Category Archives: ΚΑΛΕΣΜΑ ΣOS

Λάβαμε μήνυμα : «Αρκετά» με τη δήθεν αντίσταση…

DIKANOΛίγο πολύ της ίδιας υφής άνθρωποι προσκαλούν σε πορεία, εκδήλωση, συγκέντρωση, οργάνωση, κόμμα ή απόκομμα. Είναι οι εκπαιδευμένοι σε μεθόδους, συμπεριφορές και τρόπους, προερχόμενους από την εσπερία. Όπως τότε μιμήθηκαν την Ισπανία, τώρα μιμούνται τη Γαλλία. Μόνο που τότε το πλήθος ήρθε και το έδιωξαν.
Τούτη την Κυριακή θα είναι μόνοι τους, δίχως το μέγα πλήθος και μέγα πάθος του 2011.

Τούτη τη φορά, ο χτυπημένος «εκ των έξω» και «εκ των έσω» λαός θα παραμείνει σπίτι του, κλεισμένος στην απελπισία και την απογοήτευση του.

Είτε πάω είτε δεν πάω, θα δω να παίζεται το ίδιο έργο. Ήδη, κάποιοι καλούν σε χωριστές συγκεντρώσεις, όπως κάνουν τα κόμματα στις «ενωτικές» διαδηλώσεις. Ίσως, για να μην πουν στον κόπο να πιάσουν θέση σε χωριστά πλακάκια της ίδιας πλατείας, για να μη διασταυρωθούν με τους «άλλους», για να μη συζητήσουν. Ο καθένας, είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας και του μόνου ορθού δρόμου και αρνείται να συγχρωτιστεί και να μολυνθεί από την άλλη «ιδέα». Ακόμα κι αν αποδεχτούν τη δημοκρατία, ως διαδικασία λήψης αποφάσεων, οι δυσαρεστημένοι από αποφάσεις θα στήσουν τη δική τους «πλατεία». Είναι όλοι αυτοί που το 2011 δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να μετατρέψουν την πλειοψηφική δυσαρέσκεια σε πλειοψηφική πολιτική δύναμη ανατροπής και απελευθέρωσης.
Και στο τέλος, θα …………..

Read the rest of this entry

Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* (τόπ΄ = μπάλα κανονιού)
πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…»

Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό …………..

Read the rest of this entry

ΑΠΟΫΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ : ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ – ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΑ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

Γράφει ο  οικονομολόγος MBA, κ. Νικόλαος Διάκος
Η κυβέρνηση, κατ’ επιταγή του νέου μνημονίου, έχει συστήσει ειδική ομάδα εργασίας -task force- για τη δραστική διάδοση χρήσης του λεγόμενου πλαστικού χρήματος. Η μελλοντική στόχευση, δεν αποκρύπτεται ότι, στην ουσία, αφορά τη γενίκευση της χρήσης του μέσου αυτού, που μόνο καταχρηστικά μπορεί να ονομάζεται «χρήμα», δηλαδή πράγμα, αφού είναι άυλο, δηλαδή μη-πράγμα.
Στην πραγματικότητα, αυτό που επιχειρείται, είναι η αποϋλοποίηση των μετρητών. 
Ειδικά ο ελληνικός λαός, θυμάται καλά τον τραυματικό αυτό όρο και την αποϋλοποίηση των μετοχών που συντελέστηκε στην ιδιωτική οικονομία … Το θυμάται καλά, γιατί λίγα χρόνια μετά, επακολούθησε η μεγαλύτερη ληστεία ιδιωτικής περιουσίας, που χαρακτηρίστηκε από την απερίγραπτη αδιαφάνεια με την οποία άλλαζαν τότε χέρια τα πακέτα των μετοχών: αρχικά εντός της χώρας, για να φυγαδευτούν τελικά έξω από αυτή. Άραγε θα είχε συμβεί το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου με τις χάρτινες μετοχές που υπήρχαν πριν;

 

Στη σχεδιαζόμενη αποϋλοποίηση των μετρητών, προβάλλεται σταθερά μόνον η μια όψη, αυτή των……………..

Read the rest of this entry

Παλιοί τρόποι αντίστασης των Ελλήνων σε κατάσταση δυτικής κατοχής

Ζούμε μέρες Δυτικής Κατοχής. Η διαφορές από την τελευταία Κατοχή της Ελλάδας είναι ότι τότε υπήρχε Κατοχική Κυβέρνηση και η κατοχή επεβλήθη στρατιωτικά, ενώ τώρα υπάρχει, εκτός από Κατοχική Κυβέρνηση, Κατοχικό Κοινοβούλιο και η κατοχή επεβλήθη, μέσω των τραπεζών, του ιδιωτικού χρήματος και του χρέους.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙ ΤΟ ΡΗΘΕΝ , ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΜΑΣ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ , ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΗΠΑ:…………

Read the rest of this entry

Ουδείς πολίτης δικαιούται, πλέον, να μη γνωρίζει τη «Νέα Ελλάδα» της Μνημονιακής βαρβαρότητας


20140504-132338.jpgΓράφει ο Μαγια
Δεν ορρωδούν προ ουδενός και το θράσος τους απύθμενο. Βάλουν κατά ριπάς εναντίον της κοινής λογικής καθώς εκλαμβάνουν τους υποτελείς ως ένα (εν δυνάμει) κοπάδι υπάκουων υπηκόων.
«Σπάει το κέλυφος… Η νέα Ελλάδα γεννιέται», ισχυρίζεται σε άρθρο του στο «Βήμα» ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, παραπέμποντας ευθέως στον  κοινωνικό ερειπιώνα, στην αποικία χρέους και τα πλεονάσματα της φρίκης.
Η «νέα Ελλάδα» του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των λοιπών εγχώριων συνεργατών του Δ΄ (οικονομικού) Ράιχ, είναι τα εκατομμύρια ανέργων, πεινασμένων και εξαθλιωμένων, οι χιλιάδες αυτοκτονίες, οι ατελείωτες ουρές σε συσσίτια και εκδηλώσεις δωρεάν διανομής τροφίμων, το πλήθος αστέγων, οι στρατιές μακροχρόνια ανέργων που δεν δικαιούνται πλέον επίδομα, τα κατεβασμένα ρολά σε εμπορικούς δρόμους, η άγρια λεηλασία των μισθών και συντάξεων, η
κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, η διάλυση των νοσοκομείων, οι στρατιές των ανασφάλιστων, οι χιλιάδες αυτοκτονίες, τα εξοντωτικά χαράτσια, οι κατασχέσεις και αρπαγές των κατοικιών, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η αποδόμηση και των τελευταίων εργασιακών δικαιωμάτων, η δραματική υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών, η απαξίωση του Κοινοβουλίου, οι Μπαλτάκοι, που αναπολούν τα ξερονήσια, που κάποτε είχαν ζωή και τώρα μαραζώνουν…
Ολα αυτά και πολλά άλλα είναι η «Νέα Ελλάδα» της Μνημονιακής βαρβαρότητας.
Είναι η Ελλάδα της Ν.Δ. του Σαμαρά, με την αποκρουστική σφραγίδα της Ακροδεξιάς, που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ακολουθώντας κατά πόδας το ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου.
Οι δημοσκοπήσεις της Διαπλοκής, που ήδη έχουν ριχτεί στη μάχη χειραγώγησης της κοινωνίας, δεν τους βγαίνουν. Οι εγχώριοι θεσμικοί στυλοβάτες τους (media, τράπεζες και παρασιτικά επιχειρηματικά συμφέροντα) αδυνατούν να μετατρέψουν το μαύρο σε άσπρο.
Τα κόμματα του δικομματισμού καταρρέουν. Όσο κι αν εκβιάζουν με το «ευαγγέλιο» της υποταγής ότι, κινδυνεύει η πολιτική σταθερότητα αν καταψηφιστούν και κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που κινδυνεύει είναι το ολέθριο μνημονιακό σύστημα εξουσίας.
Ουδείς πολίτης δικαιούται, πλέον, να μη γνωρίζει την πικρή αλήθεια. Το δόλιο και καταστροφικό παιχνίδι που παίζεται πίσω από την πλάτη του. Η πλάτη της κοινωνίας δεν αντέχει άλλο.
Η μεγάλη ώρα του λαού ζυγώνει!
Υ.Γ Θέλουν ο ΓΑΠ και η Ντόρα να κρυφτούν και  χαρά δεν τους αφήνει…

Έχεις ευθύνη φίλε, να το θυμάσαι


Και απευθύνομαι σε σένα που απαξίωσες το πολιτικό σύστημα και δεν μετείχες των εκλογικών διαδικασιών. Η αποστασιοποίηση σου νομιμοποίησε μια μειοψηφία που αποφασίζει για σένα και στα δύσκολα επικαλείται το όνομα της Δημοκρατίας και πως είναι εκλεγμένη από το λαό.

Δεν σκοπεύω να γράψω ένα πολιτικό μανιφέστο με βαρύγδουπες λέξεις ή ένα ξύλινο λόγο για να σε πείσω. Περισσότερα είναι αυτά που μας ενώνουν και λιγότερα αυτά που μας χωρίζουν και δεν θα είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε.

Και στην Αμερική μια μειοψηφία κυβερνά και… προφασίζεται το όνομα της Δημοκρατίας. Το ίδιο και στη χώρα σου, τη χώρα της πολιτικής διαπλοκής και της ατιμωρησίας. Τα τελευταία σαράντα χρόνια, δύο κόμματα κυβερνούν τη χώρα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Φέρουν πολιτικές ευθύνες κι όχι ποινικές. Οι εκλογικοί νόμοι λειτουργούν κατά το δοκούν, στηρίζουν και παρατείνουν τη διατήρηση τους στην εξουσία. Βασίζονται αποκλειστικά στην αποχή του εκλογικού σώματος.

Αυτή τη χρονική στιγμή στο όνομα της Δημοκρατίας αποφασίζουν για σένα 2.500.000 ψηφοφόροι (ΝΔ: 1.825.644, ΠΑΣΟΚ: 755.851 ), περίπου το 25% του εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος (9.952.080). Βάσει του εκλογικού νόμου, συγκεντρώνουν 40%.


Διαβάζοντας τις θέσεις των δύο κυβερνητικών κομμάτων για τη αναθεώρηση του Συντάγματος αποδεικνύεται περίτρανα πως δεν σε λαμβάνουν υπόψη. Θέσεις ανθρώπων που υποτίθεται ότι είναι και καθηγητές συνταγματικού δικαίου. Το καμουφλάρουν εντέχνως, με ωραιοποιημένες και εξευγενισμένες λέξεις απροκάλυπτα.

Πότε ασχολήθηκαν με σένα που απείχες από τις εκλογές τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ; Αντ’ αυτού καθημερινά βιάζεσαι με μιντιακή πλύση εγκεφάλου. Τα συμφέροντα καναλαρχών και πλουσίων εξυπηρετούν. Πολιτικάντηδες προσπαθούν να σε ενοχοποιήσουν με το πιο πετυχημένο γκεμπελικό μότο “Μαζί τα φάγαμε άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο”.

Έχεις ευθύνη φίλε,

Για κάθε παιδί που υποσιτίζεται, για κάθε αυτοκτονία, για την ανεξέλεγκτη ανεργία, για τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, τις κατασχέσεις, την εκποίηση της δημοσίας περιουσίας. Για την οικονομική βία, τον κοινωνικό αποκλεισμό. Για το φίλο σου που μεταναστεύει. Για το φασισμό που εκτρέφεται και εξαπλώνεται σε συνθήκες φτώχειας. Για την απαγόρευση των δικαιωμάτων σου και των δημοσίων αγαθών στο όνομα της κρίσης, της ανάπτυξης και της Δημοκρατίας. Για την κάθε κοινωνική ανισότητα και εξαθλίωση. Για κάθε συλλογικό αγώνα ή διαδήλωση που υποβαθμίζεται ως άκαιρη, υπερβολική και καταστροφική για τη χώρα.

Δεν τρέφω αυταπάτες, δεν περιμένω να με σώσει κάποιο κόμμα. Δεν είμαι κομματικοποιημένη, είμαι πολιτικοποιημένη. Δεν ζω όμως στην ιδανική κοινωνία ή την ιδανική πολιτεία.

Στην Τουρκία ο Ερντογάν φιμώνει την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης κλείνοντας το twitter. Στην Ισπανία εκατομμύρια άνθρωποι διαδηλώνουν κατά της λιτότητας. Στην Ελλάδα δέχεσαι παθητικά τον αυταρχισμό και τη βιαιότητα μιας μειοψηφικής κυβέρνησης.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει κι ο μηχανισμός που θα επιτρέπει την επίτευξη του στόχου, την αποδοκιμασία στο κυβερνητικό έργο.

Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως η απολίτικη συμπεριφορά σου συμβάλλει στη διατήρηση διαφθαρμένων πολιτικών προσώπων. Αν με ρωτήσεις, θα σου πως τι να μην ψηφίσεις, τα δύο κόμματα που κατέστρεψαν τη χώρα και κάθε φασιστικό έκτρωμα. Έχεις επιλογές και από τη δική σου συμμετοχή εξαρτάται το μέλλον αυτής της χώρας και το δικό σου.
Έχεις ευθύνη φίλε, να το θυμάσαι. Οφείλεις να ωριμάσεις.
γράφει η Σοφία

Μόνη λύση τώρα το Παλλαϊκό Μέτωπο

Mια προγραμματική συμφωνία που θα μας οδηγούσε έξω από την οικονομική καταστροφή είναι αδύνατη, εάν δεν έχει βασικό στόχο την άμεση και μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την ΟΝΕ. 


Του Τάκη Φωτόπουλου

Πριν επτά περίπου μήνες κατέληγα στο εξής συμπέρασμα σε σχέση με το κρίσιμο ερώτημα που εξέταζα σε σειρά άρθρων με τον τίτλο «Τι κάνουμε τώρα;»: «Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη για…

 ένα οργανωμένο, παλλαϊκό Μέτωπο που θα πρέπει να αγωνιστεί όχι για την ανατροπή ολόκληρου του καπιταλιστικού συστήματος και την…κατάκτηση (με αυτή την έννοια) της λαϊκής εξουσίας—κάτι που προϋποθέτει εντελώς διαφορετικές υποκειμενικές συνθήκες από τις σημερινές—αλλά για την άμεση μονομερή έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ και την αποκοπή από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε οικονομική και, κατά συνέπεια, εθνική κυριαρχία και θα μπορέσουμε να στηριχθούμε στις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις και όχι στις πολυεθνικές.Και γι’ αυτόν τον στόχο, που είναι και αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε συστημική αλλαγή στο μέλλον, υπάρχουν τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι υποκειμενικές συνθήκες» (“Ε”, 7/4/2013).

Σήμερα, είναι άμεσα επιτακτική η ανάγκη για παρόμοιο Μέτωπο που θα ένωνε όλα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης (μέσω της καταστροφικής ένταξής μας στην ΕΕ), όπου οι πολίτες σαν πολίτες, ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση και ιδεολογικές καταβολές, θα συστρατευθούν στον αγώνα για την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση. Σε ένα Μέτωπο δηλαδή που θα δεσμεύει όλους σε ένα πρόγραμμα με απώτερο στόχο την έξοδο όχι μόνο από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, στην οποία μας έχουν καταδικάσει σήμερα οι ντόπιες και ξένες ελίτ, αλλά και από τη μόνιμη κρίση που υπόβοσκε κάτω απο τη μεταπολεμική φούσκα μιας δήθεν «ανάπτυξης».

Η ανάγκη αυτή είναι πιο επιτακτική παρά ποτέ για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί αντιμετωπίζουμε τον άμεσο κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου των ελίτ κατά των λαϊκών στρωμάτων, ο οποίος δεν θα είναι πια μόνο οικονομικός, όπως μέχρι τώρα, αλλά δεν θα διστάζει να χρησιμοποιεί και την ωμή βία. Δεύτερον, γιατί μετά από τρία χρόνια συνεχώς επιδεινούμενης φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων και κατεδάφισης κάθε ίχνους κοινωνικού κράτους, δεν έχει ακόμη γίνει δυνατή η συγκρότηση ενός προγραμματικού παλλαϊκού μετώπου για την έξοδο από τη καταστροφή.

Όσον αφορά στον πρώτο λόγο, είναι φανερό ότι ο κίνδυνος δεν είναι πια να ξεσπάσει εμφύλιος μεταξύ οπαδών και αντιπάλων της ΧΑ, όπως υπέθετα στο άρθρο της 22/9. Μετά τη στυγερή εκτέλεση των ΧΑτών και την ύποπτη προκήρυξη μιας δήθεν «αριστερής» τρομοκρατικής οργάνωσης που κηρύσσει πόλεμο στον καπιταλισμό και τον «φασισμό» (αλλά, κατά σύμπτωση, δεν έχει κάνει την παραμικρή ενέργεια κατά του πρώτου και ξεκίνησε με τον εύκολο δεύτερο στόχο, δηλαδή την εκτέλεση άοπλων μελών της ΧΑ!) είναι ξεκάθαρο τι είδους εμφύλιο ετοιμάζουν οι αδίστακτες ξένες και ντόπιες ελίτ. Όσο οι ελίτ αυτές βλέπουν ότι τα μεν κόμματα της Χούντας καταβαραθρώνονται για πάντα, ενώ τα κόμματα της «Αριστεράς» αυξανόμενα θα αδυνατούν να ελέγχουν αποτελεσματικά τα λαϊκά στρώματα, τόσο θα καταφεύγουν περισσότερο στην ωμή βια.

Διότι είναι βέβαια αναπόφευκτο ότι τα στρώματα αυτά γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν την απάτη της «Αριστεράς» αυτής, που δεν την απασχολεί η δημιουργία ενός παλλαϊκού αντι-ΕΕ Μετώπου με στόχο την αυτοδυναμία, αλλά απλά η κατάκτηση της
εξουσίας.
 Ήδη το πρώτο βήμα έγινε. Πολύ πιθανό να ακολουθήσουν και δολοφονίες απλών πολιτών, (που κάποιοι αυτόκλητοι τιμωροί θα χαρακτηρίζουν «εθνικιστές», «φασίστες» κλπ.), μέχρις ότου τρομοκρατηθούν επαρκώς τα λαϊκά στρώματα και επανέλθουν σε ελεγχόμενες κομματικές στρούγκες. Η προκήρυξη της νέας «αριστερής» οργάνωσης έκανε άλλωστε φανερό ποιους θεωρεί κύριους εχθρούς της: αυτούς που μάχονται για την οικονομική και εθνική κυριαρχία, που τους αποκαλεί συλλήβδην «εθνικιστές»––δηλαδή, στη λογική της, «φασίστες». Κατά σύμπτωση, τους ίδιους κηρύσσει ως κύριους εχθρούς της και η Κομισιόν, ξοδεύοντας μάλιστα τεράστια ποσά για την προπαγάνδα ενάντια στα μη ενσωματωμένα στην ΕΕ και την παγκοσμιοποίηση κινήματα, είτε της Αριστεράς είτε της Δεξιάς, όπως ξεκαθάρισε ο γκαουλάιτερ Σουλτς στην Αθήνα.

Όσον αφορά στον δεύτερο λόγο, όπως προσπάθησα να δείξω επανειλημμένα, μια προγραμματική συμφωνία που θα μας οδηγούσε έξω από την οικονομική καταστροφή είναι αδύνατη, εάν δεν έχει βασικό στόχο την άμεση και μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την ΟΝΕ.Σήμερα, όμως, κανένα κόμμα ή κομματική οργάνωση, δεν θέτει σαφώς παρόμοιο θέμα που συνεπάγεται αγώνα για ανοικοδόμηση της παραγωγικής μας δομής. Δηλαδή, αγώνα σε ρήξη με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αφού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία είναι αδύνατη η ανοικοδόμηση αυτή. Πολλοί άλλωστε «αριστεροί» χαρακτηρίζουν «εθνικιστικές» παρόμοιες τάσεις!

Εκτός από το ΚΚΕ, που θέτει πράγματι το θέμα της μονομερούς εξόδου απο την ΕΕ και της ανοικοδόμησης της παραγωγικής δομής (μολονότι όχι σαν μεταβατικό αίτημα), όλα τα άλλα «αριστερά» ή πατριωτικά, εθνικιστικά κλπ κόμματα και οργανώσεις χρησιμοποιούν στη πραγματικότητα αποπροσανατολιστική ρητορική για να συγκαλύψουν τον αληθινό στόχο τους που είναι απλώς η έξοδος από το Ευρώ, αλλά όχι και την ΕΕ. Όμως, απλή έξοδος από το Ευρώ, που δεν θα ήταν συνέπεια προηγούμενης εξόδου από την ΕΕ, θα ήταν εξίσου καταστροφική, εφόσον το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών που επιβάλλουν οι συμφωνίες Μάαστριχτ κ.λπ., οι οποίες οδήγησαν στην σημερινή καταστροφή, θα εξακολουθούν να ισχύουν.

Είναι όμως δυνατή η συγκρότηση σήμερα ενός παρόμοιου Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης; Κατά τη γνώμη μου, την ύστατη αυτή στιγμή, το Μέτωπο αυτό είναι όχι μόνο εφικτό αλλά και αναγκαίο. Αρκεί όλοι, ανένταχτοι αλλά και οπαδοί κομμάτων και οργανώσεων, να υιοθετήσουν συγκεκριμένους στόχους που προϋποθέτουν ότι η σημαντικότερη αιτία της σημερινής καταστροφής είναι η ενσωμάτωση της χώρας στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπως συνειδητοποιούν καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη, αλλά και παγκόσμια. Ότι, δηλαδή, η ΝΔΤ απειλεί άμεσα την εθνική και οικονομική (επομένως και την λαϊκή) κυριαρχία και ότι η κοινωνική απελευθέρωση είναι ανέφικτη χωρίς την προηγούμενη κατάκτηση της εθνικής. Αλλά θα επανέλθω.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – periektikidimokratia.org 

Από την πολιτική στη δημοκρατική ανυπακοή

  «Η  πολιτική ανυπακοή είναι ατομική, η δημοκρατική συλλογική. Μια κυβέρνηση που εγκαταλείπει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ή παραβιάζει βασικά δικαιώματα και προφανείς ανάγκες της συντριπτικής πλειονότητας, χάνει τη δημοκρατική της νομιμοποίηση. Η πολιτική ανυπακοή του πλήθους αποτελεί αυθεντική ηθική και δημοκρατία εν δράσει, σε αντίθεση με την ανομία της εξουσίας. Είναι αυτό που φοβάται κάθε εξουσία»

Η ανθρωπότητα γεννιέται με ανυπακοή. Ο Αδάμ και η Εύα παρακούν τον Θεό αφήνοντας τον Παράδεισο για τη Γη. Ο Προμηθέας κλέβει τη φωτιά από τους Θεούς και δημιουργεί τον ανθρώπινο πολιτισμό. Ο Σωκράτης παραβιάζει την ορθοδοξία της Αθήνας και πεθαίνοντας βάζει τον θεμέλιο λίθο της φιλοσοφίας.

Στη νεωτερικότητα, αντίσταση και ανυπακοή οδήγησαν σε όλες τις ελευθερίες που…

θεωρούμε δεδομένες. Η απελευθέρωση των δούλων, η καθολική ψήφος, βασικές προστασίες της εργασίας, η κατάργηση των διακρίσεων κατά των γυναικών, των φυλετικών και άλλων μειονοτήτων, για να αναφερθούμε μόνο στα βασικά, δεν θα υπήρχαν χωρίς τις «παράνομες» ενέργειες των ανυπάκουων. Αφαιρέστε από την ιστορία την αντίσταση κατά του ισχύοντος νόμου και θα βρισκόμασταν ακόμη σε δαντική Κόλαση.
Η «πολιτική ανυπακοή» είναι η σύγχρονη εκδοχή του «δικαιώματος αντίστασης» (jus resistantiae). Η έννοια έγινε γνωστή με το μαζικό κίνημα στις ΗΠΑ ενάντια στις ρατσιστικές διακρίσεις και τον πόλεμο στο Βιετνάμ που ξέσπασε με μία απλή πράξη ανυπακοής: η Αφροαμερικανίδα Rosa Parks αρνήθηκε το 1955 να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό άντρα, όπως όριζε ο νόμος. Σημαντικοί φιλελεύθεροι φιλόσοφοι όπως η Hannah Arendt, ο John Rawls, ο Ronald Dworkin αλλά και το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησαν ότι σε συγκεκριμένες περιστάσεις η ανυπακοή όχι μόνο επιτρέπεται αλλά επιβάλλεται – και τα δικαστήρια πρέπει να προστατεύουν αυτούς που την ασκούν.
Ο Νίξον από την άλλη πλευρά κατήγγειλε τους αντιφρονούντες ως «αναρχικούς» και «εξτρεμιστές» – αιτία των ταραχών δεν ήταν το Βιετνάμ ή ο ρατσισμός, αλλά η «έλλειψη σεβασμού προς το κράτος δικαίου». Ξέρουμε από την ιστορία ότι όταν η εξουσία απαντά στους ανυπάκουους με γενικότητες περί «κράτους δικαίου» έχει χάσει το επιχείρημα και το μόνο που της απομένει είναι η καταστολή. Θα λέγαμε ότι επιθέσεις κατά της ανυπακοής δείχνουν την αμνησία και ανοησία των κυβερνώντων. Αποτελούν την κύκνεια κακοφωνία ενός συστήματος εξουσίας.
Στη φιλελεύθερη φιλοσοφία η εξουσία νομιμοποιείται όταν προωθεί την ατομική αυτονομία. Οι πολίτες έχουν δώσει τη σιωπηρή συναίνεσή τους στο Σύνταγμα και την κυβέρνηση με ένα πραγματικό ή εικονικό κοινωνικό συμβόλαιο και έχουν υποσχεθεί υπακοή με αντάλλαγμα νόμους που θα προάγουν το κοινό καλό και τη δικαιοσύνη. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε άνευ όρων όλες τις πολιτικές της κυβέρνησης επειδή έχουν γίνει νόμος. Εάν οι νόμοι και οι πολιτικές συγκρούονται με βασικές συνταγματικές αρχές, η νομιμότητα και η νομιμοποίηση αποκλίνουν και η υποχρέωση υπακοής αναιρείται. Η αντιπολίτευση επιδιώκει την κατάργηση του νόμου, οι πολίτες αντιστέκονται με όλους τους τρόπους εκτός της βίας.
Οσοι παραβιάζουν κάποιο νόμο περί δημόσιας τάξης καταλαμβάνοντας ένα υπουργείο για να καταδείξουν πόσο αντισυνταγματικά και άδικα είναι τα μέτρα (έμμεση ανυπακοή) ενεργούν στο όνομα του συντάγματος. Κάποιος που παραβιάζει έναν νόμο που με τη σειρά του καταργεί συνταγματικές εγγυήσεις, όπως η περίπτωση του κινήματος «Δεν Πληρώνω», επιτελεί άμεση ανυπακοή. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ανυπάκουος αντικαθιστά τα δικαστήρια όταν αμελούν την υποχρέωση τους απέναντι στο σύνταγμα. Οι ανυπάκουοι δεν πρέπει να τιμωρηθούν είτε γιατί ο νόμος δεν είναι έγκυρος είτε γιατί η πράξη τους δεν είναι παραβατική.
Για τον απλό πολίτη, η ανυπακοή είναι η ηθική απόφαση να παραβιάσει τον νόμο λέγοντας «φτάνει, αρκετά, δεν πάει άλλο». Είναι μια δύσκολη απόφαση, ταυτόχρονα τραυματική κ
αι αναπόφευκτη, μια «επικίνδυνη ελευθερία» που εκφράζει την ουσία της αυθεντικής ηθικής. Στην ανυπακοή, νομιμότητα και ηθική συγκρούονται: από τη μια η εξωτερική υποχρέωση να υπακούμε τον νόμο (με τεχνικούς όρους, ένα ετερόνομο καθήκον) και από την άλλη η εσωτερική ηθική ευθύνη που μας δεσμεύει να ακολουθούμε το καλό, αυτό που για τον καθένα μας εκφράζει την ύψιστη ηθική αρετή (αυτονομία). Στην ανυπακοή, νομιμότητα και ηθική αποκλίνουν αλλά αυτονομία και υπαρξιακή ελευθερία συμπίπτουν.
Ο ηθικός έλεγχος της ανυπακοής είναι εύκολος. Η απόρριψη του φόβου που καλλιεργεί η εξουσία, η αποδοχή της πιθανότητας τιμωρίας και η καθολικότητα του ηθικού αιτήματος αποτελούν αυστηρά κριτήρια. Η ηθική ισχύς του δικαίου στηρίζεται στην καθολική του μορφή. Η ηθική επιταγή της ανυπακοής από την άλλη πλευρά αντλεί τη δύναμή της από το περιεχόμενο της συγκεκριμένης κατάστασης, την ένταση και έκταση του κοινωνικού τραυματισμού. Ο καταλύτης για ανυπακοή μπορεί να είναι μια ακραία αδικία, όπως ο φόνος του Αλέξη το 2008, ή αποτέλεσμα μιας σειράς καθημερινών επιθέσεων και ταπεινώσεων που εξαντλούν την ηθική αντοχή, όπως μαζικές απολύσεις, απέλπιδη ανέχεια ή συνεχείς επιθέσεις στην αξιοπρέπεια.
Σε όλες τις περιπτώσεις μη ωφελιμιστικής αλλά ηθικής ανυπακοής, το μερικό ή τοπικό τραύμα εγείρει ένα καθολικό αίτημα. Η «κατηγορική επιταγή» της αντίστασης είναι «να δρας πάντα σύμφωνα με μια αρχή που επιτίθεται, υποσκάπτει και αναιρεί τις αιτίες που αποκλείουν και καταδικάζουν σε συμβολικό και φυσικό θάνατο μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού». Σε αντίθεση με τον νόμο που λειτουργεί παραγωγικά, η ηθική επιταγή της αντίστασης καθολικεύει το ειδικό. Οι χαμηλόμισθοι, οι άνεργοι, οι αποκλεισμένοι και κατατρεγμένοι, νέοι και γέροι, Ελληνες και μετανάστες, ενσωματώνουν το καθολικό αυτό πρόταγμα. Για τους οργανικούς διανοούμενους της εξουσίας από την άλλη πλευρά, αυτούς που καταγγέλλουν την ανυπακοή ως «ανομία», η τιμωρία είναι άγνωστη και το κοινό καλό αποτελεί συνήθως μάσκα του ιδιωτικού τους συμφέροντος.
Ο αυτόνομος ανυπάκουος πολίτης δεν ακολουθεί απλώς τον νόμο – κρίνει ταυτόχρονα τη «λογική» του και την εσωτερική του σχέση του με τη δικαιοσύνη. Ενας νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι σώμα χωρίς ψυχή, νεκρό γράμμα χωρίς πνεύμα, δεν δημιουργεί ευθύνη ούτε υποχρέωση υπακοής. Μόνο απελπισμένα καθεστώτα υποστηρίζουν ότι όλοι οι νόμοι δημιουργούν απόλυτη υποχρέωση υπακοής. Είναι περίεργο ότι χρειάζεται να το υπενθυμίσουμε σ’ αυτούς που φαντάζονται ότι είναι παιδιά της Αντιγόνης.
Βασικές συνταγματικές διαδικασίες έχουν παραβιαστεί και καίρια πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα έχουν καταστρατηγηθεί από τα Μνημόνια. Αυτά τα μέτρα και μόνο θα δικαιολογούσαν την ανυπακοή. Αλλά οι αιτιολογίες για την ανυπακοή πάνε βαθύτερα. Το δημοκρατικό έλλειμμα του πολιτικού συστήματος είναι εμφανές και δραματικό. Τα μέτρα έχουν παραχωρήσει την εθνική ανεξαρτησία σε ένα ετερόκλητο «πλήρωμα» διεθνών τραπεζιτών και «λογιστών» των Βρυξελλών και έχουν μετατρέψει το εθνικό Κοινοβούλιο σε τοπικό υποκατάστημα πολυεθνικής εταιρείας που εκτελεί τις εντολές της γενικής διεύθυνσης. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κυβερνάται με διατάγματα ξένων δυνάμεων που προσκάλεσε και υπηρετεί η κυβέρνηση.
Εδώ ερχόμαστε στις σύγχρονες θεωρίες της δημοκρατικής ανυπακοής. Η πολιτική ανυπακοή είναι ατομική, η δημοκρατική συλλογική. Μια κυβέρνηση που εγκαταλείπει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ή παραβιάζει βασικά δικαιώματα και προφανείς ανάγκες της συντριπτικής πλειονότητας χάνει τη δημοκρατική της νομιμοποίηση. Στη «μεταδημοκρατική συνθήκη» της εποχής μας η δημοκρατική διαδικασία δυσλειτουργεί, οι πολιτικοί εφαρμόζουν τις επιταγές των τεχνοκρατών, οι κυβερνήσεις είναι υποχείρια των αγορών, τα ΜΜΕ κομμάτια της διαπλοκής και συναλλαγής. Δεν υπάρχει τρόπος να συμμετάσχουμε στις αποφάσεις που μας αφορούν ή να εισακουστούν τα θεμιτά μας παράπονα.
Στην Ελλάδα το δημοκρατικό έλλειμμα του πολιτικού συστήματος, μόνιμο χαρακτηριστικό των μεταβιομηχανικών κοινωνιών, έχει γίνει εμφανές και δραματικό. Μόνο η αντίσταση στις μη νομιμοποιούμενες πολιτικές μετατρέπει τα απλά υπο-κείμενα του νόμου σε πραγματικούς πολίτες. Αυτό είναι το δεύτερο επίτευγμα της ανυπακοής
: ανυψώνει τους ανθρώπους από εκτελεστές διαταγών σε αυτόνομους και ενεργούς παράγοντες δημοκρατίας. Η δημοκρατία περιέχει ως αναπόσπαστο κομμάτι της το «δικαίωμα εξέγερσης», το μόνο «φυσικό» δικαίωμα που την σώζει από την πλήρη παρακμή και σήψη. Αυτό που υποστηρίζω, λοιπόν, είναι ότι η λυσσασμένη επίθεση στην ανυπακοή δεν έχει να κάνει με τη νομιμότητα αλλά με τι διακυβέρνηση. Ο ανυπάκουος δημοκράτης ενεργεί ηθικά ως άτομο και πολιτικά ως μέλος μιας πολιτικής κοινότητας. Αψηφά την εξουσία και τις πολιτικές εκφοβισμού έχοντας στον νου μια βασική δέσμευση στο καλό και όχι στο ατομικό του κέρδος ή όφελος, όπως κάνουν μονίμως οι ισχυροί και οι πλούσιοι. Η δημοκρατική ανυπακοή εισάγει ξανά το «πολιτικό» στοιχείο στην καθημερινή πολιτική που έχει ορισθεί ως χώρος διαχείρισης συμφερόντων από αντιπροσώπους και εξπέρ. Οταν γίνεται αυτό, αποτυγχάνει η «βιοπολιτική» προσπάθεια να ελεγχθούν τα σώματα και τα μυαλά των πολιτών, μία προσπάθεια που επιδιώκει να μετατρέψει τον λαό σε ένα ενιαίο, υπάκουο και εύπλαστο πολιτικό σώμα.
Κανένας νόμος ή κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν έχει την ενεργητική αποδοχή ή, τουλάχιστον, την ανοχή των πολιτών. Μια κρίση νομιμοποίησης και εξουσίας δεν προκύπτει βέβαια από μεμονωμένες πράξεις ανυπακοής. Δημιουργείται όταν το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίσει αποδοχή της βασικής πολιτικής και των αρχών του και πρέπει να καταφύγει στον ανοικτό καταναγκασμό, στην ιδεολογική χειραγώγηση ή στα ψεύδη, με άλλα λόγια στην ταύτιση νόμου και ανομίας. Η πολιτική ανυπακοή του πλήθους αποτελεί αυθεντική ηθική και δημοκρατία εν δράσει σε αντίθεση με την ανομία της εξουσίας. Είναι αυτό που φοβάται κάθε εξουσία.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Του Κώστα Δουζίνα*
* Καθηγητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου. Ανάμεσα στα Βιβλία του «Αντίσταση και φιλοσοφία στην κρίση» (Αλεξάνδρεια 2012) και «Ριζοσπαστική Πολιτική και Νομική Φιλοσοφία» (Νήσος 2013) .
Από efsyn μέσω farmakoglwssa-kirki

Το μέτωπο της δημοκρατίας. Γιατί ο χρόνος τελειώνει…

 

Έχουν μετατρέψει τους Έλληνες σ έναν λαό-ζόμπι. Τούχουν στερήσει τους θεσμούς που θα του επέτρεπαν να εκφραστεί, να συζητήσει, να κινητοποιηθεί.
«Μια σύμβαση αμιγώς δανειακή, τείνει να μετατραπεί σε όχημα πλήρους εξανδραποδισμού και υποτέλειας ενός ολόκληρου κράτους, κατά πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, συνταγματικής τάξης και νομιμότητας».
Γιάννης Αδαμόπουλος, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (που στηρίχθηκε για την εκλογή του απ το κόμμα της Ν.Δ.).
«Ό,τι κατέκτησαν οι πρόγονοί μας με αίμα εδώ και αιώνες, σήμερα το απεμπολούμε. Πρόκειται για σφετερισμό της εξουσίας, κλεπτοκρατία, εναλλασσόμενη αιρετή μοναρχία, εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο».
Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Α.Π.Θ.
«Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια του μνημονίου αμφισβητείται η ίδια η δημοκρατία και ο τυπικός αστικός κοινοβουλευτισμός. Με την κατάργηση του συνόλου σχεδόν των συνταγματικών εγγυήσεων των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, το ίδιο το σύνταγμα έχει καταστεί ένα «πουκάμισο αδειανό».

Τα τελευταία δε 3 χρόνια του μνημονίου με την «έκτακτη» και «ειδική» νομοθεσία, που έχει επιβάλλει το «μνημονιακό παρασύνταγμα», έχει καταπατηθεί σχεδόν κάθε έννοια έννομης τάξης. Γεγονός που ξαναγυρίζει τη χώρα στην εποχή του αλήστου μνήμης «παρασυντάγματος» της προδικτατορικής εποχής».
Αλέξης Τσίπρας, ομιλία για τη συγκρότηση επιτροπής σχετικά με τις αλλαγές στο κράτος και το πολιτικό σύστημα, Φλεβάρης 2013.
«…στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στη θέση του κατ επίφαση πρωθυπουργού.

…Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν, ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μιας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με τη δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές».
Γιώργος Κασιμάτης, καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Η χώρα ρημάζει. Οι άνθρωποι χάνονται. Όλοι το βλέπουν και παρακολουθούν στωϊκά την καταστροφή. Αλλά η προπαγάνδα των ΜΜΕ περί «σωτηρίας», «θυσιών που πιάνουν τόπο», «ανάπτυξης» κ.ο.κ. συνεχίζεται αμείωτη και θαρρείς πως έχει αποτέλεσμα… Αλλά η λογική αρνείται να το δεχθεί.
Μας είπαν πως τιμωρούμαστε γιατί είμαστε μια διεφθαρμένη χώρα, πως ξοδεύαμε περισσότερα απ όσα παράγαμε, πως πρέπει να «νοικοκυρευτούμε» κ.α.
Η αλήθεια είναι πως αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη δική μας χώρα. Όλος ο πλανήτης δέχεται εδώ και χρόνια την επίθεση μιας ασυγκράτητης δύναμης, τόσο εκτεταμένης και τόσο ισχυρής, που επεμβαίνει σε κάθε σημείο του πλανήτη, χωρίς κανείς να μπορεί να της αντισταθεί.
Πως δημιουργήθηκε;
Μια διαδικασία «απορρύθμισης» των οικονομικών και κυρίως των χρηματοπιστωτικών λειτουργιών συνέβη διαδοχικά στις πιο ισχυρές χώρες του πλανήτη, αλλά και στις πιο αδύναμες, με τρόπους κρυφούς, πέρα (αλλά και πολλές φορές εναντίον) των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών των κοινωνιών, που κατέληξε σήμερα σ ένα παγκόσμιο δίκτυο αδιαπέραστων στον έλεγχο και την πληροφόρηση, χρηματοπιστωτικών μεγαθηρίων, διασυνδεδεμένων μεταξύ τους και με το έγκλημα όπου γης, ανεξέλεγκτων και αποθρασυμένων.  Η ισχύς του, οι ανάγκες του για κέρδη και η ανεξιχνίαστη φύση και σύστασή του, το κάνει ικανό για τη διάπραξη των μεγαλύτερων και απεχθέστερων εγκλημάτων που μπορεί κανείς να σκεφτεί.
Στη χώρα μας αντιμετωπίζουμε σαν λαός, την επίθεση όχι μόνο της ντόπιας ολιγαρχίας, αλλά ολόκληρης αυτής της παγκόσμιας αλητοσυμμορίας κι αυτό πρέπει να τόχουμε στο νου μας συνεχώς, όταν μιλάμε για αναχαίτισή της.
Μπροστά σ αυτόν τον κίνδυνο, αντί οι άνθρωποι, οι θεσμοί και οι συλλογικότητες να συνασπιστούν και ν αντιδράσουν ομόθυμα και οργανωμένα, αντίθετα, παρακολουθούμε άλλους να βάζουν πάνω απ όλα τη σωτηρία του ονείρου τους περί «αριστερής κυβέρνησης», άλλους τις «κόκκινες γραμμές ως προς τα εθνικά θέματα», τους συνδικαλιστές να επαναλαμβάνουν στα ΜΜΕ τα συντεχνιακά τους αιτήματα, α(ε)παιτώντας τα απ τους «κυβερνήτες», άλλους να ονειρεύονται «σοσιαλιστικούς παραδείσους» και τον κοσμάκη να παραμιλάει στην απελπισία του «πως δεν γίνεται τίποτε».
Έχουμε έναν λαό που είναι θηρίο. Που θέλει να ξεσπάσει και δεν μπορεί. Γιατί; Γιατί τον τρομοκρατούν οι μεν. Γιατί τον μπερδεύουν οι δε. Γιατί έχει και σκέφτεται τα προβλήματά του. Γιατί τον τρομάζει η επόμενη μέρα εξόδου απ τη «σιγουριά» του συστήματος. Πολλά τα γιατί.
Αλλά παρόλα αυτά ή ενόσω υπάρχουν όλα αυτά, τι θα μπορούσε ν απελευθερώσει το δυναμικό αυτού του λαού, ώστε να κάνει το πρώτο βήμα για να ξεφύγει απ τη σημερινή του κατάσταση;
Σήμερα κυριαρχεί ένα καθεστώς που αναγνωρίζει την κυριαρχία του λαού μόνο στα λόγια. Στη λειτουργία των θεσμών και σε κάθε πράξη και κάθε στιγμή, ακυρώνεται αυτή η αναγνώριση. Εδώ που φτάσαμε, λύσεις σε επιμέρους ζητήματα, όπως η ΕΡΤ, οι καθηγητές κ.α. δεν μπορούν να δοθούν, αν δεν λυθεί το κύριο πρόβλημα: η ανυπαρξία δημοκρατίας.
Πιστεύω πως ο στόχος που μπορεί ν απελευθερώσει και να συσπειρώσει το λαό σήμερα, είναι η εγκαθίδρυση της πραγματικής δημοκρατίας, για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μια πραγματική δημοκρατία, ένα πλαίσιο θεσμών, που θα επιτρέψουν στο λαό να εκφραστεί και να δει τις αποφάσεις του να υλοποιούνται, αλλά και να ελέγξει την υλοποίησή τους.
Η πραγματική δημοκρατία είναι αναγκαία σήμερα, πέρα απ όλα τα άλλα και για έναν ουσιώδη λόγο. Έχουν μετατρέψει τους Έλληνες σ έναν λαό-ζόμπι. Τούχουν στερήσει τους θεσμούς που θα του επέτρεπαν να εκφραστεί, να συζητήσει, να κινητοποιηθεί. Οι θεσμοί του καθεστώτος έχουν διαβρωθεί και μετατραπεί κατ ουσίαν σε όργανά του, ενώ οι θεσμοί των εργαζομένων, όπου δεν έχουν διαβρωθεί και επικρατούν οι παραδοσιακές εργατικές δυνάμεις, αδυνατούν να τον εμπνεύσουν, αδυνατούν να του παρέχουν τον στοιχειώδη «καθαρό αέρα» των ιδεών και το «αίμα» για να παλέψει για τα σημερινά και τα μελλοντικά του συμφέροντα. Μ αυτή την έννοια, οι θεσμοί μιας πραγματικής δημοκρατίας, θ αναζωογονήσουν το λαό και θα τον καταστήσουν ικανό να παλέψει για τους στόχους που «λογικά» προσδιορίζονται σε πολλά προγράμματα πολιτικών δυνάμεων, αλλά αγνοούν και στερούνται της πραγματικής βάσης «αιμοδότησής τους».
Τι σημαίνει πραγματική δημοκρατία; Ένα νέο σύνταγμα. Νέους θεσμούς. Κατάργηση των αλλοιωμένων θεσμών του παλιού καθεστώτος και ξαναστήσιμο επί της ουσίας, μιας πολιτείας απ την αρχή.
Χωρίς δημοκρατία, καμιά προοδευτική δύναμη δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της. Το σημερινό καθεστώς αποπροσανατολίζει το λαό, εμποδίζει τον ουσιαστικό διάλογο, στην ουσία λογοκρίνει τον ελεύθερο διάλογο. Με τη δημοκρατί
ο λαός θ αποκτήσει συνείδηση της δύναμής του, αυτοπεποίθηση, θα δει και θα δοκιμάσει τις δυνατότητές του στην πράξη.
Μόνο με την κατάκτηση της δημοκρατίας μπορεί να ξεκινήσει η πάλη για την επιλογή οποιασδήποτε λύσης στο πρόβλημα της χώρας.
Θα είναι μια κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης. Για όσους έχουν απορίες, ας θυμηθούν την κυβέρνηση Παπαδήμου: η άλλη πλευρά έδειξε την ετοιμότητά της για να λύνει προβλήματα έκτακτων συνθηκών, με έκτακτες λύσεις. Εμείς θ αρνηθούμε μια τέτοια δυνατότητα, όταν το πολιτικό τοπίο μοιάζει τελματωμένο (ως προς τις σημερινές ανάγκες);
Τι ζητήματα θα προωθούσε το πρόγραμμα μιας προσωρινής κυβέρνησης για την εγκαθίδρυση της πραγματικής δημοκρατίας;
Κυριαρχία του λαού, χωρίς δυνατότητα περιορισμού της ή ακύρωσής της από τον οποιονδήποτε. Δηλαδή:
1. εκλογές με απλή αναλογική.
2. Εξασφάλιση έναντι εξαπάτησης των εκλογέων με απατηλά προεκλογικά προγράμματα (την εντολή που πήρες, αυτή θα εφαρμόσεις).
3. Κατάργηση οποιωνδήποτε δυνατοτήτων επιβολής, ενάντια στη θέληση του λαού (π.χ. άρθρο 48 του συντάγματος). (Ο στρατός είναι για τη διασφάλιση της άμυνας της χώρας από εξωτερικούς κινδύνους. Ανάμιξή του στα εσωτερικά δεν νοείται. Η ιεραρχία του θα ισχύει μόνο για την αντιμετώπιση εξωτερικής απειλής. Συνταγματική πρόβλεψη εκλογής συμβουλίων στρατιωτών, που θ αναλαμβάνουν τη διοίκηση αν υπάρξει παρεκτροπή και ανάμιξη του στρατού σε περίοδο κρίσης στη χώρα).
4. Πρόβλεψη Θεσμικής και οργανωμένης λαϊκής παρέμβασης έναντι του οποιουδήποτε παραβιάζει το σύνταγμα και τη λαϊκή κυριαρχία. Επιπλέον, Συνταγματικό δικαστήριο.
5. Ελάχιστοι κανόνες δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων (προγράμματα και αποφάσεις με τη συμμετοχή των μελών, διαφάνεια στα οικονομικά και τη λειτουργία τους).
6. Η οργάνωση και λειτουργία της ενημέρωσης σε οποιαδήποτε ΜΜΕ (δημόσια και ιδιωτικά) θα είναι δημόσια και δημοκρατική, με λαϊκή συμμετοχή και κοινωνικό έλεγχο. (Οι ιδιώτες θα μπορούν να επιλέξουν και να ενισχύσουν με τα χρήματά τους οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης κρίνουν ότι μπορεί να τους εξασφαλίσει κέρδη, αλλά δεν θα έχουν καμιά δυνατότητα να παρέμβουν και να κατευθύνουν τη λειτουργία της ενημέρωσης).
7. Στη δικαιοσύνη και τους βασικούς και κρίσιμους θεσμούς του κράτους, ορισμός της ηγεσίας τους με εκλογή ή κλήρωση. Εκδημοκρατισμός τους.
8. Νέους θεσμούς διαβούλευσης και συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων και ελέγχου της υλοποίησής τους.
9. Σε καμιά περίπτωση ανάθεση της εφαρμογής του νόμου, σε σχέση με τα λαϊκά κινήματα, σε οπλισμένους πραιτωριανούς. Άμεση διάλυση των ΜΑΤ (αυτό είναι το πρώτο μέτρο μιας πραγματικής κυβέρνησης αλλαγής. Εξίσου αυτονόητη είναι η κατάργηση των σημερινών εισαγγελιών, ο εκδημοκρατισμός τους και η θέση τους υπό λαϊκό έλεγχο. Διάλυση και επανασύσταση της ΚΥΠ). Δημιουργία κληρωτών λαϊκών σωμάτων επίβλεψης της τάξης, με σύντομη θητεία. Εκλεγμένοι επικεφαλής.
10. Όλα στο φως από την πρώτη μέρα. Κανένα άβατο για το λαό.
Οι δυνάμεις που θα συμφωνήσουν σε μια τέτοια αλλαγή, θα πρέπει επίσης να καταρτίσουν ένα πρόγραμμα αναγκαίων μέτρων επιβίωσης του λαού την επόμενη μέρα. Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι δεν βοηθούν τη συσπείρωση, η διαφορετικότητα των συμμετεχόντων στο μέτωπο επιβάλλει μόνο κάλυψη των άμεσων αναγκών. Μόνο η διαβούλευση μεταξύ των δυνάμεων που θα συμμετέχουν μπορεί να καθορίσει τα συγκεκριμένα μέτρα. Σημασία εδώ έχει, το πρόγραμμα αυτό να μην ακυρώνει το πρόγραμμα των κομμάτων και συλλογικοτήτων που συμμετέχουν. Για παράδειγμα, γιατί δεν θα μπορούσαμε (ως προς το ευρώ) προετοιμαζόμενοι για την απόκρουση πιθανών απειλών και εκβιασμών –μέτρα για μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, συμφωνίες με τρίτες χώρες- να κάνουμε χρήση των όπλων των ίδιων των θεσμών της Ε.Ε. (βέτο, νομικό οπλοστάσιο κοινοτικό και διεθνές). Την τελική λύση βέβαια θα την επιλέξει ο ίδ
ος ο λαός με εκλογές ή δημοψήφισμα, αφού ενημερωθεί σε καθεστώς δημοκρατίας. Επίσης μια στάση πληρωμών, μέχρι τον έλεγχο του χρέους και την απόφαση του ίδιου του λαού, μπορεί να συμφωνηθεί απ όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, ανεξάρτητα απ τις επιμέρους διαφορές των προγραμμάτων τους.
Εκείνο που λέω δηλαδή, είναι ότι τα κόμματα πρέπει να ξεχωρίσουν τους στόχους του προγράμματός τους, που αφορούν τα διαστήματα πριν και μετά την κατάκτηση της δημοκρατίας. Αυτούς (τους «μετά») μπορούν να τους θέσουν στην κρίση του λαού και να τους παλέψουν σε συνθήκες δημοκρατίας. Και αν σκεφτούμε ψύχραιμα, υπάρχουν στόχοι που για να επιτευχθούν, απαιτούν ο λαός να βρίσκεται σε μια άλλη κατάσταση και όχι πελαγωμένος και στριμωγμένος, όπως είναι σήμερα. Επίσης πρέπει να σκεφτούμε, ότι τη ρεαλιστικότητα των στόχων δεν την καθορίζει η λογική της σκέψης – όλα στο μυαλό μας μπορεί να φαντάζουν και να είναι πράγματι τακτοποιημένα – αλλά οι δυνατότητες που προκύπτουν απ την πραγματικότητα κι αυτό μπορεί να είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα, «παράλογο» ίσως με πρώτη «λογική» ματιά.
Να το θέσω αλλιώς: οι αντιμνημονιακές δυνάμεις μοιάζουν να θέτουν στην πραγματικότητα ένα εκβιαστικό δίλημμα στο λαό: θέλεις λύση (ή δημοκρατία) τον ρωτούν; Πρέπει πρώτα να συμφωνήσεις με το δικό μου πρόγραμμα, τα δικά μου προτάγματα (και δεν μ ενδιαφέρει που στις σημερινές συνθήκες δεν μπορείς να ενημερωθείς ουσιαστικά). Πρέπει λοιπόν πρώτα ν αποδεχθείς τις δικές μου προτάσεις.
Μια πολιτική πρωτοβουλία απ τις δυνάμεις που μπορούν να συμφωνήσουν σ ένα τέτοιο πλαίσιο όπως αναπτύχθηκε παραπάνω, είναι εφικτή σήμερα. Οι δυνάμεις αυτές υπάρχουν και ήδη είναι πλειοψηφία στο λαό. Μένει να δει ο λαός την ένωσή τους, την συγκρότησή τους σε μέτωπο, για ν αναθαρρήσει και να κινητοποιηθεί. Στο λαό δεν λείπουν οι «εμπνευσμένες», οι «ρεαλιστικές» και «εφικτές» λύσεις, αλλά η συγκρότηση και παρουσία μιας δύναμης που θα εμπνέει σιγουριά ότι μπορεί ν αντιπαρατεθεί στο τέρας. Οι ηγεσίες αυτών των δυνάμεων μπορούν να εθελοτυφλούν σήμερα; Τα περιθώρια στενεύουν. Σε λίγο οι εξελίξεις μπορεί να είναι ανεξέλεγκτες. Αυτός ο λαός έχει δώσει δείγματα στο παρελθόν ότι δεν θα παραδοθεί, δεν θ αφήσει να τον καταστρέψουν. Θα βρει τον τρόπο ν αντιδράσει, θα βρει τους ανθρώπους να τον οδηγήσουν…
Φωτογραφία προφίλ του χρήστη ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥΓιώργος Παπανικολάου
27 Οκτώβρη 2013

Η σοφή κλιμάκωση της συνταγματικώς ΕΠΙΤΡΕΠΤΗΣ αντιστάσεως των Ελλήνων κατά το Άρθρο 120 του Συντάγματος…


του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΑΥΡΙΑΝΙΔΗ
Εφέτου Διοικητικών Δικαστηρίων
Το Σύνταγμά μας, θέλοντας προφανώς να αποτρέψει πάντας από την  καλλιέργεια συνθηκών προκλήσεως επαναστατικής βίας, όσο τούτο είναι δυνατόν για ελεύθερους ανθρώπους, έχει προβλέψει ως συνταγματική την κλιμακωτή αντίσταση των Ελλήνων στην άμεση και βίαια, ή στην έμμεση και νομότυπη, κατάλυση αυτού…

Κατά το άρθρο 120 του Συντάγματος, » 1….  2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.  3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή…

Διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.  4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.».


Από το δευτέρα ως άνω παράγραφο του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ότι:
Αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων ο σεβασμός στο Σύνταγμα και σέ εκείνους εκ των νόμων οι οποίοι συμφωνούν με αυτό. Όχι στους άλλους νόμους, που δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα. Συνεπώς, στους νόμους που δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα, ακόμη και όταν δεν αντιβαίνουν ευθέως στο γράμμα αυτού, δεν οφείλεται συμμόρφωση.

Η αντίσταση σε νόμους που μόνο τυπικά σέβονται το Σύνταγμα, αλλά το παραβιάζουν ουσιαστικά, είναι νόμιμη δυνατότητα όλων των Ελλήνων και καθενός Έλληνος ξεχωριστά. Και δη των οργάνων του Ελληνικού Κράτους, που δύνανται να μην εφαρμόζουν τέτοιους νόμους.
Ειδικότερα, δεν υπάρχει συνταγματική υποχρέωση των πολιτών ούτε των οργάνων του Ελληνικού Κράτους, για υπακοή σε νόμους εάν αυτοί προσβάλλουν ένας έκαστος ή διά της συνδυασμένης εφαρμογής τους, είτε συνταγματική διάταξη ευθέως, είτε τον κατά την κοινή αντίληψη σκοπό συνταγματικής διατάξεως. είτε κάποια από τις  «κατά την κρίση μέσου αγαθού ανθρώπου» συνταγματικές αξίες.

Η τοιαύτη άρνηση υπακοής ή η άρνηση εφαρμογής τέτοιων νόμων, δεν μπορεί ποτέ να συνιστά άδικη πράξη κατά την εφαρμογή του ποινικού δικαίου, ακόμη και όταν ο συγκεκριμένος ποινικός δικαστής επιλέγει να μην κάνει χρήση της ίδιας δυνατότητας, και θελήσει να εφαρμόσει τέτοιους νόμους: Διότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί άδικη πράξη σε βάρος του πολίτου ή του δημοσίου οργάνου που επέλεξε να μην συμμορφωθεί με αντισυνταγματικό νόμο υπό την ανωτέρω έννοια. Αντίστοιχα ισχύουν, βεβαίως, και όσον αφορά την ΑΡΝΗΣΗ ΥΠΑΚΟΗΣ σε φορολόγηση περιουσίας η οποία δεν αποδίδει εισόδημα (και άρα τοιαύτη περιουσία δεν αποτελεί  φοροδοτική ικανότητα, πλην εάν άλλως θεωρηθεί επί δολίως μη χρηστής διαχειρίσεως της περιουσίας ή προς όλως έκτακτη και όλως προσωρινή φορολόγηση), στις τυχόν διοικητικής φύσεως κυρώσεις, στά πρόστιμα και στις κατασχέσεις της Εφορίας κ.ο.κ.

Από την ίδια ως άνω δευτέρα παράγραφο του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ότι η αφοσίωση στην Πατρίδα και στην Δημοκρατία αποτελεί επίσης θεμελιώδη υποχρεώση όλων των Ελλήνων και ενός εκάστου Έλληνος ξεχωριστά. Δεν δικαιούται κάποιος Έλληνας, αλλ’ ούτε κάποιο Ελληνικό κόμμα, να επικαλούνται την Δημοκρατία για να μην επιδεικνύουν αφοσίωση στην Πατρίδα, ούτε
να επικαλούνται την Πατρίδα για να μην επιδεικνύουν αφοσίωση στην Δημοκρατία.

Επομένως,  αφοσίωση στη Δημοκρατία δεν σημαίνει απλή τυπική αφοσίωση στους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά σημαίνει πραγματική και αυτοθυσιαστική αφοσίωση:
α) στην Ελευθερία της Πατρίδας μας της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού,
β) στην διατήρηση του Πολιτισμού της Πατρίδας μας της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού, και
γ) στην συνέχιση της Ιστορικής Παραδόσεως της Πατρίδας μας της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού. Ύστερα, και στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, σημαίνει και σεβασμό των μεταναστών, αφού ενυπάρχει στον πολιτισμό μας η ιδέα της φιλοξενίας που φθάνει μέχρι και την αγάπη των άλλων, ακόμη και εχθρών μας, αλλά αυτά πάντα με διάκριση.

Σύμφωνα με την ως άνω παράγραφο 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος: Όταν δημόσιο όργανο σφετερίζεται την λαϊκή κυριαρχία ή τις εξουσίες που προκύπτουν από αυτήν, δηλαδή τις ιδιοποιείται και τις ασκεί (ακόμη και νομότυπα) όχι υπέρ του κοινού συμφέροντος αλλά αποκλειστικώς ή κυρίως, υπέρ του ιδικού του συμφέροντος, ή και ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΤΡΙΤΩΝ, είτε ξένων δυνάμεων, είτε ιδιωτών, τότε το νομοτύπως ψευδο-νόμιμο δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε συνταγματικώς επιτρεπτό.  Διώκεται δε ο σφετερισθείς λαϊκή κυριαρχία ή εξουσίες που πηγάζουν από αυτήν, ευθύς ως αποκατασταθεί η συνταγματική νομιμότητα.

Ερωτάται: Είναι συνταγματικώς επιτρεπτή η αντίσταση των πολιτών και των δημοσίων οργάνων έναντι του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτήν; Από τον συνδυασμό των ανωτέρω παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ότι : Ναί, χάριν της Πατρίδας και της Δημοκρατίας, η αντίσταση, παθητική και ενεργητική,  έναντι του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας και των σφετεριστών, είναι συνταγματικώς επιτρεπτή δυνατότητα, τόσο των πολιτών όσο και των δημοσίων οργάνων. Το αυτό ισχύει και όταν η εν λόγω αντίσταση επιχειρείται υπό κομμάτων ή υπό ομάδων του λαού. ΠΡΟΣΟΧΗ όμως: Πρέπει σε κάθε περίπτωση η αντίσταση αυτή να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για πράξεις αμύνης μέτρο, δηλαδή: Οποία και οπόση είναι η επίθεση στην Πατρίδα ή/και στην Δημοκρατία υπό και δια του σφετερισμού, τοιαύτη και τοσαύτη πρέπει να είναι η αντίσταση.

Εφ’όσον τηρείται αυτό το μέτρο αντιστάσεως, δεν συνίσταται άδικη πράξη ούτε συγκροτείται αντίστοιχη ποινική ευθύνη, παρά την τυχόν προς τούτο, για χάρη δηλαδή της εν λόγω αντιστάσεως, παραβίαση ποινικών διατάξεων που προστατεύουν συνταγματικές αξίες μικρότερες της προστασίας της Πατρίδας και της Δημοκρατίας. Επίσης, η λόγω σφετερισμού κατάσταση ανάγκης, ενδέχεται να υπαγορεύει την απαλλαγή από ποινή, ακόμη και σοβαρών αδικημάτων, εφ’ όσον αυτά διεπράχθησαν πράγματι και αναγκαίως προς αντιμετώπιση της καταστάσεως ανάγκης, κατά την σχετική ποινική εκτίμηση του ποινικού δικαστού.

Από την παράγραφο 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος, προκύπτει ακόμη, ότι  η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Όχι στίς ιδιαίτερες και ενδεχομένως διεστραμμένες ευαισθησίες τους για κατηγορίες ανθρώπων που βαπτίζονται «μειονότητες», ούτε στις εισαγόμενες ιδεοληψίες πάσης φύσεως και κατευθύνσεως, αλλά στον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ των Ελλήνων. Αυτόν που χάλκευσε η Ιστορική Παράδοση όλου του λαού μας διά μέσου των αιώνων. Όχι τον ψευδοπατριωτισμό των όποιων τυχόν ενδοτικών αρχηγών και των προδοτών, αλλά τον αρχαιοελληνικό και ρωμαίϊκο πατριωτισμό των πάντα αγωνιζομένων για την ελευθερία Ελλήνων.  Όχι κάποιον διεθνιστικό ή υπερεθνικό (ευρωπαϊκο-κεντρικό κ.λ.π.) «πατριωτισμό», ούτε κάποιον υποκριτικό «πατριωτισμό» δοσιλόγων, αλλά τον αγνό αυτοθυσιαστικό πατριωτισμό όσων αγωνίσθηκαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία», όπως ανεξίτηλα συνόψισε τον πατριωτισμό μα
ορίζοντάς τον ο Κολοκοτρώνης.

Με αυτόν λοιπόν τον πατριωτισμό, οι Έλληνες όλοι μαζί, ή και ένας έκαστος,  και δικαιούνται αλλά και υποχρεούνται να αντιστέκονται με ΚΑΘΕ μέσο εναντίον «οιουδήποτε επιχειρούντος την βιαία κατάλυσιν» του Συντάγματος.


Και τίθεται από πολλούς το δίλημμα: Όταν επιχειρείται η κατάλυση του Συντάγματος αλλά όχι με βίαια μέσα, τότε τί;  Τότε έχουν εφαρμογή όσα ελέχθησαν προηγουμένως για τις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος. Επισημαίνουμε ότι τότε, δεν επιτρέπεται η δια παντός μέσου αντίσταση, όπως στην περίπτωση επιχειρήσεως βιαίας καταλύσεως του Συντάγμοτος, αλλά επιτρέπεται η αντίσταση με μέσα αμύνης ή καταστάσεως ανάγκης, ανάλογα προς την επιβουλή και προς την δολιότητα ή την πίεση αυτής. Τούτο, κατ’ αρχήν διά της νομίμου οδού,  εν ανάγκη δε ακόμη και τύποις παράνομα. Πάντως δε, με μέσα κατά το δυνατόν πρόσφορα και λυσιτελή, με μέσα σεβόμενα κατά το δυνατόν τις συνταγματικές αξίες.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η κλιμάκωση της συνταγματικώς επιτρεπτής αντιστάσεως των Ελλήνων κατά το άρ. 120 του Συντάγματος, θεμελιώνει μία επικουρική συνταγματική νομιμότητα, σημασιοδοτημένη και οριοθετημένη από το ίδιο το Σύνταγμα, και ληπτέα υπ’όψη από τα δικαστήρια και όλα τα λοιπά όργανα, δημόσια ή ιδιωτικού δικαίου, του Ελληνικού κράτους.

Έτσι, ακόμη και υπό συνθήκες άνωθεν ουσιαστικής και έμμεσης καταστρατηγήσεως του Συντάγματος, ή άνωθεν προσπαθείας καταργήσεως της λειτουργίας αυτού βιαίως ή εκ πλαγίου, είναι νομικώς δυνατή η επαναφορά της όλης συνταγματικής νομιμότητας, διά της αντιστάσεως εκ μέρους των λοιπών δημοσίων οργάνων αλλά και των πολιτών. Την αντίσταση αυτή το Σύνταγμα την θέλει ακόμη και δυναμική, με άμεση δικαστική κατοχύρωση, και εφ’ όσον είναι δυνατόν άνευ βίας.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος…

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την κινητοποίηση του ελληνικού λαού.
Σιγά-σιγά και έχοντας στα χέρια τους όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα (χρήμα, υποσχέσεις, εκφοβισμό, φορολογική τρομοκρατία, ψυχολογικό και οικονομικό εκβιασμό), οι πολιτικοί και οι πολιτικές του συστήματος κλείνουν όλες τις διόδους, καθιστούν αδιέξοδο κάθε λογικό, δημοκρατικό και ήπιο τρόπο διαφυγής απ’ την κρίση!


     Εξασκώντας όλο και μεγαλύτερη κυβερνητική και προπαγανδιστική βία θέλουν να οδηγήσουν τον λαό είτε στην πλήρη απονεύρωση, αποχαύνωση και παθητικοποίηση,είτε στην σπασμωδική και λιγότερο ήρεμη αντίδραση.


     Λέγοντας κυβερνητική βία δεν εννοούμε βεβαίως μόνον την βίαιη καταστολή, που έτσι κι αλλοιώς έχει γίνει κανόνας, αλλά και το έντεχνο ”σπρώξιμο” του κόσμου προς την ”παρανομία” και  την αθλιότητα.

Γιατί, τί άλλο κάνουν αυξάνοντας συνεχώς, παράλογα και με εγκληματική εφευρετικότητα τους φόρους, και τα οικονομικά βάρη των πολιτών προς το δημόσιο, ΠΑΡΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΟΡΔΕΣ  ”ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ” ΛΟΓΩ ΧΡΕΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, οι οποίοι κάποια στιγμή νομοτελειακά θα υποστούν τον εκφοβισμό και τον εκβιασμό της στέρησης της ελευθερίας τους, με λύτρα την αφωνία και την μη-αντίδραση στηνκαταλήστευση του κρατικού-δημόσιου πλούτου;

     (Ήδη σήμερα προαναγγέλλεται, σε μιά νέα επίδειξη ιταμότητας και αισχρότητας του οικονομικού επιτελείου, νέος φόρος ”προσόψεως” στα ακίνητα!!!)


     Στο πεδίο της προπαγανδιστικής βίας, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.

Ξαφνικά επινοούν χίλιους δυό κινδύνους για το πολίτευμα! Ψάχνουν, αίφνης, γιααντιδημοκρατικά ”σταγονίδια” στις ένοπλες δυνάμεις!

Δεν διστάζουν ΕΜΜΕΣΩΣ ΑΛΛΑ ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ, να ανασύρουν από το παρελθόνδιλήμματα του τύπου: ”κυβέρνηση (δωσιλόγων) ή τανκς”!!!

Οι προβοκατόρες δρουν ανεξέλεγκτοι και καταστρέφουν την όποια ψύχραιμη πολιτική σκέψη και ανάλυση, με πράξεις (φαινομενικά) ακατανόητες, πλην απολύτωςμελετημένες και στοχευμένες..


      Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό, το μπαράζ των επιθέσεων που δέχεται ο χειμαζόμενος,βίαια φτωχοποιημένος και απελπισμένος λαός..

.
.
δεν έχει παρά έναν μόνον δρόμο διαφυγής:


     ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Τ’ ΑΥΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ..

ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΤΙ ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ..


     Και να απαιτήσει ανατροπή μνημονιακών πολιτικών και κυβερνήσεων, με ΚΑΘΟΛΙΚΗ, ΕΙΡΗΝΙΚΗ, ΣΥΝΕΧΗ κινητοποίηση, επ’ αόριστον..

..μέχρι τελικής νίκης και ανάκτησης της Εθνικής κυριαρχίας..

..ή μέχρι τελικής ήττας και πλήρους υποδούλωσης κράτους και πολιτών..

Όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί …


Όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί 
Πρώτον, το κράτος δεν είναι νόμιμο και ασκεί την εξουσία με το ληστρικό δίκαιο.
Δεύτερον, τα άμεσα και έμμεσα όργανα του κράτους καθώς και οι πράξεις τους είναι ανυπόστατες και δεν δεσμεύουν κανέναν.
Τρίτον, η άσκηση της εξουσίας με το ληστρικό δίκαιο διαταράσσει ή και καταργεί παντελώς την ιδιότητα του πολίτη.
Τέταρτον, οι πολίτες μπορούν να ζητήσουν δικαστική προστασία για να παύσει η διατάραξη της ιδιότητας του πολίτη και η υποβάθμιση της προσωπικότητός τους.
Πέμπτον, τα δικαστήρια, ακόμα και όταν δεν λειτουργεί η δημοκρατία πρέπει να προστατεύουν τους πολίτες από τις αυθαίρετες πράξεις της εξουσίας. 
Έκτον, δεδομένου ότι η μη λειτουργία της δημοκρατίας είναι γνωστή σε όλους, ο πολίτης που καταφεύγει στα δικαστήρια , για να τον προστατεύσουν από τις αυθαίρετες και παράνομες πράξεις του κράτους, δεν έχει χρεία αποδείξεων . Ο ισχυρισμός του ότι προσβάλλεται η ιδιότητα του πολίτη και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτήν είναι γνωστός σε όλους και δε χρειάζεται άλλη απόδειξη. 
Συμπέρασμα: Όταν η δημοκρατία δε λειτουργεί οι πολίτες μπορούν να καταφύγουν στη δικαιοσύνη και να ζητήσουν 
1) να αναγνωριστεί η διατάραξη ή η ολοσχερής κατάργηση της ιδιότητος του πολίτη εκ μέρους του κράτους, 
2) να υποχρεωθεί το κράτος και τα όργανά του να παύσουν κάθε μελλοντική διατάραξη της ιδιότητος του πολίτη και 3) να υποχρεωθούν οι υπαίτιοι της διατάραξης της ιδιότητος του πολίτη και της υποβάθμισης της προσωπικότητος σε ανάλογη αποζημίωση. 
Όταν η δημοκρατία δε λειτουργεί ο δικαστής πρέπει να κάμψει την εξουσία που παρακωλύει τη λειτουργία της δημοκρατίας.
Όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί πρέπει να πάψει η υποταγή των πολιτών στους ιδιώτες που αυθαίρετα ασκούν την εξουσία.
Όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί μόνο η αποκατάστασή της πρέπει να ζητηθεί. Η να επιβληθεί. 
Η δημοκρατία έχει τους τρόπους να φυλάξει τον εαυτό της, αρκεί να κινητοποιήσουν τους αμυντικούς μηχανισμούς της εκείνοι που θέλουν και μπορούν να το κάνουν. Η προσφυγή στη βία είναι περιττή και είναι εναντίον των λαών. Όσο δεν ακολουθούμε την ειρηνικό οδό η συνείδησή μας εξεγείρεται. Θα λογοδοτήσουμε για την παθητικότητά μας.

Με υλικό από  Μ.Ε.Λ. (Μόσχος Εμμανουήλ Λαγκουβάρδος )Όταν η δημοκρατία δε λειτουργεί
http://justiceforgreece.wordpress.com/2013/04/04/όταν-η-δημοκρατία-δε-λειτουργεί-η-δικ/
ΣΧΟΛΙΟ:
Επειδή η δημοκρατία  δεν λειτουργεί εδώ και καιρό, τώρα πια δεν λειτουργεί ούτε η δικαιοσύνη … 
22.02.2010 – 18.01.2013: Οι νομικές κινήσεις των πολιτών και η αδράνεια της δικαιοσύνης …
ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ: ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ και ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Το πρόβλημα όμως είναι ότι σιγά σιγά άρχισε να μην λειτουργεί σωστά ούτε η κοινωνία. Από ότι φαίνεται οι πολίτες εξαφανίστηκαν και “ενεργοί” έμειναν μόνο οι δούλοι που αντί να απαιτούν ή να επιβάλουν την δημοκρατία και το κράτος δικαίου που αυτή εμπεριέχει, περιμένουν να τους σώσει κάποιος, αυτοκτονούν ή μεταναστεύουν  για να είναι δούλοι αλλού …
ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΖΗΤΙΑΝΕΥΕΙΣ ΚΥΡΙΕ. ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ !
Αν την αξίζεις. Αν όχι
 ζητιανος και δούλος θα μένεις για πάντα … 

Αυτός που σου πήρε όλα τα δικαιώματα δεν πρόκειται να σου τα δώσει πίσω αν δεν τον αναγκάζεις. Και την λεηλασία της χώρας σου δεν θα την σταματήσει αν δεν τον σταματάς εσύ. Απλά πράγματα. Δική σου χώρα, δική σου κοινωνία, δική σου ευθύνη.
ΣΧΕΤΙΚΑ:
Περί την ενεργοποίηση του άρθρου 120 του Συντάγματος
ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ;;;
Βουλευτικές Εκλογές 2012: Έγκυρες ή Άκυρες; ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ! Άλλη μια πτυχή του θέματος εδώ
Ξεχάστε τους “σωτήρες” !
ΜΑΘΕ
Πολίτευμα
Η γνώση είναι δύναμη . Μάθε ή συνέχισε έτσι …

ή έτσι 

ή έτσι 

ή τέλος πάντων κάνε ότι έκανες μέχρι τώρα και περίμενε να αλλάξουν τα πράγματα ….