Category Archives: ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Εθνικό ή διεθνικό;



Οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» συγχέουν το διεθνισμό (όχι χωρίς ιδεολογική και πολιτική ιδιοτέλεια) με την κατηγορηματική άρνηση του εθνικού ζητήματος.
Οι πολιτικά αφελείς παρασύρονται από το κουδούνισμα των λέξεων και με μια θεοκρατική προσήλωση υποκλίνονται στη λέξη «διεθνισμός» αφορίζοντας το «σκιάχτρο» του «εθνικού».

Η τυπική αυτή αντιπαράθεση διεθνικού-εθνικού δεν βγάζει πουθενά. Και αν είναι να αποφασίσουμε πάνω σε μια τυπική αντιπαράθεση φράσεων όλοι οι αριστεροί είναι με το διεθνισμό. Για έναν επαναστάτη κομμουνιστή (που ασφαλώς γνωρίζει ότι ο σοσιαλισμός έχει διεθνή διάσταση και όχι εθνική) η τυπική αντιπαράθεση των ζητημάτων είναι μέγα πολιτικό λάθος. Οι επαναστάτες διεθνιστές και όχι οι κοσμοπολίτες διεθνιστές γνωρίζουν ότι ο διεθνισμός προϋποθέτει τη σχέση ανάμεσα σε διά-φορα έθνη και όχι την άρνηση της εθνικής ταυτότητας.

Η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα απλουστευτικό, αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων μέσα στον καπιταλισμό προϋποθέτει την ………….

Read the rest of this entry

Τα παράσιτα της μεταπολίτευσης

Τα παράσιτα της Μεταπολίτευσης

Δεσμεύουν τις μελλοντικές κυβερνήσεις και τον ελληνικό λαό μέχρι τρίτης γενεάς τουλάχιστον. Παράλληλα, μέσα από την προσφυγική κρίση, επιταχύνουν την υποταγή της χώρας στην Τουρκία και το ΝΑΤΟ, ενώ ανοίγουν τον δρόμο γι την ισλαμοποίηση που ακολουθεί.

Τους ζούμε εδώ και σαράντα χρόνια σε όλη τη μεταπολίτευση. Πάντα παράσιτα. Ξεκίνησαν, εξαργυρώνοντας πανάκριβα την όποια συμμετοχή τους στο αντιδικτατορικό κίνημα –όπου και εκεί………..

Read the rest of this entry

21η Απριλίου: Από τη χούντα, στην «αριστερά» του 4ου Ράιχ…


Η φετινή επέτειος του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών του 1967, σηματοδοτεί έναν ιστορικό παραλογισμό: Από τους κόλπους της Αριστεράς που κυνηγούσε λυσσασμένα η χούντα, αναδείχτηκαν τα σημερινά ανδρείκελα του 4ου Ράιχ…
Από τα αμερικανοκίνητα ανδρείκελα των συνταγματαρχών φτάσαμε σε μια τερατώδη ιστορική αναστροφή: Να βρίσκονται στο ρόλο των ανδρεικέλων, της παγκόσμιας χρηματιστηριακής χούντας (αυτή τη φορά), οι «αριστεροί» που διωκόντουσαν από τη χούντα…

Οι συνέπειες της μετανάστευσης των Ελλήνων στο εργατικό κίνημα

Μέσω «Ρεσάλτο«
 null
Grexit
Το μεταναστευτικό επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα και όχι άδικα. Είναι ένα ζήτημα κλειδί της εποχής μας.
Δυστυχώς το εργατικό κίνημα αδυνατεί να δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις και το ζήτημα αποτελεί ένας διαρκές Βατερλώ.
Εμείς θα ξεκινήσουμε από μια πτυχή που δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα τελευταία αλλά αποτελεί μια θλιβερή πραγματικότητα για την Ελλάδα των μνημονίων.
Η Ελλάδα δεν είναι πια μόνο χώρα υποδοχής μεταναστών αλλά από την αρχή των μνημονίων έχει ενταθεί κατακόρυφα η φυγή κυρίως ειδικευμένου προσωπικού προς τις βόρειες χώρες της Ευρώπης.
Εδώ το ζήτημα δεν είναι να επαναλάβουμε ότι γι’ αυτό το φαινόμενο ευθύνεται ο καπιταλισμός γενικά και πιο συγκεκριμένα οι πολιτικές ΕΕ και ΔΝΤ αλλά και των ντόπιων ανδρεικέλων. Αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα δεν έχουμε πρόβλημα να τα επαναλάβουμε αλλά αυτό δεν αρκεί όπως πιστεύουν μερικοί αριστεριστές.

Το πρόβλημα είναι να πάρουμε συγκεκριμένη θέση πάνω στο ζήτημα και όχι να επαναλαμβάνουμε αφηρημένες καταδίκες του καπιταλισμού και αόριστα μανιφέστα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης.Άλλωστε με επίκληση στον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη (1).ξεκινά και το κοινό…………….

Read the rest of this entry

«Μια προειδοποίηση»: Ο Μαρξ για τους «εισαγόμενους εργάτες»

Στις 15 Μαρτίου 1865 ο Καρλ Μαρξ, ο οποίος ζει ήδη στο Λονδίνο, γράφει ένα κείμενο με τίτλο «Μια προειδοποίηση«, όπου ασχολείται με το ζήτημα της εισαγωγής εργατών. Στις 4 Μαΐου 1866 η Διεθνής Ένωση Εργατών (δηλαδή, η Πρώτη Διεθνής) υιοθετεί την τοποθέτηση του Μαρξ και το κείμενο, αφού προσαρμόζεται στην επικαιρότητα, δημοσιεύεται επανειλημμένα σε γερμανικά περιοδικά και εφημερίδες. Σε δική μου μετάφραση από τον παραπάνω σύνδεσμο, ο Μαρξ έλεγε τα εξής (οι υπογραμμίσεις είναι του ίδιου του Μαρξ):

null
Κάρτα μέλους της Διεθνούς Ένωσης Εργατών

Πριν λίγο καιρό, οι εργάτες ράφτες του Λονδίνου έφτιαξαν μια γενική ομοσπονδία για να στηρίξουν τα αιτήματά τους έναντι των αρχιραφτάδων, οι οποίοι είναι ως επί το πλείστον μεγάλοι καπιταλιστές. Το ζητούμενο ήταν όχι μόνο να προσαρμοστούν οι μισθοί στο επίπεδο των αυξανόμενων μισθών στα ………….

Read the rest of this entry

Οι δημοσιογράφοι και το «αυγό του φιδιού»

Καλή δημοσιογραφία: η Αυγή τις παραμονές του δημοψηφίσματος. Κακή δημοσιογραφία, σύμφωνα με το λεγόμενο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ: όσες και όσοι διαφωνούν με την καλή δημοσιογραφία της φωτογραφίας. Το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ καλεί δημοσιογράφους να απολογηθούν για τον τρόπο που κάλυψαν το δημοψήφισμα και επειδή, κατά τη γνώμη των διωκτών τους, υποστήριξαν το ΝΑΙ. Είναι προφανώς γελοία σε ένα δημοκρατικό καθεστώς μια δίωξη ανθρώπων που υπηρετούν τον δημόσιο λόγο για τις απόψεις τους. Αλλά η γελοιότητα δεν ακυρώνει τον ολοκληρωτισμό. (Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύθηκε όταν ασκήθηκε η δίωξη. Αναδημοσιεύεται σήμερα, μετά την ανατριχιαστική απόφαση του Πειθαρχικού τη ΕΣΗΕΑ)

 

Όπως με έμφαση τόνιζε ο μεγάλος ραψωδός της απελευθέρωσης και του αγώνα κατά του ολοκληρωτισμού Κ. Καστοριάδης, η στάση εκείνη, σύμφωνα με την οποία η «αλήθεια» γίνεται «επιδεκτική κατοχής» από κάποιον ή από κάποια ομάδα,  «είναι βαθιά αντιδραστική» και γι’ αυτό αποτελεί  «μία από τις βάσεις, για την ένταξη στο φασισμό και στον σταλινισμό» (βλ. Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας).

Θα προσθέταμε ότι η στάση αυτή, συνεπάγεται και κάτι άλλο: …………..

Read the rest of this entry

Oι κλασικοί του Mαρξισμού, εκτός από «ομοφοβικoί» ήταν και «ρατσιστές-ξενόφοβοι»…

null

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
http://nikosklitsikas.gr/

Ζούμε την απόλυτη εποχή κυριαρχίας του σουρεαλισμού;
Βιώνουμε, με αφορμή το φαινόμενο της «μετανάστευσης», μια αυτοαποκαλούμενη «αριστερά» που απαρνιέται βασικές αρχές των κλασικών του Μαρξισμού κι εναρμονίζεται με την «φιλανθρωπία» του κεφαλαίου.
Ήδη, από τις αρχές του περασμένου αιώνα, οι πρώτοι σοσιαλιστές (δεν είχαμε ακόμη τη διάσπαση του αριστερού κινήματος σε σοσιαλιστές και κομμουνιστές) χαρακτήριζαν την μετανάστευση ως «προδοσία του ταξικού αγώνα από τους εργαζόμενους«. Η «μετανάστευση», ήταν για τους σοσιαλιστές, ένα εργαλείο της άρχουσας τάξης μιας χώρας ώστε να «απελευθερωθεί» από την «πλεονάζουσα εργασία», συχνά πολύ επικίνδυνη. Έτσι η άρχουσα τάξη…………..

Read the rest of this entry

Η απέχθεια της Μεταμοντέρνας και της «Επαναστατικής Αριστεράς», για τα Εθνικά Θέματα (Εξαιρετικό).

Του Γ. Σιώζου

Η ενασχόληση με θέματα που άπτονται, της υπεράσπισης της εθνικής και κρατικής οντότητας της χώρας, της εδαφικής της ακεραιότητας και ανεξαρτησίας, καθιστούν αυτόματα ύποπτο «σωβινισμού» εκείνον που επιχειρεί να τα θίξει.
Η Αριστερά που στο παρελθόν αποτελούσε την κύρια πατριωτική δύναμη, θεωρώντας πως για να ανοίξει ο δρόμος για τον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, έθετε ως προϋπόθεση την κατάκτηση και υπεράσπιση της εθνικής Ανεξαρτησίας, φαίνεται να ασπάζεται πλέον τα «χαριτωμένα» μεν, αλλά τελείως αφασιακά συνθήματα του τύπου:

Read the rest of this entry

Στην παρούσα κατοχή , όλοι δίνουν εξετάσεις με τη στάση και τις θέσεις τους.

«Παρατηρώ ότι στην παρούσα κατοχή , όλοι δίνουν εξετάσεις με τη στάση και τις θέσεις τους. Υπερηφάνεια πχ προκαλεί η στάση του Έλληνα Χάρρυ Κλυνν. Και πρόσφατα οι δηλώσεις στο Ηρώδειο του Σπανουδάκη.Αντίθετα με αυτόν τον αχαρακτήριστο Νταλάρα με το Αιγαίο να ανήκει στα ψάρια του ή με άλλους όπως πχ ο Σαββόπουλος που τηρεί αιδήμονα σιγή.    Και με πολλούς επίσης πολιτικούς μας και μη και με γνωστούς «αριστερούς» «προσωπικότητες» (θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου να μην πω ονόματα και για έναν πολύ γνωστό καλλιτέχνη που μου «έκοψε την καλημέρα» γιατί του πρόσβαλα τη νεοταξική του «αριστερά»), να «υπερηφανεύονται», χωρίς να ντρέπονται, για τη «δημοκρατία» τους, με την τρόικα τους, τον Ράιχενμπαχ τους, τον Φούκτα τους κτλ και για τον «αριστερισμό» τους!!!!!!»

Γράφει ο Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

Κύριοι Βουλευτές,

Μέχρι σήμερα στο κατοχικό καθεστώς υπήρχε μία επίφαση δημοκρατίας ………. Read the rest of this entry

Η εκκωφαντική σιωπή της Αριστεράς για τις σφαγές στην Α. Ουκρανία

Αλληλέγγυα Δύναμη 

γενοκτονία στην ανατολική Ουκρανία με τη Δύση σε ρεσιτάλ κυνισμού και υποκρισίας

του Πάνου Κοσμά
(oι επισημάνσεις με χρώμα είναι δικές μας)

Η σιωπή ενός σεβαστού τμήματος της Αριστεράς και της άκρας αριστεράς για την ανατολική Ουκρανία είναι εκκωφαντική και εξοργιστική ταυτόχρονα! Ολόκληροι χώροι δεν ξέρουν τι να γράψουν και τι να πουν! Κάνουν πως οι σφαγές στην ανατολική Ουκρανία δεν υπάρχουν ή δεν αφορούν την Αριστερά! Στην καλύτερη περίπτωση τις καταγγέλλουν σαν “φασιστικές θηριωδίες”, δηλαδή σαν φασιστικά “εγκλήματα πολέμου”, αλλά ενός πολέμου “άδικου και από τις δύο πλευρές”! …………
Read the rest of this entry

Όταν η αριστερά (και ο κ. Νικόλας Σεβαστάκης) έχει χάσει τη μπάλα

Απίστευτο κείμενο:

(*Καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ)

Δεν είναι μόνο που ο κ. καθηγητής προσπαθεί να υπερασπιστεί την συστημική πολιτική της ευρείας αριστεράς. Είναι που το κείμενο φιλοξενείται και σε ιστοσελίδες που παινεύονται ότι αντλούν τον πολιτικό και φιλοσοφικό τους λόγο από τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Η συστημική – αντιφασιστική αριστερά ανταμώνει με τους επαναστάτες της «άμεσης» δημοκρατίας, μακριά, πολύ μακριά, από κει που καίγεται το σπίτι του γείτονα.

 

Στο άρθρο του, ο κ. Ν. Σεβαστάκης επικρίνει τον Τζιόρτζιο Αγκαμπέν, επειδή προέτρεψε την αριστερά να πάψει να ασχολείται με την ακροδεξιά και να ασχοληθεί με την τραπεζοκρατία. Και χαρακτηρίζει την προτροπή «Παράδοξη και εντυπωσιακή (με την κακή έννοια)«.

Θεωρεί ύποπτο και επικίνδυνο να λέει  ο Αγκαμπέν τέτοια πράγματα τη «στιγμή όπου οι δυνάμεις της «αντι-κατεστημένης» Δεξιάς δίνουν τον τόνο σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες«.

Για τον κ. καθηγητή το σημαντικό δεν είναι η καταστροφική υπερχρέωση λαών και κρατών, αλλά οι δυνάμεις της ακροδεξιάς.

Μέσα σε αυτό το κείμενο κλείνεται όλη η ασχετοσύνη της αριστερής διανόησης για το τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο και το πώς λειτουργεί η κεφαλαιοκρατία («καπιταλισμό», αρέσκονται να το λένε).

—-

Δεν πάει άλλο. Με αυτή την αριστερά και με αυτή τη διανόηση, είμαστε τελειωμένοι. Το μόνο που έκαμε η υποψήφια για κυβέρνηση αριστερά στο θέμα της υπερχρέωσης των πολιτών ήταν να οργανώσει κομματικές δράσεις και ομάδες, διασπώντας την ενότητα των οφειλετών, οι οποίοι απειλούν ακόμα και με κάθοδο στις εκλογές. 

Όλα αυτά, με τον τρόπο που τα κάνει και η δεξιά.

     

Το σύνολο των κρατών του πλανήτη, σήμερα 29/11/2013, χρωστάει 52,100 τρις δολάρια.  Στις 6/9/2013 ήταν 51,5 τρις. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες το παγκόσμιο χρέος ανέβηκε 600 δις δολάρια. Το 2002 το χρέος ήταν μόνο 20 τρις.

Οι Έλληνες βρίσκονται μπροστά σε μια βιβλική καταστροφή, με ολική απώλεια δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, επειδή υπάρχει χρέος και η αριστερή διανόηση είναι βέβαιο ότι ούτε ξέρει σε ποιον χρωστάμε, ούτε ξέρει το γιατί χρωστάμε και, φυσικά, «δεν έχει ιδέα» για τον μηχανισμό του χρήματος – χρέους.

Η συνέχεια του άρθρου του καθηγητή οδηγείται, μέσα από μια σειρά ασυναρτησίες, στον δρόμο του πολιτικού παραλογισμού. Ο κ. Ν. Σεβαστάκης είναι ένας υπηρέτης του σημερινού ολιγαρχικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος.  Αυτό λέει ο πολιτικός του λόγος. Ο κ. καθηγητής εκφράζει, με αυθεντικό τρόπο την αριστερή σύγχυση.  Δεν τους ενδιαφέρει η αλλαγή αυτού που ζούμε. Τους ενδιαφέρει, υπό τη σκέπη του ολιγαρχικού καθεστώτος, «να παίζουν τις αμάδες ή τους καλούς και τους κακούς» με την άλλη πολιτική όχθη, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους μηχανισμούς εξουσίας που εξαθλιώνουν το λαό. Ο λαός θα χάνει ότι έχει και δεν έχει και οι αριστεροδεξιοί θα «συγκρούονται» στους δρόμους, τις τηλεοράσεις και τη βουλή.

Κι αυτό γιατί για τον κ. καθηγητή και την αντιφασιστική αριστερά, άλλη είναι η απόλυτη προτεραιότητα. Και οδηγούνται σε αυτές τις πολιτικές πραχτικές, γιατί «είναι αδύνατο να νικήσεις μια εξουσία, αν δεν καταλάβεις τη λογική της«. Αυτό τους λέει ο Αγκαμπέν, αλλά δεν το κατάλαβαν. Δεν μπορούν να το καταλάβουν ή κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν:

Και εμάς λίγο μας κόφτει αν θα χάσει η αριστερά. Σημασία έχει ότι εμείς χάνουμε και χάνουμε τα πάντα, εγκαταλελειμμένοι από αριστερά και δεξιά, μέση και κορφή (εμείς είμαστε ο πάτος).

Για εισαγωγή στην περισυλλογή αριστερών εννοιολογικών απορριμάτων, που σκοπεύουμε να κάνουμε πιο κάτω, ας βάλουμε λίγο Λένιν και ας κάνουμε χρήση αριστερών εννοιών. Και βάζουμε Λένιν, γιατί εξ αρχής και από τον τίτλο του άρθρου, ο κ. καθηγητής αμφισβητεί την ύπαρξη τραπεζοκρατίας, βάζοντας την σε εισαγωγικά.  Αυτό κάνει και το σύνολο της αριστεράς.

Καταμεσής του Α’ παγκοσμίου Πολέμου, γράφει τον «Ιμπεριαλισμό, ανώτατο στάδιο του Καπιταλισμού»(1916) :

  • «Χαρακτηριστικό του Καπιταλισμού γενικά είναι ότι χωρίζει την ιδιοκτησία του κεφαλαίου από τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου στην παραγωγή, ότι χωρίζει το χρηματικό κεφάλαιο από το βιομηχανικό ή το παραγωγικό, ότι χωρίζει τον εισοδηματία, που ζει μόνο από το εισόδημα του χρηματικού κεφαλαίου, από τον επιχειρηματία και από όλα τα πρόσωπα που συμμετέχουν άμεσα στη διαχείριση του κεφαλαίου…«

Ο Λένιν κάτι βλέπει το 1916 και διαμορφώνει ένα εννοιολογικό πλαίσιο, διαφορετικό από τη σύλληψη του Μαρξ. Επικαιροποιεί τον Μαρξισμό του, με βάση αυτά που βλέπει.

Η ηλίθια ή προδοτική αριστερά (μας είναι αδιάφορο ποιος από τα δυο χαρακτηρισμούς είναι ο σωστός) δεν βλέπει τίποτα, σήμερα. Δεν επικαιροποιεί, δεν αλλάζει εννοιολογική θεώρηση.

  • Και συνεχίζοντας τον «Ιμπεριαλισμό» του, ο Λένιν συμπεραίνει ότι «ο δανεισμός αναδεικνύει τις τράπεζες ως τα κέντρα ελέγχου και, τελικά, διαχείρισης των επιχειρήσεων» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η μονοπωλιακή συγχώνευση του τραπεζικού με το βιομηχανικό κεφάλαιο, δηλαδή το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, αποτελεί το ανώτατο και ύστατο, και γι΄αυτό επιθανάτιο, στάδιο του καπιταλισμού» που προκύπτει από τον ελεύθερο ανταγωνισμό που θεωρεί ότι προϋπήρχε. Για να καταλήξει: «Η αντικατάσταση του παλιού καπιταλισμού, όπου κυριαρχούσε ο ελεύθερος συναγωνισμός, από το νέο καπιταλισμό όπου κυριαρχεί το μονοπώλιο, εκφράζεται ανάμεσα στα άλλα με τη μείωση της σημασίας του χρηματιστήριου«. Επομένως, η κοινωνικοποίηση του κεφαλαίου καταργείται ολοσχερώς. Το «κεφάλαιο» από κοινωνική σχέση μετατρέπεται σε «πράγμα» υπό κρατική διαχείριση.

Σήμερα, που οι τράπεζες «σώζονται» από το κράτος ή το κράτος υπακούει στις εντολές των τραπεζών,

σήμερα, που  ο δανεισμός και η εξ αυτού του λόγου υπερχρέωση των λαών και των κρατών κάνει φανερό και στον πλέον ανίδεο πολίτη ότι «οι τράπεζες αναδεικνύονται σε κέντρα ελέγχου και διαχείρισης«,

ο μόνος λόγος που δεν πεθαίνει «το ανώτατο, ύστατο και τελικά επιθανάτιο στάδιο του καπιταλισμού«, ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, είναι η ηλιθιότητα ή η προδοσία της αριστεράς

Τι διαφορετικό λέει σήμερα ο Τζιόρτζιο Αγκαμπέν από αυτό που είδε ή προέβλεψε ο Λένιν πριν από 100 χρόνια; Τι είναι αυτό που κάνει την αριστερά και τον κ. Σεβαστάκη να εξανίστανται, όταν κάποιος τους λέει ότι ο εχθρός είναι οι τράπεζες; Ας τα βάλουν και με τον ιδεολογικό τους πατέρα.

Γιατί δεν αυτοκτονούν, πολιτικά, μήπως και μπορέσουμε να αποσπάσουμε από την ιδεολογική και κομματική αθλιότητα, μερικούς αξιόλογους ανθρώπους, που λείπουν από αυτό που λέγεται δρόμος προς την Απελευθέρωση και τη Δημοκρατία;

========================

Κανονικά, θα έπρεπε να σταματήσουμε εδώ. Ότι ακολουθεί είναι για την ψυχαγωγία των αναγνωστών μας:

Ο καθηγητής «μεταφράζει», κατά δήλωση του,  τον Αγκαμπέν:

  • Κάποιος ας πούμε που ακούει ότι «δεν είναι ο εχθρός η Ακροδεξιά αλλά το τραπεζικό σύστημα» αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται να πάει μακρύτερα στη σκέψη του από την τελ
    ετουργική καταγγελία
    του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και των κυβερνήσεών του
    .
  • Με τη συνοπτική καταγγελία της τραπεζοκρατίας ή, επί το θεωρητικότερον, του «βιοπολιτικού νεοφιλελευθερισμού», τα λύνεις όλα. Και με αυτόν τον τρόπο, αρνείσαι να δώσεις την πρέπουσα σημασία στα βαθύτερα ρεύματα που ορίζουν τα συλλογικά πάθη και τις κοινωνικές στάσεις στη σύγχρονη Ευρώπη. Αποσιωπώντας, επίσης, ότι και για μεγάλο κομμάτι των δεξιών ριζοσπαστισμών της Ευρώπης, πάλι η «τραπεζοκρατία» και η διάλυση των παραδοσιακών πολιτισμικών πλαισίων είναι ο εχθρός. 

Η «τελετουργική καταγγελία» των τραπεζών είναι αποκλειστικό προνόμιο και χαρακτηριστικό της κομματικής  αριστεροδεξιάς . Αμφότερες εξαντλούν το μένος τους στον ρητορικό λόγο, αδιαφορώντας για το «τίνος είναι το χρήμα;» και για τις τραγικές επιπτώσεις του χρέους πάνω στον πληθυσμό. Και, βεβαίως, ο Αγκαμπέν, εντοπίζοντας τον εχθρό, είναι σαφής και δεν εξαντλείται σε «τελετουργική καταγγελία», αλλά αναφέρεται σε επανάσταση και ανατροπή της τραπεζοκρατίας – ολιγαρχίας – κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού ή όπως αλλιώς κι αν το πούμε: «αυτό που με ενδιαφέρει είναι ποια στρατηγική θα μπορούσε να καταδείξει αυτή την ανομία. Ίσως όχι, λοιπόν, μια βίαιη επαναστατική δράση – αλλά ο δρόμος που θα έδειχνε στους ανθρώπους ότι στο κέντρο του νόμου βρίσκεται η ανομία«. Και είναι επαναστατική πράξη να αποκαλύπτεις ότι στο κέντρο του νόμου βρίσκεται η ανομία και όχι μια απλή απόκλιση από την «φιλελεύθερη και κοινωνική δημοκρατία».

Τον όρο «βιοπολιτικός νεοφιλελευθερισμός» τον χρησιμοποιεί για να ειρωνευθεί τις θεωρίες του Αγκαμπέν. Η μετατροπή της πολιτικής σε «βιοπολιτική» είναι η προσπάθεια του Αγκαμπέν να αποδώσει την αποπολιτικοποίηση των πολιτών και την εμφάνιση της εξουσίας ως ουδέτερης και υπεράνω του πλήθους κατάστασης.  Ο Σλαβόι Ζίζεκ ερμηνεύει ως εξής αυτόν τον όρο του Αγκαμπέν:

«(…)Ο Αγκάμπεν ορίζει τη σύγχρονη «μεταπολιτική» ή βιοπολιτική κοινωνία ως εκείνη στην οποία πολλαπλές τάσεις από- υποκειμενοποιούν τους ιδιώτες, χωρίς να παράγουν μια νέα υποκειμενικότητα. Από εδώ η έκλειψη της πολιτικής, η οποία υπέθετε την ύπαρξη πραγματικών υποκειμένων ή ταυτοτήτων (εργατικό κίνημα, μπουρζουαζία κλπ) και ο θρίαμβος της οικονομίας, δηλαδή της δραστηριότητας της απλής διακυβέρνησης, η οποία επιδιώκει μόνο την αναπαραγωγή της…Ο όρος «βιοπολιτική» υποδεικνύει τον αστερισμό στον οποίο οι μηχανισμοί δεν δημιουργούν, πλέον, υποκείμενα («εγκαλώντας τους ιδιώτες ως υποκείμενα»), αλλά απλώς διαχειρίζονται και ρυθμίζουν την φυσική ζωή των ιδιωτών«.

Μήπως δεν είναι αυτό που ζούμε; Κυριαρχία της Οικονομίας, δηλ. των τραπεζών, όπως ορθά το συνέλαβε ο Λένιν, και απολιτικοποίηση – αδράνεια των πολιτών, παρ΄ όλα όσα υφίστανται;

Που είδε ο κ. καθηγητής; «τα βαθύτερα ρεύματα που ορίζουν τα συλλογικά πάθη«; Δύο νεκροί και η ηγεσία του ναζιστικού μορφώματος στη φυλακή δεν ήταν αρκετά για να κινητοποιήσουν και να ξεσηκώσουν τους ψηφοφόρους του. Οι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων, αδιακρίτως, δεν ξεφεύγουν από τη γενική κατάσταση της αποπολιτικοποίησης, από την κατάσταση της «βιοπολιτικής». Η «απάθεια» και όχι τ
α «συλλογικά πάθη» είναι το γενικό χαρακτηριστικό των κοινωνιών μας.

Η ψήφος στους νεοναζιστές και τους ακροδεξιούς είναι φτύσιμο στα μούτρα της αριστεράς και του συνολικού πολιτικού συστήματος και όχι «υπόγειο ρεύμα συλλογικού πάθους». Τουλάχιστον, στην Ελλάδα, αν όχι σε όλη την Ευρώπη.

 

Συνεχίζει ο καθηγητής:

  • «Τελείως διαφορετικό πράγμα είναι να λέμε ότι η Ακροδεξιά δεν είναι ο εχθρός, υποστηρίζοντας μάλιστα την άποψη ότι οι πολιτικοί συμβιβασμοί για την απόκρουση αυτού του κύματος είναι καταστροφικοί. Ενα πράγμα είναι το να μελετάμε τις ποικίλες εκτροπές από τη φιλελεύθερη και κοινωνική δημοκρατία και τελείως άλλο το να υιοθετούμε την αντίληψη ότι αντιμετωπίζουμε έναν νέο ολοκληρωτισμό της απογυμνωμένης ζωής».

Εδώ ο κ. καθηγητής είναι έτοιμος, στο όνομα του αντιφασισμού, να προσχωρήσει στο «δημοκρατικό συνταγματικό τόξο» του κ. Σαμαρά. Σε αντιδιαστολή με τις «καταστροφικές» υποδείξεις του Αγκαμπέν, ο «πολιτικός συμβιβασμός» με τους καταστροφικούς Βενιζέλο και Σαμαρά είναι προτιμότερος!

Για τον καθηγητή, η οργανωμένη εξαθλίωση του λαού, είναι μία από «τις ποικίλες εκτροπές από την φιλελεύθερη και κοινωνική δημοκρατία«. Η «εκτροπή» δεν αλλάζει την ουσία του πολιτεύματος που εξακολουθεί να είναι και «φιλελεύθερο» και «κοινωνικό» και «δημοκρατία», άξιο για υπεράσπιση, μέσω «πολιτικών συμβιβασμών»! Είναι σίγουρο, ότι θα αγανακτήσει ο κ. καθηγητής αν το πούμε Νεοφεουδαρχία.

Ο κ. καθηγητής επιβεβαιώνει τον  Ζίζεκ και τον Αγκαμπέν, όταν λένε:

«Η Δεξιά και η Αριστερά του σήμερα, που εναλλάσσονται στη διαχείριση της εξουσίας, έχουν πολύ λίγο να κάνουν με το πολιτικό πλαίσιο που γέννησε αυτούς τους όρους. Σήμερα, οι όροι αυτοί απλά υποδεικνύουν τους δύο πόλους- τον ένα, που έχει στόχο μια απο-υποκειμενοποίηση χωρίς ενοχές και τον άλλο, που επιχειρεί να τη συγκαλύψει με την υποκριτική μάσκα του καλού πολίτη της δημοκρατίας- της ίδιας κυβερνητικής μηχανής».

 

Και προσπαθεί να κλείσει το κριτικό άρθρο του:

  • «Αυτές οι θέσεις, μέσα στον μύλο της κρίσης, μάλλον επιτείνουν τη σύγχυση παρά διευκολύνουν την κριτική διαύγεια για τους κινδύνους της συγκεκριμένης εποχής… Η παρούσα ευρωπαϊκή κατάσταση και η πολιτικο-οικονομική της διαχείριση ωθούν μεγάλα τμήματα των λαών προς αυτή την κατεύθυνση. Οσο όμως στη ριζοσπαστική Αριστερά θα ασκούν ξεχωριστή γοητεία αντιλήψεις που θεωρούν την Ακροδεξιά ένα αποπροσανατολιστικό προπέτασμα καπνού ή ένα συμπλήρωμα της καπιταλιστικής εξουσίας, τόσο το πρόβλημα θα μένει αναπάντητο«.

Η μόνη σύγχυση βρίσκεται στο μυαλό του καθηγητή και της αριστεράς του. Η ακροδεξιά, που ο καθηγητής, έστω και σε εισαγωγικά, την χαρακτηρίζει «αντισυστημική» και «ριζοσπαστική», είναι μέρος του ίδιου παιχνιδιού, με αυτό που είναι η αριστερά. Ο καθένας στο ρόλο που του έχει αναθέσει η τραπεζοκρατία. 

Αν ο κόσμος ωθείται προς τα δεξιά, τα ακροδεξιά ή οπουδήποτε αλλού, είναι γιατί η αριστερά είναι αυτό που είναι: Μακριά από το λαό, πειθήνιο όργανο των τραπεζιτών.

Και το πρόβ
λημα θα παραμένει αναπάντητο, επειδή το σύνολο του αριστεροδεξιού κομματικού συστήματος εμποδίζει συστηματικά και οργανωμένα την απάντηση: τη δημιουργία ενός αυθεντικά λαϊκού πολιτικού σχηματισμού, με στόχο Απελευθέρωση και Δημοκρατία. Όπου «Απελευθέρωση» είναι η Απελευθέρωση από το ολιγαρχικό σύστημα εξουσίας, με ηγέτη το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η Απελευθέρωση των μυαλών του κόσμου, από τις αριστεροδεξιές αποφύσεις του ίδιου συστήματος εξουσίας.

 

Ας πάει ο κ. καθηγητής να μάθει πώς δουλεύει το σύστημα και ποιες είναι οι λογικές του.

«είναι αδύνατο να νικήσεις μια εξουσία, αν δεν καταλάβεις τη λογική της». (Τζιόρτζιο Αγκαμπέν).

«Η μεγαλύτερη μάχη του 21ου αιώνα είναι η καταπολέμηση των τραπεζών«. (Michael Hudson, καθηγητής στο Παν. του Κάνσας)

 

Αν δεν το κάμει, εμείς θα λέμε ότι ο καθηγητής προσπαθεί να γίνει πλυντήριο ιδεών, με σκοπό την απόσπαση της προσοχής του πλήθους από αυτό που πραγματικά συμβαίνει:

Η αριστερά, μη έχοντας τίποτα κοινό με την εποχή της γέννησης της,  έχει εκχωρήσει τη διαχείριση του χρήματος στην τραπεζοκρατία  και συνηγορεί, έμπραχτα, στο αποτέλεσμα αυτής της πράξης: Τη  δημιουργία χρέους για πολίτες και κράτη.

Επειδή κυκλοφορούμε ανάμεσα σε ανθρώπους, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τις απαξιωτικές και χαιρέκακες απόψεις των «αριστερών » για τους «μικροαστούς» που, σήμερα, υποφέρουν και καταστρέφονται. Μισούν  κάθε τι που δεν τους ψηφίζει, με τον ίδιο τρόπο που μισεί η δεξιά.

 

ΥΓ :

Γράψαμε το κείμενο θυμωμένοι. Πολύ θυμωμένοι. Μας πήραν την εργασία, μας έκλεψαν το ελάχιστο εισόδημα, φορολογούμαστε όντας άνεργοι, και, τώρα, μας λένε ότι επειδή χρωστάμε, θέλουν και το σπίτι μας.

Και ο κ. Καθηγητής αυτό το πρόβλημα το αφήνει αναπάντητο, λέγοντας μας, ότι οι τράπεζες δεν είναι ο εχθρός! 

Χάρις στον κ. καθηγητή και τους ομοϊδεάτες του,, ίσως, να ξαναζήσουμε περισσότερη στέρηση ελευθεριών και περισσότερη ανθρώπινη αγριότητα. Με τη διαφορά, ότι τώρα, θα τη ζήσουμε άστεγοι, άνεργοι και πεινασμένοι, εξ αιτίας της «φιλελεύθερης, κοινωνικής δημοκρατίας» (τρία ψέματα σε μία φράση).  Και, τότε, το τελευταίο που θα μας καίει είναι η «ελευθερία του λόγου». 

«Ένας γλυκός Κόσμος»

Πραγματική Οικονομία κατά Χρηματιστικής Οικονομίας

Η κόκκινη γραμμή είναι η εξέλιξη του ενεργητικού των Κεντρικών τραπεζών του πλανήτη και των τιμών των μετοχών (Ιαν- Οκτ. 2013).

Η μπλε γραμμή είναι η εξέλιξη το παγκόσμιου ΑΕΠ.

«Κανείς δεν αφήνεται να θάψει εδώ. Κανείς δεν αφήνεται να σκάψει τις τρύπες»

Πολύ δύσκολο για κάποιους να το δουν.

 

Θα παραμένει ιδανικός και ανάξιος θεατής της απαλλοτρίωσης της ζωής του, ο πολίτης που αρνείται τη δημιουργία Πολιτικής Οργάνωσης των αποκάτω. Αυτής που θα αντικαταστήσει και θα διώξει τους αριστεροδεξιούς υπηρέτες της τραπεζοκρατίας, φέρνοντας Λευτεριά και εγκαθιδρύοντας Δημοκρατία.

 

 

(στην εικόνα ο Δον ΨΥΧΩΤΗΣ)

Σύντροφε μαλάκα!

Διεξήχθησαν χθες οι εκλογές των μηχανικών. Του ΤΕΕ, που λένε.
Πριν σας πω τα αποτελέσματα, ας δούμε τους βασικότερους συνδυασμούς.
Υπήρχαν δύο δεξιές παρατάξεις που, λόγω των εκτάκτων καταστάσεων, αποφάσισαν να παραμερίσουν τις διαφορές και για πρώτη φορά στην ιστορία τους να κατέβουν με μία, ενιαία παράταξη!
Λες να ‘ναι τρελοί;
Υπήρχαν επίσης παρατάξεις που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίες, αντί να κατέβουν η καθεμιά ξεχωριστά παίρνοντας τον πούλο, συναισθανόμενες την κρισιμότητα των στιγμών, αποφάσισαν να κατεβούν με κοινό ψηφοδέλτιο, παραμερίζοντας επίσης τις διαφορές τους, έχοντας ως κοινό πρόταγμα την επιβίωση του πολιτικού τους χώρου.
Τρελοί θα ‘ναι κι αυτοί… 
Και τώρα μαντέψτε ποιοι κατέβηκαν χώρια, διαιρεμένοι σε χίλια κομμάτια!
Ε βέβαια! Σωστά μαντέψατε!
Οι αρχιμαλάκες οι αριστεροί!
 
Αυτά τα ζώα, που περνιούνται τάχα μου και για έξυπνοι, ένιωσαν ότι είχαν πολλές διαφορές μεταξύ τους.
Κι επειδή είναι και ιδεολόγοι -όχι σαν τους άλλους- αρνούνται να συνεργαστούν, έστω και ευκαιριακά.
Έτσι, κατέβηκε μια παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, μια άλλη παράταξη με ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μια άλλη παράταξη ανένταχτων ψιλο-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κάτι άλλες παρατάξεις αριστεριστών και αναρχοαυτόνομων και φυσικά μια του ΚΚΕ.
Οι άνθρωποι αυτοί, επειδή δεν είναι τρελοί σαν τους άλλους, έκριναν πως δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους και αποφάσισαν να κατεβούν χώρια.
 
Τα αποτελέσματα;
Τα προφανή!
Η δεξιά παράταξη, συσπειρώνοντας τις δυνάμεις της, πήρε το 26%. Βγήκε πρώτη φυσικά.
Η πασοκο-οικολογο-δημαρίτικη βγήκε δεύτερη με 23%.
Τρίτη και καταϊδρωμένη ήρθε η συριζαίικη με 11%.
Ακολουθούσαν η κκέδικη με 7%, η συριζο-ανταρσυακή με 6%, η ανενταχτο-ανταρσυακή με 3%, διάφορες άλλες αριστερές παρατάξεις με σύνολο κοντά 2% και μια ανεξάρτητη κεντροαριστερή παράταξη στο 4%.
 
Συμπέρασμα;
Αυτοί που στήριξαν τη δεξιά και την πασοκο-δημαρίτικη παράταξη είναι αδιορθωτοι και φανερώνουν πολλά για το ποιόν μας ως λαός.
Αλλά θα είχαν ηττηθεί, αν οι βλάκες οι αριστεροί έκαναν το αυτονόητο, όπως το έκαναν και οι υπόλοιποι.
Δηλαδή αν ένωναν τις δυνάμεις τους.
Δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κάποιος με το ότι το 49% ψήφισε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και το 51% τους υπόλοιπους.
Σημασία έχει να δει κάποιος ότι οι πρώτοι πέτυχαν να συσπειρώσουν το εκλγοικό σώμα γύρω από δύο παρατάξεις, ενώ οι δεύτεροι είχαν το ίδιο άθροισμα, μα έχασαν έχοντας δεκαπλάσιους συνδυασμούς!
Οι πρώτοι είναι ξύπνιοι κι οι δεύτεροι όρνια.
 

Μύκονοοοοοοοοοοοος!!!


Βλέποντας τα νούμερα, ακόμη και αν δε συμφωνούσε το ΚΚΕ για τους δικούς του λόγους, διαπιστώνεται εύκολα πως οι υπόλοιπες παρατάξεις της αριστεράς που μπορούσαν να συμπορευτούν έβγαζαν άθροισμα 11+6+3+2+4= 26%!
26%! Όσο δηλαδή πήρε η συνενωμένη δεξιά!
 
Αλλά επειδή η ζωή δε συγχωρεί, αφήνει πίσω της τους μαλάκες και προχωρά με τους ξύπνιους.
Σας τα ‘χω ξαναπεί: η αριστερά είναι ηλίθια. Ε
ίναι κατά πολύ ηλιθιότερος ως χώρος από τον αντίπαλό της.
Διότι η βεβαιότητα του κάθε αριστερού για το δικό του και μόνο δίκιο είναι η βάση της ηλιθιότητας.
 
Ξέρω, ξέρω. Θα ‘χουν όλοι πολλά ράμματα για τη γούνα των άλλων.
Μπορεί ο ένας να ‘ναι οπαδός της μεταθεωρίας του Μαλακόφσκι κι ο άλλος να πρόσκειται στους αναθεωρητές της… Έχουν πολλά να χωρίσουν σίγουρα!
 
Οι συριζαίοι δεν καταδέχονται να πάνε όλοι μαζί. Αλλού πάει ο κορμός, αλλού οι συνιστώσες.
Οι ανταρσύες δεν καταδέχονται τους mainstream συριζαίους, αλλά μόνο τις συνιστώσες.
Οι άλλοι μισοί ανταρσύες πάλι, δε δέχονται τους πρώτους μισούς -για ένα filioque υποθέτω.
Οι ανένταχτοι αριστεροί είναι μάγκες και μόρτες και φυσικά δεν κάνουν χωριό με ενταγμένους.
Καλά, οι κκέδες- δε το συζητώ! Αυτοί είναι ιεχωβάδες!
 



Στο Life of Brian, οι Monty Python αναλύουν… σπαρακτικά
τις μεγάλες διαφορές που χώριζαν
το «Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο» (Λ.Α.Μ.) και το «Aπελευθερωτικό Λαϊκό Μέτωπο» (Α.Λ.Μ.)
στον αγώνα για απελευθέρωση απ’τους Ρωμαίους… 



Και, για να είμαστε σωστοί, δεν είναι επιστημονική μέθοδος η απλή άθροιση δυνάμεων για εξαγωγή υποθετικού αποτελέσματος, καθώς η συνένωση δυνάμεων φέρνει και εισχωρήσεις και αποχωρήσεις.
Πάντως, μια μεγάλη κι ενωμένη παράταξη της αριστεράς, όχι μόνο δε θα έχανε ποσοστά σε σχέση με το απλό άθροισμά της, αλλά με τη δυναμική που θα της προσέδιδε η συνένωση αυτή, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα κέρδιζε άνετα και θα έπαιρνε στα χέρια της αυτή τη σπουδαία επαγγελματική ένωση.
Η χαζοπολυδιάσπαση των δυνάμεων εξάλλου απογοητεύει τον κόσμο κι έτσι η συμμετοχή στις εκλογές του ΤΕΕ ήταν κάτω από 30% (ψήφισαν 32.000 από 106.000).
 
Επομενως, μ’αυτά και μ’αυτά, η αριστερά δεν έχει σταυρώσει συνδικάτο για συνδικάτο!
Να είμαστε μες στο μέσο της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, να έχουμε ακροδεξιά κυβέρνηση που εφαρμόζει αντιλαϊκούς νόμους…. και τα συνδικάτα να τα παίρνει η ΔΑΚΕ!!!
 
Εκείνοι που ψήφισαν ΚΑΙ σ’αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο τις παρατάξεις της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚΕ είναι αδιόρθωτοι.
Αλλά κι εσύ, σύντροφέ μου, είσαι πολύ μαλάκας!
 
Σύντροφε μαλάκα, άντε κοιτάξου στον καθρέφτη και φτύσε!
Δε σου φταίει κανείς άλλος.
Εσύ φταις πάνω απ’όλα.
Εσύ συριζαίε, ανταρσύα, κκε, ανένταχτε και πούτσες μπλε.
Εσύ με τη μαλακία σου επιτρέπεις στο αρχίδι, τον Σαμαρά, να παίζει ακόμα τον πρωθυπουργό.
Εσύ του το επιτρέπεις για ένα filioque.
 

…και το αποτέλεσμα;
Ιδού!

Εσταυρωμένοι περιμένουμε τη συμπόρευση των «συντρόφων»…
Μόνη λύση το… «always look at bright side of life»!



ΥΓ.: filioque: λατινική έκφραση που σημαίνει «κι απ’τον Υιό» και αποτέλεσε την αφορμή για το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών, ανατολικής και δυτικής, μετέπειτα ορθόδοξης και ρωμαιοκαθολικής. Η προσθήκη της φράσης «κι απ’τον Υιό» απὀ τους δυτικούς στο Πιστεύω: «καί εἰς τό πνεῦμα τό ἃγιον… τό ἐκ τοῦ πατρός (καί τοῦ ὑιοῦ?) ἐκπορευόμενον…» στάθηκε αρκετή για να ξεκινήσει να σκοτώνεται κόσμος ένθεν κι ένθεν για αιώνες…


Η «αριστερά» στην Πράξη νομιμοποιεί το ευρ ω-χουντικό πραξικόπημ

Του Θύμιου Παπανικολάου
Από πολύ παλιά έχουμε αναλύσει ότι η «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ» σημαίνει ανοικτό πολιτικό πραξικόπημα.
Υπογραμμίζαμε συγκεκριμένα:
«Ένα από τα ψευδώνυμα της δικτατορίας των ισχυρών του χρήματος είναι η «συναίνεση».
Αυτή η μαγική λεξούλα κατέχει σήμερα την αποκλειστικότητα του εξουσιαστικού λόγου.
Όπως έχουμε αναλύσει σε άλλα άρθρα μας η «συναίνεση» είναι το ντροπαλό ψευδώνυμο της «έκτακτης ανάγκης».
Συναίνεση σημαίνει, αν θέλουμε να ακριβολογούμε, συμφωνία και επιστράτευση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων πάνω σε ένα κοινό στόχο. Και σήμερα αυτός ο στόχος είναι συγκεκριμένος: Για να σωθεί και να επιβιώσει η Ελλάδα (δηλαδή, για να είμαστε ακριβολόγοι, για να διασωθούν τα κέρδη των μαφιών του χρήματος και για να επιτευχθεί η ολοκληρωτική λεηλασία της ελληνικής κοινωνίας) ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ «οικουμενική αποδοχή» και «συναίνεση».
Μπροστά σ’ αυτό το «έκτακτο» και «επείγον», η πολιτική και κομματική ανεξαρτησία – γιατί όχι και οι δημοκρατικές ελευθερίες- είναι πολυτέλεια…
Σήμερα είναι τόσο «έκτακτη» και «επείγουσα» η κατάσταση που οι «νταβάδες» (διεθνείς και εγχώριοι) και τα πολύχρωμα ανδρείκελά τους (κυβερνητικά, κομματικά, δημοσιογραφικά) δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα. Ούτε τα ντροπαλά ψευδώνυμα…».
Διαβάστε, ενδεικτικά τα άρθρα:
«Η τρομοκρατία της έκτακτης ανάγκης»
«Συναίνεση: Ανοικτό πολιτικό πραξικόπημα
Σήμερα το πραξικόπημα της «συναίνεσης» έχει συντελεστεί. Έχουμε την κυβέρνηση της «έκτακτης ανάγκης»: Την παπαδήμια κυβέρνηση των ανδρεικέλων των τραπεζιτών και των τοκογλύφων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ)!!!!
Κάθε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα γίνεται ένας «κρίκος» της πραξικοπηματικής αλυσίδας, δηλαδή αλυσιδωτών πραξικοπημάτων…
Το «συναινετικό» κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της ευρω-χούντας επέβαλε τη σημερινή κυβέρνηση Παπαδήμου με το «δημοκρατικό» προπέτασμα καπνού ενός χρονοδιαγράμματος εκλογών.
Σήμερα, όμως, ακόμα και αυτές οι κουτσουρεμένες δημοκρατικές διαδικασίες (εκλογές) αποτελούν μεγάλη «πολυτέλεια» για τα μεγάλα αφεντικά και τους ευρω-διοικητές τους. Είναι επικίνδυνη «πολυτέλεια» γιατί δεν μπορούν να χειραγωγήσουν και να ελέγξουν υποφερτά και αυτά ακόμα τα «κολοβά» υπολείμματα των δημοκρατικών ελευθεριών.
Οι εκλογές σε αυτή την περίοδο δεν μπορούν ΟΧΙ μόνο να δώσουν λύση στο κυβερνητικό αδιέξοδο του καταρρέοντος καθεστώτος, αλλά ούτε και να προετοιμάσουν τις «λύσεις» που θέλουν και σχεδιάζουν οι «νταβάδες» (διεθνείς και εγχώριοι).
Αρχίζει, λοιπόν, να εντατικοποιείται και να ενορχηστρώνεται η καθεστωτική προπαγάνδα που χαρακτηρίζει τις εκλογές (δηλαδή και το τυπικό της αστικής δημοκρατίας), σαν «πολυτέλεια»!!!
Ήδη επιστρατεύτηκε ο πρώην Πρόεδρος της «Δημοκρατίας», Κωστής Στεφανόπουλος: «Η χώρα δε χρειάζεται εκλογές, αλλά μια κυβέρνηση με ικανότητες που θα εργασθεί να βγάλει την χώρα από τους κινδύνους τους οποίους διατρέχει».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ: Διαμαντοπούλου, Ευθυμίου κ.λπ…
Για τις δημοσιογραφικές «πόρνες» των «νταβάδων» δεν το συζητάμε: Από την πρώτη στιγμή μιλούσαν για «μόνιμη» κυβέρνηση Παπαδήμου!!!
Τέλος και ο αρχηγός της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζεται για νέα θεαματική κωλοτούμπα και στο θέμα των εκλογών: «δεν είμαστε αγκαλιά με κάποιο ημερολόγιο».
Η παράταση του βίου της παπαδήμιας κυβέρνησης, εμμέσως ή ευθέως, ενορχηστρώνεται πολυεδρικά…
Οι κλόουν του «λαγού» Καρατζαφέρη δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα. Από τους μωρούς και γραφικούς μαθαίνεις την καθεστωτική «αλήθεια», χωρίς περιστροφές.
Είπε, λοιπόν, ο υφυπουργός της κατοχικής κυβέρνησης, ο Ροντούλης, ανοικτά, ότι οι εκλογές είναι «πολυτέλεια»!!!!
Ουδείς «θίχτηκε» από το λόγο αυτού του τυχοδιωκτικού «κατακαθιού», λόγος ανοικτής δικτατορικής αυθάδειας…
Βεβαίως τα λιπαρά ανδρείκελα στερούνται τσίπας. Ιδιαίτερα τα πράσινα παράσιτα τα οποία για τη «σωτηρία» μας συνυπάρχουν στην ίδια κυβέρνηση με τον Ροντούλη που πριν από ένα μήνα περίπου τα είχε αποκαλέσει «γομάρια»…
Εδώ φυσικά δεν πρόκειται απλώς περί τσίπας, αλλά περί στρατηγικού προσανατολισμού ολόκληρου του καθεστώτος των «νταβάδων». Στρατηγικός προσανατολισμός «παράτασης» (επ’ αόριστον) της «κατάστασης πολιορκίας»: Κατάσταση που θεωρεί κάθε δημοκρατική λειτουργία «πολυτέλεια»!!!
Η πραξικοπηματική αυτή αλυσίδα δεν έχει τέλος. Σε λίγο θα θεωρηθεί «πολυτέλεια» και κάθε έκφραση του πολιτικού λόγου: θα επιχειρηθεί, «συναινετικά» και το στοκάρισμα κάθε δημοκρατικής χαραμάδας Λόγου στο όνομα της «έκτακτης ανάγκης» και της «σωτηρίας» της «πατρίδας» (της σωτηρίας των τοκογλύφων και των ανδρεικέλων της…).
Και μπροστά σε αυτά τα πραξικοπήματα που συντελούνται και τη «φρίκη δίχως τέλος», η «αριστερά», απλώς ψελλίζει εκλογικά!!!
Αυτή η «αριστερά» δεν βλέπει παρά μόνο κοινοβουλευτικές σκιές. Είναι προσκολλημένη στη μυθολογία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κάτω από ένα καθεστώς χουντοκρατίας των μαφιόζων του χρήματος…
Εδώ τα απομεινάρια του κοινοβουλευτισμού διαλύονται με πάταγο και «συναινετικά» επιβάλλεται ένα βοναπαρτιστικό καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», εδώ τα Συντάγματα και κάθε κανόνας Δικαίου και Ηθικής ισοπεδώνονται με αυθάδεια και γίνονται κουρελόχαρτο και αυτή η «αριστερά» (οι ηγεσίες) ζει μέσα στα ρόδινα όνειρα του εκλογικού της κρετινισμού και ναρκισσισμού…
Αυτή η «αριστερά» δεν φοράει, απλώς, τις τεράστιες παρωπίδες της εκλογικής αλλοτρίωσης και του φετιχισμού του ψηφοδελτίου. Έχει μεταλλαχτεί, ολοκληρωτικά, σε εξάρτημα και απαραίτητο γρανάζι του καθεστώτος. Η εκλογική της αλλοτρίωση και τυφλότητα είναι συνάρτηση της καθεστωτικής της ενσωμάτωσης…
Αυτή η «αριστερά» αποτελεί πλέον το «χρήσιμο εργαλείο» και την ασφαλιστική δικλίδα του καταρρέοντος καπιταλισμού.
Στα λόγια «αντιπολίτευση» (θορυβώδης και «ανατρεπτική» σε κάποιες περιπτώσεις), αλλά στην ΠΡΑΞΗ και στην παραγωγή των νεοταξικών ιδεολογημάτων, στηρίζει το καθεστώς και ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ όλες τις αυθαιρεσίες και τα πραξικοπήματα των «κακούργων» ληστοσυμμοριτών: ΣΥΝΑΙΝΕΙ πρακτικά σε όλα…
ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ είναι όταν συμμετέχεις στην Βουλή την ώρα που αυτή η Βουλή αποτελεί το Άνδρο των ανδρεικέλων και το χώρο που ψηφίζονται όλα τα «συμβόλαια θανάτου» της ευρω-τοκογλυφίας…

 olympiada

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ! Στο 14% ο ΣΥΡΙΖΑ που ανεβαίνει δαιμονισμένα! Στο 11% το ΚΚΕ, μπαίνει και ο Δημ. Καζάκης στη Βουλή!


Αμερικανοί πράκτορες ντυμένοι  ρακένδυτοι μετανάστες παρακολουθούν καθημερινά τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στη πλατεία Κουμουνδούρου!
Η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα έχει πάθει τη πλάκα της από την άνοδο της Αριστεράς στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από τον καλπασμό του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος στη πραγματικότητα αγγίζει το 14%.
Οι τραβεστί γκαλοπατζήδες επιχειρούν να φουσκώσουν  σαν παγώνα τα ποσοστά του ανύπαρκτου κόμματος του Κουβέλη για να μην τους πετσοκόψει ο Αλέξης με τα κονσερβοκούτια. Μάταια όμως.
Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνουν δαιμονισμένα, το ΚΚΕ είναι κοντά στο 11%, ενώ μια νέα απειλή για το σύστημα εμφανίζεται στον αέρα.
Μιλάμε για το ΕΠΑΜ του Δημ. Καζάκη που όπως όλα δείχνουν μπαίνει στη Βουλή με ποσοστό που ξεπερνάει το 3%!
Πρόκειται για την ολική επιστροφή της Αριστεράς.
Κόλαση…

==========================

Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας!

Του Νεοκλή Θεοδωρόπουλου
Ο Monti, πρωθυπουργός-Goldman Sachs της Ιταλίας, επαγγελματικός συνεταίρος του Παπαδήμου και αδελφός του στις διάφορες στοές (π.χ. Trilateral Commission), με την ίδια «ηρεμία» που διακατέχει τον δικό μας πρωθυπουργό-Goldman Sachs, τον οποίο επέβαλε ο Γιώργος Παπανδρέου μαζί με τον φύρερ του ΛάΟΣ και τον φίλο του Αντώνη, λέει μεταξύ άλλων:
«Η Ευρώπη έχει ανάγκη τις κρίσεις για να γίνουν βήματα προς τα εμπρός…»
«Τα βήματα προς τα εμπρός είναι η εκχώρηση τμημάτων της εθνικής κυριαρχίας…»
«Το θέμα είναι να είναι έτοιμο το πολιτικό σύστημα ν’ αποδεχτεί αυτές τις…»
 εκχωρήσεις… να ξεπεραστεί το ψυχολογικό πρόβλημα-δίλημμα των εκχωρήσεων…
«Κι όταν ξεπεραστεί η κρίση θα έχουμε θεσμοθετήσει ένα έργο, νέους θεσμούς κλπ και συνεπώς δεν μπορούμε να έχουμε επαναφορά παλιών καταστάσεων…»
Πως δεν θα κάνουμε εκλογές, πως θα αγνοούμε τη λαϊκή θέληση, αναρωτιόμαστε εμείς και έχει απάντηση!
Ακούστε τι λέει ο “κύριος”: «Υπάρχει τεχνολογία… ο πολιτικός διαβάζει την ομιλία του και ο πολίτης αυτομάτως και ταυτόχρονα θα μπορεί από το σπίτι του να επικροτεί ή να διαφοροποιεί τις επόμενες σελίδες της ομιλίας …πρόκειται για την κορύφωση της δημοκρατίας!».
Κι όμως δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας!
Δεν είναι συνομωσιολογία… Είναι επίσημες δηλώσεις του δοτού ιταλού πρωθυπουργού!
Εδώ στην τέως Ελλάδα, ο γΑΠ και η παρέα του (Μπένυ, Λοβέρδος, Άννα, Μιχάλης και σια) δεν όφειλαν –τουλάχιστον απέναντι στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ και του ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου– να είχαν ή να είχε ένας τουλάχιστον διαχωρίσει τη θέση του πριν την παράδοση της πατρίδας μας;
Μήπως έφθασε η ώρα να «μιλήσει» η αριστερά, μια ενωμένη αριστερά, ένα Λαϊκό Μέτωπο αντίστασης στα σχέδια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος;
 
 

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ

Η άχρηστη στο λαό "αριστερά της διαμαρτυρίας"!


Την ώρα που ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται, εξευτελίζεται και εκβιάζεται, ενώ έχει ήδη τεθεί υπό τη βάρβαρη ξενική κατοχή της Τρόικας και των διεθνών τοκογλύφων, ο κύριος Τσίπρας δικαιώνει για μια ακόμη φορά όλους εκείνους που τον χλευάζουν ως εκπρόσωπο της «αριστεράς της διαμαρτυρίας» και όχι των προτάσεων ή λύσεων, αρνούμενος να σηκώσει το γάντι των πρόωρων εθνικών εκλογών.
Σύμφωνα με τελευταίες δηλώσεις του στο ραδιοφωνικό σταθμό FLASH, ο πρόεδρος του Συνασπισμού «ξόρκισε» τις πρόωρες εθνικές εκλογές, μιμούμενος τον Αντώνη Σαμαρά και αρνήθηκε να σηκώσει το γάντι – εκβιασμό που πέταξε ο Γιώργος Παπανδρέου, λέγοντας με φοβική ηττοπάθεια: «Μόνο μέσα από μια εκλογική διαδικασία δεν είναι αυτονόητο ότι θα υπάρξει θετική εξέλιξη. Μπορεί να υπάρξει και μία από τις γνωστές εναλλαγές του δικομματισμού στην εξουσία που να συνεχίζει την ίδια πολιτική» καταλήγοντας: «Είναι στη διακριτική ευχέρεια της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού να λάβει το μήνυμα του ελληνικού λαού».

Με άλλα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας, «ευθυγραμμίστηκε» πλήρως με τον εκλεκτό του υποψήφιο Περιφερειάρχη Αττικής, Αλέξη Μητρόπουλο, που τόσο καιρό μας λέει ότι δεν θέλει να φύγει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αυτό που θέλει είναι να την «πείσει να αλλάξει πολιτική!».
Με άλλα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας, δεν έχει τα κότσια μέσω πρόωρων εκλογών να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση εξουσίας, αλλά με εμετική μιζέρια και αριστερίστικη ηττοπάθεια επιλέγει απλώς να στείλει «μήνυμα διαμαρτυρίας» στην κυβέρνηση, στην οποία «επιτρέπει» και τη διακριτική ευχέρεια να το λάβει.
Δεν είναι τυχαίο που ο ελληνικός λαός δεν εμπιστεύεται την «αριστερά» του κυρίου Τσίπρα, δεν είναι τυχαίο που το κόμμα του συνθλίβεται στις δημοσκοπήσεις. Ο λαός απαιτεί λύσεις και προτάσεις, ανθρώπους ικανούς και αποφασισμένους να τον κυβερνήσουν υπηρετώντας τα συμφέροντα των πολιτών, ο λαός απαιτεί κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία, πράγματα μάλλον ακατόρθωτα για τον μικρό (όχι στην ηλικία) αλλά στο πολιτικό σθένος και πολιτικό ανάστημα Τσίπρα!
Μία τέτοια «αριστερά», της στείρας διαμαρτυρίας και της μιζέριας, είναι άχρηστη στον ελληνικό λαό, ειδικά τώρα που οι πολίτες αναζητούν διέξοδο από την κρίση και το νεοφιλελεύθερο μονόδρομο του Γιώργου Παπανδρέου. Μία τέτοια «αριστερά», της μιζέριας και της διαμαρτυρίας είναι η καλύτερη υπάλληλος στα σχέδια του Γιώργου Παπανδρέου για πλήρες ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, υποδούλωση του ελληνικού λαού στους τραπεζίτες, κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, εκφασισμού της φοβικής μερίδας της κοινωνίας, υποταγής όλων μας στη νέα τάξη πραγμάτων.
Ευτυχώς, για όλους μας, εκτός από τη θλιβερή, μικρή, δυστυχισμένη και ανήμπορη «αριστερά» του κυρίου Τσίπρα, δημιουργείται μία νέα μετωπική και κινηματική Αριστερά στον τόπο, με συμμετοχή τόσο σοσιαλιστών (εκ του ΠΑΣΟΚ), όσο και ριζοσπαστών (εκ της παραδοσιακής – ιστορικής Αριστεράς): Το ΜΕΤΩΠΟ ανατροπής και αλληλεγγύης με επικεφαλής τον Αλέκο Αλαβάνο, που συμμετέχει στις αυτοδιοικητικές εκλογές με το ψηφοδέλτιο της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (http://www.elattiki.blogspot.com/).
Αυτή η νέα μ
τωπική Αριστερά, που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία από τους δύο χώρους που τη συνθέτουν (σοσιαλιστών και ριζοσπαστών), όχι μόνο είναι αποφασισμένη να δώσει αγώνα για να φύγει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, όχι μόνο σήκωσε (μόνη αυτή) το γάντι των πρόωρων εθνικών εκλογών αλλά και καταθέτει προτάσεις, δίχως να φοβάται, για μία άλλη διακυβέρνηση της χώρας με όρους πλειοψηφικού δημοκρατικού και σοσιαλιστικού πατριωτικού ρεύματος.

Την ώρα που όλες οι πτέρυγες του παλαιοκομματισμού, μαζί και ο Αλέξης Τσίπρας, φοβισμένοι κάνουν πίσω στον εκβιασμό του Γιώργου Παπανδρέου, ο Αλέκος Αλαβάνος και οι σύντροφοί του καλούν το λαό σε ανένδοτο αγώνα για ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!
Το ΜΕΤΩΠΟ δεν θα επιτρέψει η Ελλάδα να γίνει αποικία, το ΜΕΤΩΠΟ δεν θα επιτρέψει το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου, το ΜΕΤΩΠΟ θα αποκαταστήσει την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ο λαός έχει ανάγκη μία μεγάλη, πλειοψηφική, ισχυρή και αποφασισμένη Αριστερά, μία νέα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ που θα τον οδηγήσει στην Κοινωνική Απελευθέρωση και στην Κοινωνική Δικαιοσύνη και αυτήν ακριβώς την Αριστερά χτίζει μέρα με τη μέρα το ΜΕΤΩΠΟ.

Στις ιστορικές στιγμές που βιώνουμε όλοι, η υποχρέωσή μας είναι να υπηρετήσουμε το λαό, την πατρίδα και τη δημοκρατία με ηρωικό σθένος και απόφαση. Οι κλαψιάρηδες και φοβικοί χάρισμα όλοι τους στον Αλέξη Τσίπρα που τόσο τους ταιριάζει. Οι ειλικρινείς ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ και ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ, οι αποφασισμένοι για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες και όχι στους τραπεζίτες, συναντιούνται στο ΜΕΤΩΠΟ, σηκώνουν το γάντι και το πετούν στο αλαζονικό πρόσωπο της κατοχικής κυβέρνησης, προκαλώντας την να τολμήσει να πάμε να μετρηθούμε στις εθνικές κάλπες! Ένα δίλημμα υπάρχει: ή θα επιβιώσει ο λαός, ή θα επιβιώσει η ξενόδουλη κυβέρνηση. Εμείς επιλέγουμε την επιβίωση, τιμή, προκοπή και λευτεριά του λαού!