοκρατίας οπότε και θα σκοτωθεί πέφτοντας από τέτοιο ύψος ή να αρνηθεί να εφαρμόσει την απόφαση που πάρθηκε με δημοκρατικές διαδικασίες αποδεχόμενος ότι τα παιδιά ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να πάρουν σοβαρές αποφάσεις καθώς ΔΕΝ διαθέτουν εξαιτίας του προβλήματός τους το απαιτούμενο επίπεδο διανοητικής ικανότητας (I. Q.)  οπότε και ΚΑΤΑΡΓΕΙ τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τις δημοκρατικές διαδικασίες σώζοντας τη ζωή του και αποφεύγοντας να εμπλέξει τα παιδιά σε κακουργηματική πράξη!!!
      Στις σύγχρονες δημοκρατίες οι πολίτες από έλλειψη υπεύθυνης πληροφόρησης, και από την παροχή τόνων παραπληροφόρησης αδυνατούν να λειτουργήσουν με γνώση οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συχνά λειτουργούμε ως «παιδιά με ειδικές ανάγκες» και μετά αυτοχαρακτηριζόμαστε ως…ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ ή όπως έγινε φέτος επιλέγουμε την ΑΠΟΧΗ, το ΑΚΥΡΟ και το ΛΕΥΚΟ!!!
      Δυστυχώς το πολίτευμα της Δημοκρατίας νοσεί, σε ελληνικό και προφανώς σε παγκόσμιο επίπεδο!
      Το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί πολίτες ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ με ψηλό αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ για τις επιλογές τους, ΙΚΑΝΟΥΣ να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις. Τα παραπάνω φαντάζουν ως όνειρα θερινής νυκτός. Σε παγκόσμια κλίμακα υπάρχει διάχυτο «αλισβερίσι» (εκλέγουμε όχι Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους να ΜΗ συμμετέχουν στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες (όπως έγινε με πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα τρόπο στις πρόσφατες εκλογές για Περιφερειάρχες και Δημάρχους) με αποτέλεσμα να εκλέγονται με χαμηλά ποσοστά ψήφων άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες και αποδεδειγμένες ικανότητες, κατευθυνόμενοι από άγνωστες δυνάμεις και άγνωστα κέντρα εξουσίας και αυτό το βιώνουν καθημερινά οι πολίτες από άκρο σε άκρο του Πλανήτης μας.
      Για το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ πολίτευμα, δυστυχώς, οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι ευοίωνες….
      Να αναφωνήσω με αίσθημα απελπισίας : τί κρίμα, αλήθεια, για το εύθραυστο πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που γεννήθηκε στην Ελλάδα και αριθμητικά καταργήθηκε στις 7 και 14 Νοεμβρίου με…εκούσια ΑΠΟΧΗ;   
       Η να σκεφτώ ότι υπάρχει ακόμη ΕΛΠΙΔΑ τα Κόμματα να σεβαστούν τους πολίτες – ψηφοφόρους και οι Πολίτες να συμπεριφερθούν ως ψηφοφόροι και όχι εθελοτυφλούντες…οπαδοί;

       Οψόμεθα!…

Ο Μαλάκας και αυτός που απείχε είναι το ίδιο πρόσωπο.

Το αποτέλεσμα της απόχης προκάλεσε:
  • Ενθουσιασμό στα στελέχη του ΔΝΤ και ειδικότερα στον Στρος Καν που  με δηλώσεις του παρουσίαασε την μη ψήφο ως ανοχή στο ΔΝΤ.
  • Προκάλεσε χειροκροτήματα για τον ΓΑΠ στην σοσιαλιστική διεθνή.
  • Προκάλεσε δημοσιεύματα  και πνιχτά γελάκια στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο τύπο για “σωστή ενημέρωση” των ελλήνων σχετικά με το ΔΝΤ.
  • Κλίμα ολικής επαναφοράς στην ΝΔ και πρωτοσέλλιδα νίκης
  • Προκάλεσε την τρόικα να ζητήσει  νέα μέτρα και απολύσεις.
  • Και γενικώς βοήθησε τους πάντες να πάρουν το μήνυμα που ήθελαν.
Την προηγούμενη κυριακή γράψαμε ότι  Η απόχη σας ήταν χαμένη ψήφος. Μετά από όσα έχουν συμβεί  χωρίς αντίδραση στην Ελλάδα  και μετά από όσα έγιναν μετα την Κυριακή των εκλογών είναι σαφές ότι το Παγκόσμιο κοινό μας περνά για ηλίθιους και μας το δείχνει με κάθε τρόπο. Με τις υγείες σας. Γίναμε ξανά διεθνώς ρεζίλι.
Το πιο σπουδαίο όμως σε αυτή την φάση είναι ότι ο μαλάκας που έκανε αποχή περνιέται για σπουδαίος και πρώτος μάγκας  του χωριού. Αυτό είναι η απόδειξη ότι τόσο η Αποχή όσο και η μαλακία τυφλώνουν,  και άρα ο Μαλάκας  και αυτός που απείχε είναι το ίδιο πρόσωπο.
Μήπως αυτό δεν  είπε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας; Το κάνεις  κύριε μου στο καναπέ σου κυριακή μεσημέρι;

Δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο Άποψη Λογικά σημαίνει και Ευθύνη…..


Είμαι αντίθετος με την έννοια της Βίας, αυτή είναι η άποψή μου
Αν εισβάλλουν εχθροί στην χώρα μου, εγώ θα επιλέξω Άποψη ή Ευθύνη ;;
Θα υπερασπισθώ την Άποψή μου που λέει όχι στην Βία ή θα επιλέξω την σύγκρουση για να έχω πιθανότητες να παραμείνω Ελεύθερος;

Σε μια περίπτωση φυσικής καταστροφής π.χ. πυρκαγιά
Όσο αγανακτισμένος κι αν είμαι με την Πυροσβεστική Υπηρεσία ή με την Πολιτική Προστασία, αν η φωτιά φτάσει στο σπίτι μου, εγώ θα επιμένω στην Άποψή μου και θα απέχω από την κατάσβεση του Ολέθρου;

Από τις πρόσφατες Εκλογές για την Αυτοδιοίκηση, το τραγικότερο συμπέρασμα είναι ότι οι πολίτες επέλεξαν την Άποψή τους και όχι την Ευθύνη τους

Ο Εγωισμός νίκησε την συλλογική Ευθύνη
Η Αποχή νίκησε την Συμμετοχή
Οι πολλοί έχασαν από τον Έναν
Θυμίζει Αναγέννηση, τότε που μπήκαν τα θεμέλια της Εξατομίκευσης

Το 15,8% των «γραμμένων» στο Δήμο Αθηναίων ψήφισε τον κ. Καμίνη ή αν μιλήσουμε με απόλυτους αριθμούς, από τους 487.769 που είχαν δικαίωμα ψήφου, ΜΟΝΟ οι 77.074 ψήφισαν τον επόμενο Δήμαρχο.

Ο 1,5 Αθηναίος αποφάσισε για τους 10
Οι υπόλοιποι 8,5 αισθάνονται καλά, παρέα με την Άποψή τους
Ίσως κοιτάζονται στον καθρέπτη τους με Αυταρέσκεια
«Δεν πιάνομαι κορόιδο ΕΓΩ» !!
Σε μια μάχη πως θα αποκαλούσαν τους Απέχοντες λόγω Άποψης;;

Ο Εχθρός δεν κάνει πόλεμο με Φιλοσοφίες
Σου τσακίζει το κεφάλι με όλες τις Απόψεις που αυτό έχει μέσα του

Τα καλά νέα είναι ότι όσο κι αν σου λένε ότι μπορείς να γίνεις ένας μικρός Θεός, αν φυσικά πιστέψεις στον Εαυτό σου και στις Απόψεις σου, αυτό είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να συμβεί.

Όσο για το τι θα συμβεί στην Αθήνα ή την Ελλάδα …είναι ήδη «γραμμένο» κι αυτό.
Είναι κοινή λογική ότι το τέλος της Ζωής είναι ο Θάνατος
Δεν έχει σημασία το Πότε θα έλθει το Τέλος αυτής της Πράξης
Σημασία έχει το Πώς !

Ένας συνοδοιπόρος

Η ΑΝΩΔΥΝΗ "ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ" ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ

Αξιοσημείωτο, αλλά όχι πρωτοφανές υπήρξε το υψηλό ποσοστό της αποχής στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, καθώς απείχε το 39% των ψηφοφόρων.  
του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ 

Περιφερειακές εκλογές δεν έχουν προϋπάρξει για να γίνουν συγκρίσεις ομοειδών εκλογών. Ετσι θα αρκεστούμε να σημειώσουμε ότι στις βουλευτικές εκλογές του 2009 η αποχή είχε ανέλθει στο 29% του εκλογικού σώματος, ενώ στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου, του 2009, το ποσοστό της αποχής είχε εκτιναχθεί στο 47%, το οποίο αποτελεί και πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι τώρα.

Στα μεγάλα αστικά κέντρα το ποσοστό αποχής ήταν ακόμη υψηλότερο – 57% στον Δήμο Αθηναίων και 54,5% στον Πειραιά, αλλά και 46% στη Θεσσαλονίκη. Οι δημοσιογράφοι και οι κοινωνιολόγοι λατρεύουν την αποχή. Τους δίνει την ευκαιρία να γράψουν πάμπολλα άρθρα και να εκφωνήσουν διαλέξεις με θέματα όπως π.χ. η αποξένωση των πολιτών από τα κόμματα, η κρίση του αντιπροσωπευτικού συστήματος και άλλα παρόμοια. Τα κόμματα, αντιθέτως, υποκρίνονται μεν ότι προβληματίζονται, αλλά στην πραγματικότητα αδιαφορούν για την έκταση της αποχής, ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση… χαίρεται! Γνωρίζει ότι οι περισσότεροι από όσους απείχαν θα την καταψήφιζαν αν προσέρχονταν στις κάλπες, οπότε δικαίως χαίρεται και πανηγυρίζει διακριτικά για όσους αποφάσισαν να μείνουν σπίτι τους!


Οσο για τα περί «κρίσης του συστήματος» κ.λπ., τα κόμματα αυτά τα «ακούν βερεσέ»! Καθώς η αποχή είναι στην τεράστια πλειονότητά της πράξη κατώτερου πολιτικού επιπέδου (ελάχιστες δεκάδες χιλιάδες είναι τα άτομα που πιστεύουν ότι οι εκλογές δεν δίνουν λύσεις και συμμετέχουν ενεργά σε άλλες πολιτικές δραστηριότητες), υπόκειται σε τεράστιες διακυμάνσεις ανάλογα με το είδος των εκλογών και τις συνθήκες. Ετσι, στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 η αποχή έφτασε στο ύψος – ρεκόρ του 47%, αλλά μόλις τέσσερις μήνες αργότερα, στις βουλευτικές του Οκτωβρίου του 2009, έπεσε κατά… 20 (!) σχεδόν εκατοστιαίες μονάδες, στο 29%! Τι συμπέρασμα βγάζει κανείς απ’ αυτό; Οχι βεβαίως για «κρίση του συστήματος», αλλά για ανυποληψία των ευρωεκλογών και του ευρωκοινοβουλίου. Το πολύ πολύ που έχουμε να συζητήσουμε και να αναλύσουμε, λοιπόν, είναι ένα αυξημένο ποσοστό αποχής κατά 10% το μέγιστο, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου είναι βέβαιο ότι θα ψηφίσει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Η αποχή έχει σημασία επικίνδυνη για τα κόμματα μόνο αν αποτελεί προάγγελο κοινωνικής έκρηξης εκείνων που δεν προσήλθαν στις κάλπες. Εκτιμάται ότι ένα αξιόλογο τμήμα όσων δεν προσήλθαν είναι νέοι από 18 έως 35 ετών, οι περισσότεροι των οποίων βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Αυτή η κοινωνική ομάδα είναι όντως δυνάμει απειλητική για τα κόμματα του κατεστημένου, σε περίπτωση που πραγματικά συμμετάσχει σε κάποια κοινωνική έκρηξη δυσφορίας.

Μόνο σε αυτή την περίπτωση, όμως. Αν δεν εξεγερθεί, είναι κι αυτή αδιάφορη για το πολιτικό σύστημα. Ενα μεγάλο μέρος αυτού του πρόσθετου 10% της αποχής σε σχέση με τις περυσινές βουλευτικές εκλογές, είναι συνειδητό έργο της παρέμβασης του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Αποτελεί επιτυχία του για την οποία είναι οπωσδήποτε ικανοποιημένος. Η ερμηνεία αυτού του ισχυρισμού είναι απλή. Στην αρχή, ένα ποσοστό ακόμη και 15% ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στην Αττική που διαφωνούν με το Μνημόνιο κατευθύνθηκαν προς τον Αλέξη Μητρόπουλο, σηματοδοτώντας μια βαθιά «αντιμνημονιακή» ψήφο. Στη συνέχεια η ψήφος αυτή υποβαθμίστηκε σε πολύ πιο «ρηχή» ψήφο ίδιας κατεύθυνσης προς τον Γιάννη Δημαρά. Τέλος, κάτω από την πίεση του διλήμματος που έθεσε ο πρωθυπουργός, η ψήφος αυτή εκφυλίστηκε σε αποχή, η οποία επέτρεψε να πεταχτεί με άνεση έξω από τον δεύτερο γύρο και ο Γ. Δημαράς. Ενα τμήμα της πρόσθετης αποχής, λοιπόν, οφείλεται στους πιο άτολμους και ταλαντευόμενους από τους διαφωνούντες με το Μνημόνιο ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι φυσικά κάθε άλλο παρά κίνδυνο για τη σταθερότητα του συστήματος συνιστούν. Αντιθέτως, αξιοπρόσεκτο και ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας είναι το 6,55% των άκυρων ψηφοδελτίων που ρίχτηκαν πανελλαδικά στις κάλπες, το οποίο όντως αποκαλύπτει οργή των ψηφοφόρων που τα έριξαν. Μάλιστα, τα άκυρα μαζί με τα λευκά ανέρχονται στο όντως πρωτοφανές ποσοστό του 9,1% αντί του συνήθους
2,5% με 3% το πολύ. Ευνοείται πως ούτε αυτοί οι ψηφοφόροι επηρεάζουν την έκβαση των εκλογών καθ’ οιονδήποτε τρόπο.  

«ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ» Η αποχή έσωσε τον Γ. Παπανδρέου
Ανακουφισμένο είναι το συντηρητικό βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ» σε άρθρο του για την έκβαση των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Ελλάδα. «Πλήθη ολόκληρα έμειναν σπίτι» είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος της ανάλυσης και κατηγορηματικό το συμπέρασμα του περιοδικού: «Χάρη στους ψηφοφόρους που κατάπιαν την ενόχλησή τους και απείχαν, ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του κέρδισαν περισσότερο χρόνο για να κάνουν τις μεταρρυθμίσεις να δουλέψουν», υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές. Δεν παραλείπει να προσθέσει ότι «με το 40% των ψηφοφόρων να επιλέγουν την αποχή, δεν ήταν ακριβώς η ψήφος εμπιστοσύνης, στην οποία είχε ελπίσει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου».

Η αποχή είναι το κυρίαρχο όπλο της άρχουσας τάξης.

Το ΠΑΣΟΚ   πανηγυρίζει, γιατί κυβερνάει με το 18% της Ελλάδας
ΑΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ
Το ανέχεστε?
Μα χάρη σε όλους που δεν πάνε να ψηφίσουν κυβερνά
Εσείς που δεν πήγατε τους δίνετε λαβή να αποφασίζουν για τις τύχες σας
Σας αρέσει να σας κυβερνά μια μειοψηφία 18%?
 Mπορεί να έχασε ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους ,αλλά τρίβει τα χεριά του ,γιατί αυτοί δεν είχαν δύναμη, απείχαν, άρα δεν επηρέασαν το εκλογικό αποτέλεσμα
Η κυρία Διαμαντοπουλου δήλωσε ότι…ότι ο κόσμος δεν πήγε να ψηφίσει γιατί δεν πήγε να καταψηφίσει.
Άρα μαλάκες δεν είναι αντίδραση αυτό που κάνατε,  εννοεί, μας δώσατε ψήφο εμπιστοσύνης στο μνημόνιο..
Στον δημοκρατικό κόσμο της παγκοσμιοποίησης, η αποχή είναι το κυρίαρχο όπλο της άρχουσας τάξης.
Σε λίγο θα πηγαίνουν στις κάλπες μόνο τα μέλη των κομμάτων και αργότερα, μόνο οι υποψήφιοι για να ψηφίσουν τους εαυτούς τους.
Ξέροντας ότι η μισή Ελλάδα θα απέχει .και σύμφωνα με το εκλογικό αποτέλεσμα θα εκλεγούν ,και με 10%
Αλλά να ξερουν ότι αυτό το 50% που δεν πάει να ψηφίσει, δεν αδιαφορεί, απλά είναι κύμα, που θα τους παρασύρει

Προς …."απέχοντες"

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Φαντάζομαι όλοι εσείς που δεν πήγατε να ψηφίσετε θα ήσαστε χτες ικανοποιημένοι για ….το μήνυμα που στείλατε,για την πράξη αποδοκιμασίας, όπως εσείς νομίζετε, να μην πάτε να εκφραστείτε εναντίον της πολιτικής που , το λιγότερο, θα σας οδηγήσει στην εξαθλίωση. 

ΔΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΜΗΝΥΜΑ ΠΗΡΕ Ο ΣΕΒ ΣΕ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΣΑΣ.

Κάλεσμα στον πολιτικό κόσμο να αναλάβει τις ευθύνες του, απηύθυνε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, σχολιάζοντας το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο επικεφαλής του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών εκτίμησε ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι για το μέλλον, συμπληρώνοντας: «Ο λαός ανέλαβε στην κάλπη τις ευθύνες του. Το πολιτικό σύστημα καλείται τώρα να αναλάβει τις δικές του.»Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ανάγκη πολιτικής σταθερότητας, ώστε να προχωρήσουν οι τομές που χρειάζεται η οικονομία και η κοινωνία.«Ωστόσο, πολιτική σταθερότητα χωρίς υγιές πολιτικό κλίμα δεν μπορεί να υπάρξει. Ο λαός ανέλαβε στην κάλπη τις ευθύνες του. Το πολιτικό σύστημα καλείται τώρα να αναλάβει τις δικές του.»

Χαρακτήρισε ψήφο ανοχής και εντολή συνέχισης της δύσκολης προσπάθειας το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, υπογραμμίζοντας:«Ο λαός μας αντιμετώπισε ώριμα τα τεχνητά διλήμματα και το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου.» Αναδέχεται υπεύθυνα το αναγκαίο κόστος αυτής της προσπάθειας -αλλά, δίκαια και αυτονόητα, αδημονεί να δει το αντίκρυσμά της.»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artId=365707&dt=08/11/2010#ixzz14i6r9OxV
 

ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΣΑΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ;

==============================================
ΕΜΕΙΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ «ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥΣ» ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ ΤΟΥΣ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΦΩΤΟ

……. ΠΛΥΝΕΤΕ ΚΑΛΑ ΤΟΝ ΑΠΑΥΤΟ ΣΑΣ……ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙ «ΚΑΘΑΡΟ» Ο ΓΑΠ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟΝ «ΦΡΑΞΕΙ»


ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΟΜΩΣ ΤΙ ΦΤΑΙΝΕ????

ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ:ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ !! ΜΗΝ ΓΙΝΕΙΣ "ΕΡΓΑΛΕΙΟ" ΤΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ! ΑΓΝΟΗΣΕ ΤΗΝ "ΕΚΚΛΗΣΗ" ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΧΗ ΑΦΟΥ ΘΑ ΕΡΜΗΝΕΥΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΙΤ ΩΣ ΑΠΑΘΕΙΑ Ή ΩΣ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

Αποχή; Ξανασκέψου το…
Στις ευρωεκλογές του 2009, σε όλες τις χώρες της ΕΕ το «κόμμα» που κέρδισε ήταν η αποχή. Στο σύνολο των χωρών της ΕΕ το ποσοστό των Ευρωπαίων ψηφοφόρων που δεν προσήλθαν να ψηφίσουν ανήλθε στο 55%. Στις ευρωεκλογές, δηλαδή, η αποχή σχημάτισε πανευρωπαϊκή «κυβέρνηση» και μάλιστα… αυτοδύναμη. Ε, και;
Η αποχή σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ, στην ακριβώς επόμενη σύνοδό της, να κηρύξει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κατεδάφιση μισθολογικών, εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων από τον Ατλαντικό μέχρι το Καστελόριζο.
Η αποχή σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ, μόλις πριν λίγες μέρες, στη σύνοδο του Οκτώβρη, να ανακοινώσει μνημόνια διαρκείας για όλες τις χώρες και όλους τους λαούς της ΕΕ.

*

ΤΟ ΜΑΡΤΗ του 2010 διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία. Η αποχή εκτινάχτηκε στο 54% «εκλέγοντας» τον δικό της αυτοδύναμο «περιφερειάρχη». Ε, και;
Η αποχή σε τίποτα δεν εμπόδισε τον Σαρκοζί να εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου αντιασφαλιστική επίθεση εναντίον των Γάλλων εργαζομένων και να μετατρέπει τα Ηλύσια Πεδία σε κέντρο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του αντιμεταναστευτικού πογκρόμ.

*

ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΜΑΗ η αποχή στις βουλευτικές εκλογές της Βρετανίας έφτασε στο 35%, ένα από τα μεγαλύτερα που σημειώθηκε ποτέ στη χώρα. Ε, και;
Η αποχή σε τίποτα δεν εμπόδισε τη συμμαχική κυβέρνηση που σχημάτισε ο Κάμερον να προχωρήσει, ανοιχτά, σε κήρυξη πολέμου κατά των λαϊκών στρωμάτων, με την ανακοίνωση προγράμματος 5ετούς (!) λιτότητας, φορτώνοντάς τους βάρη 83 δισ. στερλινών, με απολύσεις που ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο, με περικοπές που ξεκινούν από τις δαπάνες για τις βιβλιοθήκες και την αποκομιδή των σκουπιδιών μέχρι την κατάργηση έως και 40% των δαπανών για την εκπαίδευση!

***

Η ΑΠΟΧΗ, επομένως, ούτε «άγνωστο» φρούτο είναι, ούτε και «εύγευστο», όπως ισχυρίζονται οι τάχα μου «αντισυστημικοί» και «αντικομφορμιστές» θιασώτες της.
Ισα ίσα, με αυτό το (αμερικάνικο) φρούτο είναι που οι πολυεθνικές κυβερνούν την Αμερική εδώ και δεκαετίες.
Σε μια χώρα όπου οι Πρόεδροί της εκλέγονται μόλις από τους μισούς των… μισών που προσέρχονται στις κάλπες, τα 100 εκατομμύρια των φτωχών, των ανέργων, των ανασφάλιστων που συρρέουν στις ουρές των συσσιτίων, διαρκώς αυξάνονται.

*

Η ΑΠΟΧΗ ούτε «ελευθεριακή» στάση συνιστά, ούτε «αντιπατερναλιστικούς» δρόμους ανοίγει, όπως διατείνονται οι διαφημιστές της.
Η «ελεύθερη» επιλογή της αποχής είναι τελικά τόσο «ελεύθερη», όσο και η επιλογή της μαγνητικής βελόνας, που η «ελευθερία» της εξαντλείται στο να δείχνει, πάντα, προς το Βορρά.
Εν προκειμένω η αποχή «ψηφίζει» πάντα υπέρ των ισχυρών του συστήματος.

***

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ που κόβει μισθούς και συντάξεις, που ναρκοθετεί το μέλλον της νέας γενιάς παράγοντας μια καθημερινότητα «γκρίζα» και μίζερη, δεν είναι φυσικά αφελές.
Δεν περιμένει την πάνδημη έγκριση και το ολόθερμο χειροκρότημα για όσα δεινά προκαλεί στα θύματά του.
Επομένως, για εκείνες τις λαϊκές μάζες που δεν μπορεί να προσεταιριστεί, να εγκλωβίσει, να εξαπατήσει, να θέσει σε ομηρία μέσω των εκβιασμών, των απειλών και των διλημμάτων, έχει επεξεργασμένη τακτική:
Την τακτική της «ουδετεροποίησής τους».

*

ΟΜΩΣ, αυτή η δήθεν «ουδετερότητα» στην οποία οδηγούνται οι υπνωτισμένοι από τις θεωρίες του «όλοι ίδιοι είναι» και του «τίποτα δεν αλλάζει», όχι μόνο δε συνιστά απόρριψη των υπευθύνων για τα κακώς κείμενα, αλλά μετατρέπεται και στον πιο «χρήσιμο» στυλοβάτη τους.
«Ουδετερότητα» δεν υπάρχει ποτέ και για τίποτα.
Πολύ δε περισσότερο σε συνθήκες κοινωνικών αναμετρήσεων και ταξικών διαφοροποιήσεων, η υποτιθέμενη «ουδετερότητα» είναι μια στάση και μια θέση που, εξ αντικειμένου, αθροίζεται με την πλευρά εκείνου που κρατά το μαστίγιο.

*

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, η αποχή αποτελεί μια «απόχη», με την οποία το κατεστημένο αδρανοποιεί, παθητικοποιεί και σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνει κοινωνικά στρώματα που «την πατάνε» και, αντί της αντίστασης, σπρώχνονται σε μια πολύ βολική για το κατεστημένο παρ
ίτηση.

***

ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕ ότι ένα μέρος του κόσμου που σκέφτεται να απόσχει θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του απέναντι σε όσους του «μαυρίζουν» τη ζωή.
Οταν οι Βένετοι και οι Πράσινοι μετατρέπουν την πολιτική σε συνώνυμο της αρπαχτής, της δημαγωγίας, των «θα», των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, του μαυρογιαλουρισμού. Οταν σαν πολιτική λογίζεται η πασαρέλα του τίποτα, η αποθέωση της βλακείας, η φωταψία της υποκρισίας και του εξυπνακισμού, τότε ο αναχωρητισμός από τα κοινά αρχίζει να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής».
Ομως, προσοχή! Η αποχή μπορεί να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής», αλλά δεν είναι.
Στην πραγματικότητα είναι ομηρία και εγκλωβισμός στα κηρύγματα που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου».
Και όσο ο «απέχων» θα (νομίζει ότι) ασχολείται με την πάρτη του, κάποιοι άλλοι – αυτοί που τον στείλανε στον «καναπέ» του – θα ασχολούνται μαζί του…

*

ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ σκέφτονται να απόσχουν από τις εκλογές, ας το σκεφτούν:

  • Η αποχή τους πόσο θα ενοχλήσει τον τραπεζίτη που πήρε το κομματάκι που του αναλογούσε από τα 28 δισ. του Καραμανλή κι από τα 50 δισ. του Παπανδρέου;
  • Η αποχή τους πόσο θα στενοχωρήσει τους βιομήχανους που αποφάσισαν από κοινού με τη ΓΣΕΕ να δώσουν «αύξηση» (το β’ εξάμηνο του 2011) στον εργάτη ύψους 18 λεπτών του ευρώ;
  • Η αποχή τους πόσο θα πειράξει τους εφοπλιστές από το να αντλούν από δημόσιο ταμείο δισεκατομμύρια για να κατασκευάζουν τα πλοία τους στην… Κίνα;
  • Η αποχή τους πόσο θα «προβληματίσει» την τρόικα, τον τραπεζίτη Προβόπουλο, τον τραπεζίτη Τρισέ, τον «σοσιαλιστή» Ντομινίκ Στρος – Καν;
  • Η αποχή τους τι θα φέρει πίσω από τους κομμένους μισθούς, τις συντάξεις, τα δώρα, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα;
*

ΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ειδικά οι νέοι, έχουν επομένως να απαντήσουν:
Εκτός από υποζύγια θα επιτρέψουν στους ΔυΝάσΤες τους να τους θεωρούν και απαθείς παρατηρητές;
Θα επιτρέψουν να σαμποταριστεί η έννοια της συλλογικότητας μέσα στη φενάκη και στα αδιέξοδα του ατομισμού;

*

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΙΝΑΙ:
Ασφαιρη διαμαρτυρία ή δραπέτευση από το θερμοκήπιο του «οχαδερφισμού»;
Αιχμαλωσία στην «ιλουστρασιόν» όχθη της αποξένωσης ή άρνηση του μηδενισμού;
Ανώδυνη για το σύστημα εκτόνωση της συσσωρευμένης οργής ή μετάπλασή της σε ριζοσπαστική συνείδηση;

***

ΤΕΛΟΣ – και για να είμαστε καθαροί – προς όσους «φλερτάρουν» με την αποχή, τους λέμε πως:
Ακόμα κι αν πάνε να ψηφίσουν,
εφόσον υποκύψουν σε εκείνους που έχουν βάλει την Ελλάδα σε «μνημόνια» εδώ και 40 χρόνια,
ή «τσιμπήσουν» στα φληναφήματα περί «καταγγελτικής» ψήφου γενικώς και αορίστως, ψηφίζοντας τους πολύχρωμους ένοικους της ίδιας καπιταλιστικής «πολυκατοικίας»,
τότε, πάλι μια τρύπα στο νερό θα κάνουν!

*

ΤΟ ΘΕΜΑ, λοιπόν, είναι να μην παραμυθιαστούν, με κανέναν τρόπο: Είτε διά της απουσίας τους, είτε διά της παρουσίας τους ενώπιον της κάλπης.
Που σημαίνει:
«Μαύρο» και στους επίσημους, «μαύρο» και στους ανεπίσημους, τους «ανεξάρτητους» και πολύχρωμους «οικιακούς βοηθούς» της τρόικας.

*

ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ:
Ψήφος απόρριψης της ξεστρατισμένης «εξέγερσης» του καναπέ,
ψήφος απόρριψης της ισοπέδωσης και της μοιρολατρίας,
ψήφος διεκδίκησης μιας κοινωνίας αγωνιστικής και ανθρώπινης,
ψήφος τιμωρίας των κομμάτων της πλουτοκρατίας, του ΔΝΤ, της ΕΕ, των «Ζήμενς», των Βατοπεδίων,
ψήφος ανατροπής
ψήφος υποστήριξης σε μια δύναμη που όσες διαφωνίες κι αν υπάρχουν μαζί της κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ανιδιοτέλεια, τη συνέπεια, τη σοβαρότητα, τη φερεγγυότητά της,
ψήφος στη «Λαϊκή Συσπείρωση», ψήφος στο ΚΚΕ.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ