Category Archives: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ

Public Issue: Σχεδόν οι μισοί Έλληνες λένε «Oχι» στο «ευρώ πάση θυσία» – 55% δεν θέλει πια την ΕΕ..

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Αυξάνει με ταχύτατους ρυθμούς το ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα στην Ελλάδα και η άρνηση στο «ευρώ πάση θυσία» αφού το 55% των Ελλήνων έχει σαφέστατα πλέον αρνητική γνώμη για την ΕΕ και το 44% έχει κακή γνώμη για το ευρώ σύμφωνα με την Publick Issue!
Σημειώνεται ότι στην προηγούμενη μέτρηση της ίδιας ετιαρείας μόλις 8 μήνες πριν αρνητική γνώμη για το ευρώ είχε το 32%.
Σε ότι αφορά την ΕΕ μόλις το 43% των Ελλήνων έχει θετική γνώμη και αρνητική το 55%.
Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα ΑΥΓΗ η οποία αποτελεί το επίσημο κομματικό δημοσιογραφικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ και έχει και αυτό την σημασία του. Η κυβέρνηση ………..

«ΣΠΑΣΤΕ το ΕΥΡΩ» ….να επανέρθει από εκεί που ξεκίνησε, στα επίπεδα του 2000 -ΦΩΤΟ- στα 0,845 !!!!

-  ΣΠΆΣΤΕ το ΕΥΡΩ ....να επανέρθει από εκεί που ξεκίνησε, στα επίπεδα του 2000 -ΦΩΤΟ- στα 0,845 !!!!Αδέρφια Έλληνες, οι τιμές των εισαγομένων προϊόντων σε €  θα κατρακυλήσουν κι’ αυτές μαζί με την υποτίμηση του δικού μας -όποιου- νομίσματος.
Είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει σχεδόν όλος ο ταλαιπωρημένος  Ευρωπαϊκός Νότος ….και η  δημιουργία Νότιου ενιαίου νομίσματος -κόντρα στο ΓερμανοΕυρώ- δεν θ’ αργήσει!
Ας  κρατήσουν το ΕΥΡΩ οι Γερμανοί και οι Δορυφόροι τους ….που θα τρώνε τα μεσογειακά προϊόντα σε τιμές «ισοδύναμες» των δικών τους βιομηχανικών.
Μην ακούτε παραμύθια ….και οι δανειακές μας……

Read the rest of this entry

ΠΡΟΣ Reuters:ΣΤΑ @/@ ΜΑΣ ΤΟ ΕΥΡΩ ΣΑΣ!! «Αυτήν την εβδομάδα κρίνεται η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ!!»

Reuters: Αυτήν την εβδομάδα κρίνεται η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώΤο ειδησεογραφικό πρακτορείο εκτιμά ως πιθανή μια μορφής παράτασης, χωρίς όμως να είναι τίποτα εγγυημένο, ενώ μεταφέρει εκτιμήσεις οικονομολόγων, που θεωρούν περισσότερες από ποτέ τις πιθανότητες ενός Grexit αυτή τη στιγμή.

Οι πιθανότητες είναι υπέρ μίας μορφής παράτασης του προγράμματος, ακόμη κι αν ονομάζεται κάπως αλλιώς, ώστε να υπάρχει χρόνος για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Ομως αυτό κάθε άλλο παρά εγγυημένο είναι, τονίζει το Reuters.

Μάλιστα, αναφέρει ότι οικονομολόγοι με τους οποίους μίλησε …… Read the rest of this entry

Βόμβα! Τι ακριβώς γνωρίζουν οι Ρώσοι για πιθανή έξοδο της Ελλάδος από την ΕΕ;

Fb-Button

Το Υπουργείο Γεωργίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν αποκλείει άρση του εμπάργκο στην Ελλάδα σε περίπτωση εξόδου από την ΕΕ

Ο Ρώσος  Υπουργός  Γεωργίας Nikolai Fyodorov δεν αποκλείει το ενδεχόμενο της άρσης του εμπάργκο των τροφίμων στην  Ελλάδα, σε περίπτωση αποχώρησης της χώρας  μας  από την Ευρωπαϊκή Ένωση, γράφει σήμερα η μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα της Μόσχας Vzgliad.ru.

«Αυτό είναι εφικτό εάν η Ελλάδα  αναγκαστεί να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα είμαστε μαζί με την Ελλάδα για την οικοδόμηση ανεξάρτητων σχέσεων …  Read the rest of this entry

Γιατί η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ευρώ σε 9 διαγράμματα

ευρώΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το newmoney.gr
 Η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ευρώ και αυτά είναι τα εννιά διαγράμματα που το αποδεικνύουν. Αυτό υποστηρίζει  η βρετανική Telegraph, καθώς η Ελλάδα “φλερτάρει” με την πολιτική αβεβαιότητα και βρίσκεται καθ’ οδόν προς τις εθνικές εκλογές .

1. Ανάπτυξη…….

Read the rest of this entry

ΔΝΤ: «Εντός του ευρώ δεν θα επανακάμψει η Ελλάδα»

Το έδαφος καλλιεργεί σταδιακά το ΔΝΤ για να εδραιωθεί η άποψη ότι μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι η επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα.
Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι σε ανύποπτο χρόνο ο ίδιος ο Πολ Τόσμεν σε μία από τις συνεντεύξεις του είχε δηλώσει ότι “η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση εντός ευρώ είναι κάτι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο”.
Σήμερα το ΔΝΤ μέσω διαρροών από κύκλους του επανέρχεται με στέλεχός του να δηλώσει κατά την συζήτηση που είχε με ξένους δημοσιογράφους στην Ουάσινγκτον ότι “όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε ότι η υποτίμηση εντός ευρώ είναι κάτι που δεν φαίνεται να αποδίδει αποτελέσματα. Εντός του ευρώ δεν θα επανακάμψει η Ελλάδα, αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση με τόσο βαθιά ύφεση και τόσο υψηλή ανεργία”.
Η δήλωση-σοκ προέρχεται από ανώτατο αξιωματούχο ο οποίος έχει πολύ στενή επαφή με το ελληνικό πρόγραμμα “διάσωσης”. Μπορεί το ΔΝΤ επισήμως να επιμένει ότι το Μνημόνιο θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, ωστόσο διευρύνονται οι αμφιβολίες για το κατά πόσον η παραμονή της εντός της ζώνης του ευρώ λειτουργεί ευεργετικά για την ίδια την χώρα.
Στο σημείο αυτό οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν όλη την αλήθεια: όσο το Μνημόνιο και η πολιτική που εφαρμόζουν στην χώρα επιφέρει αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τόσο οι δανειστές μας θα πλάθουν τα δικά τους “άλλοθι”.
Μέχρι πρότινος το άλλοθι ήταν ότι ”η Ελλάδα δεν εφαρμόζει το Μνημόνιο” κια γι’ αυτό δεν πετυχαίνει. Σήμερα αρχίζει να κατασκευάζεται ένα δεύτερο πιο επικίνδυνο άλλοθι από τη μεριά του. Ότι δηλαδή “δεν φταίει το Μνημόνιο, αλλά η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ είναι αυτή που αποτελεί τροχοπέδη στην ανάκαμψη”.
Γι’ αυτό και ασχέτως τι λένε τα συστηματικά ΜΜΕ στην χώρα, η πραγματικότητα είναι αυτή που καταθέτουν ως άποψη πολλοί αναλυτές και ανεξάρτητα ινστιτούτα οικονομικής έρευνας του εξωτερικού: ότι η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ δεν είναι διασφαλισμένη όσο οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ επιμένουν να μην βλέπουν τα αδιέξοδα της πολιτικής που εφαρμόζουν στην χώρα.
Όσα τα αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο θα συνεχίζουν να ρίχνουν κάπου αλλού την ευθύνη… Και η Ελλάδα είναι ένα μόνιμο θύμα.

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή

Greece-exit_2230442b
Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή 

του Λεωνίδα  Βατικιώτη

Η ανάκτηση νομισματικής κυριαρχίας αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό της λιτότητας, την χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις και την διεύρυνση των κοινωνικών παροχών

«Η υιοθέτηση από την Ελλάδα του ευρώ συνεπάγεται στο οικονομικό πεδίο συγκεκριμένα οφέλη, τα οποία θα δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα, με τις δικές της δυναμικές ανάπτυξης και ποιότητας ζωής όλων μας.

Θα αναφέρω επιγραμματικά ορισμένα: Ο χαμηλός πληθωρισμός και τα χαμηλά επιτόκια… η ενίσχυση των επενδύσεων και η συνακόλουθη ενίσχυση της απασχόλησης, η μείωση του κόστους απόκτησης κατοικίας, η μεγαλύτερη διαφάνεια προς όφελος του καταναλωτή, η διάνοιξη ευκαιριών για τους αποταμιευτές, η διευκόλυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η θωράκιση συνολικά της οικονομίας μας από τις απειλές των διακυμάνσεων στις διεθνείς χρηματαγορές.

Κάποιοι θεωρούν ότι όλα αυτά αφορούν αποκλειστικά τις επιχειρήσεις, τους τραπεζίτες, το χρηματιστήριο. Κάνουν λάθος ή παραπλανούν συνειδητά τον απλό κόσμο. Όλα αυτά συνθέτουν μια νέα οικονομική πραγματικότητα, τα πολλαπλασιαστικά οφέλη της οποίας θα τα καρπωθούν και οι μισθωτοί και οι καταναλωτές και όλοι όσοι έχουν πράγματι ανάγκη στήριξης… Η ΟΝΕ δεν αφορά τις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων. Αφορά το βιοτικό επίπεδο του καθενός μας»!


Από τις παραπάνω ειδυλλιακές υποσχέσεις του Κώστα Σημίτη, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Για μια Ελλάδα οικονομικά ισχυρή και κοινωνικά δίκαιη» (εκδ. Καστανιώτης, 2002) τι έχει απομείνει 15 χρόνια μετά; Η μεγαλύτερη οικονομική κρίση που γνώρισε η μεταπολεμική Ελλάδα με την ανεργία να καταγράφει κάθε μήνα ρεκόρ φτάνοντας στο πρωτοφανές ποσοστό του 28%, τα λουκέτα να έχουν πάρει μορφή χιονοστιβάδας με 574.532 μικρομεσαίες επιχειρήσεις να έχουν κλείσει μεταξύ 2008 και 2013, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, την μετανάστευση να έχει στείλει στο εξωτερικό δεκάδες χιλιάδες νέους επιστήμονες και ταυτόχρονα μισθοί και εργασιακά δικαιώματα (από ώρες εργασίας και συλλογικές συμβάσεις μέχρι αποζημιώσεις απόλυσης και το ίδιο το δικαίωμα του συνδικαλισμού) να έχουν δεχτεί ένα συντριπτικό πλήγμα, που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί το 2008. 

Για να συντελεστεί αυτή η ιστορικής σημασίας οπισθοδρόμηση το ευρώ έπαιξε ρόλο καταλύτη κατά πολλούς τρόπους: Από την μορφή και τη σφοδρότητα που προσέδωσε στην συγκεκριμένη διεθνή κρίση όταν παρέσυρε την ευρωπαϊκή περιφέρεια, το σημείο αφετηρίας της δηλαδή, μέχρι τον ακριβή προσδιορισμό των λύσεων κοινωνικής γενοκτονίας οι οποίες προκρίθηκαν με τα Μνημόνια, που συνιστά συμβατικά το σημείο τερματισμού της. Από το περίφημο «κοινό σπίτι των λαών» ξεκινούν οι 2 εκ των 3 της Τρόικας για να πραγματοποιήσουν τον τακτικό έλεγχο της ελληνικής οικονομίας που μετά από ένα σταθερά επαναλαμβανόμενο όργιο εκβιασμών και ταπεινώσεων ανοίγει τελικά το πράσινο φως για να πάρ
ουμε την δόση μας.     

Αυστηρή προϋπόθεση για να μην ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας με τον εφιάλτη του βασικού μισθού στα 480 ευρώ και να μην υλοποιηθεί το σχέδιο μείωσης των συντάξεων στα 350 ευρώ είναι η έξοδος από το ευρώ.

Η αποχώρηση από την ευρωζώνη αποτελεί μονόδρομο λόγω του ότι το ευρώ δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο νόμισμα, όπως σήμερα το δολάριο ή παλιότερα η δραχμή, καθώς έχει εξ αρχής αποκλειστεί οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση στην διαμόρφωση της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ακόμη δηλαδή κι αν άλλαζαν οι πολιτικοί συσχετισμοί και στα 17 κράτη μέλη της ευρωζώνης, οι Γερμανοί που σχεδίασαν το ευρώ κατ’ εικόνα και ομοίωση του μάρκου πρόβλεψαν ώστε καμιά πλειοψηφία πρωθυπουργών ή αρχηγών κρατών να μην έχει άποψη, ούτε συμβουλευτική, στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ. 

Αποτέλεσμα της θεσμικής θωράκισης της ΕΚΤ, υπό τον μανδύα της  ανεξαρτητοποίησης, είναι οι συγκρούσεις που συχνά ανακύπτουν μεταξύ εκλεγμένων πολιτικών ηγεσιών και διοίκησης των κεντρικών τραπεζών, όπως συνέβη τον Σεπτέμβριο στην Κύπρο, μεταξύ του δεξιού προέδρου Ν. Αναστασιάδη και του κεντρικού τραπεζίτη Πανίκου Δημητριάδη, που λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα της Γερμανίας. Η κατοχυρωμένη δυνατότητα του θεματοφύλακα του ευρώ να διεμβολίζει και να αλλάζει επί το νεοφιλελεύθερο, πάντα, τις οικονομικές πολιτικές φάνηκε κι επί προεδρίας Δημ. Χριστόφια στην Κύπρο, όταν η κατά τ’ άλλα η αριστερή κυβέρνηση έχοντας αναγάγει ως προτεραιότητα την παραμονή στο ευρώ έφτασε στο σημείο να αποδεχθεί την Τρόικα και το πρώτο Μνημόνιο. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα να επιδίδεται σε μαθήματα πολιτικής προσαρμοστικότητας επικροτώντας με αρθρογραφία στελεχών του στην Αυγή και την Εποχή το «καλό Μνημόνιο»… Κατά συνέπεια οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα του ευρώ. 

Πολύ περισσότερο αδιάφορη είναι η μεταβολή των συσχετισμών σε μία μόνο χώρα της ευρωζώνης, που συχνά προβάλλεται ως ο όρος εκείνος που θα επιτρέψει την αλλαγή της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Με ποιά μέσα θα απαιτηθεί η κατάργηση της λιτότητας και της συνεχούς τάσης μείωσης των μισθών όταν η εξαγωγική πλημμυρίδα (άμεσο αποτέλεσμα της κατάργησης των νομισματικών φραγμών) ωθεί μικρούς και μεγάλους καπιταλισμούς στην αναίρεση εργατικών δικαιωμάτων;

ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Υπ’ αυτό το πρίσμα η λιτότητα που επιβάλλεται εντός της ευρωζώνης έχει μια θεμελιώδη διαφορά με την εξ ίσου αιματηρή λιτότητα που εφαρμόζεται εκτός, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Αγγλία που ο Ντέιβιντ Κάμερον φορολογεί ακόμη και τις …κρεβατοκάμαρες. Στην Αγγλία η συνέχιση της λιτότητας επαφίεται αποκλειστικά και μόνο στην βούληση των ψηφοφόρων. 

Στην Ελλάδα και τις άλλες 16 χώρες της ευρωζώνης οι ψηφοφόροι ακόμη και να θελήσουν, εν τέλει οι κυβερνήσεις τους δεν θα μπορούν να αυξήσουν τις κοινωνικές δαπάνες και τους μισθούς στον βαθμό που επιλέγουν να λειτουργούν εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, όπως χαρακτηρίζεται η υποταγή στο δόγμα της ευρω-λιτότητας, από τη στιγμή που θα επιλέξουν να καταρτίζουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Διαφορετικά ειπωμένο, εντός της ευρωζώνης η λιτότητα έχει επαυξημένη, διπλή θωράκιση.

Η αμφισβήτησή της δε, μέσω της υιοθέτησης εθνικού νομίσματος κατά κανέναν τρόπο δεν συνιστά πλήγμα στους εργαζόμενους των άλλων κρατών της ευρωζώνης, όπως συχνά υποστηρίζεται από τους αριστερούς υπέρμαχους του ευρώ, που ξεπερνούν σε πάθος κι ευρηματικότητα ακόμη και τους νεοφιλελεύθερους όταν καλούνται να υποστηρίξουν το ευρώ. Το κοινό νόμισμα δεν το απαίτησε το εργατικό κίνημα, κανένας αγώνας δεν είχε στις σημαίες του την νομισματική ενοποίηση της Ευρώπης. Την επικρότησε μόνο η πιο εκφυλισμένη και γραφειοκρατικοποιημένη, μπουκωμένη από χρηματοδοτήσεις, συνδικαλιστική ηγεσία. 

Έμπνευση και γέννημα-θρέμμα των πιο επιθετικών κύκλων των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, των πολυεθνικών, ήταν εξ αρχής το ευρώ κι επίσης των τραπεζών. Γι’ αυτό κι η ΕΚΤ την ίδια ώρα που στεγνώνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς επιβάλλοντας περικοπές ασκεί την πιο γενναιόδωρη πολιτική παροχών απέναντι στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες μέσω των πράξεων μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης (LTRO), προσφέροντάς τους την τριετία 2011-2013 περισσότερα από 1 τρισ. ευρώ!
Η συνειδητοποίηση αυτών των σκληρών κι ανεπίδεκτων μεταρρύθμισης κανόνων λειτουργίας του ευρώ έχει δώσει ώθηση τα τελευταία χρόνια σε ένα πολύμορφο ρεύμα αμφισβήτησης του ευρώ. 

Κορυφαία στιγμή σε αυτή την (αριστερή!) αμφισβήτηση αποτέλεσε η πρόταση του ιδρυτή του αριστερού γερμανικού κόμματος Όσκαρ Λαφοντέν στις 30 Απριλίου για μια συντεταγμένη διάλυση της ευρωζώνης και επιστροφή σε ένα καθεστώς εθνικών νομισμάτων με την ισοτιμία τους να διακυμαίνεται σε ένα περιορισμένο εύρος τιμών. Ό,τι σε αδρές γραμμές ίσχυε και πριν την εισαγωγή του ευρώ, στο πλαίσιο του Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών. Από την πρόταση του πρώτου υπουργού Οικονομικών του Σρέντερ, που είχε την σπάνια εντιμότητα να παραιτηθεί όταν κλήθηκε να συνεχίσει την πολιτική του Χέλμουτ Κολ, αξίζει να κρατήσουμε την σημασία που αποδίδει στο ευρώ ως τον μηχανισμό εκείνο που ενισχύει την γερμανική ηγεμονία και υποκινεί το μισθολογικό ντάμπινγκ.

Στην Ελλάδα το πρώτο ζητούμενο της εξόδου από το ευρώ είναι η χορήγηση μισθολογικών αυξήσεων και η αφειδώλευτη χρηματοδότηση του κράτους πρόνοιας που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος. 

Η νομισματική ανεξαρτησία μπορεί να προσφέρει τα αναγκαία μέσα (το ζεστό χρήμα!) για να γίνουν αθρόες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, με προτεραιότητα στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση και τον πολιτισμό. Οι νεοφιλελεύθεροι ας μην το θεωρήσουν ύβρη: στην Ελλάδα, με βάση πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ, μόνο το 7,9% του εργατικού δυναμικού απασχολείται στον δημόσιο τομέα, όταν ακόμη και στην Αγγλία απασχολούνται υπερδιπλάσιοι: το 18,3%! 

Ο στόχος αύξησης των εισοδημάτων δεν αποτελεί μόνο μέσο για την επανεκκίνηση της ζήτησης στην οικονομία, αλλά αυτοτελή στόχο για κάθε οικονομική πολιτική. Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και της ευημερίας της κοινωνικής πλειοψηφίας οφείλει να αποτελεί μέτρο αξιολόγησης κάθε οικονομικής πολιτικής, ειδικά σε μια εποχή που η τεχνολογία εκτινάσσει την παραγωγικότητα και τον πλούτο.

Στο πλαίσιο του ευρώ κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Γερμανία το είχε ξεκόψει από το 1943 ακόμη που σχεδίαζε και προπαγάνδιζε το «ράιχσμακ» ως νόμισμα όλης της κατακτημένης Ευρώπης δίνοντας έμφαση «στους περιορισμούς τους επιβληθέντες επί της καταναλώσεως εκ μέρους του αστικού πληθυσμού». (Περιλαμβάνετα
στον τόμο Το Βήμα 90 χρόνια, τόμος Γ’ 1942-1951, στο άρθρο με τίτλο «Το ράιχσμαρκ και αι βάσεις μιας ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής». Συντάκτης του άρθρου ήταν ένας …«Γερμανός ειδικός οικονομικός αρθρογράφος»).

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ

Κίνδυνος παρενεργειών, όπως για παράδειγμα φαινόμενα υπερπληθωρισμού με ανεξέλεγκτες αυξήσεις τιμών, από την αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος δεν υφίσταται για τρεις λόγους. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση αποπληθωρισμού, κατέχοντας με βάση την Γιούροστατ το σχετικό ρεκόρ σε όλη την ΕΕ. Το Νοέμβριο όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη ο πληθωρισμός αυξανόταν με ρυθμούς 1%, στην Ελλάδα υποχωρούσε κατά 2,9%! Μείωση είχαμε και τον Οκτώβριο (-1,9%) και τον Σεπτέμβριο (-1%) και τον Αύγουστο (-1%). Ο αποπληθωρισμός επομένως δεν εμφανίστηκε συμπτωματικά, ήρθε για να μείνει. Αποτελώντας δε πολύ μεγαλύτερη απειλή από τον πληθωρισμό, μια οικονομική πολιτική που δεν θα είχε ως στόχο την εξαθλίωση του λαού όφειλε συνειδητά και σχεδιασμένα να προκαλέσει πληθωρισμό, όπως κάνει για παράδειγμα η Ιαπωνία, κι όχι να τον επικαλείται ως απειλή. 

Κατά δεύτερο, η υποαπασχόληση του παραγωγικού δυναμικού φτάνει το 33%. Για να αρχίσει η ενεργοποίηση του να προκαλεί αυξήσεις τιμών θα απαιτηθεί πολύς, μα πολύς χρόνος. Ακόμη και τότε όμως υπάρχει το εργαλείο του ελέγχου των τιμών, δηλαδή της επιβολής ανώτατων τιμών που αποδεδειγμένα τις συγκρατούν σε χαμηλά επίπεδα σε όφελος των καταναλωτών και σε βάρος των επιχειρηματικών κερδών. Αδιάψευστος μάρτυρας ό,τι συνέβαινε με τα καύσιμα πριν απελευθερώσει την τιμή τους ο Ανδριανόπουλος επί κυβέρνησης Μητσοτάκη κι ό,τι συμβαίνει ακόμη και σήμερα στο ψωμί.

Η εξάρτηση της Ελλάδας από τις πρώτες ύλες δεν πρόκειται να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά στο επίπεδο τιμών, προκαλώντας για παράδειγμα αυξήσεις στα εισαγόμενα που γρήγορα θα μεταφερθούν στην τελική τιμή. Η συναλλαγματική ισοτιμία του νέου νομίσματος θα παραμείνει μεσοπρόθεσμα σταθερή έτσι ώστε η νέα δραχμή να μην γίνει σάκος του μποξ της διεθνούς κερδοσκοπίας που θα σπεύσει, ως τιμωρός, να διασφαλίσει ότι το ελληνικό παράδειγμα δεν θα βρει συνεχιστές. 

Μια διοικητικά καθορισμένη ισοτιμία της νέας δραχμής με το ευρώ στο επίπεδο 1-1 και εκτός διεθνών ανταλλαγών μεταθέτει χρονικά τις αναγκαίες προσαρμογές στον διεθνή τομέα, ενώ στο εσωτερικό θα αυξάνεται το πραγματικό εισόδημα κι η ζήτηση. 
Έτσι, το αυξημένο βιοτικό επίπεδο θα αναλάβει το βάρος της επανεκκίνησης της οικονομίας και της επανίδρυσης ακόμη και ολόκληρων κλάδων, που σήμερα στο πλαίσιο του καταμερισμού εντός της ευρωζώνης, πνέουν τα λοίσθια, παρότι υπάρχουν ακόμη αξιοζήλευτες υποδομές και τεράστια τεχνογνωσία στο εργατικό δυναμικό. 

Ας φανταστούμε για παράδειγμα ένα μεγαλόπνοο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων με άξονα τις μεταφορές που θα δημιουργούσε απανωτές παραγγελίες στα (κρατικοποιημένα) ναυπηγεία όχι μόνο για νέα καράβια που θα λύσουν το πρόβλημα της σύνδεσης της ηπειρωτικής Ελλάδας με τα νησιά αλλά και για τρένα (στο τμήμα τροχαίου υλικού των ναυπηγείων) που θα δημιουργούσε ένα μοντέρνο δίκτυο το οποίο θα ικανοποιούσε τις ανάγκες μετακίνησης σε όλη την Ελλάδα, παρέχοντας σε όλη την κοινωνία φθηνές, γρήγορες και τακτικές μετακινήσεις. 

Ένα τέτοιο πρόγραμμα (που εκτός των άλλων απ
τελεί και μονόδρομο για την μείωση τη ανεργίας) δεν μπορεί να υλοποιηθεί εντός του ευρώ όχι μόνο γιατί η ΕΚΤ δεν πρόκειται ποτέ να ανοίξει τις στρόφιγγες (που ανοίγει αφειδώς για τις τράπεζες) αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: Η Γερμανία, στο πλαίσιο του καταμερισμού που επιβάλει, κρατάει για την ίδια στρατηγικής σημασίας βιομηχανίες όπως τα ναυπηγεία ή οι μεταλλικές κατασκευές, αφήνοντας για την Ελλάδα δραστηριότητες περιβαλλοντικά καταστροφικές, έντασης εργασίας και στεγνές από τεχνολογία, όπως ο τουρισμός, οι εργασίες τελικής συναρμολόγησης και οι εφοδιαστικές αλυσίδες (logistics).

ΚΡΑΤΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

Το κρίσιμο σε αυτή την διαδικασία είναι να πάψει η ένταξη της ελληνικής οικονομίας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, όπως συντελείται σήμερα, να χαρακτηρίζεται επίτευγμα και να θεωρείται επωφελής για τον ελληνικό λαό, παραβλέποντας όχι μόνο το καθεστώς αποικίας και κράτους περιορισμένης κυριαρχίας που έχουν επιβάλλει εσχάτως Τρόικα και Τασκ Φορς αλλά και την υποβάθμιση που έχει επέλθει στο πλαίσιο της ένταξης στην ΕΕ και το ευρώ, σε βάρος της απασχόλησης και της πάσης φύσης ασφάλειας που παρέχει η κάλυψη από το εσωτερικό των πολυποίκιλων αναγκών. 
(Όποιοι σπεύσουν να χαρακτηρίσουν ως εθνικιστική αναδίπλωση το επιχείρημα ας το ξανασκεφτούν αναλογιζόμενοι την αυστηρότητα με την οποία Γερμανία και ΗΠΑ κρατούν προστατευμένους και μακριά από την περιλάλητη απελευθέρωση κρίσιμους κλάδους της δικής τους οικονομίας: από τράπεζες και τηλεφωνία η πρώτη, μέχρι λιμάνια και γεωργία η δεύτερη). 

Εδώ μάλιστα συχνά η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν φόβητρο απέναντι στο αίτημα ρήξης αυτών των ολέθριων σχέσεων και ανάσχεσής της. Κλασσικό παράδειγμα η διατροφική επάρκεια, που υποτίθεται απειλείται αν βγούμε από το ευρώ. Κι αυτό το επιχείρημα λέγεται παρότι με βάση στοιχεία της ίδιας της ΠΑΣΕΓΕΣ (Ιανουάριος 2012), «το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών – διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το έτος 2010 ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 94% περίπου»! 

Ακόμη κι έτσι όμως μια δεύτερη ματιά στα κρίσιμα αγροτικά προϊόντα που η Ελλάδα έχει χαμηλή αυτάρκεια, όπως στο αγελαδινό γάλα (61,05%, με παραγωγή 674.000 τόνων και κατανάλωση 1.104.000) δείχνει πως η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ δεν αποτελεί την λύση, αλλά το πρόβλημα. Γιατί η Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 που ο Κ. Σημίτης ήταν υπουργός Γεωργίας υποχρεώθηκε να μειώσει την παραγόμενη ποσότητα γάλακτος (πληρώνοντας πρόστιμα μάλιστα όταν την υπερέβαινε!) μόνο και μόνο για να μπορούν να εξάγουν οι βορειοευρωπαϊκές χώρες που είχαν καιρό πριν  βιομηχανοποιήσει την κτηνοτροφία τους. Η ελληνική κτηνοτροφία δηλαδή συρρικνώθηκε για να επιβιώσει και να μεγαλώσει τα μερίδια πωλήσεών της η βορειοευρωπαϊκή. Πραγματικότητα που σήμερα, όταν πια οι γεωργικές επιδοτήσεις απορροφούνται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από βιομηχανίες όπως η Νούτρια και δεν περισσεύει σχεδόν τίποτε για την μεγάλη μάζα των αγροτών, γίνεται αντιληπτή με οδυνηρό τρόπο.

Λύσεις, παρά τις δυσκολίες που θα προκύψουν, μπορούν να βρεθούν για όλα τα πραγματικά προβλήματα που θα ανακύψουν κατά την έξοδο από το ευρώ. Στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια για παράδειγμα, μετά την υποτίμηση του νέου νομίσματος, θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα και δεν θα είναι πλέον σε ευρώ. Οι καταθέσεις μπορούν να μετατραπούν στο νέο νόμισμα με διαφορετική ισοτιμία σε συνάρτηση με το ύψος τους έτσι ώστε η μετατροπή να επιφέρει αυτόματα και αναδιανομή του συσσωρευμένου πλούτου, ενώ η κάλυψη των αναγκών από το εξωτερικό μπορεί να γίνει μέσω διακρατικών συμφωνιών και στο πλαίσιο αντα
λαγών.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι το πλαίσιο που θα γίνει η έξοδος από το ευρώ, δηλαδή τα μέτρα που θα εφαρμοστούν ταυτόχρονα ώστε η αποχώρηση από την ευρωζώνη (και την ίδια την ΕΕ μελλοντικά) να αποτελέσει την πρώτη πράξη στην μακρά διαδικασία ανατροπής των σημερινών καταθλιπτικών συσχετισμών, που φυσικά θα παρασύρει κι όσες κυβερνήσεις υπηρετούν αυτή την πολιτική. 

Έτσι, η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος ταυτόχρονα με την επιβολή φραγμών στην κίνηση των κεφαλαίων (όπως έγινε πρόσφατα στην Κύπρο, ώστε να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των αντιλαϊκών μέτρων που επιβλήθηκαν), με την εθνικοποίηση των τραπεζών (που ούτως ή άλλως έχουν χρεοκοπήσει κι επιβιώνουν χάρη σε επιδοτήσεις μέχρι να τις αγοράσει για 1 ευρώ η Ντόιτσε Μπανκ) και την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους ή και όλου του δημόσιου χρέους (που είναι παράνομο και απεχθές) αποτελούν την μοναδική εναλλακτική απέναντι στη σημερινή βαρβαρότητα, που δεν έχει κανένα, μα κανένα σημείο λήξης.

πηγή: Unfollow

Άμεση ανάγκη η αποχώρηση από την Ευρωζώνη!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη 
 
Το γύρο της Ευρώπης έκανε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ισπανού πρώην πρωθυπουργού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, με τίτλο Το δίλημμα, πως «το πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τη Γερμανία και όχι τις άλλες χώρες». Η προβολή που δόθηκε, σε συνδυασμό με αντίστοιχες επικρίσεις και προβληματισμούς που διατυπώνονται από χώρες όπως η Γαλλία, έχει ξεχωριστή σημασία για έναν και μόνο λόγο: επειδή η κριτική του Θαπατέρο διατυπώνεται σε μια συγκυρία κατά την οποία η κρίση στην Ευρωζώνη, όπως συμβατικά ξεκίνησε με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους στην περιφέρεια, υποτίθεται ότι έχει λυθεί.


Η συζητούμενη έξοδος της Ιρλανδίας στις αγορές και το τέλος της περιόδου βαθιάς ύφεσης στην Ελλάδα επιτρέπουν να κυκλοφορούν εκ νέου αισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι τελείως διαφορετική. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε δεδομένο το τέλος των αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ στην Ελλάδα το 2014, χάριν της συζητήσεως, η επόμενη μέρα φαντάζει εξίσου ζοφερή με το νωπό παρελθόν των Μνημονίων στο βαθμό που το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα επιβάλλει τους δικούς του όρους για το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Εν ολίγοις: αποβιομηχάνιση, πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας, υπερφορολόγηση, μισθοί εξαθλίωσης και φτώχεια στα ύψη. Μνημονιακή πολιτική χωρίς Μνημόνια υπόσχε η παραμονή στο ευρώ!


Σε αυτό το περιβάλλον η συζήτηση την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα επανέρχεται με δριμύτητα ως λύση ανάγκης. Ως η αυστηρή εκείνη προϋπόθεση που θα σώσει ό,τι ακόμα σώζεται -και δεν είναι λίγα αυτά- και αποτρέψει τα χειρότερα που είναι μπροστά μας!


Εντούτοις, τα πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν δεν είναι καθόλου αμελητέα κι ούτε κανείς υπέρμαχος της επιστροφής στη δραχμή, ή όπως αλλιώτικα ονομαστεί το νέο νόμισμα, υποστηρίζει ότι από την επομένη κιόλας θα ξεκινήσει περίοδος παχιών αγελάδων, χωρίς έστω ένα μεταβατικό κόστος. Η διαφορά είναι ότι εκείνο το κόστος -αμελητέο σε σχέση ό,τι έχουμε ήδη καταβάλει- οδηγεί τουλάχιστον σε μια διέξοδο που δικαιολογεί τις θυσίες. Οι σημερινές θυσίες πού οδηγούν; Ποιος υπέρμαχος του ευρώ, που μας καλεί σε θυσίες, μπορεί να δεσμευτεί ότι η ανεργία και οι μισθοί θα επανέλθουν έστω στα επίπεδα του 2008 σε δύο ή τρία χρόνια;


Τρία είναι τα προβλήματα που προβάλλονται τις περισσότερες φορές υστερόβουλα -ως απειλές-, παρότι κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει την πρακτική σημασία τους ως ζητήματα που απαιτούν λύση.


Πρώτον, το πρόβλημα της οικονομικής απομόνωσης που μπορεί να επέλθει, με τα συναφή προβλήματα τροφοδοσίας της αγοράς και το πρόβλημα εύρεσης ρευστού για κάλυψη δανειακών αναγκών.
Δεύτερον, το πρόβλημα εξυπηρέτησης των δανείων των ελληνικών νοικοκυριών στην περίπτωση που το νέο νόμισμα υποτιμηθεί έναντι του ευρώ.

Και τρίτο πρόβλημα είναι ο κίνδυνος από μια μαζική εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων από κεφάλαια τα οποία θα εκμεταλλευτούν τη νέα ισοτιμία.

Αμοιβαίες σχέσεις

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, ως αποτέλεσμα απόφασης της ίδιας της χώρας και όχι ως αποτέλεσμα πιέσεων που ήδη ασκούν υπερνεοφιλελεύθεροι Γερμανοί, όπως ο πρόεδρος του ινστιτούτου ifo, Χανς Βέρνερ Ζιν, δεν συνεπάγεται την απομόνωση της. Αντίθετα, της παρέχει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να επανεξετάσει τους όρους ένταξης της στην παγκόσμια οικονομία, θέτοντας σε προτεραιότητα κριτήρια που σχετίζονται με τις δικές της πολυποίκιλες ανάγκες: κοινωνικές, οικονομικές, περιφερειακές, εθνικές, γεωστρατηγικές.


Υπ’ αυτό το πρίσμα, η οικονομική και νομισματική ένωση με τη Γερμανία οφείλει να απορριφθεί εκ προοιμίου ως καταστρ
οφική. Δοκιμάστηκε και απέτυχε. Στη θέση της πρέπει να προκριθούν αρχικά μορφές ενοποίησης που ενδέχεται να πάρουν και νομισματική διάσταση στη συνέχεια με χώρες που χαρακτηρίζονται από συγκρίσιμη παραγωγικότητα και εφάμιλλες οικονομικές δομές, όπως είναι πρώτ’ απ’ όλα οι άλλες τρεις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και δευτερευόντως οι χώρες της Βαλκανικής και της Βόρειας Αφρικής. Η συνεργεία με αυτές τις χώρες, με τις οποίες η Ελλάδα έχει ιστορικούς δεσμούς, μπορεί να αποδειχτεί αμοιβαία επωφελής. Η απουσία δε κοινού νομίσματος μπορεί να επιφέρει επιπλέον κόστη στις συναλλαγές, αλλά αυτά τα κόστη ξεπερνιούνται εύκολα και κατά πολύ αν εισαχθεί η μέθοδος του συμψηφισμού μέσω ανταλλαγής προϊόντων (clearing), όπως συνέβαινε στο παρελθόν, πριν επιβληθεί ο εκχρηματισμός των συναλλαγών προς όφελος των ισχυρών νομισμάτων, κρατών-εκδοτών και ενδιάμεσων διαχειριστών που εισπράττουν όλα τα οφέλη.


Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, που η Ελλάδα θα εξάγει εσπεριδοειδή και ενέργεια εισάγοντας προϊόντα ελαφράς βιομηχανίας από την Ιταλία (από γυαλιά ηλίου μέχρι ηλεκτρολογικό και μηχανολογικό εξοπλισμό) και χαλκό ή ξυλεία από τη Βουλγαρία, αξιοποιούνται στο έπακρο τα παραγωγικά πλεονεκτήματα κάθε χώρας.


Ταυτόχρονα κόβεται ο δρόμος στις πολυεθνικές, που με όχημα το κοινό νόμισμα σαρώνουν την εγχώρια παραγωγή, με δραματικά αποτελέσματα για την απασχόληση. Οι 7.747 βιοτεχνίες που έκλεισαν μεταξύ 2009-2012, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθήνας -και οι 2.500 που αναμένεται να κάνουν παύση εργασιών μέχρι το τέλος του 2013- δεν έβαλαν «λουκέτο» μόνο λόγω έλλειψης ζήτησης, αλλά και λόγω της σάρωσης της εγχώριας αγοράς από πολυεθνικά μεγαθήρια. Ως συνέπεια, δημιουργούνται οι όροι για στήριξη εγχώριων βιομηχανιών με κριτήρια τα υπάρχοντα συγκριτικά πλεονεκτήματα (ναυπηγεία, φάρμακο, μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων κ.ά.) και ώθηση σε άλλους κλάδους που θα επιλεγούν με κοινωνικά κριτήρια. Στο πλαίσιο του ευρώ ο καταμερισμός που υπάρχει για την Ελλάδα προβλέπει τη μετατροπή της σε τουριστικό θέρετρο, κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και σε πλατφόρμα υποδοχής εργασιών τελικής συναρμολόγησης πολυεθνικών εταιρειών με μηδενική για τον τόπο προστιθέμενη αξία.


Τέλος στην αποεπένδυση
Aκόμη κι έτσι προβάλλεται πολλές φορές το ερώτημα για τη δυνατότητα που έχει η Ελλάδα να κόψει ακόμη και αυτούς τους επιζήμιους και ετεροβαρείς δεσμούς που τη συνδέουν με την Ευρωζώνη στο βαθμό, για παράδειγμα, που παράγει μόνο το 27% των προϊόντων που καταναλώνει. Μα εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα: η αυξανόμενη εξάρτηση της Ελλάδας οφείλεται στην ίδια την ένταξη της στην Ευρωζώνη. Αν δεν κόψει τώρα αυτούς τους δεσμούς, σε λίγα χρόνια η εξάρτηση θα είναι πολύ μεγαλύτερη και θα παράγει το 20% ή το 15% των όσων παράγει.


Κόβοντας αυτό το γόρδιο δεσμό μπορεί, για παράδειγμα, να βρει πόρους ώστε να χρηματοδοτήσει ένα γενναιόδωρο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων -δεδομένης πλέον και της αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να καλύψει το κενό στις επενδύσεις, παρά την πτώση των μισθών-το οποίο θα προκαλέσει το αναγκαίο επενδυτικό σοκ που αποτελεί μονόδρομο για την αύξηση της απασχόλησης και για να καλυφθεί έστω ένα μέρος από την πτώση του ΑΕΠ κατά 21,5% που προκάλεσε η ύφεση. Έτσι θα μπει τέρμα στην πορεία αποεπένδυσης που διαπιστώνει η τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, όπου αναφέρεται ότι το 2012 η αποεπένδυση έφτασε το 8,5% και ότι «την τριετία 2011-2013 το απόθεμα πάγιου κεφαλαίου μειώνεται για πρώτη φορά από το τέλος του εμφύλιου πολέμου».


Αυτή η κατάσταση, συρρίκνωση των επενδύσεων – εισαγωγική εξάρτηση, μοιάζει με φαύλο κύκλο, που όσο συνεχίζεται τόσο οξύνεται, βαθαίνοντας τα αδιέξοδα! Δεν μπορεί όμως τα συμπτώματα μιας βαριάς ασθένειας να χρησιμοποιούνται ως λόγος για να αποφεύγεται η αναγκαία θεραπεία της. Αν κάτι δείχνουν τα συμπτώματα, αντίθετα, είναι το πόσο έχει αργήσει η εφαρμογή της θεραπείας. Διαφορετικά, ας χαρακτηριστούν αυτά τα συμπτώματα ως ευλογία!


Η ταχύτητα με την οποία το ευρώ δυναμιτίζει τα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας αποτυπώνεται και στο θέμα του πετρελαίου και των φαρμάκων. «Πού θα βρούμε λεφτά για να αγοράζουμε πετρέλαιο και φάρμακα;» ρ
τούσαν οι υπέρμαχοι του ευρώ μέχρι και πριν από δύο χρόνια, ξεχνώντας, φυσικά, πόσο εύκολο ήταν -και είναι- για την Ελλάδα να προχωρήσει σε διακρατικές συμφωνίες με άλλες χώρες, όπως η Ρωσία για παράδειγμα, εξασφαλίζοντας τις ανάγκες της σε υγρά καύσιμα, δεδομένου ότι τα στερεά (λιγνίτης) είναι σε τέτοια αφθονία, που μπορούν να παρέχουν πάμφθηνη και άφθονη ενέργεια σε όλους τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις.


Η μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο, συντελέστηκε επί ευρώ, με τους νεκρούς από τα μαγκάλια να αποκτούν τη δική τους θέση στα καθημερινά δελτία ειδήσεων. «Κατά 70% περίπου μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου θέρμανσης» διαπιστώνει η εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014, η οποία, φυσικά, δεν οφείλεται στο ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έγιναν πιο… θερμοί. Όσο για τα φάρμακα, αρκεί να μεταφέρω λόγια που άκουσα πρόσφατα από μεγάλο σε ηλικία και αρκετά έμπειρο χειρουργό: «Φτάνουμε πάλι στο σημείο που ήμασταν τη δεκαετία του 70, όταν παρακαλούσαμε όσους πήγαιναν στο εξωτερικό να μας φέρουν εξελιγμένα φάρμακα, ακόμη και αντιβιώσεις»…


Αυξήσεις σε μισθούς
Η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος δεν θα επιτρέψει μόνο να ασκηθεί μια γενναία κοινωνική πολιτική με αθρόα χρηματοδότηση των δαπανών υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης. Θα επιτρέψει επίσης να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς για να αρχίσουν να αναπληρώνονται οι απώλειες των τελευταίων χρόνων. Η βαθιά ύφεση των τελευταίων χρόνων και η εμφάνιση αποπληθωρισμού τους τελευταίους μήνες αποκλείουν κάθε κίνδυνο εμφάνισης πληθωρισμού από την υιοθέτηση μιας επεκτατικής πολιτικής που θα στηρίξει τα λαϊκά εισοδήματα.


Συχνά προβάλλεται ως απειλή ο αποκλεισμός από τις αγορές κεφαλαίων, αν η έξοδος από το ευρώ συνδυαστεί και με μονομερή παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους. Εδώ σκοπίμως παραβλέπεται ότι η τρέχουσα δημοσιονομική κρίση σε όλη την περιφέρεια της Ευρωζώνης ουδέποτε θα είχε λάβει αυτή τη μορφή αν χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δεν είχαν εναποθέσει την κάλυψη των ελλειμμάτων τους στις διεθνείς αγορές και δεν ήταν έρμαια, για παράδειγμα, των παντελώς αναξιόπιστων οίκων αξιολόγησης, που την κρίσιμη στιγμή έριξαν τις χώρες στα βράχια, ανακοινώνοντας την υποβάθμιση τους και οδηγώντας έτσι το κόστος δανεισμού τους στα ουράνια.


Αν, αντίθετα, το υπουργείο Οικονομικών δανειζόταν από την εγχώρια αγορά με τη μορφή ομολόγων, δεν θα είχε καμιά εξάρτηση από τις σκοπιμότητες των διεθνών αγορών. Για να μην φανεί δε πως πρόκειται για κάποια… εξωτική πρόταση, να αναφέρουμε ότι ο εσωτερικός δανεισμός χρησιμοποιούνταν ακόμη και τη δεκαετία του ’90 στην Ελλάδα και αυτόν κατά βάση χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα η Ιαπωνία που ανήκει στο κλαμπ των οκτώ ισχυρότερων χωρών του κόσμου (08), καταφέρνοντας να έχει ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη, μεγαλύτερο από 200% του ΑΕΠ της. Το γεγονός, μάλιστα, πως δεν είναι έρμαιο των οίκων αξιολόγησης και των εμπόρων χρήματος της επέτρεψε να εξαγγείλει φέτος ένα δημοσιονομικό έλλειμμα τάξης του 10% ως μέσο για την υπέρβαση της χρόνιας κρίσης. Στην Ελλάδα, λόγω των μέτρων σιδερένιας δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει η Γερμανία, κάτι τέτοιο απαγορεύεται ακόμη και με την απειλή προστίμων!


Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι μετά τις ζημιές που επωμίστηκαν οι ομολογιούχοι από το PSI -σκόπιμη επιλογή, κατά τι γνώμη μας, από τους αρχιτέκτονες του προγράμματος ανταλλαγής ώστε να κλείσει οριστικά αυτή η πόρτα για το ελληνικό κράτος- η απορρόφηση νέων ομολόγων φαντάζει εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή. Για το λόγο αυτό το ελληνικό κράτος οφείλει να αποζημιώσει αμέσως και στο ακέραιο φυσικά και νομικά πρόσωπα (νοσοκομεία κ.ά.) που έχασαν τα λεφτά τους το Μάρτιο του 2012 για να σωθούν οι μεγάλοι και ξένοι πιστωτές.


Επιπλέον, ο αποκλεισμός από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές, που εμφανίζεται ως θανάσιμος κίνδυνος στην Ελλάδα, σε πολλές χώρες που πέρασαν από τη χημειοθεραπεία των προγραμμάτων προσαρμογής του ΔΝΤ (Ισημερινός, Βολιβία) αποτελεί συνταγματική δέσμευση!

Υπάρχει άρθρο στο Σύνταγμα τους που τον απαγορεύει για να μην ξανακυλήσουν στην κρίση χρέους! Στην Ευρώπη, αντίθετα, η πρόσβαση στις αγορές εξακολουθεί να ε
φανίζεται ως στόχος και επιβράβευση, σαν ο βιασμένος να ξαναπηγαίνει στο βιαστή για να δείξει πόσο πειθήνιος είναι…


Διμερής δανεισμός
Tαυτόχρονα, η δυνατότητα διμερούς δανεισμού υπό μορφή διακρατικών δανείων (όπως αυτό που σύναψε η Κύπρος με τη Ρωσία το 2012) αποσιωπάται συστηματικά! Ο λόγος είναι ότι ο διμερής δανεισμός μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη διμερών σχέσεων, διευκολύνοντας, για παράδειγμα, το ανταλλακτικό εμπόριο. Αυτή όμως η στρατηγική, των διμερών σχέσεων, ισοδυναμεί με αιτία πολέμου για το φιλελευθερισμό, που προκρίνει τις πολυμερείς σχέσεις στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης με τα γνωστά αποτελέσματα: κέρδη για τις ηγεμονικές οικονομίες (Η ΠΑ, Γερμανία) με ισχυροποίηση της θέσης τους και, από την άλλη, καταποντισμός για τις αδύναμες ή ακόμη κι αυτές που βρίσκονταν στο μέσο της κατάταξης πριν από την κρίση, όπως η Ελλάδα.


Η εισαγωγή νέου εθνικού νομίσματος εμφανίζεται συχνά ως κίνδυνος και για τους δανειολήπτες. Συχνά, μάλιστα, από τους ίδιους που υποστηρίζουν την κατάργηση του ευεργετικού νόμου Κατσέλη και υπεραμύνονται των πλειστηριασμών ακόμη και της πρώτης κατοικίας. Η πραγματικότητα είναι πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους δανειολήπτες εντοπίζεται στη συνεχιζόμενη λιτότητα που επιβάλλουν τα Μνημόνια και το ευρώ. Η μείωση των μισθών και ο καταποντισμός της ζήτησης είναι που οδήγησαν το 80% των δανείων που μπαίνουν σε ρύθμιση να μην μπορούν και πάλι να εξυπηρετηθούν, το 23% των στεγαστικών δανείων να είναι σε καθυστέρηση και 180.000 ακίνητα να κινδυνεύουν να βγουν στο σφυρί με την άρση της προστασίας.


Ακόμη όμως κι αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ και υιοθετήσει δικό της νόμισμα, δεν είναι ανάγκη να υποτιμηθεί τουλάχιστον για έξι μήνες ή ένα έτος, μέχρι, δηλαδή, να απορροφηθούν όλα τα σοκ από τη μετάβαση στο νέο καθεστώς. Ο διοικητικός καθορισμός της συναλλαγματικής ισοτιμίας δημιουργεί ένα τείχος άμυνας απέναντι σε κερδοσκοπικές επιθέσεις τιμωρητικού χαρακτήρα.


Ακόμη όμως κι αν υποτιμηθεί το νέο εθνικό νόμισμα, τα παλιά δάνεια δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ και στην ισοτιμία της αγοράς, που θα αυξήσει τη σχετική αξία των δόσεων προσθέτοντας νέα βάρη στο λαό. Η Ελληνική Βουλή μπορεί κάλλιστα να ψηφίσει νόμο που θα αλλάζει το νόμισμα αποπληρωμής ή θα κατοχυρώνει μια ευνοϊκή για τους δανειολήπτες ισοτιμία. Το έκανε πολύ πρόσφατα η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, θέλοντας να προστατεύσει τους πολίτες της που είχαν πάρει δάνεια με ρήτρα ξένου νομίσματος.


Έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων
Περιοριστικά μέτρα για την είσοδο των κεφαλαίων μπορούν να αποτρέψουν και μαζική εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων σε περίπτωση υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος. Αυτή είναι η κατηγορία που κρύβεται πίσω τη φημολογία για «λόμπι της δραχμής», η οποία, μάλιστα, διατυπώνεται από πολιτικούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεπουλήσουν δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικές τιμές. Το πρόβλημα τους εντοπίζεται στο νόμισμα που θα γίνει το ξεπούλημα, όχι στο ίδιο το ξεπούλημα. Έτσι, όταν η λεηλασία γίνεται με ευρώ, αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης των αγορών και μήνυμα ανάπτυξης.


Ακόμη και τότε όμως η Τράπεζα της Ελλάδος, υπό τον όρο ότι δεν θα αποτελεί υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μπορεί να επιβάλει ελέγχους στην εισροή κεφαλαίων, ακόμη και εμπόδια, αν στόχο τους έχουν την εξαγορά επιχειρήσεων και αξιών που μια κυβέρνηση κρίνει εθνικής σημασίας.


Ανάλογους «έξυπνους» ελέγχους επέβαλαν Βραζιλία και Αργεντινή, οι οποίοι, μάλιστα, αποδείχτηκαν εξόχως αποτελεσματικοί όταν έπρεπε να περιορίσουν την πλημμυρίδα ρευστού που απελευθέρωνε η αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα στο πλαίσιο των μέτρων νομισματικής χαλάρωσης.


Εν κατακλείδι, όλα τα παραπάνω υπογραμμίζουν όχι μόνο την αναγκαιότητα, αλλά και τη δυνατότητα εξόδου από το ευρώ και υιοθέτησης εθνικού νομίσματος, παρότι κανείς δεν υποτιμά τα προβλήματα που θα προκύψουν τον πρώτο καιρό. Ας κρατήσουμε όμως ότι καμία χώρα που έσπασε τα διεθνή της δεσμά δεν το μετάνιωσε, από την Αργεντινή μέχρι και την Ισλανδία, που την απόφαση παύσης πληρωμών ακολούθησε κ
αι η διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξης στο ευρώ. Γιατί να μετανιώσουμε εμείς αν πούμε το δικό μας «όχι» στην ευρωκατοχή; 


Πηγή Επίκαιρα μέσω kostasxan

Πρόταση-σοκ για κούρεμα χρέους μαζί με «Grexit»



Παρά τα «μπράβο» και τα «φιλικά χτυπήματα στην πλάτη» που δέχεται το τελευταίο διάστημα η χώρα μας «για τις προσπάθειες που έχει καταβάλει μέχρι τώρα», προκειμένου να βγει από την κρίση, στη Γερμανία δεν έχουν εκλείψει οι φωνές που αιτούνται την αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. «Αναπόφευκτη» χαρακτήριζε μια νέα ελάφρυνση του ελληνικού χρέους ο εκπρόσωπος του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» Μπερντ Λούκε. 

Ελάφρυνση η οποία περνά όμως υποχρεωτικά, όπως είπε ο ίδιος, από τον δρόμο της εξόδου της χώρας μας από το κοινό νόμισμα. Το ανθελληνικό παραλήρημα του Λούκε, μάλιστα, επεκτάθηκε και στην εκτίμηση ότι το πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο ισχυρίζεται ότι πέτυχε η Αθήνα «είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτο και αποτελεί προϊόν της ήδη διάσημης ελληνικής πρακτικής δημιουργικής λογιστικής».
 
Από την πλευρά του, πάντως, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μιλώντας σε ακροατήριο στο οποίο βρισκόταν και ο Ελληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, εξέφρασε τον σεβασμό του για τα προβλήματα που χρειάστηκε να ξεπεράσει η χώρα μας στη διαδικασία των μεταρρυθμίσεων. Επανέλαβε μάλιστα ότι παραμένει αισιόδοξος για την προοπτική του ευρώ, ενώ τόνισε ότι η Γερμανία θα συνεχίσει να είναι ένας αξιόπιστος εταίροςστους κόλπους της Ε.Ε.
 
Την ανάγκη, πάντως, να ολοκληρωθεί το ταχύτερο δυνατό η αξιολόγηση της τρόικας υπογράμμιζε την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, λίγο μετά τη λήξη του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. «Το Eurogroup υπογράμμισε και πάλι την ανάγκη οι ελληνικές Αρχές να συνεργαστούν, προκειμένου να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της τρόικας το συντομότερο δυνατό» δήλωσε ο Ντάισελμπλουμ, προσθέτοντας ότι είναι σημαντικό η ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις τις οποίες υπέγραψε στο τρέχον πρόγραμμα.

Δημοκρατία

Μόνο η δραχμή θα μας απαλλάξει από το Mνημόνιο

Του Θ. Κατσανέβα* 

Στην ελληνική πολιτική σκηνή του τέλους του 19ου αιώνα, ο Θεόδωρος Δηληγιάννης, αρχηγός του τότε Εθνικού κόμματος, απόγονος κοτζαμπάσηδων και κλασικός εκπρόσωπος της πολιτικής φαυλότητας, αντιπολιτευόταν με πάθος το μεγάλο πολιτικό ηγέτη Χαρίλαο Τρικούπη. Όταν ο τελευταίος, ο οποίος το 1893 υποχρεώθηκε να πει το ιστορικό «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», τον ρώτησε: «Τελικά, ποια είναι η δική σας πολιτική κύριε Δηληγιάννη», εκείνος του απάντησε : « Η πολιτική μου είναι ακριβώς η αντίθετη της δικής σας, κύριε Τρικούπη»! 

Ο οξύς καταγγελτικός λόγος, η αντίθεση στη θέση χωρίς θέση, υπήρξε πάντοτε γνωστό υποπροϊόν του πολιτικού λαϊκισμού και της ανευθυνότητας. Η έλλειψη πολιτικής πλατφόρμας, η αοριστολογία, η αντιφατικότητα, είναι συχνό φαινόμενο, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων και μάλιστα σε χώρες με έντονο κοινωνικό παρορμητισμό και ευκολοπιστία όπως η δική μας. Βολεύει την πολιτική πατρονία και ανακολουθία πονηρών πολιτευτών που οσφυοκάμπτουν πρόθυμα στους ισχυρούς της παραεξουσίας, εγχώριας και διεθνούς. Οφείλεται επιπλέον σε σύγχυση ιδεών, πείσματος, ανεπάρκεια γνώσεων, πείρας και πολιτικού οράματος. Στην εκ του πονηρού στάση, να μην γίνονται συγκεκριμένες προτάσεις οι οποίες μπορεί να δυσαρεστήσουν κάποιους. Άλλωστε, όταν δεν υπάρχουν προτάσεις, μπορεί όταν κερδηθεί η εξουσία, να παρθούν οποιαδήποτε μέτρα, που θα είναι χειρότερα από τα προϋπάρχοντα ! 

Μια ολοκληρωμένη πολιτική παρέμβαση, δεν μπορεί να στέκεται μόνο στον καταγγελτικό λόγο. Η πολιτική δεν είναι μόνο αγανάκτηση, άρνηση, διαμαρτυρία. Είναι πάνω απ’ όλα πρόταση ευθύνης για το μέλλον. Η προσδοκία της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, προϋποθέτει το όραμα. Στην τραγική Ελλάδα του σήμερα, ακούγεται πλούσιος καταγγελτικός λόγος, που δικαιολογείται φυσικά από την εγκληματική πολιτική πρακτική των τελευταίων δεκαπέντε ετών. Η καταγγελία του απαράδεκτου Μνημονίου είναι ασφαλώς κατανοητή. Ορθό είναι επίσης να αναζητούνται ευθύνες για τους υπεύθυνους της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας. 

Όμως, ο καταγγελτικός λόγος δεν μπορεί να μη συνοδεύεται από ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση. Μια μεγάλη αυτονόητη αντίφαση, στην ουσία μια μη-πρόταση, είναι η άρνηση του Μνημονίου, με ταυτόχρονη επαιτεία των δανεικών σε ευρώ. Γιατί δεν μπορεί να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. 

Υπεύθυνη πολιτική πλατφόρμα 

Καιρός είναι να υπάρξουν συγκεκριμένες υπεύθυνες προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, το νοικοκύρεμα, την ανάταξη της χώρας. Με πίστη στις δυνάμεις μας, να σταθούμε στα πόδια μας και να γυρίσουμε στο εθνικό μας νόμισμα για να αναστήσουμε την ανταγωνιστικότητα της. Όπως θα έλεγε και ο παμπόνηρος μεγαλοτραπεζίτης Ρότσιλντ « δώστε μου εμένα τη διαχείριση του νομίσματος και αφήστε τους άλλους να φτιάχνουν νόμους!». Φυσικά η επιστροφή στη δραχμή δε θα είναι στρωμένη με ρόδα. Η αρχική περίοδος θα είναι επώδυνη, με αναστάτωση στην αγορά, στο τραπεζικό σύστημα, με προσωρινές ελλείψεις εισαγόμενων αγαθών, υψηλό πληθωρισμό, κλπ. Όμως, όπως έχει δείξει και το παράδειγμα άλλων χωρών και ειδικότερα της Αργεντινής, αλλά και τελευταία έκθεση εμπειρογνωμόνων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (!), από το 2013, θα υπάρξει φως στην άκρη του τούνελ. Σ΄αυτόν το δρόμο υπάρχει ελπίδα. Ενώ τώρα με το σκληρό ευρώ, με την πορεία προς τα Τάρταρα, η ελπίδα έχει αποδράσει. Το Μνημόνιο, ας το εκλάβουμε ως ένα τραγικό τρανταχτό χαστούκι ως ένα χρήσιμο μάθημα για να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος, να βγούμε από την πλαστή ευημερία της εύφορης κοιλάδας των δανεικών που μας οδηγεί στην υποτέλεια. Ίσως κάπου να μας χρειαζόταν ο Γερμανός μας. Αλλά όχι οι Γερμανοί με κατοχική προοπτική. Άλλωστε, ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. 

Το καταστροφικό ευρ
ώ 

Το κυρίαρχο εδώ πολιτικοδημοσιογραφικό κατεστημένο, πειθήνιο στα Τροϊκανά κελεύσματα, εξορκίζει την επιστροφή στη δραχμή ως τον Εξαποδώ που θα μας γυρίσει στο Μεσαίωνα. Αντιπαρέρχεται το γεγονός ότι, ενώ η ένταξή μας στην Ευρωζώνη το 2001 έγινε για να στηριχθεί και να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Τα τελευταία εκατό χρόνια με τη δραχμή, ουδέποτε ζήσαμε παρόμοια τραγωδία όπως η σημερινή. Ασφαλώς και μέρος της ευθύνης οφείλεται στο άθλιο πελατειακό μας σύστημα και το ξεχαρβάλωμα των δημόσιων οικονομικών από ανεύθυνες ηγεσίες των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, που πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν. Αλλά η σημερινή ελληνική τραγωδία έχει πλήξει όλες τις περιφερειακές οικονομίες και ειδικότερα τα αποκαλούμενα και GIPSI (Greece, Italy, Portugal, Spain, Ireland, Paul Krugman, The New York Times, 26-2-2012). Χώρες δηλ. που είναι ενταγμένες στην ευρωζώνη και καταρρεύσαν με την οικονομική κρίση του 2009. Και ενώ οι περισσότερες χώρες μέσα στην ευρωζώνη βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, το αντίθετο συμβαίνει με όσες είναι απ’ έξω, αλλά και όσες βρίσκονται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ενδελεχής σύγκριση της πορείας του ισοζυγίου πληρωμών και άλλων οικονομικών μεγεθών των χωρών μέσα και έξω από την ευρωζώνη, αποδεικνύει αυτή τη διαπίστωση. (βλ. European Central Bank, Harmonized real exchange rates και διάφορες μελέτες, μεταξύ των οποίων του Hans-Werner Sin (Spiegel, 20-2-2012 και 6-3-2012, βλ. ιστόγραμμα εδώ και ερευνητικών εργασιών υπό την επίβλεψή μου στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς).

Με το σκληρό ευρώ, το συγκεκαλυμμένο αυτό μάρκο που ανατιμάται συνεχώς και την οικονομία μας σε ελεύθερη πτώση, είναι παράλογο να πιστεύουμε ότι θα γίνουμε ανταγωνιστικοί και θα ανακάμψουμε. Η τελευταία ημιθανής αναδιάρθρωση του χρέους με το χλωμό κούρεμα, από το οποίο το 30% έγινε σε δικές μας τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και ομόλογα Ελλήνων πολιτών, θεωρήθηκε ελεγχόμενη πτώχευση, με συνέπεια να καταπέσουν τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και οι διεθνείς κερδοσκόποι να εισπράξουν τα στοιχήματα ύψους 2-3 δις δολαρίων. Την ίδια ώρα, το ελληνικό κράτος έχει ήδη κάνει μερική στάση πληρωμών, αφού δεν καταβάλλει μεγάλο μέρος των υποχρεώσεών του. Και τον Ιούνιο αναμένονται νέα εξοντωτικά μέτρα που θα επιτείνουν περισσότερο την υφεσιακή περιδίνηση της ελληνικής οικονομίας και τη δυστυχία των πολιτών. Η αδυναμία ελέγχου του νομίσματος μιας περιφερειακής οικονομίας, η αδυναμία υποτίμησης του, την αφοπλίζει αφού βρίσκεται σε διαφορετική παραγωγική και νομισματική ζώνη (Robert Mandel) και την καθιστά υποχείρια στο διεθνή ανταγωνισμό, στις κυρίαρχες αγορές, στους κερδοσκόπους και στους άτεγκτους Γερμανούς. Αντί να εκδώσουμε χρήμα- με σύνεση και φειδώ βέβαια- για να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, απλώνουμε το χέρι ως κακόμοιροι επαίτες για να μας δανείσει η φοβερή Τρόικα με επαίσχυντους όρους χώρας-αποικίας. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δανείων κατευθύνεται σε παλαιότερα χρέη, τα οποία γιγαντώνονται συνεχώς, ως ένας δολοφονικός φαύλος κύκλος. Και το χειρότερο, με υποθήκευση του εθνικού μας πλούτου και ένταξη των όποιων διαφορών στο Αγγλικό δίκαιο. 

Η Αργεντινή, ύστερα από την αποσύνδεση του νομίσματός της από το σκληρό δολάριο και αφού μεσολάβησε μια αρχική δύσκολη περίοδος, έχει σήμερα απογειωθεί. Το ίδιο έγινε με το Μεξικό το 1994 (The December mistake), που σήμερα πληρώνει τα χρέη της ακόμα και πριν την ώρα τους! Ανάλογη είναι και η περίπτωση πολλών άλλων χωρών που υιοθέτησαν υποτιμήσεις και διολισθήσεις των νομισμάτων τους, όπως η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και όχι μόνο, αλλά και η Ρωσία που δεν επιτρέπει τη λειτουργία του καζινοκαπιταλισμού. Για να μην αναφερθούμε στην Κίνα που με το μαλακό Γουάν έχει σήμερα σωρευτικό πλεόνασμα πάνω από 3,5 τρις. Και ας μην ξεχνάμε ότι, η απογείωση της ελληνικής οικονομίας έγινε από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ο «δεξιός» Σπύρος Μαρκεζίνης έκοψε την ισοτιμία της τότε δραχμής με το δολάριο στη μέση. 

Σε όλο το φάσμα των διεθνών συζητήσεων, από τα αριστερά έως τα δεξιά, μεταξύ αυτών οι Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν, Πωλ Κρούγκμαν, Τζόζεφ Στίγκλιτς, Κένεθ Ρογκόφ, Ότμαρ Ίσιγκ, Τόμας Μάγερ, Μάρτιν Σμίθ, Νουλιέλ Ρουμπινί, Μαρτσέλο ντε Κέκο, Χανς Βέρνερ Σίν, Χέλμουτ Σλέσιγκερ, Μάικαελ Φούκς, Ζακ Σαπίρ, Τζώρτζ Σόρος, Σίμον Ντρέικ, Τζώρτζ Φρίτμαν του Statfort Institute, οι
Ιάπωνες του Νoμούρα, ο Σίμον Ντέρικ της Mellon Bank of New York και πολλοί άλλοι, βλέπουν την αναγκαιότητα εξόδου από την ευρωζώνη. 

Αλλά εδώ το κατεστημένο μιλά για τη «συμμορία της δραχμής». Προφανώς γνωρίζει καλά από συμμορίες

Ελλείμματα και πλεονάσματα Γερμανίας, Ιταλίας, Ισπανίας, 
Ιρλανδίας, Ελλάδας, Πορτογαλίας
Πηγή : Spiegel, Hans-Werner Sinn, 6-3-2012

Τι κάνουμε 

Η ανατροπή με τη δραχμή, για την Ελλάδα της ανάπτυξης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής αξιοπρέπειας, είναι σήμερα μονόδρομος. Η έξοδος από το καταστροφικό ευρώ, με νοικοκύρεμα του δημόσιου τομέα, με χρηστή και αποτελεσματική διοίκηση, με υπευθυνότητα και σοβαρότητα, είναι η μόνη αντιπρόταση στο εξοντωτικό Μνημόνιο. 

Με τις σκέψεις αυτές, παραθέτουμε πιο κάτω, ένα πλαίσιο συγκεκριμένων προτάσεων για την έξοδο από την κρίση, για την ανάπτυξη, για την κοινωνία που μπορούμε να οραματιζόμαστε για το μέλλον. Με την απαράβατη προϋπόθεση ότι, η χώρα θα κυβερνάται με την αίσθηση του μέτρου και του δικαίου, με αποτελεσματικότητα, ικανότητα και εντιμότητα από τους άριστους και όχι τους αρεστούς. 

Οι προτάσεις-δράσεις κωδικοποιούνται ως εξής: 

  • Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, για διεύρυνση της περιόδου συνολικής αποπληρωμής του, με περίοδο χάριτος 2-3 ετών και κούρεμα σε επίπεδα της τάξης του 30-50%.
  • Έξοδος από την ευρωζώνη και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, που θα εκδίδεται ισορροπημένα και με φειδώ από το Χολαργό, με διολίσθηση της ισοτιμίας του με το ευρώ, σε αρχικά επίπεδα της τάξης του 20-30%.
  • Παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως πολλές άλλες χώρες ( Μ. Βρετανία, Δανία, Σουηδία,Πολωνία, Τσεχία, Βουλγαρία, Ρουμανία, κλπ ), με παράλληλη αναζήτηση διεθνών ερεισμάτων στην Κίνα, στις ΗΠΑ, στη Ρωσία, στο Ισραήλ, αλλά και στις περιφερειακές Ευρωπαϊκές χώρες, ως ανάχωμα απέναντι στη Γερμανοποίηση της Ευρώπης.
  • Διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία, όπως και διεθνούς αναπτυξιακής βοήθειας, σε συνδυασμό με την προώθηση της απορροφητικότητας των Κοινοτικών κονδυλίων.
  • Επιβολή κεντρικών επιλογών και ενισχύσεων στο τραπεζικό σύστημα χωρίς κρατικοποίησή του, με ειδική διασφάλιση των καταθέσεων και των δανειακών υποχρεώσεων των πολιτών.
  • Επιβολή ελέγχων σε κερδοσκοπικές και πληθωριστικές εξελίξεις, με συνδυασμό παρεμβάσεων και κυρώσεων στην αγορά και το Χρηματιστήριο.
  • Λήψη κρατικής μέριμνας για την επάρκεια της αγοράς σε βασικά αγαθά πρώτης ανάγκης, τρόφιμα, φάρμακα,καύσιμα, κλπ., ιδιαίτερα στην πρώτη περίοδο της εξόδου από την ευρωζώνη. (Μετά την αρχική περίοδο 4-6 μηνών, η αγορά αναμένεται να αρχίσει να ομαλοποιείται, να υπάρχει επάρκεια αγαθών, ενώ η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, η ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης θα οδηγήσει σε επανεκκίνηση του αργούντος παραγωγικού δυναμικού, με ευνοϊκές συνέπειες για την απασχόληση, την ανάπτυξη, την οικονομία γενικότερα).
  • Εντατικοποίηση των δράσεων κατά της φοροκλοπής, της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, απλούστευση, αντικειμενικοποίηση και εκσυγχρονισμός του φορολογικού συστήματος και μείωση του ΦΠΑ.
  • Περιστολή των δημόσιων δαπανών, ορθολογικοπο
    ηση της δημόσιας διοίκησης, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, της κοινωνικής ασφάλισης, κατάρτιση λίστας και εφαρμογή της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης φαρμάκων, βελτίωση και στοχοποίηση των κοινωνικών παροχών στους πραγματικά έχοντες ανάγκη.
  • Κατάρτιση προϋπολογισμών μηδενικής βάσης, σε συνδυασμό με ορθολογική κατανομή του ανθρώπινου δυναμικού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και την τοπική αυτοδιοίκηση.
  • Λήψη άμεσων και αποτελεσματικών μέτρων για την πάταξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, με απλούστευση και εκσυγχρονισμό των διαδικασιών και την επιβολή αυστηρών κυρώσεων, με ενίσχυση των ελεγκτικών και κυρωτικών μηχανισμών.
  • Λήψη αποτελεσματικών μέτρων για επίσπευση απονομής της δικαιοσύνης
  • Κατάρτιση προγραμμάτων επιδοτούμενης απασχόλησης, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και του επαγγελματικού προσανατολισμού, αποτροπή των παρασιτικών δραστηριοτήτων και ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης και παραγωγής.
  • Ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης και της αποκέντρωση, με παράλληλη αποτροπή φαινομένων ακραίου τοπικισμού.
  • Κίνητρα για την αποτροπή πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αποκλεισμός των πρωτόγνωρων διεθνώς πρακτικών της εφεδρείας, των απολύσεων, της περαιτέρω συμπίεσης των εισοδημάτων, που εκτός από απάνθρωπες είναι και αντιοικονομικές, αφού οδηγούν σε συρρίκνωση της εσωτερικής ζήτησης και σε κοινωνικές συγκρούσεις που παραλύουν την κοινωνική συνοχή και την οικονομική εξυγίανση.
  • Διασφάλιση της εθνικής ταυτότητας της χώρας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με στήριξη του ελληνικού πολιτισμού, των παραδόσεων, της επιστήμης και των τεχνών, ενίσχυση των δεσμών με την Ομογένεια, αποφυγή δημιουργίας πολυπολιτισμικής κοινωνίας που οδηγεί σε αλλοίωση της εθνολογικής σύνθεσης, σε φυλετικές συγκρούσεις, σε διάλυση της χώρας, όπως έχει αποδειχθεί από πολλά άλλα ιστορικά παραδείγματα (Λίβανος, Βοσνία, Κόσοβο, Κύπρος, κλπ).
  • Λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την προσέλκυση επενδύσεων και κεφάλαιων που θα εισρεύσουν στη χώρα και στις ελληνικές τράπεζες, μετά την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία της χώρας, με παράλληλη λήψη μέτρων για την αποτροπή απεχθών μονοπωλιακών εξαγορών από διεθνή συμφέροντα.
  • Δράσεις για την αποτροπή της φυγής των Ελλήνων στο εξωτερικό, επιλογή επιθυμητών μεταναστευτικών εισροών, μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση, διασφάλιση των συνόρων, πάταξη της δουλεμπορίας και της εγκληματικότητας.
  • Ενίσχυση της αμυντικής επάρκειας της χώρας με εξορθολογισμό και εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων και ενίσχυση της αμυντικής μας βιομηχανίας
  • Κατάρτιση ενεργού αναπτυξιακού προγράμματος, με στήριξη της εγχώριας παραγωγής, των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών, των υγιών βιομηχανικών και κατασκευαστικών μονάδων.
  • Άμεση αξιοποίηση του ορυκτού και ενεργειακού πλούτου της χώρας, με κατάρτιση της ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ.
  • Ενίσχυση στρατηγικών τομέων της οικονομίας στη βιομηχανία και τις κατασκευές, στην εναλλακτική ενέργεια, στον ποιοτικό και θαλάσσιο τουρισμό, στη ναυτιλία, τις σύγχρονες, τις εναλλακτικές και θερμοκηπευτικές καλλιέργειες, την ιχθυοκαλλιέργεια, τη βιομηχανία τροφίμων και λιπασμάτων, των αμυντικών προϊόντων, των ναυπηγείων, τη φαρμακοβιομηχανία, τις μεταφορές και logistics, τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες τις νέες τεχνολογίες, την εκπαίδευση, την έρευνα και την καινοτομία. 

*Ο Θεόδωρος Κατσανέβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραίως 

Πηγή: Free Pen

Ο μύθος της εξόδου από το ευρώ


Αφιερωμένο στους παπαγάλους και τις Κασσάνδρες της εξόδου από το ευρώ:


Σύμφωνα με τη Μελέτη 10/2009 για την αποχώρηση ή την αποβολή κράτους μέλους από την ΕΕ και την ΟΝΕ :

Δεν υπάρχει περίπτωση εξόδου από το ευρώ, ούτε οικειοθελής, ούτε με τη διαδικασία της αποβολής.

Η έξοδος από το ευρώ στην ουσία απαγορεύεται, αφού η είσοδος στην ευρωζώνη είναι μία διαδικασία αμετάκλητη και μη αναστρέψιμη.

Η μόνη επιτρεπτή διαδικασία είναι η οικειοθελής αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι όμως από το ευρώ (άρθρο 50, συνθήκη Λισσαβόνας).


Συμπέρασμα:

Κανείς δεν μπορεί να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ, αλλά ούτε και η Ελλάδα μπορεί να αποχωρήσει από το ευρώ.

Και ο μόνος τρόπος εξόδου από το ευρώ είναι η οικειοθελής αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ.
 

Capital Economics:Η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το ευρώ μέσα στο 2013

Στη θέση της ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη μέχρι τα μέσα του 2013, επιμένει η Capital Economics, καθώς η Γερμανία θα αρνηθεί να συναινέσει
σε μια νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ως έναν «επίδεσμο» κι όχι θεραπεία για…

την ασθένεια από την οποία πάσχει η Ελλάδα, δηλαδή το χρέος, χαρακτηρίζει την εκταμίευση της δόσης ο Ben May, αναλυτής της Capital Economics.

Ο αναλυτής δηλώνει αισιόδοξος ότι η ελληνική κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι της τρόικα θα συμφωνήσουν για την εκταμίευση της δόσης, ωστόσο όχι και για το μείζον ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

Σε μακροπρόθεσμη βάση, η μείωση των επιτοκίων δανεισμού ή η αλλαγή των στόχων για τα μακροοικονομικά μεγέθη είναι απίθανο να βοηθήσουν τη χώρα, σημειώνει ο May χαρακτηρίζοντας ουσιαστικά ως ημίμετρα τα όσα εναλλακτικά προωθούν οι Ευρωπαίοι, προκειμένου να αποφύγουν ένα νέο «κούρεμα», δεδομένης της άρνησης του Βερολίνου.

Η Capital Economics επιμένει στη θέση της ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη μέχρι τα μέσα του 2013, με κυριότερο παράγοντα που θα οδηγήσει σε αυτή την εξέλιξη, την άρνηση της Γερμανίας για νέο «haircut» στο ελληνικό χρέος.

300GR BLOGS

CITY: "ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΒΓΕΙ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩ"…ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΚΑΙ ΘΑΒΟΥΝ ΕΝΑΝ ΛΑΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ

«Δεν γίνεται η Αθήνα να καταφέρει να μειώσει στο 120% το κρατικό χρέος μέχρι το 2020» σημειώνεται στην αναφορά του Ταμείου όπως παρουσιάστηκε στο χθεσινο Euro Working Group
«Είναι σαφές ότι η Ελλάδα βρίσκεται εκτός τροχιάς και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να μειώσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020, όπως είχε προβλεφθεί. Το πιο πιθανό είναι να βρίσκεται στο 136% και αυτό κάτω από ένα θετικό σενάριο ενός πρωτογενούς πλεονάσματος του προϋπολογισμού, την επιστροφή στην οικονομική ανάπτυξη και την ιδιωτικοποίηση» δήλωσε αξιωματούχος της ευρωζώνης που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του.
«Νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν, εκτός των υπαρχόντων 89» προσέθεσε.
Εκτός από τις προβλέψεις για το χρέος, οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προσπαθούν να υπολογίσουν το ποσό που θα χρειαστεί ακόμα η Αθήνα, αν αντί για το 2014 δοθεί χρόνος μέχρι το 2016 προκειμένου να φτάσει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 4,5%, όπως είχε συμφωνηθεί τον Φεβρουάριο.
Οι αναφορές αξιωματούχων στον ευρωπαϊκό οικονομικό Τύπο τις τελευταίες ημέρες τοποθετούν το κόστος της επιμήκυνσης μεταξύ 13 και 30 δισ. ευρώ.
Ο αξιωματούχος που επικαλείται το Reuters μετά το EWG της Πέμπτης υποστήριξε ότι «οι πρόσθετες ανάγκες χρηματοδότησης για την Ελλάδα εκτιμάται ότι πλέον είναι στα περίπου 30 δισ. ευρώ».
Σε συνέχεια των παραπάνω, έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ ως το 2014 «βλέπει» η Citi σε νέα έκθεσή της για την κρίση χρέους της ευρωζώνης.
Συγκεκριμένα όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η Citi «εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός ευρωζώνης μέσα στα επόμενα δύο με τρία χρόνια», αν και εκτιμά ότι η χώρα θα πάρει την επόμενη δόση, επικαλούμενη τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε,  ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέου δανείου για την Ελλάδα.

H Citi εκτιμά επίσης πως ένας ακόμη γύρος αναδιάρθρωσης του χρέους με τη συμμετοχή εκείνων που είχαν εξαιρεθεί από το PSI, θα μπορούσε να εξεταστεί ως ένας τρόπος για να ελευθερωθούν μερικοί πόροι βραχυπρόθεσμα.
Υπενθυμίζεται ότι η Citi είχε χρησιμοποιήσει πρώτη τον όρο Grexit, προβλέποντας έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη την 1η Ιανουαρίου του 2012.
Πηγές: protothema.gr/reporter.gr

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΝ ΕΚΑΝΕ Η MERKEL ΤΟ ΧΑΤΙΡΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΕΤΑΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

(δημοσίευμα SPIEGEL)

[γερμανικό έγγραφο ξεσκεπάζει ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ την γερμανική ΚΥΡΙΩΣ-και βορειοευρωπαϊκή της απομίμηση- προπαγάνδα για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ επειδή δεν κάνει τίποτα και απλά ζει(;) όπως πριν την κρίση με τα λεφτά των «ενάρετων» φορολογούμενων…] Έγγραφο του γερμανικού υπ. Οικονομικών παρουσιάζει ζοφερό σενάριο κατάρρευσης του ευρώ Δημοσίευμα της ιστοσελίδας Spiegel-Online Αποκλειστικό ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα Spiegel-Online με τίτλο «Το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών παρουσιάζει ζοφερό σενάριο κατάρρευσης του ευρώ» και υπότιτλο «Η ανάπτυξη θα κατέρρεε μαζικά, η ανεργία θα αυξανόταν σε αριθμό μεγαλύτερο των 5 εκ: Σύμφωνα με πληροφορίες του SPIEGEL, το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών εκτιμά για την περίπτωση κατάρρευσης της Ευρωζώνης καταστροφικές συνέπειες για τη γερμανική οικονομία», αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: […] Το ποιοι κίνδυνοι απειλούν τη Γερμανία σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ, αποδεικνύει έγγραφο από το Υπουργείο του Schauble. Μία ενδεχόμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τη γερμανική οικονομία. Σε αυτό το αποτέλεσμα καταλήγει, σύμφωνα με πληροφορίες του SPIEGEL, έρευνα του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών. Η κατάρρευση της ανάπτυξης θα ανερχόταν τον 1ο χρόνο μέχρι και 10% μετά από επανακαθιέρωση του εθνικού γερμανικού νομίσματος, όπως προβλέπει το σενάριο, ενώ η ανεργία θα ανέβαινε ξανά καταγράφοντας πάνω από 5 εκ ανέργους. Το Υπουργείο Οικονομικών μέχρι τώρα κράτησε μυστικές τις διαπιστώσεις του, φοβούμενο ότι το κόστος μιας διάσωσης του ευρώ δεν θα μπορούσε πλέον να παραμείνει υπό έλεγχο. «Αποτιμώντας τέτοιου είδους σενάρια, άλλη μια τέτοια ακριβή διάσωση φαίνεται ως το μικρότερο κακό», όπως παραθέτει το SPIEGEL τα λεγόμενα υπαλλήλου του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών. Παρόλο που στην Ελλάδα συγκροτήθηκε μια κυβέρνηση υπό τον συντηρητικό Αντώνη Σαμαρά, η κατάσταση παραμένει τεταμένη. Ο νέος ελληνικός κυβερνητικός συνασπισμός ζητά αμέσως μία χαλάρωση των όρων του προγράμματος λιτότητας. Επιδιώκεται να ληφθούν λιγότερα μέτρα λιτότητας και 2 χρόνια επιπλέον χρόνος για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων, όπως αναφέρεται στο στρατηγικό έγγραφο. Ωστόσο, η καγκελάριος Merkelείχε ήδη προηγουμένως αποκλείσει παραχωρήσεις προς την Ελλάδα. Επιπλέον, ανοίγονται νέες εστίες πυρκαγιάς: Η οικονομία της Ιταλίας εξακολουθεί και συρρικνώνεται, ο λαός αντιτίθεται στο πρόγραμμα λιτότητας του Πρωθυπουργού Mario Monti, η νεανική ανεργία αγγίζει τρομακτικές τιμές. Η Ισπανία μάλιστα έλαβε από τους εταίρους της Ευρωζώνης δανειακή βοήθεια ύψους μέχρι και € 100 δις για τη στήριξη των εξασθενημένων τραπεζών-αλλά παρόλα αυτά τιμωρείται στις αγορές με επιτόκια σε επίπεδα ρεκόρ για τα κρατικά της ομόλογα. Προκειμένου να τεθεί υπό έλεγχο η κρίση, οι 4 μεγάλες οικονομίες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας συμφώνησαν σε ένα σύμφωνο ανάπτυξης ύψους € 130 δις. Αντί να γίνεται μόνο επίμονη λιτότητα, θα πρέπει τώρα να τεθεί σε κίνηση η οικονομία. Αναμένεται επίσης και ο φόρος χρηματοπιστωτικών συναλλαγών-ακόμη και σε έναν αρχικά μικρότερο κύκλο. Στη Σύνοδο της ΕΕ στις Βρυξέλλες στα τέλη της εβδομάδας θα πρέπει να πειστούν και οι υπόλοιπες χώρες μέλη. Η καγκελάριος Merkel θα μεταβεί την Τετάρτη στο Παρίσι για να προετοιμάσει από κοινού με τον Γάλλο Πρόεδρο Francois Hollande τη Σύνοδο. Σύμφωνα με δημοσκόπηση, παρά τις πολιτικές προσπάθειες οι περισσότεροι Γερμανοί, Γάλλοι, Ισπανοί και Ιταλοί θεωρούν τις δανειακές βοήθειες προς την Ελλάδα χαμένες. Οι κάτοικοι των 4 μεγαλύτερων οικονομιών της Ευρωζώνης θεωρούν σίγουρο ότι η Ελλάδα δεν θα αποπληρώσει ποτέ τα χρήματα που δανείστηκε εν μέσω κρίσης. Στη Γαλλία το ποσοστό που συμμερίζεται αυτή την άποψη ανέρχεται στο 85%, στη Γερμανία στο 84%, στην Ισπανία στο 72% και στην Ιταλία στο 65%.
Υ.Γ.: η Γερμανία, αποδεδειγμένα, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Για κάθε ευρώ παίρνει τοκογλυφικά και με τον νόμο(του ισχυρού) 1.000+! Και τους «νόμιμους» τόκους. Απλώς οι Γερμανοί είναι ηλίθιοι αναγνώστες «κίτρινων» φυλλάδων που
τρέφονται από το όνειρο της «ανωτερότητάς» και όποιος τους λέει ότι είστε οι καλύτεροι και δεν τους φορτώνει λιτότητα τον νομιμοποιούν να καταπιέζει τον «χειρότερο» που δεν τους μοιάζει…

olympiada 


Pat Cradock: Το θέμα της δραχμής… ήταν μια γιγαντιαία μπλόφα

Η Ελλάδα, όπως η Ιρλανδία, ανακάλυψαν ότι υπάρχει μικρή ανταμοιβή από την ευρωζώνη για την καλή συμπεριφορά, γράφει ο Pat Cradock.
Θυμηθείτε τη δημοσιονομική συνθήκη που υποτίθεται ότι θα έφερνε την σταθερότητα στην ευρωζώνη. Μια γερμανική ιδέα, αλλά οι Γερμανοί δεν την έχουν επικυρώσει ακόμα. Η ευρωζώνη φαίνεται να είναι πιο έτοιμη από ποτέ να καταρρεύσει. Η συνθήκη δεν έχει κάνει τίποτα για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, μια σαφής απόδειξη είναι το γεγονός ότι δεν έχει κάνει τίποτα για την παρούσα κρίση.
Στην ελληνική προεκλογική εκστρατεία, ασκήθηκε εκστρατεία φόβου από τους ηγέτες της Ευρωζώνης, φόβος ότι η Ελλάδα θα πρέπει να πεταχτεί από το ευρώ, εάν τα μέρη που υποστηρίζουν την διάσωση δεν κερδίσουν τις εκλογές.

Ο αρχηγός του κύριου κόμματος υπέρ της διάσωσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, διακήρυξε την προσήλωσή του στο ευρώ, ενώ ανακοίνωνε την πρόθεσή του για επαναδιαπραγμάτευση της διάσωσης. Ισχυρίστηκε ότι ο κύριος αντίπαλος του, Αλέξης Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ, θα επισπεύσει την επιστροφή στην δραχμή, αν καταργηθεί το πακέτο διάσωσης, όπως υποσχέθηκε.

Η καταστροφή αυτή ήταν βαμμένη με χρώματα και η μακάβρια λέξη «drachmageddon επινοήθηκε για αυτό. Φυσικά, κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς η επαναφορά του παλιού νομίσματος θα περιλαμβάνει και τα στοιχεία που αναπαράγονται για την πτώση του βιοτικού επιπέδου κλπ ήταν εντελώς θεωρητικά.

Η εκλογική συζήτηση στην Ελλάδα έγινε με έμφαση στην διάσωση, η επιλογή του «ευρώ έναντι δραχμής» κυριάρχησε στη διεθνή κάλυψη από τα ΜΜΕ. Οι ηγέτες της ευρωζώνης επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα έπρεπε να τηρήσει τις δεσμεύσεις της να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, αγνοώντας την πραγματικότητα της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Το Σαββατοκύριακο των εκλογών, η γερμανική εφημερίδα Die Welt, που είναι ιδεολογικά κοντά στο κόμμα CDU της Μέρκελ και καλά ενημερωμένη για το κόμμα, διέρρευσε ότι αξιολόγηση από το γραφείο της Μέρκελ, ήταν ότι θα ήταν πολύ επικίνδυνο να βγει Ελλάδα από το ευρώ.

Φαίνεται ότι η ευρωζώνη είναι το νέο “Hotel California” – με τα λόγια του τραγουδιού: “Μπορείτε να κάνετε check in όποια στιγμή θέλετε αλλά δεν μπορείτε ποτέ να φύγετε.”
Εκτός από το φόβο των επιπτώσεων της σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, το ελληνικό κράτος υπολογίζεται ότι χρωστάει 90 δις € στη Γερμανία, από τα χρήματα που οφείλονται στην Bundesbank στο πλαίσιο των συμφωνιών μεταξύ των κεντρικών τραπεζών. Έτσι, το όλο θέμα φαίνεται ήταν μια γιγαντιαία μπλόφα και η ανάλυση των αντιμνημονιακών στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά σωστή.
Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο του προγράμματος του, η επαναδιαπραγμάτευση της διάσωσης… Ο Σαμαράς πήρε ελάχιστη ή καμία ενθάρρυνση από τις Βρυξέλλες ή το Βερολίνο. Μιλώντας σε μια συνάντηση του CDU στην Hesse λίγο πριν τις εκλογές, η Μέρκελ απέκλεισε κατηγορηματικά οποιαδήποτε αλλαγή στη συμφωνία διάσωσης, με δυνατά χειροκροτήματα από τους συγκεντρωμένους. Έκανε μια παρόμοια δήλωση και με τη G7 στο Μεξικό.
Εδώ πάλι, επισημαίνουμε ότι ήταν σωστή η σκέψη… ότι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει το θέμα της διάσωσης ήταν να παύσει μονομερώς η εφαρμογή της.
Πού βρισκόμαστε λοιπόν τώρα μετά τις εκλογές;

Η Νέα Δημοκρατία έχει διατηρήσει τη θέση της ως πρώτο κόμμα και ως εκ τούτου παίρνει το μπόνους των 50 εδρών ..
Ένας συνασπισμός μαζί με το ΠΑΣΟΚ (σοσιαλιστές), μια σκιά του προηγούμενου εαυτού του με 12 %, μαζί με την ΔΗΜΑΡ. Ο Σαμαράς έχει ορκίστηκε ως πρωθυπουργός, εκπληρώνοντας μια μακροχρόνια φιλοδοξία του.
Το συμπεράσμα στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες ότι θα υπάρξει επιστροφή στο “business as usual” θα είναι απατηλό.
Σύμφωνα με το σχέδιο διάσωσης που συμφωνήθηκαν το Μάρτιο Ελλάδα υποτίθεται ότι θα αποφασισθούν μέχρι το τέλος αυτού του μήνα επιπλέον περικοπές άνω των 11 δις €, στους προϋπολογισμούς για το 2013/14. Το πώς η δέσμευση αυτή θα αντιμετωπισθεί, θα αποτελέσει ένα δείκτη για το μέλλον των σχέσεων με τους δανειστές.
Οποιαδήποτε προσπάθεια για περαιτέρω περικοπές των μισθών και «εσωτερική υποτίμηση», θα επαναφέρει αναπόφευκτα τη σύγκρουση και πάλι στους δρόμους.

* Ο Padraic (Pat) Cradock είναι ένας συνταξιούχος πρεσβευτής της Ιρλανδίας που ζει τώρα στην Ελλάδα

Τρομερη ανάλυση για ευρω δραχμή απο πρωην στελεχος της τράπεζας του καναδά Σπύρο Λαβδιώτη

Οι τόκοι του 2011 αντιστοιχούν στα έξοδα τεσσάρων υπουργείων! Άμυνας, Υγείας, Παδείας και Προστασίας του πολίτη.
Η λύση μέσα από το Εθνικό νόμισμα και διαγραφή των δανείων που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από τα νοικοκυριά»
Ένα από τα πιο αξιότιμα στελέχη της οικονομικής επιστήμης, ο Σπύρος Λαβδιώτης – συγγραφέας του «Ευρώ: Η Θηλιά στον λαιμό της Ελληνικής κοινωνίας» και του «Σεισάχθεια Χρειαζόμαστε έναν νέο Σόλωνα»- Εξηγεί σε μια πολύ επιμορφωτική συνέντευξη, τα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσει το Ελληνικό Κράτος ώστε να ανακάμψει. «Φυσικά και η λύσης περνάει μέσα από το εθνικό νόμισμα και την διαγραφή χρεών» τόνισε. ενώ παρομοίασε την σημερινές οικονομικές τεχνικές, με αυτές τις αρχαίας Ελλάδας.
 

Πανικός στη Λέσχη Bilderberg για πιθανή έξοδο Ελλάδας από το ευρώ…

Η Λέσχη Bilderberg δείχνει να έχει τρομοκρατηθεί για την πιθανότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την συνακόλουθη εντυπωσιακή οικονομική της ανάκαμψη, πράγμα που θα δώσει το παράδειγμα και…σε άλλες χώρες να κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Μια τέτοια έκβαση είναι βέβαιο ότι θα απειλήσει το ενιαίο νόμισμα της ευρωζώνης και, το σημαντικότερο, το όλο σχέδιο για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού υπερκράτους.
Ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης στην επικείμενη ετήσια σύνοδο της Λέσχης Bilderberg στο Chantilly της πολιτείας Virginia θα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές της οικονομικής ελίτ θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που απειλεί να καταστρέψει την ατζέντα τους για μια παγκόσμια διακυβέρνηση: την κρίση της ευρωζώνης.
Ο ολοένα αυξανόμενος κίνδυνος αθέτησης της υπόσχεσης της Ελλάδας ότι θα τηρήσει τους δρακόντειους όρους «διάσωσης» που της έχουν επιβληθεί από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και η απειλή εξόδου της από την ευρωζώνη ανάγκασαν χθες το βράδυ την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να παραδεχθεί για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα ίσως και να βγει από την ευρωζώνη, εκτίμηση που προκάλεσε απότομη «βουτιά» του ευρώ, αλλά και των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Η κρίση της ευρωζώνης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο πιο καίριο σημείο που βίωσε ποτέ η Ευρώπη, και έχει αποδειχθεί πολύ χειρότερη από άλλες κρίσεις, που όλως τυχαίως ξέσπασαν και εκείνες λίγο πριν από τις ετήσιες συνόδους της Λέσχης Bilderberg, το 2010 και το 2011.
Και στις δύο εκείνες περιπτώσεις, η πολιτική συναίνεση που υπήρξε ανάμεσα στα μέλη της Λέσχης Bilderberg ήταν αρκετή για να δοθεί η ευκαιρία στην ευρωζώνη να αναπνεύσει – έστω και με μάσκα οξυγόνου – για άλλους 12 μήνες, και το 2010 αλλά και το 2011.
Φέτος, τα ίδια αυτά άτομα, που η κοινή γνώμη αναγνωρίζει πλέον ως διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης, θα προσπαθήσουν και πάλι να χαράξουν μια στρατηγική κεκλεισμένων των θυρών, η οποία θα διασώσει το «μονάκριβο» κατασκεύασμά τους: το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Στη προπερσινή σύνοδο της λέσχης το 2010 στην Ισπανία, «το μέλλον του ευρώ» βρέθηκε στο επίκεντρο, καθώς ο Ισπανός πρωθυπουργός Luis Rodriguez Zapatero, πλαισιωμένος από αρκετούς οικονομικούς εγκεφάλους, κατέβαλε προσπάθειες να επιλύσει την κρίση, την ίδια ώρα που τα μέλη της Bilderberg πανικόβλητα συνεδρίαζαν, εξετάζοντας σενάρια σε περίπτωση κατάρρευσης του ενιαίου νομίσματος.
Ένα χρόνο αργότερα, το 2011, κατά τη διάρκεια της συνόδου στο St Moritz της Ελβετίας, η κρίση του ευρώ ήταν και πάλι στην κορυφή της ατζέντας της Λέσχης Βilderberg. Οι παγκοσμιοποιητές εξέφρασαν φόβους ότι η διάλυση της ζώνης του ενιαίου νομίσματος θα μπορούσε, μεταξύ άλλων, να τορπιλίσει τις ελπίδες για την δημιουργία πολλών περιφερειακών νομισμάτων.
Η Λέσχη Bilderberg δεν φοβάται απλά ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ, αλλά ότι με την έξοδό της θα βιώσει τεράστια οικονομική ανάκαμψη και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν την ίδια πορεία.
Ο φόβος αυτός διακρίνεται καθαρά σε άρθρο που δημοσίευσε σήμερα το φερέφωνο της Λέσχης Bilderberg, η ελεγχόμενη από την εν λόγω λέσχη εφημερίδα «Financial Times» με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα την μετατρέψει σε πρότυπο για άλλες χώρες».
«Αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη για το σύστημα από ό,τι ήταν ποτέ όσο βρισκόταν μέσα σε αυτήν, δίνοντας το παράδειγμα της αποτελεσματικής αντίδρασης», σχολιάζει ο Arvind Subramanian.
Ο Subramanian δεν είναι τυχαίος αναλυτής. Είναι επίτιμο μέλος του γνωστού «Peter G. Peterson Institute for International Economics», ανάμεσα στα κορυφαία μέλη του οποίου συμπεριλαμβάνονται πολλά μέλη της Λέσχης Βilderberg. Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο πρώην πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), Paul Volcker, ο πρώην υπ. Οικονομικών των ΗΠΑ, Lawrence Summers, και το διαχρονικό έμβλημα της Βilderberg, ο David Rockefeller.
«Ας υποθέσουμε ότι από τα μέσα του 2013 θα αρχίσει μια ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, ενώ το υπόλοιπο της ευρωζώνης θα παραμένει σε ύφεση. Η επίδραση μιας τέτοιας εξέλιξης στην Ισπανία και την Πορτογαλία, που μαστίζονται από την λιτότητα, αλλά ακόμη και στην Ιταλία, θα είναι ισχυρή. Οι ψηφοφόροι εκεί αποκλείεται να μην επηρεαστούν από τη βελτ
ωση της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων, των γειτόνων τους που σήμερα έχουν γίνει αντικείμενο περιφρόνησης. Θα αρχίσουν να διερωτώνται για ποιό λόγο και οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν τις ίδιες πολιτικές επιλογές με των Ελλήνων και θα απαιτήσουν την έξοδό τους από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, η ελληνική εμπειρία μπορεί να μεταβάλει ριζικά τα κίνητρα της παραμονής αυτών των χωρών στην ευρωζώνη, κυρίως εάν οι οικονομικές συνθήκες εξακολουθήσουν να είναι ζοφερές», γράφει ο Subramanian, προσθέτοντας τα εξής:
«Η δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας μπορεί να αποδειχθεί κάτι σαν μεταδοτική νόσος και να οδηγήσει στη διάλυση της ευρωζώνης και ίσως και του όλου ευρωπαϊκού σχεδίου».
Η Bilderberg δείχνει κάτι παραπάνω από πρόθυμη να σώσει την ευρωζώνη, αφού αντιπροσωπεύει την ίδια την βάση της παγκόσμιας οικονομικής ατζέντας των νεοταξιτώνγια τη δημιουργία περιφερειακών νομισμάτων και προσεκτικά σχεδιασμένων ομοσπονδιών σε διάφορες ηπείρους, που θα βασίζονται στο ίδιο μοντέλο με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εάν τελικά η ευρωζώνη αποτύχει, η προοπτική της επίτευξης του τελικού στόχου ενός παγκόσμιου νομίσματος νεκρώνεται για τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια.
Η πρόεδρος της Bilderberg, Etienne Davignon, καυχήθηκε κάποτε σε συνέντευξή της ότι η Bilderberg συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του ευρώ, συντάσσοντας πρώτη την ατζέντα των πολιτικών που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι χώρες της ΕΕ προκειμένου να υπάρξει ένα ενιαίο νόμισμα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το οποίο αργότερα επισημοποιήθηκε μέσω της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992.
Αυτό που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος είναι ότι οι πρώτες συζητήσεις για την δημιουργία ενιαίου νομίσματος έλαβαν χώρα περίπου τέσσερις δεκαετίες πριν, στη συνεδρίαση της Bilderberg στο Garmisch-Partenkirchen της Δυτικής Γερμανίας το 1955.
Έγγραφα από εκείνη την σύνοδο, που διέρρευσαν αργότερα, αποκαλύπτουν ότι οι σύνεδροι της λέσχης – και ήδη γνωστοί νεοταξίτες – μίλησαν για την ανάγκη «να εισέλθει ο γερμανικός λαός σε μια κοινή ευρωπαϊκή αγορά το συντομότερο δυνατό», προσθέτοντας ότι «το μέλλον του θα είναι αμφίβολο χωρίς μια Ενωμένη Ευρώπη»!
Η ατζέντα αυτή περιλαμβάνει «την ανάγκη να επιτευχθεί ένα κοινό νόμισμα», καθώς και η δημιουργία μιας «κεντρικής πολιτικής εξουσίας».
Δεδομένου του γεγονότος ότι η συνομωσία που οδήγησε τελικά στην θέσπιση του ευρώ διήρκεσε τουλάχιστον 50 χρόνια, δεν υπάρχει πιθανότητα η παγκόσμια ελίτ να εγκαταλείψει το «πόνημά» της αμαχητί.
Aλλά να είστε βέβαιοι ότι η κρίση της ευρωζώνης θα βρεθεί στο επίκεντρο της φετινής συνόδου της Λέσχης Bilderberg και πάλι, καθώς τα μέλη της θα προσπαθούν να συναινέσουν σε άλλη μια μεγάλη προσπάθεια να διασώσουν το ενιαίο νόμισμα.

press gr

Οι τράπεζες προετοιμάζονται για το «κακό σενάριο» στην Ευρωζώνη

Φοβούνται επιστροφή σε εθνικά νομίσματα

Από το in.gr

Μπορεί ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε να εκφράζει την αισιοδοξία του ότι η κρίση του ευρώ θα ξεπεραστεί το 2012, ωστόσο κάποιες τράπεζες φέρονται να προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο επιστροφής των «εθνικών νομισμάτων» σε χώρες της Ευρωζώνης, σύμφωνα με ρεπορτάζ που είχε δημοσιευθεί στην Wall Street Journal τις προηγούμενες ημέρες.

Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, δύο παγκόσμιας εμβέλειας οικονομικά ινστιτούτα έχουν προχωρήσει τον τελευταίο χρόνο στην αναμόρφωση των συστημάτων πληροφορικής που διαθέτουν, έτσι ώστε να είναι δυνατή η λειτουργία τους ακόμη και αν επιστρέψουν η Ελλάδα στη δραχμή, η Ιταλία στη λιρέτα και η Πορτογαλία στο εσκούδο.


Κατά τη διαδικασία αναβάθμισης των τραπεζικών συστημάτων πληροφορικής διαπιστώθηκαν δυσκολίες, οι οποίες ανάγκασαν τα εν λόγω χρηματοπιστωτικά ινστιτούτα να απευθυνθούν στη Swift (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication) και να ζητήσουν την υποστήριξή της.

Η Swift είναι μια εταιρεία, εγκατεστημένη από τη δεκαετία του 1970 στο Βέλγιο, η οποία διεκπεραιώνει καθημερινά χιλιάδες συναλλαγές μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των χρηματιστηρίων. Οι τράπεζες ζήτησαν από την εταιρεία τεχνική υποστήριξη και νέους κωδικούς, οι οποίοι απαιτούνται για το «Backup» των συστημάτων.

Ωστόσο η Swift αρνήθηκε να παράσχει την υποστήριξή της. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, η Swift επικαλέστηκε τον κίνδυνο ενίσχυσης του κλίματος αμφιβολίας για τη σταθερότητα του ευρώ, σε περίπτωση που προσέφερε τη βοήθεια της στις δύο μεγάλες τράπεζες.

Η Deutsche Welle αναφέρεται σε δημοσίευμα του γερμανικού πολιτικού περιοδικού Der Spiegel, το οποίο έλεγε ότι δεν είναι μόνο τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που ετοιμάζονται για «παν ενδεχόμενο».

Ακόμη και το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών έχει εξετάσει διάφορα σενάρια που θα μπορούσαν να προκύψουν από το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας. Το ένα από αυτά στηρίζεται στο ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Με σκεπτικισμό αντιμετωπίζει τις εξελίξεις και ο επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank Τόμας Μάιερ. Σε συνέντευξή του προς την Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, ο Γερμανός οικονομολόγος προβαίνει στην εκτίμηση ότι η τύχη του ευρώ θα κριθεί την επόμενη χρονιά στην Ιταλία, η οποία στις αρχές του 2012 θα έλθει αντιμέτωπη με μια βαθειά ύφεση.

«Εάν η Ιταλία καταφέρει πριν από τις εκλογές του 2013 να βγει από την ύφεση – κάτι που αναμένω – τότε η χώρα αυτή θα καταστεί πρότυπο για όλες τις νοτιοευρωπαϊκές χώρες. Στην αντίθετη περίπτωση, η ευρωζώνη θα διαλυθεί», επισήμανε.

Newsroom ΔΟΛ

"Έλληνες φύγετε από την Ευρωπ. Ένωση και το ευρώ, για να σωθείτε"!


Ακραίες αναφορές για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα από τον Άγγλο ευρωβουλευτή Νάιτζελ Φάρατζ

Ακραίες αναφορές για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα έκανε ο Άγγλος ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ. Πρότεινε στους Έλληνες να απορρίψουν, αν θέλουν να σωθούν, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ». Υποστήριξε συγκεκριμένα: «Αυτό που ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί χωρίς αμφιβολία, όσο δε….

γρηγορότερα γίνει αυτό, τόσο λιγότερες οι συνέπειες της κατάρρευσης της.
Εάν η Ελλάδα μπορέσει να διαφύγει τώρα, θα είναι η πρώτη από τις τυχερές χώρες. Οι υποστηρικτές της Ενωσης προσπαθούν να επιρρίψουν τα τεράστια σφάλματά τους στις αγορές και στους Έλληνες, αλλά κατά βάθος η αποτυχία τους οφείλεται στην ελλειπή ρύθμιση και απορρύθμιση τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Οι αγορές απλώς έπραξαν αυτό που τους επέτρεψαν να πράξουν ή σε μερικές εκ των περιπτώσεων σε αυτό που υποχρεώθηκαν».

http://www.katoci.com/

ΠΗΓΗ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ‘Η ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ;

αναδημοσίευση από iskra

 

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ “ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ” ΤΗΣ ΕE!

Όσο η ευρωζώνη καταρρέει και αποσυντίθεται τόσο οι κυρίαρχοι κύκλοι στην Ελλάδα αντιτάσσονται όλο και πιο λυσσωδώς στην έξοδο της χώρας από το ευρώ αλλά και στη στάση πληρωμών επί του χρέους.  Στάση πληρωμών που θα έχει ως στόχο τη χωρίς όρους διαγραφή του πολύ μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πράγμα που αν δεν επιτευχθεί, τότε η στάση πληρωμών θα γίνει μόνιμη και οριστική.

Και όμως την έξοδο από το ευρώ (αλλά και τη συνακόλουθη στάση πληρωμών) που μανιασμένα πολεμούν τα εγχώρια κατεστημένα, δεν την υποστηρίζει ως άμεσο αίτημα καμμία από τις δυνάμεις της Αριστεράς (και αναφέρομαι στην ηγετική πλειοψηφία τους).

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ !

Αντίθετα, μάλιστα, ορισμένα τμήματα της Αριστεράς, αν δεν καταστροφολογούν (και αυτά) για την έξοδο από το ευρώ, αντιτίθενται σφόδρα σε μια τέτοια εξέλιξη, ενώ άλλα ισχυρά τμήματα της Αριστεράς (βλ. ΚΚΕ) θεωρούν περίπου το δίλημμα ”ευρώ ή εθνικό νόμισμα” ως αποπροσανατολιστικό.

Ειδικότερα, δυνάμεις όπως το ΚΚΕ, συχνά αναφέρουν ότι συνιστά ψευτοδίλημμα το ”ευρώ ή εθνικό νόμισμα” και ότι ο στόχος θα όφειλε να είναι ”αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία”.Είναι, όμως, ο στόχος της εξόδου από το ευρώ, σε σύνδεση με ένα πρόγραμμα προοδευτικής διεξόδου από την κρίση με σοσιαλιστικό προσανατολισμό, αποπροσανατολιστικός; Έρχεται σε αντίθεση αυτός ο στόχος με την προσπάθεια για ‘‘αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία”.

Κατ΄αρχάς το αίτημα της εξόδου από το ευρώ έχει κεντρική και θεμελιώδη αφετηριακή σημασία, όχι μόνο γιατί εντός του ευρώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει καμία διέξοδος από την κρίση, αλλά και διότι εντός της ”φυλακής” της ευρωζώνης δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε ένα βήμα προοδευτικών αλλαγών στη χώρα.

Αυτό, άλλωστε, γίνεται κάτι παραπάνω από φανερό από τη στάση των κυρίαρχων δυνάμεων, οι οποίες θεωρούν και σωστά, το ευρωνόμισμα ως την καρδιά και την ατμομηχανή του νεοφιλελεύθερου μονεταριστικού ευρωσυστήματος.

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ;

Μήπως, όμως, όλοι εμείς, που προτάσσουμε την έξοδο από το ευρώ, το κάνουμε γιατί θέλουμε να υπερασπιστούμε την ΕΕ ή γιατί θέλουμε μια ΕΕ απλώς χωρίς ευρώ είτε γιατί επιδιώκουμε να εμποδίσουμε την αποδέσμευση από την ΕΕ;

Κάθε άλλο!

Η ΕΕ εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε ένα αντιδραστικό, σχεδόν, ολοκληρωτικό μόρφωμα, το οποίο δεν μεταρρυθμίζεται προς θετική κατεύθυνση.

Η ΕΕ ως αντιδραστική συμμαχία του ευρωπαϊκού πολυεθνικού κεφαλαίου, υπό την ηγεμονία του Γερμανικού μεγάλου κεφαλαίου, είναι αμείλικτος εχθρός των εργαζομένων της ηπείρου και επομένως μια προοδευτική πορεία μετασχηματισμών στην Ευρώπη θα σημειωθεί ενάντια στην ΕΕ, με την υπέρβαση και τη διάλυσή της!

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαίο και αναντικατάστατο βήμα και αφετηριακό σημείο ενός προοδευτικού δρόμου, δεν συνιστά ένα εξωραϊσμό της ΕΕ αλλά ένα καίριο πλήγμα στην ίδια την καρδιά της!

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΤΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

Γιατί το ευρώ, βασισμένο στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, συνιστά θεμέλιο της ΕΕ, χωρίς το οποίο θα κλονισθεί συθέμελα η ίδια και η προοπτική της.

Αν μια χώρα ή ομάδα χωρών φύγει από το ευρώ, το πιθανότερο, αν όχι βέβαιον, είναι ότι θα ακυρωθεί η ευρωζώνη, και ίσως συμπαρασυρθεί στη διάλυση η ίδια η ΕΕ.

Και στην περίπτωση, όμως, όπου η αποχώρηση της Ελλάδας ή μιας οποιασδήποτε άλλης χώρας ή ομάδας χωρών, από το ευρώ, δεν επιφέρει τη διάλυση της ΕΕ, τότε είναι προφανές ότι η χώρα ή οι χώρες που βαθαίνουν -εκτός ευρώ- τους προοδευτικούς μετασχηματισμούς του, θα οδηγηθούν εκ των πραγμάτων και σωστά, εκτός της κλονισμένης ΕΕ!

Αυτή είναι η διαλεκτική σύνδεση της εξόδου από το ευρώ, των προοδευτικών μετασχηματισμών με σοσιαλιστικό ορίζοντα και της εξόδου από την ΕΕ.

Ακόμα, όμως, και αν δυνάμεις της Αριστεράς παρακάμπτουν ως επίπλαστο το στόχο για νέο εθνικό νόμισμα και προκρίνουν την αποδέσμευση από την ΕΕ και πάλι δεν θα αποφύγουν να αντιμετωπίσουν την κινδυνολογία της ”δραχμής”. Κι αυτό διότι, σε σχέση με το στόχο της αποδέσμευσης από την Ε.Ε., οι δυνάμεις της αντίδρασης και πάλι θα ξεχωρίσουν την υποχρεωτική διαμόρφωση, σε αυτή την περίπτωση, εθνικού νομίσματος, για να εξαπολύσουν με βάση αυτό την ”τρομοκρατική” κινδυνολογία τους!  

Επιτέλους, ας ανοίξει στο χώρο της Αριστεράς η συζήτηση για το ευρώ, συζήτηση που είναι “απαγορευμένη” από το αστικό μπλοκ και τα κυρίαρχα ΜΜΕ!

Έρευνα: Εκτός ευρώ η Ελλάδα σε δύο χρόνια!

Σχεδόν δύο στους τρεις διαχειριστές hedge funds προβλέπουν ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το…
 
Έρευνα: Εκτός ευρώ η Ελλάδα σε δύο χρόνια!

ευρώ εντός δύο ετών. Όσο για την Ιταλία και την Ισπανία, εκτιμούν ότι θα πτωχεύσουν ή θα αναδιαρθρώσουν τα χρέη τους μέσα σε τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με έρευνα που επικαλείται το Bloomberg.

Επίσης, σχεδόν το 65% λέει ότι τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα εκδώσουν ευρωομόλογα για να αντιμετωπισθεί η κρίση χρέους, όπως προκύπτει από την έρευνα της συμβουλευτικής εταιρείας, με έδρα της Νέα Υόρκη, AksiaLLC, σε 125 από τους σημαντικότερους διαχειριστές hedge funds παγκοσμίως.

Citigroup:  Ύφεση έως το 2015 προβλέπει για την Ελλάδα

Ύφεση έως το 2015, καθώς και μείωση του ΑΕΠ κατά 5,6% φέτος, 4,9% το 2012 και 3,1% το 2013, σε αντίθεση με όλες τις προβλέψεις που κάνουν λόγο για επιστροφή στην ανάπτυξη το 2013, προβλέπει για την Ελλάδα η Citigroup.

Ο οίκος προειδοποιεί ότι το νέο πακέτο διάσωσης σε συνδυασμό με το «κούρεμα» των ομολόγων δεν είναι αρκετά για να αποκαταστήσουν τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών.

Συνεπώς προβλέπει την παραμονή του χρέους σε πολύ υψηλά επίπεδα, ενώ το έλλειμμα θα μείνει φέτος και του χρόνου σε διψήφιο ποσοστό.

Τέλος εκτιμά πως η ανεργία θα εκτιναχθεί το 2012 στο 20,1% και το 2013 στο 20,9%.

επικαιρα

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΓΑΛΛΙΑΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Γράφει ο Επιμηθέας
Οι εξελίξεις στην Ευρωζώνη τρέχουν πλέον πολύ νωρίτερα από όσο το φανταζόμασταν. Σύντομα όπως φαίνεται είναι πιθανόν να έχουμε ΕΕ των δύο ή και τριών ταχυτήτων, όπως επίσης και »Super League» των χωρών, κατ΄ αντιστοιχία με αυτή του ποδοσφαίρου. Με μαθηματική ακρίβεια η εξέλιξη αυτή θα χωρίσει την ευρωζώνη σε Βορρά και Νότο, 
Σύμφωνα με πληροφορίες της γερμανικής εφημερίδας Welt am Sonntag, η γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ και γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έχουν ήδη επεξεργαστεί σχέδιο που προτίθενται να καταθέσουν την ερχόμενη εβδομάδα, με σκοπό την συγκρότηση μιας ομάδας ισχυρών κρατών στα πλαίσια της ευρωζώνης. Θα ονομάζονται »υγιείς χώρες» και θα είναι το νέο κέντρο αποφάσεων και διοίκησης της Ευρώπης.
Μέλη αυτής της ομάδας «»Super League»» της ευρωζώνης θα μπορούν να γίνουν όσα κράτη είναι διατεθειμένα να αποδεχτούν:
(α) αυστηρά κριτήρια για τον περιορισμό του δημόσιου χρέους και
(β)  τον έλεγχο του εθνικού τους προϋπολογισμού από αυτήν ομάδα.
Σύμφωνα με την ίδια πηγή πρότυπο για τη λειτουργία αυτής της ομάδας, είναι η συνθήκη του Σένγκεν, στην οποία συμμετέχουν και κράτη εκτός ΕΕ. Όπως πιθανολογείται κίνητρο αυτής της  …
γαλλογερμανικής κίνησης είναι η αβεβαιότητα για το αν και πότε θα αποφασιστεί από τα κράτη της ΕΕ η μερική αλλαγή της συνθήκης της Λισσαβόνας, όπως αυτή προτείνεται από Βερολίνο και Παρίσι.
Όπως αναφλερει το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας η Μέρκελ, θα συναινέσει στο να αλλάξει πολιτική η ΕΚΤ, και να αγοράζει μαζικά ομόλογα των κρατών μελών της ευρωζώνης για να μπορέσουν αυτά να διασφαλίσουν στις χρηματαγορές χαμηλούς τόκους για τα δάνεια τους. Ως γνωστόν, η γερμανίδα καγκελάριος αρνιόταν ως τώρα αυτού του είδους παρεμβάσεις από την ΕΚΤ στις κεφαλαιαγορές, ερχόμενη έτσι σε αντίθεση με τη Γαλλία, με πολλά νοτιοευρωπαϊκά κράτη αλλά και τις ΗΠΑ.
Κατά την εκτίμηση σημαντικών διεθνών αναλυτών κ. Μέρκελ «φοβάται» τώρα πιθανές αρνητικές εξελίξεις στις χρηματαγορές, που δεν αφήνουν πλέον πολλά χρονικά περιθώρια. Χαρακτηριστικό είναι ότι η Ιταλία δανείζεται με τόκους που πλησιάζουν το 8 %, η Γερμανία δεν κατάφερε καν να βρει αγοραστές για ολόκληρο το πακέτο ομολόγων της, ενώ ανάλογες αρνητικές εμπειρίες αναμένεται να έχουν και άλλες χώρες της ευρωζώνης το επόμενο διάστημα.
Το επόμενο βήμα θα είναι η έκδοση ευρωομολόγου, ή »ομολόγου σταθερότητας» όπως θα ονομάζεται, με το οποίο θα δανείζονται τα κράτη για να γλιτώσουν από τα υψηλά επιτόκια των αγορών.
Η χώρα μας, σύμφωνα θα βρεθεί μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Ή να ακολουθήσουμε το νέο ευρωπαϊκό σχήμα με ότι συνεπάγεται  αυτό (εθνικά, κοινωνικά, πολτικά, …) ή να βρεθούμε απ’ έξω, μόνοι μας σε ένα διεθνές περιβάλλον, όχι ιδιαίτερα φιλικό.
Όπως αναφέραμε και στην αρχή, σύντομα θα έχουμε εξελίξεις, ίσως και εντός της επόμενης βδομάδας. Άλλωστε οι αγορές δεν περιμένουν, όπως αρκετά όψιμα κατάλαβε και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, σε πρόσφατη συνέντευξη του, στο περιοδικό «Der Spiegel».
Είναι ιδιαίτερα ανυπόμονες, θρασείς και χωρίς αναστολές, φτάνοντας δε στο σημείο να απειλούν με υποβάθμιση το σύνολο της Ε.Ε, όπως σήμερα ανακοίνωσε ο «οίκος» αξιολόγησης Moody’s.

Ψάχνοντας στο παρελθόν μπορεί να βρεις το μέλλον.

Ένα κείμενο που γράφτηκε το 1995 από τον Μάριο Πλωρίτη.

Ότι δεν κατάφερε η ναζιστική Γερμανία του Χί
λερ με τα όπλα, το έχει σχεδόν καταφέρει η σημερινή «δημοκρατική» Γερμανία
 

WSJ: Εκτός Ευρωζώνης η Ελλάδα και με διπλή δραχμή

Eξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη και χρήση διπλού νομίσματος προτείνει σε σχετικό της δημοσίευμα η Wall Street Journal, με τίτλο «Πιθανή ελληνική λύση: Δυο δραχμές». «Η λύση για την Ελλάδα και για την κρίση χρέους της ευρωζώνης είναι η υποτίμηση νομίσματος» αναφέρει ο αρθρογράφος Vincent Cignarella κάνοντας λόγο για διπλή δραχμή, όπου η μία θα χρησιμοποιείται για τις εμπορικές συναλλαγές και η δεύτερη θα αποτελεί λογιστική μονάδα για τις χρηματοοικονομικές πράξεις χωρίς να κυκλοφορεί σε φυσική μορφή.
Σύμφωνα με το άρθρο, η ισοτιμία της πρώτης δραχμής θα κυμαίνεται ελεύθερα στην αγορά, υπό την επίβλεψη της Τράπεζας της Ελλάδος, ενώ η ισοτιμία του δεύτερου νομίσματος θα παραμένει σταθερή και θα καθοριστεί από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Όπως τονίζει ο συντάκτης, η Ελλάδα με το δικό της νόμισμα θα κερδίσει πάλι το εμπορικό της πλεονέκτημα και θα μπορέσει να βρεθεί εκ νέου σε αναπτυξιακή πορεία. 
sofokleousin

Γαλλικό Plan B για συντεταγμένη διάλυση της ευρωζώνης


Think tank προτείνει διαίρεση του ευρώ σε «βόρειο» και «νότιο» και εθνικά νομίσματα

Από Το Βήμα

Του Αλ. Καψύλη

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επανέρχονται, σύμφωνα με τη Le Monde, τα εναλλακτικά σχέδια σωτηρίας του ευρώ και των «αδύναμων κρίκων» του όπως η Ελλάδα.

Η γαλλική εφημερίδα αναφέρει σε σημερινό (ανυπόγραφο) άρθρο της ότι το «σχεδίο Β» θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη διχοτόμηση της ευρωζώνης σε Βόρειους και Νότιους, τη μαζική «κοπή» ευρώ από την ΕΚΤ αλλά και την εισαγωγή νέων εθνικών νομισμάτων για εσωτερική χρήση από τα μέλη της (διασπασμένης) ευρωζώνης.


Σχέδια σαν αυτά «θα μπορούσαν να αποτρέψουν την κατάρρευση της ευρωζώνης», αναφέρει στον Monde ο Ζαν – Πιερ Βεσπερινί, μέλος του γαλλικού Συμβούλιο Οικονομικών Αναλύσεων (CAE) το οποίο επέχει ρόλο ειδικού συμβούλου στον εκάστοτε Γάλλο πρωθυπουργό.


Το συγκεκριμένο Συμβούλιο καθώς και άλλοι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι το «σχέδιο Β» θα πρέπει να διέπεται από τις ακόλουθες πέντε αρχές:


1. Ριζική αλλαγή νομισματικής πολιτικής

«Η καλύτερη λύση για να σωθεί το ευρώ είναι να μετατραπούν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σε ευρώ όλα τα χρέη των κυβερνήσεων, να «κόψει» χρήμα δηλαδή η ΕΚΤ και να αναλάβει την πληρωμή όλων των ομολόγων των εθνικών κυβερνήσεων που ωριμάζουν» εξηγεί στον Monde ο Βεσπερινί.

«Με τον τρόπο αυτό θα μειωθεί δραστικά η ισοτιμία του ευρώ, με στόχο να ισορροπήσει γύρω από τα 1,15 δολάρια, εξέλιξη που θα επέτρεπε την έξοδο από την κρίση», προσθέτει ο Γάλλος οικονομολόγος.

Όπως σημειώνει η εφημερίδα, πρόκειται για μια τακτική στην οποία ελάχιστα έχει καταφύγει η ΕΚΤ, τουλάχιστον 10 φορές λιγότερο από όσο η αμερικανική Fed.

Ο συνάδελφος του Βεσπερινί, Αντουάν Μπρινέ, θεωρεί ότι δεν αρκεί μόνο η μείωση των επιτοκίων και η «ευρωποίηση» των κρατικών χρεών.

«Απαιτούνται μαζικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, κατά το πρόσφατο επιτυχές παράδειγμα της Τράπεζας της Ελβετίας», εξηγεί. Και προσθέτει ότι για να συμβούν όλα αυτά προαπαιτείται μια ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση που θα εξουσιοδοτήσει την ΕΚΤ να προχωρήσει σε μια παρόμοια στροφή 180 μοιρών σε ό,τι αφορά τη νομισματική της πολιτική.


2. Ευρώ του Βορρά και ευρώ του Νότου

Η στροφή αυτή της νομισματικής πολιτικής θα τερματίσει αναμφίβολα την οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση στη ζώνη του ευρώ, εκτιμούν οι ειδικοί του CAE. Αλλά θα ανακύψει ένα άλλο θεμελιώδες ζήτημα που θα πρέπει να ρυθμιστεί: οι οικονομικές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα της ευρωζώνης.

Για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να μετατραπεί το ευρώ από «ενιαίο νόμισμα» σε «κοινό νόμισμα» – δεδομένου ότι η υιοθέτηση
νός ενιαίου νομίσματος απαιτεί μια ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ ή της Γερμανίας, που θα διαθέτει μηχανισμούς μεταφοράς κεφαλαίων από το ένα ομόσπονδο κρατίδιο στο άλλο.


Οι ερευνητές του CAE σημειώνουν ότι ανάλογη λύση θα έδινε και η έκδοση από την ΕΚΤ ευρωομολόγου, «μιας πρότασης, στην οποία αντιτίθεται σθεναρά το Βερολίνο». Σημειώνει ο Αλέν Γκραντζάν:

«Το ευρώ λειτουργεί σήμερα ως νόμισμα της Γερμανίας. Η στρατηγική αυτή δεν αποδίδει στους κόλπους της Ευρώπης. Η σύγκλιση της ανταγωνιστικότητας της Βόρειας Ρηνανίας και της Πελοποννήσου μέσω της μισθολογικής και δημοσιονομικής λιτότητας αποτελεί μια μέθοδο που αγγίζει τα όριά της. Για να αποκατασταθούν οι ισορροπίες μεταξύ των οικονομιών πρέπει οι χώρες αυτές να υιοθετήσουν νομίσματα διαφορετικής ισχύος. Κάτι που προϋποθέτει τη διάσπαση του ευρώ σε ευρώ του Βορρά και σε ευρώ του Νότου».

Να σημειωθεί ότι ο Βεσπερινί θεωρεί ότι «η Γαλλία σε καμιά περίπτωση δεν θα έπρεπε να υιοθετήσει το ευρώ του Βορρά».


3. Από το «ενιαίο» στο «κοινό» νόμισμα

Τα δύο ευρώ θα υφίσταντο ανηλεείς κερδοσκοπικές επιθέσεις στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος. Το ευρώ του Νότου θα δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις και θα υφίστατο μια βίαιη υποτίμηση και οι δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις των χωρών που θα το υιοθετούσαν θα κινδύνευαν με στάση πληρωμών.

Για να αποτραπούν οι συστημικές επιπτώσεις της αλλαγής, οι οικονομολόγοι προτείνουν την υιοθέτηση ενός νέου συστήματος καθορισμού των επιτοκίων στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

«Με δεδομένες τις τεράστιες διαφορές ανταγωνιστικότητας μεταξύ της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και των χωρών του Βορρά, θα πρέπει να υιοθετηθεί στο εσωτερικό της ευρωζώνης ένα σύστημα σταθερών πλην καθοριζόμενων ισοτιμιών μεταξύ των κρατών-μελών. Αυτό προϋποθέτει την επανεισαγωγή εθνικών νομισμάτων ελεγχόμενων από την κάθε χώρα και την παράλληλη «κυκλοφορία» ενός «εσωτερικού» και ενός νομίσματος «εξωτερικού»».

Οι χώρες – μέλη θα έχουν δηλαδή το εθνικό τους νόμισμα και ταυτόχρονα ένα κοινό νόμισμα (άλλο οι Βόρειες και άλλο οι Νότιες), που θα μοιάζει με την παλαιά Ευρωπαϊκή Λογιστική Μονάδα (ΕCU). Θα μπορούν να καθορίζουν την ισοτιμία του εθνικού νομίσματός τους έναντι του «κοινού».

«Προφανώς το κοινό νόμισμα δεν θα έχει καθημερινή χρήση, αλλά θα επιτρέψει την προοδευτική επανεξισορρόπηση των οικονομιών, χωρίς να αναγκαστούν οι εθνικές κυβερνήσεις να προχωρούν σε μαζικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής, του νέου εσκούδο, της νέας πεσέτας κ.λπ.» αναφέρουν οι ειδικοί.

Τα ερωτήματα που ανακύπτουν, βεβαίως, από τις προτάσεις των ειδικών είναι πάμπολλα. Και μένουν μοιραία αναπάντητα, καθώς οι επιστήμονες του CAE που μιλούν στον Monde δεν υπεισέρχονται σε τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν το εξωτερικό εμπόριο της… διπλής ευρωζώνης, τις συναλλαγματικές σχέσεις, τη δυνατότητα υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων έναντι του ευρώ του Νότου και του ευρώ του Νότου έναντι του ευρώ του Βορρά…

Και οι ίδιοι αναγνωρίζουν, άλλωστε, σε πολλές αποστροφές του λόγου τους ότι υπάρχουν πολλά και κεντρικής σημασίας ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν και ζητήματα που θα πρέπει να ρυθμιστούν.

«Το νέο διπλό νομισματικό σύστημα δεν θα λύσει ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα» αναφέρουν. Εξάλλου, «για να λειτουργήσει και να αποδώσει, προϋποθέτει την πραγματοποίηση μαζικών επενδύσεων σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ – προϋπόθεση απαραίτητη και για την οικονομική σύγκλιση των κρατών – μελών».


4. Ας αφήσουμε τα «γεράκια» να απογειωθούν

Οι (περίπου 30 τον αριθμό) ερευνητές του CAE θυμίζουν ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν προβλέπει την έξοδο κάποιας χώρας από το ευρώ. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που κάποια χώρα, όπως η Ελλάδα, αποφάσιζε να διαλέξει να φύγει, ανάμεσα στα δύο δεινά (την παραμονή ή την έξοδό της), εκείνες που θα ζημιώνονταν περισσότερο θα ήταν οι οικονομικώς και δημοσιονομικώς «καλοστεκούμενες» χώρες.

Με την προτεινόμενη λύση οι χώρες που θα υιοθετήσουν το ευρώ του Βορρά θα έχουν τη δυνατότητα να το αφήσουν να ανατιμηθεί, ώστε να κατεβάσουν ακόμη περισσότερο το κόστος των εισαγωγών τους.

Οι χώρες αυτές μπορούν να είναι, εκτός από τη Γερμανία, η Αυστρία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Εσθονία, όπως σημειώνει ο Βεσπερινί. Οι υπόλοιπες θα υιοθετούσαν το ευρώ του Νότου.

Βεβαίως η διάλυση του γαλλογερμανικού «ζευγαριού» θα προκαλούσε πολύπλοκα προβλήματα και σύγχυση σε διεθνές επίπεδο. Όμως, οι ειδικοί του CAE θεωρούν ότι το κόστος θα ήταν μικρότερο από την επέκταση της κρίσης σε όλες τις πιο εύθραυστες, συγκριτικά, οικονομίες, και από τις οικειοθελείς αποχωρήσεις από το ευρώ που ενδεχομένως θα προκύψουν στην περίπτωση αυτή.

Ο Βεσπερινί σημειώνει τέλος ότι «η νοσταλγία της γερμανικής κοινής γνώμης για το γερμανικό μάρκο και η άρνησή της να στηρίξει τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες» ευνοούν τη λύση αυτή του CAE.

Η ουσιαστική έξοδος της Γερμανίας από την «ευρωζώνη των Νοτίων» θα επέτρεπε στην ανατίμηση του νομίσματός της και θα απέτρεπε τη συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων με τους εταίρους της στην ευρωζώνη. Αλλά προϋποθέτει «να δεχθεί το Βερολίνο την υιοθέτηση από την ΕΚΤ μιας νομισματικής πολιτικής εκ διαμέτρου αντίθετης με τις αρχές της Bundesbank».

anemogastri.

Έξοδος από το Ευρώ με κούρεμα του χρέους, νοικοκύρεμα και ανάπτυξη της οικονομίας είναι η λύση