Category Archives: ΛΥΓΕΡΟΣ

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕ ΤΟ ΚΕΝΟ

kommatokratiaΑμφισβήτησε το κενό που βλέπεις σε κάθε ακέφαλη υπηρεσία ή επιτροπή. Μην περιμένεις την καταστροφή για να αποδεχτείς ότι ήταν ανίκανες να πάρουν μια σωστή απόφαση. Μην δέχεσαι να καθορίζουν τη ζωή σου κομματόσκυλα που δεν έχουν ιδέα για το τι πρέπει να κάνουν εκεί όπου χώθηκαν με το μέσο τους.

Δεν υπάρχει λόγος να μην τους ξεμπροστιάσεις. Διότι εκμεταλλεύονται την αδράνεια των ατόμων που θεωρούν ότι δεν αξίζει να τους βγάλουν από τη θέση τους, επειδή ακολουθούν τη γραμμή του κόμματος. Διότι το συγκεκριμένο εκτός από σταλινικά αντανακλαστικά, δεν έχει καμιά γραμμή κι αν αυτή υπήρχε θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ένας φαύλος κύκλος.

Μην ντρέπεσαι να κατηγορήσεις όλους όσους εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να παραμείνουν……..

Read the rest of this entry

Advertisements

O Τσίπρας και η σταδιακή εφαρμογή των μέτρων

Σταύρος Λυγερός

Παρά τις σκληρές διαπραγματεύσεις, οι δανειστές αναμένεται να τα βρουν μεταξύ τους και σύμφωνα με κοινοτική πηγή να καταλήξουν σε σταδιακή εφαρμογή των όποιων μέτρων. Η λύση αυτή προσφέρει διέξοδο στον Τσίπρα και ταυτοχρόνως δίνει μια δικαιολογία στο ΔΝΤ να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα
Οι διαβουλεύσεις στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ αναμένεται να καθορίσουν τον τρόπο με τον οποίο θα πορευτούν εφεξής η Ευρωζώνη και το Ταμείο στο ελληνικό μέτωπο.
Μετά και τη διαρροή της συνομιλίας Τόμσεν – Βελκουλέσκου, οι αντιθέσεις στους κόλπους των δανειστών έχουν τεθεί ανοιχτά πια στο τραπέζι. Η Λαγκάρντ υποχρεώθηκε να δηλώσει δημοσίως ότι το ΔΝΤ επιδιώκει αλλαγή των όρων της συμφωνίας του Ιουλίου 2015 με το επιχείρημα ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν.
Επίσημη αλλαγή των όρων, όμως, μπορεί να προκύψει από αναθεώρηση του 3ου μνημονίου. Απαιτούνται, δηλαδή, ……………

Read the rest of this entry

Ο μουτζούρης στην Ελλάδα.

null
Του Σταύρου Λυγερού
Ο προαναγγελθείς από αρκετούς εφιάλτης είναι πλέον πραγματικότητα. Ενώ οι εισροές από την Τουρκία συνεχίζονται αμείωτες (με διακυμάνσεις που εξαρτώνται από τις καιρικές συνθήκες κι όχι από παρέμβαση των τουρκικών αρχών) το συνοριακό πέρασμα της Ειδομένης ουσιαστικά έχει κλείσει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδων πρόσφυγες-μετανάστες με

τα γνωστά δραματικά αποτελέσματα.

Οι αρχές της ΠΓΔΜ αφήνουν να περνάνε μόνο πρόσφυγες από τη Συρία και το Ιράκ και μάλιστα με το σταγονόμετρο. Σε εφαρμογή των αποφάσεων της συνόδου που συγκάλεσε …………

Read the rest of this entry

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία
του Σταύρου Λυγερού
Παρά τις προσπάθειες του Τσίπρα να ανοίξει μια θετική διέξοδο στις σχέσεις της Αθήνας με την Ευρωζώνη, το ευρωιερατείο συνεχίζει να προκαλεί ελεγχόμενη ασφυξία στην ελληνική οικονομία. Από τον περασμένο Αύγουστο που πήρε την τελευταία δόση, η Ελλάδα τρώει τις σάρκες της για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις συνολικού ύψους περίπου 6,5 δισ. ευρώ.
Προφανώς αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι υπουργοί Νίκος Βούτσης και Πάνος Σκουρλέτης προειδοποίησαν ότι, αν δεν επιτευχθεί εγκαίρως συμφωνία ώστε να εκταμιευτεί έστω και μέρος της δόσης, η Αθήνα δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Αν και οι ………

Read the rest of this entry

Ρήξη ή συμβιβασμός; Το αναπάντητο ερώτημα.

Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί ο Σαμαράς να μην καταθέτει τα όπλα και να χαρακτηρίζει «ατύχημα για τη χώρα» την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι πάντες σχεδόν εντός και εκτός Ελλάδας προεξοφλούν ότι την επομένη των εκλογών το κόμμα του Τσίπρα θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση. 

Τα αφεντικά της Ευρώπης έρχονται αντιμέτωπα με τα αποτελέσματα του πειράματος που εδώ και πέντε χρόνια διεξάγουν στην Ελλάδα. 


Το πρόβλημα με τέτοιου είδους πειράματα κοινωνικής μηχανικής είναι ότι…………
Read the rest of this entry

Η «καυτή πατάτα» στον Τσίπρα.

Του Σταύρου Λυγερού
Η επίσπευση της ημερομηνίας έναρξης των ψηφοφοριών για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας μπορεί να μην απαντά στο ερώτημα εάν θα στηθούν κάλπες, αλλά οπωσδήποτε ξεκαθαρίζει το τοπίο. 
Η κυβέρνηση Σαμαρά είχε αποφασίσει να δρομολογήσει τη σχετική διαδικασία προς τα τέλη Ιανουαρίου. Υποχρεώθηκε, όμως, να…………

Read the rest of this entry

Ο Σταύρος Λυγερός και το Κατάστιχο της Ήττας του Ερντογάν

Γράφει ο Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

Κύριοι Βουλευτές,

Με τις προτάσεις του βιβλίου του (συνημμένο), ο Σταύρος Λυγερός,  νυν του «συγκροτήματος» του «αντιμνημονιακού» κ. Χατζηνικολάου,  συντονισμένες τυχαίως με τα επιδιωκόμενα των τούρκων, δίνει επιεικώς αφελώς, την  Κύπρο στους τούρκους.

Είναι βέβαια ντροπή  ένας Έλληνας δημοσιογράφος, θεωρούμενος έγκριτος να ……….. Read the rest of this entry

Η Ελλάδα εισέρχεται σε φάση πολιτικού μετεωρισμού

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός 
Η ευστάθεια της κυβέρνησης Σαμαρά και ευρύτερα η δυναμική των πολιτικών εξελίξεων ήταν συνάρτηση δύο παραγόντων. Ο πρώτος ήταν η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ. Ο δεύτερος ήταν από το ποσοστό της Ελιάς. Εάν η διαφορά ήταν μικρότερη των τριών μονάδων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε καταγάγει εκλογική νίκη, αλλά θα είχε υποστεί πολιτική ήττα. Γιατί αυτό;
Επειδή η χαλαρότητα της ευρωψήφου ευνοεί την εκλογική έκφραση της κοινωνικής οργής. Είναι κοινό μυστικό, άλλωστε, πως στις εθνικές εκλογές οι εγχώριες άρχουσες ελίτ, το μιντιακό σύστημα και βεβαίως το ευρωιερατείο θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να εκβιάσουν τους ψηφοφόρους, ώστε να αποτρέψουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Τελικώς, η διαφορά είναι σχεδόν τέσσερις μονάδες. Πρόκειται για μία καθαρή εκλογική νίκη που, ωστόσο, δεν επαρκεί για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση και να οδηγήσει άμεσα σε εθνικές εκλογές. Δεν διαμορφώνει το σαρωτικό πλειοψηφικό ρεύμα που θα έκαμπτε τις πολλές και μεγάλες επιφυλάξεις και των κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα της Κουμουνδούρου να απεγκλωβίσει την κοινωνία από τα δεσμά του Μνημονίου και να ανατάξει την οικονομία. Με άλλα λόγια, ενώ εξασφαλίζει στο κόμμα του Τσίπρα το πολιτικό πλεονέκτημα, δεν προκαθορίζει και την έκβαση της μάχης για την εξουσία.
Όπως προαναφέραμε, η ευστάθεια της κυβέρνησης ήταν συνάρτηση και του ποσοστού της Ελιάς. Σε σύγκριση με το 2012, το ΠΑΣΟΚ έχασε έναν στους τρεις ψηφοφόρους του. Παρόλα αυτά, ο Βενιζέλος θριαμβολογεί! Ο λόγος είναι ότι συγκρίνει το ποσοστό του με αυτά που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις κι όχι με το ποσοστό του 2012. Το ενδιαφέρον είναι ότι με τον ίδιο παράδοξο τρόπο αξιολογεί το αποτέλεσμα και το μιντιακό σύστημα.
Η αλήθεια είναι ότι η Ελιά υπέστη βαρύτατη ήττα, αλλά όχι την πανωλεθρία που προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις. Το αποτέλεσμα, πάντως, απέτρεψε προς το παρόν τη διολίσθηση του ΠΑΣΟΚ σε υπαρξιακή κρίση, η οποία με τη σειρά της θα τροφοδοτούσε διαλυτικές τάσεις. Προφανώς, το εκβιαστικό δίλημμα που προεκλογικά είχε θέσει ο Βενιζέλος εμπόδισε διαρροές κυρίως προς τη ΝΔ και δευτερευόντως προς το Ποτάμι. Όπως και να έχουν τα πράγματα, ούτε από αυτό τον λόγο θα αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση Σαμαρά.
Το εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφει με καθαρότητα τη βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος να τερματίσει τις πολιτικές του Μνημονίου. Από την άλλη πλευρά, όμως, οι ψηφοφόροι δεν έδωσαν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης την εκλογική δύναμη που θα του επέτρεπε να θέσει την Ελλάδα σε άλλη τροχιά. Έχει κρίσιμη σημασία να υπογραμμισθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απέναντί του μόνο τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Απέναντί του έχει το ευρωιερατείο και βεβαίως τις εγχώριες άρχουσες ελίτ που ελέγχουν το μιντιακό σύστημα. Με άλλα λόγια, έχει απέναντί του στο εσωτερικό σύσσωμο το κατεστημένο και στο εξωτερικό τα αφεντικά της Ευρωζώνης, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν αποφασιστικά τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία.
Για να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά σ’ αυτό το πανίσχυρο μπλοκ δυνάμεων, μία μελλοντική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει τουλάχιστον να στηρίζεται σε ευρύτατη λαϊκή πλειοψηφία. Στον κορμό αυτών που συνειδητοποιούν ότι το Μνημόνιο καταστρέφει την οικονομία και την κοινωνία. Αυτή η κατηγορία των ψηφοφόρων, όμως, εκφράζεται κομματικά κατά τρόπο που απαγορεύει την πολιτική άθροιση. Το 9,3% της Χρυσής Αυγής και το 6% του ΚΚΕ έχει την ίδια αρνητική θέση έναντι του Μνημονίου, αλλά για τους γνωστούς λόγους δεν μπορεί να αθροισθεί πολιτικά με το 26,6% του ΣΥΡΙΖΑ. Προβληματική εμφανίζεται και η άθροιση με το 3,5% των ΑΝΕΛ. Αντιθέτως, το 22,7% της ΝΔ ήδη αθροίζεται κυβερνητικά με το 8% της Ελιάς, ενώ ως εφεδρεία μπορεί να λειτουργήσει και το Ποτάμι με το 6,6%.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε μία φάση πολιτικού μετεωρισμού. Η «παράταξη του Μνημονίου» μπορεί να έχασε σημαντικό εκλογικό έδαφος και να είναι καθαρή μειοψηφία στο εκλογικό σώμα, αλλά δεν έχει απέναντί της ένα πλειοψηφικό αντιπολιτευτικό μέτωπο. Αυτό της επιτρέπει όχι μόνο να επιβιώσει ως κυβέρνηση τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο, αλλά και να ελιχθεί εν όψει της μάχης για την εξουσία. Είναι δεδομένο, άλλωστε, ότι θα ενεργοποιήσει όλα τα μη θεσμικά αλλά ισχυρότατα ερείσματά της και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να καλλιεργήσει τον φόβο στην κοινωνία με σκοπό να κάμψει τις αντιστάσεις της. Το μόνο σίγουρο, λοιπόν, είναι ότι εισερχόμαστε σε περίοδο έντονων πολιτικών αναταράξεων.

Οι σκέψεις ενός αναποφάσιστου συνεχίζονται…

Σας έγραφα χθες για το δίλημμά μουενόψει των εκλογών: Να καταπιεστώ και να σκεφτώ με τη λογική ή να αφήσω ελεύθερο το θυμό μου ώστε να αλλάξει η κατάσταση και επιτέλους να στριμώξουμε κι εμείς, σα χώρα και σαν κοινωνία, τους δανειστές μας…
Ψαχουλεύοντας,μέσα στα νεύρα μου,έπεσα πάνω στα «Επίκαιρα» και δίαβασα (και ξαναδιάβασα…) ένα πρόσφατο άρθρο. Είχε θέμα τον αποκλεισμό της Ρομά Σαμπιχά από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και κατέληγε σε ένα συμπέρασμα που δεν είχα σκεφτείκαν μέχρι τώρα:
«Το πρόβλημα είναι ο Τσίπρας. Η υπόθεση Σαμπιχά δεν είναι τυπική υπόθεση εσωκομματικών αντιθέσεων. Ούτε μόνο ζήτημα ωμής παραβίασης των εσωκομματικών δημοκρατικών διαδικασιών. Είναι πρωτίστως ζήτημα εθνικής ευθύνης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και επίδοξου πρωθυπουργού. Με τη στάση του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα επικίνδυνο μήνυμα για την ικανότητά του να αντιστέκεται στις πιέσεις. Όταν υποκύπτει στις εκβιαστικές πιέσεις που εκπορεύθηκαν από το τουρκικό προξενείο, ηχούν σαν ανέκδοτο οι διαβεβαιώσεις του ότι θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους εκβιασμούς της Μέρκελ και του ευρωιερατείου».
Κοίταξα ποιος υπογράφει το άρθρο κι έμεινα… Ο πιο αντιμνημονιακός, ίσως, αλλά και ο πιο ντόμπρος δημοσιογράφος. Ο Σταύρος Λυγερός!
Παραμένω αναποφάσιστος…

Η κυβέρνηση Σαμαρά αντιμέτωπη με την κατάρρευση

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός  
Όλα δείχνουν ότι η ΝΔ θα πάει στις ευρωεκλογές έχοντας πάνω από το κεφάλι της τον πέλεκυ νέων αποκαλύψεων για τις σχέσεις της με τη Χρυσή Αυγή και όχι μόνο…
Οι απαντήσεις του Μπαλτάκου στις σχετικές ερωτήσεις του Χατζηνικολάου δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η υπόθεση θα έχει συνέχεια.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Μαξίμου να την κλείσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα, το μείζονος σημασίας αυτό ζήτημα δεν πρόκειται να εκτοπισθεί από την πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.
Η κυβέρνηση, με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ, προβάλει δύο ισχυρισμούς. 
Ο πρώτος είναι ότι ο Μπαλτάκος δεν ήταν στον πυρήνα της εξουσίας, αλλά ένας νομικός που απλώς έλεγχε τα νομοσχέδια! Και ο πιο άπειρος πολιτικός και κοινοβουλευτικός συντάκτης, όμως, γνωρίζει ότι ο μέχρι πρότινος γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου δεν ήταν μόνο ένας από τους δύο-τρεις παλαιότερους και στενότερους συνεργάτες του Σαμαρά, αλλά και ότι στην πράξη ασκούσε πολύ ευρύτερες αρμοδιότητες απ’ όσες προβλέπει το συγκεκριμένο αξίωμα.
Ο δεύτερος ισχυρισμός είναι ότι ο Μπαλτάκος έκανε επαφές με τη Χρυσή Αυγή αποκλειστικά με δική του πρωτοβουλία και σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου, η μόνη ευθύνη που μπορεί να έχει ο πρωθυπουργός είναι ότι είχε για δεκαετίες δίπλα του λάθος άνθρωπο. Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Υπενθυμίζουμε ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα ανέχονταν τις εμφανείς παράνομες πράξεις και δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής. Σχεδόν έκλειναν τα μάτια σ’ αυτά που σήμερα υπερπροβάλουν.
Υπενθυμίζουμε ακόμα ότι η Δικαιοσύνη ακολουθούσε τις αργόσυρτες διαδικασίες που στην πράξη ισοδυναμούν με ατιμωρησία. Έβαλε φτερά στα πόδια της μόνο όταν η κυβέρνηση άλλαξε γραμμή.
Τρεις ήταν οι αιτίες της στροφής 180 μοιρών: 
· Πρώτον, το σοκ που προκάλεσε στην κοινή γνώμη η δολοφονία του Φύσσα.
· Δεύτερον οι ισχυρές παρασκηνιακές πιέσεις που η κυβέρνηση δεχόταν από το εξωτερικό. Τις έχει επιβεβαιώσει όχι μόνο ο Μπαλτάκος, αλλά και ο Ρουπακιώτης.
· Τρίτον, η απροθυμία του Μιχαλολιάκου να παίξει τον ρόλο που είχαν ετοιμάσει για το κόμμα του. Είναι κοινό μυστικό ότι το πρωθυπουργικό επιτελείο και κύκλοι των αρχουσών ελίτ ερωτοτροπούσαν με την ιδέα να χρησιμοποιήσουν τη Χρυσή Αυγή όχι μόνο σαν πολιτικό και διπλωματικό δεκανίκι της ΝΔ, αλλά και ως δύναμη εξισορρόπησης του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με εμφυλιοπολεμικούς όρους. Η θεωρία των δύο άκρων, που τόσο επίμονα και συστηματικά καλλιεργούσε το Μαξίμου, αντανακλούσε αυτή την πρόθεση και βεβαίως προϋπέθετε ότι η Χρυσή Αυγή θα είναι ισχυρή και προκλητική.
Η στροφή του Σαμαρά συνοδευόταν και από την εκτίμησή του ότι οι δικαστικές διώξεις και η ηθική καταρράκωσή του νεοναζιστικού κόμματος θα συρρίκνωναν την εκλογική επιρροή του. Προσδοκούσαν ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι του θα επέστρεφαν στη ΝΔ. Οι δημοσκοπήσεις, όμως, διαψεύδουν αυτή την προσδοκία. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο Μπαλτάκος, που λόγω και ιδεολογικής συγγένειας είχε αναλάβει τις επαφές και την πολιτική συνεννόηση με τη Χρυσή Αυγή, όχι μόνο διαφώνησε με τη στροφή, αλλά και ένοιωσε εκτεθειμένος. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από την αποκαλυφθείσα συνομιλία του με τον Κασιδιάρη.
Το προβαλλόμενο επιχείρημα ότι η πολιτική ζωή δεν πρέπει να μετατραπεί σε όμηρο νεοναζιστών είναι γενικά σωστό, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιείται σαν μηχανισμός συγκάλυψης, για να εξουδετερώσει εκ των προτέρων νέες αποκαλύψεις και τις όποιες πολιτικές επιπτώσεις τους. Αναμφισβήτητα, η Χρυσή Αυγή έχει τους δικούς της λόγους να εκθέτει κυβερνητικά στελέχη, αλλά είναι αδιανόητο να κλείνουμε τα αυτιά στις όποιες αποκαλύψεις μόνο και μόνο επειδή τις κάνουν νεοναζιστές. Ανάξια σχολιασμού είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει όσους ασκούν κριτική στους χειρισμούς της σαν υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής! Ο προπαγανδιστικός αυτός ελιγμός μπορεί να υπερπροβάλλεται και να αναπαράγεται από το κατεστημένο μιντιακό σύστημα, αλλά δεν παύει να είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικός, να βρωμάει ολοκληρωτισμό.  
Τέλος, όπως έδειξε και η κίνησή του για τους συμψηφισμούς οφειλών ΦΠΑ, ο πρωθυπουργός επιχειρεί απεγνωσμένα με διάφορες κινήσεις να αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Όλα δείχνουν, όμως, ότι δεν θα τα καταφέρει παρότι έχει στο πλευρό του το σύνολο των αρχουσών ελίτ. Φαίνεται ότι το κόμμα του Μιχαλολιάκου διαθέτει και άλλους επικοινωνιακούς άσσους στο μανίκι.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα, οι ευρωεκλογές θα διεξαχθούν στο πολιτικό κλίμα που θα δημιουργεί η προαναγγελθείσα δημοσιοποίηση νέων αποκαλυπτικών συνομιλιών, οι οποίες αναμένεται να οξύνουν το ηθικό, πολιτικό και θεσμικό πρόβλημα που έχει ανακύψει.
“Επίκαιρα”

Το ορόσημο των ευρωεκλογών.




Του Σταύρου Λυγερού
Οι κυβερνώντες δεν έχουν αναστολές, αλλά τα περιθώριά τους θα στενέψουν εάν, όπως διαφαίνεται, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι οδυνηρό γι’ αυτούς. Από θεσμικής απόψεως, δεν έχει επίπτωση στη βιωσιμότητα της κυβέρνησης. Από πολιτικής απόψεως, όμως, πιθανότατα να αποδειχθεί καθοριστικής σημασίας.

Ακόμα κι αν η Ν.Δ. κρατήσει δυνάμεις, το διαφαινόμενο εκλογικό ναυάγιο…

της «Ελιάς» θα δρομολογήσει διαλυτικές τάσεις στο ΠΑΣΟΚ που είναι ο αδύνατος κρίκος του κυβερνητικού συνασπισμού. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα καταστεί πολύ εύθραυστη. Δεν αποκλείεται και να χαθεί.

Η προοπτική αυτή ώθησε ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες να εισηγηθούν παραλλήλως με τις ευρωκάλπες να στηθούν και εθνικές κάλπες. Το βασικό επιχείρημά τους ήταν ότι με τον τρόπο αυτό θα δοθεί η δυνατότητα στη διάχυτη και έντονη λαϊκή οργή να διοχετευθεί στην ευρωκάλπη. Αντιθέτως, στην εθνική κάλπη θα εκφρασθεί ο φόβος των εύπορων στρωμάτων για τις συνέπειες μιας ρήξης με το ευρωιερατείο. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο. Το σενάριο, όμως, δεν φαίνεται να υιοθετείται, επειδή ούτε μ’ αυτό τον τρόπο η Ν.Δ. έχει ελπίδες να παραμείνει στην πρώτη θέση.

Η προοπτική νίκης του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί έκδηλη ανησυχία στο ευρωιερατείο. Εξ ου και η φιλολογία για είσοδο της Ελλάδας σε φάση πολιτικής αστάθειας. Εάν συμβεί, ο κόμπος θα έρθει στο χτένι. Κύκλοι των αρχουσών ελίτ ελπίζουν ότι ο Τσίπρας, πιεζόμενος ασφυκτικά, θα προσαρμοσθεί στο μνημονιακό πλαίσιο. Για να διευκολύνουν, μάλιστα, τη στροφή του, υπάρχει και το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. χωρίς Σαμαρά.

Ο τρόπος που σκοπεύουν να πειθαναγκάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι δοκιμασμένος: το ευρωιερατείο θα τον απειλήσει με πρόκληση πτώχευσης και χάους, αφήνοντάς του σαν διέξοδο την κυβερνητική συνεργασία με τη Ν.Δ. Και βεβαίως, τα κατεστημένα ΜΜΕ θα βομβαρδίσουν την κοινωνία με νέα εκδοχή του έργου «για σωτηρία της χώρας».

Θεωρούν ότι ο σχηματισμός μιας τέτοιας κυβέρνησης είναι το αποτελεσματικότερο όχημα για την ιδεολογικοπολιτική «εξημέρωση» του ΣΥΡΙΖΑ και την έμμεση ρυμούλκησή του σε μνημονιακές πολιτικές, έστω κι αν αυτό δεν πρόκειται να λεχθεί ποτέ έτσι. Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό, όμως, είναι μάλλον αμελητέες. Αντιθέτως, είναι πολλές οι πιθανότητες να προκληθεί ρήξη με το ευρωιερατείο, λόγω του χάσματος που χωρίζει τις δύο πλευρές.


Πηγή:  real.gr

Οι διπλές κάλπες του Μαίου και ο ΣΥΡΙΖΑ


Τσιπραςτου Σταύρου Λυγερού
Στην Κουμουνδούρου πρέπει να κάνουν το σταυρό τους που αποφασίστηκε οι αυτοδιοικητικές εκλογές να συμπίπτουν χρονικά με τις ευρωεκλο­γές. Ο λόγος είναι ότι οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις πρώτες αναμένεται να εί­ναι σαφώς κατώτερες του ποσοστού που θα αποσπάσει στις δεύτερες. Το πολιτικό μήνυ­μα των δημοτικών και περιφερειακών εκλο­γών είναι από τη φύση του δυσανάγνωστο.
Οι τοπικές αντιθέσεις, τα τοπικά δίκτυα επιρροής, ο αποφασιστικός ρόλος των προσώπων και τα αυτοδιοικητικά κριτήρια λειτουργούν σαν παραμορφωτικός φακός που δυσκολεύει την εξαγωγή συμπερασμάτων για το συσχε­τισμό των κομματικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο. Από την άλλη πλευρά όμως είναι παράδοση να εξάγονται πολιτικά συμπερά­σματα κυρίως από τις εκλογές για τον έλεγ­χο των δεκατριών περιφερειών και των μεγά­λων δήμων, με πρώτο το Δήμο Αθηναίων.
Εάν οι εκλογικές επιδόσεις των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ στους δήμους και στις περιφέ­ρειες συγκριθούν με τις αντίστοιχες του το 2010, αναμφίβολα θα καταγραφεί κατακόρυφη άνοδος. Στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές η κρίση είχε χτυπήσει την πόρτα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά δεν είχε ακόμα δείξει τα δόντια της. Αφενός λόγω πολιτικής αδρανείας, αφετέρου λόγω της ελπίδας ότι «μπόρα είναι και θα περάσει», οι κάλπες αναπαρήγαγαν σε γενικές γραμμές το δίπολο ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας και οι επιδόσεις του στις αυτοδιοικητικές εκλογές αντίστοιχες.
Από το φθινόπωρο του 2010 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια ήταν αναπόφευκτο να επηρεάσουν καθοριστικά και τις πολιτικές ισορροπίες. Οι εθνικές εκλογές του 2012 κατέγραψαν τη δυναμική ανατροπής του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από τότε αξιωματική αντιπολί­τευση. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα έχει παγιώσει το δημοσκοπικό προβάδισμά του, γεγονός που σημαίνει ότι πιθανότατα θα εί­ναι το επόμενο κυβερνών κόμμα.
Οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές λοιπόν, εκ των πραγμάτων θα συγκριθούν με τη σημερινή θέση του στο πολιτικό σκηνικό κι όχι με τις αντίστοιχες επιδόσεις του 2010. Από αυτή την άποψη, είναι πολιτική δοκιμασία, και θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, εάν δεν συνέπιπταν με τις ευ­ρωεκλογές. Κι αυτό επειδή αναπόφευκτα τις πολιτικές εντυπώσεις θα τις διαμορφώσει πρωτίστως το πανελλαδικό αποτέλεσμα της ευρωκάλπης. Εκεί, άλλωστε, θα διοχετευτεί η διάχυτη κοινωνική οργή και πολύ λιγότε­ρο στις αυτοδιοικητικές κάλπες.
Στηριζόμενοι κατά κανόνα σε προβεβλημέ­νους υποψηφίους, ορισμένοι εκ των οποίων έχουν να παρουσιάσουν και έργο, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους όσο το δυνατόν περισσότερες περιφέρειες και μεγάλους δήμους. Αντιθέτως, το κόμμα του Τσίπρα καλείται και στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να αποδείξει ότι είναι πράγματι κόμμα εξουσίας. Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012 και στις ευρωεκλογές του Μαΐου δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα καταγραφούν στις αυτοδιοικητικές. Ο λόγος είναι ότι δεν αντανακλούν την παραδοσιακή εκλογική βάση του, η ο­ποία αντιπροσωπεύει μονοψήφιο ποσοστό.
Το 2009 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 3%, εάν αφαιρέσουμε το ποσοστό της αποσχισθείσας ΔΗMAP. Το 2012 το ποσοστό του εκτινάχθηκε στο 27%, επειδή, υπό την πίεση της κρίσης κατέρρευσε το προηγούμενο δικομματικό σύστη­μα. Κεντροαριστεροί που δεν τους εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου, αλλά και κάποιοι κεντροδεξιοί κατέφυγαν μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικοί πρόσφυγες κι όχι επειδή ασπάστηκαν τις
ιδεολογικές αντιλήψεις του.
Η κατηγορία αυτή των ψηφοφόρων θα τον ψηφίσει και στις ευρωεκλογές για να εκφράσει την οργή της και για να απαλλαγεί πιο γρήγορα από την κυβέρνηση Σαμαρά και το Μνημόνιο. Στις εκλογές για περιφερειάρχες και κυρίως για δημάρχους όμως οι πολίτες έχουν την άνεση να ψηφίσουν με αυτοδιοικητικά κριτήρια. Η τάση μετατόπισης από τους στενά κομματικούς υποψηφίους προς σχε­τικά αυτόνομες προσωπικότητες, άλλωστε, είχε εκδηλωθεί και στις εκλογές του 2010. Οι Καμίνης και Μπουτάρης κέρδισαν αντιστοίχως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη πρωτί­στως επειδή ενσάρκωσαν την τάση αυτή.
Η αυτονόμηση των ψηφοφόρων στις αυτοδιοικητικές κάλπες αναμένεται να προσλάβει τον ερχόμενο Μάιο ακόμα μεγαλύτερες δια­στάσεις. Η Κουμουνδούρου υποτίμησε αυτή την τάση, παρότι (για τους προαναφερθέντες λόγους) στους νέους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ εντονότερη. Κατά κανόνα, επέλεξε κομματικά στελέχη για να διεκδικήσει τις περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους. Και όπου έδωσε το χρίσμα σε μη κομματικές υποψηφιότητες επέλεξε αμφιλεγόμενες προ­σωπικότητες, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα μικρό κόμμα διαμαρ­τυρίας που επιδιώκει να αυξήσει το ποσοστό του. Είναι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις και καλείται να το επιβεβαιώσει και στο επίπε­δο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εάν η συγκο­μιδή του σε περιφέρειες και μεγάλους δήμους δεν είναι αντίστοιχη της δημοσκοπικής πρω­τιάς του, δικαιολογημένα θα εκληφθεί ως ήττα. Ειδικά όταν η Κουμουνδούρου έχει ευθέως πολιτικοποιήσει τις αυτοδιοικητικές εκλογές
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα πήγαινε πολύ καλύτερα εάν είχε επιλέξει υποψηφίους με κριτήριο το γεγονός, πως το εκλογικό ρεύμα του αποτελείται κυρίως από κεντροαριστερούς εκλογι­κούς πρόσφυγες. Εάν, δηλαδή, είχε δώσει το χρίσμα σε προσωπικότητες υψηλού κύρους και ευρύτερης πολιτικής απήχησης που μπο­ρούν να εκφράσουν το γενικό αντιμνημονιακό αίσθημα αλλά και να ικανοποιήσουν τα αυτοδιοικητικά κριτήρια. Η Κουμουνδούρου όμως έδωσε το χρίσμα κυρίως σε δικά της στελέχη, επιβεβαιώνοντας τη διαπιστωμένη και σε άλλες περιπτώσεις τάση του κομματι­κού μηχανισμού να έχει τον έλεγχο.
Ο κομματικός μηχανισμός όμως εκφράζει ιδεολογικοπολιτικά μόνο την περιορισμένη παραδοσιακή εκλογική βάση κι όχι τους κε­ντροαριστερούς εκλογικούς πρόσφυγες που πολλαπλασίασαν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κομματικός μηχανισμός όχι μόνο δεν τους εκφράζει, αλλά συχνά βρίσκεται σε ιδεολο­γικοπολιτική διάσταση μαζί τους. Κι αυτό αποτελεί μια αντίφαση η οποία προκαλεί προβλήματα. Θα προκαλέσει, μάλιστα πολύ μεγαλύτερα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ βρεθεί στο τιμόνι της χώρας.
Επίκαιρα

Η επίσκεψη Γκάουκ και η «γερμανική Ευρώπη»




Γράφειο Σταύρος Λυγερός

ΑΝ ΚΑΙ ο προφανής σκοπός της επίσκεψης του Προέδρου Γκάουκ ήταν να εξωραΐσει την εικόνα της Γερμανίας στην ελληνική κοινή γνώμη, η επιχείρηση «δημοσίων σχέσεων» εν μέρει στράβωσε. Η επιλογή του Παπούλια να θέσει σαφώς και έντονα αφενός το ζήτημα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων, αφετέρου το ζήτημα της μονοδιάστατης λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο, μετατόπισε το κέντρο βάρους από τις εθιμοτυπικές ρητορείες και το παιχνίδι των εντυπώσεων στην ουσία των διμερών σχέσεων.

Μπορεί η κυβέρνηση Σαμαρά να έχει βάλει όλα τα αβγά της στο γερμανικό καλάθι και να αποφεύγει οτιδήποτε ενοχλεί τη Μέρκελ, αλλά το κλίμα στην ελληνική κοινωνία είναι τελείως διαφορετικό. Κι αυτό το κλίμα εν μέρει εξέφρασε ο Παπούλιας. Θα ήταν, άλλωστε, πολιτικό στίγμα γι’ αυτόν εάν δεν το έκανε.

Η τετραετής εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Μπορεί τη «βρόμικη δουλειά» να τη διεκπεραιώνει η τρόικα, αλλά είναι κοινό μυστικό πως αποφασιστικό ρόλο στους κόλπους του ευρωιερατείου παίζει το Βερολίνο.

Η μονοδιάστατη λιτότητα, ωστόσο, δεν είναι αποκλειστικά γερμανική ατζέντα. Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι ακόμα και στις πληττόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ο κορμός των αρχουσών ελίτ ταυτίζεται με αυτή την πολιτική. Ο λόγος είναι ότι αντανακλά την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος να μεταθέσει το κόστος της κρίσης στις μικρομεσαίες κοινωνικές τάξεις. Η συνταγή, άλλωστε, δεν προορίζεται μόνο για τις κοινωνίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Σε πιο χαλαρή μορφή προορίζεται και για τις κοινωνίες του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Το ευρώ δεν οργανώνει μόνο τα γερμανικά εξαγωγικά συμφέροντα. Οργανώνει και τα ευρύτερα συμφέροντα των ευρωπαϊκών τραπεζών. Οι οργανικοί δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί και παγιωθεί όλα αυτά τα χρόνια στο πλαίσιο της ευρωζώνης έχουν δέσει στενά μεταξύ τους τις άρχουσες ελίτ των χωρών-μελών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να δουν τον εαυτό τους εκτός αυτού του πλαισίου. Κι τούτο παρότι η ασκούμενη πολιτική ισοδυναμεί με ένα είδος ασύμμετρου οικονομικού πολέμου εναντίον του ευρωπαϊκού Νότου. Με το «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο, μάλιστα, το ευρωιερατείο έκανε ακόμα ένα βήμα, επιβάλλοντας τη διάσωση από τα μέσα (bail in).

Η κατάσταση αυτή επιτρέπει στη Γερμανία να ασκεί ρόλο αφεντικού, δηλαδή να επηρεάζει τις κοινοτικές αποφάσεις κατά τρόπο που να εξυπηρετούνται και τα στενά εθνικά της συμφέροντα. Το καταφέρνει, επειδή χρησιμοποιεί σαν όχημα αντιλήψεις, διαδικασίες και σχήματα που της εξασφ
αλίζουν την υποστήριξη όχι μόνο άλλων χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα που έχουν αντίστοιχα συμφέροντα, αλλά, όπως προαναφέραμε, και τη δορυφοροποίηση των αρχουσών ελίτ της ευρωπαϊκής περιφέρειας.


Η κρίση έπαιξε ρόλο καταλύτη για να εκδηλωθούν οι μέχρι τότε υφέρπουσες ηγεμονιστικές τάσεις του Βερολίνου. Η σημερινή Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν πριν το 2008. Η αρχή της ισοτιμίας των χωρών-μελών, που είχε καταστήσει το ενοποιητικό εγχείρημα ελκυστικό, έχει καταντήσει άδειο κέλυφος. Σήμερα η Ευρώπη έχει αφεντικό και οι χώρες-μέλη έχουν ιεραρχηθεί.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι κοινωνίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, που βρίσκονται ήδη στη μέγγενη της μονοδιάστατης λιτότητας, θα συνεχίσουν να ανέχονται το σκοτεινό παρόν και το ακόμα σκοτεινότερο μέλλον που τους επιφυλάσσουν οι άρχουσες ελίτ τους. Προς το παρόν τα θύματα του ασύμμετρου πολέμου αντιδρούν υποτονικά. Πρώτον, επειδή η μακρά περίοδος ευημερίας έχει αμβλύνει τα αντανακλαστικά τους. Δεύτερον, επειδή έχουν ακόμα αρκετά να χάσουν.

Η Ελλάδα στην πρώτη γραμμή
ΠΟΛΛΑ, πάντως, θα κριθούν από τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Οι παθογένειές της την έχουν μετατρέψει σε πειραματόζωο και ως εκ τούτου την έχουν τοποθετήσει στην πρώτη γραμμή αυτού του γιγαντιαίου πειράματος κοινωνικής μηχανικής.

Τα αφεντικά της Ε.Ε. ανησυχούν για το δημοσκοπικό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι διατεθειμένα να αλλάξουν την πολιτική τους για την Ευρώπη προκειμένου να ενισχύσουν την κυβέρνηση Σαμαρά ενόψει ευρωεκλογών. Θα της προσφέρουν ρητορικά εύσημα, αλλά δεν πρόκειται να αναλάβουν ουσιαστική δέσμευση στο κρίσιμο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Το Βερολίνο τηρεί ανελαστική στάση, επειδή το πολιτικό διακύβευμα είναι πανευρωπαϊκό. Δεν θέλει να δημιουργήσει προηγούμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης και εκπτώσεων.

Το μνημόνιο, άλλωστε, δεν ήταν ένα λάθος κάποιων καλοπροαίρετων. Εάν ήταν έτσι, τα εξόφθαλμα καταστροφικά αποτελέσματά του θα έπρεπε να έχουν προ πολλού ωθήσει το ευρωιερατείο σε μία αναθεώρηση της πολιτικής που επιβάλλει. Αντ’ αυτού όχι μόνο εμμένει στην ίδια καταστροφική «θεραπεία», αλλά και εντείνει τις πιέσεις του.

Στην πραγματικότητα, πίσω από την επίσημη ρητορική υπάρχει κρυφή ατζέντα. Μπορεί οι ελληνικές άρχουσες ελίτ να μην έχουν σχέδιο, αλλά το Βερολίνο έχει. Τουλάχιστον από ένα χρονικό σημείο και πέρα επεδίωξε και με όπλο το χρέος επέτυχε να μετατρέψει την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία του.
Για τα μείζονα θέματα αποφασίζουν οι Γερμανοί και μέσω της τρόικας τα επιβάλλουν στην ελληνική κυβέρνηση. Η κλασική τακτική τους είναι να διασύρουν και να πιέζουν ασφυκτικά την Αθήνα μέχρι η ελληνική Βουλή να ψηφίζει τις εκάστοτε απαιτήσεις τους. Τότε λένε έναν ανέξοδο καλό λόγο, τον οποίο οι μνημονιακές κυβερνήσεις πουλάνε στην εγχώρια κοινή γνώμη σαν μεγάλη πολιτική επιτυχία! Στην πραγματικότητα, η εθνική κυριαρχία έχει συρρικνωθεί δραστικά και η δημοκρατία έχει ακρωτηριασθεί. Οι πιο κυνικοί Ευρωπαίοι, μάλιστα, το ομολογούν δημοσίως.

Διαποτισμένες από το σύνδρομο εξάρτησης, οι ελληνικές άρχουσες ελίτ υιοθέτησαν εξαρχής την πολιτική που έρχεται ντελίβερι από έξω. Αυτό που καθόρισε τη στάση τους ήταν η προσδοκία ότι με την υπακοή τους θα διασώσουν τα προνόμιά τους, και όχι το γεγονός ότι αυτή η πολιτική καταστρέφει την εγχώρια οικονομία και την κοινωνία. Με εντυπωσιακή, μάλιστα, άνεση δίπλα στο παλιό υπερατλαντικό αφεντικό προσέθεσαν και το Βερολίνο. Γεγονός που διευκολύνει πολύ την προσπάθεια των Γερμανών να υφάνουν ένα δίκτυο επιρροής και εξαρτήσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας.

Ευσεβείς πόθοι για κωλοτούμπα του Τσίπρα.


Του Σταύρου Λυγερού
Ο Σαμαράς αντιλαμβάνεται ότι ορισμένοι κύκλοι των αρχουσών ελίτ προτίθενται να τον περιθωριοποιήσουν, και γι’ αυτό έσπευσε όχι μόνο να αποκλείσει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και να κλιμακώσει τη σύγκρουση μαζί του. Προς το παρόν τουλάχιστον έχει το πολιτικό πλεονέκτημα έναντι…

αυτών των κύκλων. Οχι μόνο δεν μπορούν να τον ανατρέψουν, αλλά και ακόμα τον έχουν ανάγκη.

Σε αυτό το ζήτημα ο Σαμαράς συμπλέει με την Κουμουνδούρου, η οποία φοβάται ότι μετεκλογικά θα επιχειρήσουν να την εγκλωβίσουν. Το εν λόγω σενάριο, όμως, δεν έχει τις προϋποθέσεις να γίνει πράξη. Μπορεί ο Τσίπρας να ορκίζεται στο ευρώ, αλλά εξίσου ορκίζεται ότι θα απαλλάξει την Ελλάδα από τις μνημονιακές πολιτικές. Εάν, όπως όλα δείχνουν, του τεθεί ως όρος για την παραμονή στην ευρωζώνη η συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επιλέξει τις μνημονιακές πολιτικές.

Συνηθισμένες από τον συγχρωτισμό τους με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, οι εγχώριες άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να προεξοφλούν την πολιτική κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Ακόμα και στη μάλλον απίθανη περίπτωση που ο Τσίπρας συμβιβαζόταν, θα διαφοροποιούνταν πολλοί και από τους βουλευτές της εσωκομματικής προεδρικής πλειοψηφίας.

Τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπό την επήρεια αριστερών ιδεολογημάτων. Αυτό συχνά τα δυσκολεύει να αντιμετωπίσουν ρεαλιστικά τα προβλήματα της διακυβέρνησης. Από την άλλη, όμως, εμποδίζει την -τουλάχιστον άμεση- ιδεολογική αλλοτρίωση και την ενσωμάτωσή τους στο μνημονιακό πλαίσιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, μάλλον δεν θα συμπεριφερθεί όπως ορισμένοι προεξοφλούν. Ολα δείχνουν ότι θα αναζητήσει κυβερνητικές συμμαχίες σε αντιμνημονιακή βάση και θα επιδιώξει μία αντίστοιχη συμφωνία με τα αφεντικά της ευρωζώνης. Δεν πρόκειται, όμως, να του τη δώσουν, για να μη θέσουν σε αμφισβήτηση συνολικά την πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας και βεβαίως τη στρατηγική για «γερμανική Ευρώπη». Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι να του τραβήξουν το χαλί, γεγονός που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε ρήξη, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.


Πηγή:  real.gr

Τα στελέχη της ΕΕ περιφρονούν τις δουλοπρεπείς ελληνικές ελίτ.

«Οποιος έχει την ευκαιρία να συζητήσει κατ’ ιδίαν με στελέχη του ευρωιερατείου διαπιστώνει την περιφρόνησή τους για τις ελληνικές άρχουσες ελίτ. Τις περιφρονούν για τον κλεπτοκρατικό χαρακτήρα τους, για τη δουλοπρέπειά τους και για την απουσία εθνικής ευθύνης και στοιχειώδους πατριωτισμού».

Μεταμοντέρνα αποικία και ευρωπαϊκή προεδρία

Του Σταύρου Λυγερού

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ τελετή για την ανάληψη της εκ περιτροπής ευρωπαϊκής προεδρίας χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά ως ευκαιρία για να πουλήσει πολιτικές χάντρες στην ελληνική κοινή γνώμη. Στην πραγματικότητα, όμως, συνιστά μία πικρή ειρωνεία, δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μεταμοντέρνα αποικία στο πλαίσιο μιας μεταλλαγμένης Ε.Ε.

Υπογραμμίζουμε ότι το ενοποιητικό εγχείρημα οικοδομήθηκε στη βάση της ισοτιμίας κάθε κράτους-μέλους, ανεξαρτήτως μεγέθους και ισχύος. Αυτή η αρχή ήταν, άλλωστε, που το κατέστησε ελκυστικό. Ο γαλλογερμανικός άξονας λειτουργούσε σαν ατμομηχανή, αλλά οι σύνοδοι κορυφής ήταν πάντα πεδία σκληρής εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης. Προφανώς, ποτέ η Γερμανία δεν μετρούσε το ίδιο με τη Μάλτα, αλλά υπήρχε χώρος για τα συμφέροντα ακόμα και του πιο μικρού εταίρου. Κι αυτό ήταν που στο πολιτικό επίπεδο ενίσχυε τον συνεκτικό δεσμό και την ελκτική δύναμη. Η εκ περιτροπής προεδρία της Ε.Ε., μάλιστα, θεσμοθετήθηκε για να συμβολίσει ακριβώς τη θεμελιακή αρχή της ισοτιμίας, η οποία σήμερα έχει καταντήσει άδειο κέλυφος. Καταλύτης για να εκδηλωθούν οι υφέρπουσες ηγεμονιστικές τάσεις του Βερολίνου και για να μεταλλαχθεί η Ε.Ε. ήταν η κρίση. Η σημερινή Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν πριν από το 2008.

Αντί για «ευρωπαϊκή Γερμανία», που ήθελαν όχι μόνο οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία, αλλά και η προηγούμενη γενιά Γερμανών πολιτικών που βίωσε τον απόηχο του ναζισμού, έχουμε διολισθήσει στη «γερμανική Ευρώπη». Σήμερα η Ευρώπη έχει αποκτήσει αφεντικό και οι χώρες-μέλη έχουν ιεραρχηθεί. Αυτό δεν θα είχε καταστεί δυνατόν εάν η πολιτική της Μέρκελ για επιβολή της μονοδιάστατης λιτότητας στην ευρωπαϊκή περιφέρεια -κι όχι μόνο- δεν συνέπλεε με τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος. Εάν για τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου η πολιτική του ευρωιερατείου (στους κόλπους του ο γερμανικός παράγοντας κατέχει δεσπόζουσα θέση) συνιστά σκληρή δοκιμασία, για την Ελλάδα συνιστά καταστροφή. Τα καλά λόγια του Μπαρόζο στο Ζάππειο είναι ρητορική χωρίς αντίκρισμα. Για την ακρίβεια, ηχούν σαν πικρή ειρωνεία στα αφτιά των Ελλήνων που βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες της πολιτικής που επιβάλει η τρόικα.

Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να δημιουργήσει θετικές εντυπώσεις και να αγοράσει πολιτικό χρόνο, ο Σαμαράς σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε κορώνες αβάσιμης αισιοδοξίας. Τα γεγονότα, όμως, είναι πεισματάρικα. Εάν κανείς συγκρίνει τις προβλέψεις όχι μόνο των μνημονιακών κυβερνήσεων, αλλά και της Κομισιόν και του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας από το 2010 και μετά, θα διαπιστώσει τεράστιες αποκλίσεις από την πραγματικότητα, τις πιο κραυγαλέες διαψεύσεις. Αντί για ανάκαμψη, συσσωρεύονται συνεχώς οικονομικά και κοινωνικά ερείπια.

Εάν το μνημόνιο ήταν απλώς ένα λάθος κάποιων καλοπροαίρετων, τα εξόφθαλμα καταστροφικά αποτελέσματα θα έπρεπε να έχουν προ πολλού ωθήσει το ευρωιερατείο σε μία αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής. Αντ’ αυτού, όχι μόνο εμμένει στην ίδια καταστροφική «θεραπεία», αλλά και εντείνει τις πιέσεις του. Το συμπέρασμα είναι ότι πίσω από την επίσημη ρητορική υπάρχει κρυφή ατζέντα. Μπορεί οι εγχώριες κυβερνήσεις να μην έχουν σχέδιο, αλλά οι Γερμανοί έχουν. Τουλάχιστον από ένα χρονικό σημείο και πέρα επεδίωξαν και επέτυχαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία τους. Τυπικά παραμένει ισότιμη χώρα-μέλος, αλλά στην πράξη έχει συρρικνωμένα δικαιώματα. Σε πολλές περιπτώσεις και κατά παράβαση του κοινοτικού κεκτημένου, ελήφθησαν αποφάσεις για την Ελλάδα χωρίς καν τη συμμετοχή της. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει δηλώσει ότι «τα μέτρα τα οποία μάς επιβάλλονται θυμίζουν κατοχή» (29-10-2012).

Στην πραγματικότητα, για τα μείζονα θέ
ατα αποφασίζουν οι Γερμανοί και μέσω της τρόικας τα επιβάλουν στην ελληνική κυβέρνηση. Η κλασική τακτική τους είναι να διασύρουν και να πιέζουν ασφυκτικά μέχρι η ελληνική Βουλή να ψηφίζει τις εκάστοτε απαιτήσεις τους. Τότε, λένε έναν ανέξοδο καλό λόγο, τον οποίο οι μνημονιακές κυβερνήσεις πουλάνε στην εγχώρια κοινή γνώμη σαν μεγάλη πολιτική επιτυχία!

Το σύνδρομο της εξάρτησης και η αλλαγή αφεντικού
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΡΚΕΛ τηρεί στοιχειωδώς τα προσχήματα, αλλά άλλοι Γερμανοί παράγοντες δεν μασάνε τα λόγια τους. Υπογραμμίζουν ότι το μνημόνιο περιορίζει δραστικά και την εθνική κυριαρχία και τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Ο πρόεδρος των Γερμανών εξαγωγέων Αντον Μπέρνερ, αναφερόμενος στην Ελλάδα, δήλωσε ότι ευτυχώς έχει περιορισθεί η εθνική της κυριαρχία και έχουν αναλάβει οι βόρειοι. Προσέθεσε ότι οι Γερμανοί θα ασκήσουν τρομακτικές πιέσεις στις νοτιοευρωπαϊκές χώρες και θα τις ελέγξουν με επιτρόπους που θα τους υπαγορεύουν τι θα κάνουν. Οταν του επισημάνθηκε ότι μιλάει ωμά, απάντησε: «Εγώ είμαι επιχειρηματίας και μπορώ να μιλάω ελεύθερα. Η κ. Μέρκελ δεν μπορεί». (Realnews 2-12-2012).

Διαποτισμένες από το σύνδρομο εξάρτησης, οι ελληνικές άρχουσες ελίτ υιοθέτησαν εξαρχής την πολιτική που έρχεται ντελίβερι από το ευρωιερατείο. Αυτό που καθόρισε τη στάση τους ήταν η προσδοκία ότι με την υπακοή τους θα διασώσουν τα προνόμιά τους κι όχι το γεγονός ότι αυτή η πολιτική καταστρέφει την Ελλάδα. Η εγχώρια «παράταξη του μνημονίου» συχνά γίνεται βασιλικότερη του βασιλέως και αναμασάει μέσα από τα κατεστημένα ΜΜΕ την εκπορευόμενη από το Βερολίνο προπαγάνδα ψυχολογικής εξουθένωσης. Η προθυμία των εγχώριων αρχουσών ελίτ να προσαρμοσθούν, αλλάζοντας αφεντικό, διευκολύνει πολύ την προσπάθεια του Βερολίνου να υφάνει ένα δίκτυο επιρροής και εξαρτήσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας.

Οποιος έχει την ευκαιρία να συζητήσει κατ’ ιδίαν με στελέχη του ευρωιερατείου διαπιστώνει την περιφρόνησή τους για τις ελληνικές άρχουσες ελίτ. Τις περιφρονούν για τον κλεπτοκρατικό χαρακτήρα τους, για τη δουλοπρέπειά τους και για την απουσία εθνικής ευθύνης και στοιχειώδους πατριωτισμού.

Η περιφρόνησή τους αυτή, βεβαίως, δεν εμποδίζει τους Γερμανούς και κοινοτικούς αξιωματούχους να χτυπάνε δημοσίως την πλάτη της υπάκουης κυβέρνησης Σαμαρά και να τη στηρίζουν με ανέξοδες δηλώσεις. Δηλώσεις που τα κατεστημένα ΜΜΕ μετατρέπουν σε περιφανείς διπλωματικές επιτυχίες για να παραμυθιάσουν όσους ακόμα Ελληνες είναι διατεθειμένοι να παραμυθιαστούν.

Πορεία προς ρήξη με το ευρω-ιερατείο

Geroun-Renn 
του Σταύρου ΛυγερούΜε δεδομένη τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογή Προέ­δρου Δημοκρατίας το απώτατο όριο ζωής της κυβέρνησης Σα­μαρά είναι ο Μάρτιος του 2015. Το πιθανό­τερο όμως είναι ότι θα τελειώσει εντός του 2014. Κι αυτό επειδή εξαντλούνται οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις που θα επέτρε­παν να συνεχιστεί για δεκατέσσερις ακόμα μήνες η εφαρμοζόμενη πολιτική της μονο­διάστατης λιτότητας.Το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργήθηκε για την οικονομία στα τέλη του 2013 εξα­τμίζεται. Η κυβέρνηση μπορεί να υπερηφανεύεται για το (πλασματικό) πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά το ψέμα έχει κοντά πό­δια. Όχι μόνο επειδή το Δημόσιο χρωστάει πάνω από 6 δις σε ιδιώτες, αλλά και επειδή είναι στοιχειώδες πως δεν μπορείς να έχεις υγιή δημόσια οικονομικά όταν καταστρέφεται η πραγματική οικονομία.Όσο δεν αναδιαρθρώνεται το δημόσιο χρέος, δεν υπάρχει περίπτωση να πραγ­ματοποιηθούν άμεσες ξένες παραγωγικές επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα θέσουν την οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ακόμα κι αν το 2014 σταματήσει η ύφε­ση, η οικονομία θα σέρνεται. Ένας δεύτε­ρος λόγος που δεν πραγματοποιούνται πα­ραγωγικές επενδύσεις είναι ότι -παρά τον αντίθετο επίσημο ισχυρισμό- το ζήτημα της εξόδου από την Ευρωζώνη παραμένει ανοιχτό.Στο κοινωνικό επίπεδο, η πολιτική της μο­νοδιάστατης λιτότητας συσσωρεύει ερεί­πια. Τα μικρομεσαία στρώματα επιδιώκουν τον απεγκλωβισμό από τη μνημονιακή πολιτική, αλλά έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούν να το επιτύχουν με ειρηνικές κινητοποιήσεις. Τις βασικές αποφάσεις για την Ελλάδα τις λαμβάνει η τρόικα, η οποία αδιαφορεί για τις ειρηνικές κινητοποιήσεις, όσο μαζικές κι αν είναι.Στην πραγματικότητα, το δίλημμα που αντικειμενικά τίθεται στα μικρομεσαία στρώματα είναι ή να υποταχθούν με τίμη­μα τη μαζική εξαθλίωσή τους ή να οδηγη­θούν σε κοινωνική έκρηξη. Επειδή όμως συνειδητοποιούν ότι μια εξέγερση θα είναι εκ των πραγμάτων τυφλή και χωρίς ορατή πολιτική προοπτική, προς το παρόν απο­φεύγουν τις βίαιες αντιδράσεις.Η πλειονότητα ελπίζει ότι θα ανατρέψει με την ψήφο τη μνημονιακή κυβέρνηση. Αυτός είναι ο λόγος που το ΠΑΣΟΚ καταρ­ρέει και η ΝΔ συρρικνώνεται εκλογικά. Αυ­τός είναι ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ εδραιώνει και διευρύνει το προβάδισμά του, παρότι δεν πείθει ως εναλλακτική λύση. Αυτός εί­ναι, τέλος ο λόγος που η Χρυσή Αυγή αναδεικνύεται ως τρίτος πόλος.Σε συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας όμως δεν υπάρχει οικονομική σταθερότητα, γεγονός που με τη σειρά του αποτρέπει τις παραγωγικές επενδύ­σεις. Η οικονομία λοιπόν, θα συνεχίσει να σέρνεται, παρά την αισιόδοξη ρητο­ρική του Σαμαρά. Στην πραγματικότητα, τα πολιτικά καύσιμα της κυβέρνησής του τελειώνουν. Οι ευρωεκλογές του Μαΐου θα επηρεάσουν καθοριστικά τις εξελίξεις. Εάν στήσει και εθνικές κάλπες μπορεί να μειώσει την έκταση τής έτσι κι αλλιώς βαριάς ήττας, αλλά είναι απίθανο να την αποφύγει. Εάν πάλι επιχειρήσει να φτάσει μέχρι το Μάρτιο του 2015, θα δυσκολευτεί να το καταφέρει. Η διαφαινόμενη συντρι­βή στις ευρωεκλογές εκ των πραγμάτων θα σημάνει την αντίστροφη μέτρηση για αλλαγή φρουράς.ΣυγκυβέρνησηΗ διαφαινόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν θα σημαίνει μόνο αλλαγή κυβέρνησης, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε κάποιου είδους ρήξη με το ευρωιερατείο. Κύκλοι των αρχουσών ελίτ ελπίζουν ότι ο Τσίπρας πιεζόμενος ασφυκτικά, θα υποκύψει και τελικώς θα προσαρμοστεί στο μνημονιακό πλαίσιο. Για να διευκολύνουν, μάλιστα αυτή τη στροφή προωθούν το σενάριο της συ­γκυβέρνησης με τη ΝΔ χωρίς τον Σαμαρά.Kατά την εκτίμησή μας οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι αμ
ελητέες, όπως αμελη­τέες είναι και οι πιθανότητες να συμφωνή­σει το ευρωιερατείο με τον Τσίπρα για την ακύρωση της μνημονιακής πολιτικής. Το Βερολίνο έχει συνείδηση ότι εάν αρχίσει τις εκπτώσεις στην Ελλάδα θα ξηλωθεί όλη η πολιτική του. Η Ελλάδα είναι εκ των πραγ­μάτων το πειραματόζωο για την εφαρμογή του σχεδίου για τη γερμανική Ευρώπη.
Αυτός είναι ο λόγος που η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ πιθανότατα θα οδηγήσει σε κά­ποιου είδους ρήξη με το ευρωιερατείο, το οποίο θα επιχειρήσει να αποσταθερο­ποιήσει την αντιμνημονιακή κυβέρνηση, προκαλώντας ασφυξία στην ελληνική οι­κονομία. Για λόγους επιβίωσης η Αθήνα θα υποχρεωθεί να λάβει έκτακτα μέτρα, που εκ των πραγμάτων θα τη θέσουν τουλάχι­στον με το ένα πόδι εκτός Ευρωζώνης. Αυ­τός είναι ο λόγος που το ζήτημα του ευρώ παραμένει ανοιχτό.Συνοψίζοντας το 2014 έχει όλες τις προϋποθέσεις να είναι έτος-καμπή στην τετράχρονη πορεία για τη μετατροπή της Ελλάδας σε νέου τύπου αποικία.EΠΙΚΑΙΡΑ

Ανιχνεύοντας την κρυφή ατζέντα της τρόικας!

images 
του Σταύρου Λυγερού
Είναι ορατό διά γυ­μνού οφθαλμού και επιβεβαιώνεται από τις δημοσκοπήσεις ότι η κυβέρνηση Σαμαρά έχει εισέλθει σε φάση αποδρομής. Η ελπίδα του πρωθυπουργού ό­τι μετά τις γερμανικές εκλογές το Βερολίνο θα άναβε το «πράσινο φως» για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είχε τη μοίρα κάθε ψευδαίσθησης: όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματικότη­τα, διαλύθηκε.
Η πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας που υπαγορεύει η τρόικα και εφαρμόζει το δίδυμο Σαμαράς – Στουρνάρας επιχειρεί να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά αφυδατώνοντας την πραγματική οικονομία. Αυτό όμως είναι αδύνατον. Η εισροή δημοσίων εσόδων έχει διάρκεια μόνο όταν προέρχε­ται από λογική φορολόγηση των εισοδη­μάτων και της κατανάλωσης, εάν δηλαδή προέρχεται από τον παραγόμενο πλούτο.
Η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας μέσω της υπερφορολόγησης μόνο προσω­ρινά μπορεί να καλύψει το δημοσιονομικό έλλειμμα. Η δραστική μείωση των εισοδημάτων, σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση, αναπόφευκτα πολλαπλασιάζει όχι μόνο τα «κόκκινα» δάνεια, αλλά και τις λη­ξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο. Με άλλα λόγια επιβεβαιώνεται ότι δεν μπορεί να εξυγιανθούν τα δημόσια οικονομικά, όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση ασφυξίας. Βιώσι­μη λύση θα προκύψει μόνο εάν η πραγμα­τική οικονομία ορθοποδήσει και αποκτή­σει αναπτυξιακή δυναμική. Η ασκούμενη πολιτική όμως αποδομεί την πραγματική οικονομία.
Πραγματικές προθέσεις
Αυτό είναι τόσο στοιχειώδες και προφα­νές που εγείρει ερωτήματα για τις πραγ­ματικές προθέσεις του πρωθυπουργού. Τουλάχιστον ο Στουρνάρας δεν κρύβει ότι αδιαφορεί για την κατάσταση της κοινω­νίας. Το χαρτοφυλάκιό του, άλλωστε, δεν το οφείλει στην ψήφο των πολιτών, το οφείλει πρωτίστως στην εύνοια των δανειστών, οι οποίοι είχαν λόγους να θεωρούν ότι το αγαπημένο παιδί του σημιτικού εκσυγχρο­νισμού θα υπηρετήσει πιστά το
Μνημόνιο, ανεξαρτήτως κόστους.
Είναι εξόφθαλμο ότι η κυβέρνηση λει­τουργεί ως θλιβερός εφαρμοστής των έ­ξωθεν εντολών. Η ίδια δεν διαθέτει σχέ­διο, αλλά το Βερολίνο και το ευρωιερατείο έχουν. Επιδιώκουν να μετατρέψουν την Ελ­λάδα σε χώρα φθηνών ευκαιριών για το με­γάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο (ειδικότερα για το γερμανικό) σε όλα τα επίπεδα. Γι’ αυτό και επιβάλλουν μέτρα που κατακρημνίζουν τις τιμές των ακινήτων και οδηγούν στη μαζική εκποίησή τους.
Γι’ αυτό και περικό­πτουν δραστικά μισθούς και συ­ντάξεις. Γι’ αυτό και καταργούν το νομικό πλέγμα προστασίας της εργασίας. Γι’ αυτό και κα­ταλύουν τα υπολείμματα του κράτους πρόνοιας. Γι’ αυτό και καταδικάζουν σε ασφυξία μικρομεσαίες αλλά και μεγαλύτερες επι­χειρήσεις, ώστε να καταστούν εύκολη και φθηνή λεία. Τυπικά η Ελλάδα παρα­μένει ισότιμη χώρα-μέλος της Ευρωζώνης αλλά στην πράξη, μέσω του χρέους, την έχουν μετατρέψει σε μεταμοντέρνα αποικία.
Εάν το Μνημόνιο ήταν απλώς ένα λάθος καλοπροαίρετων εταίρων, τα καταστροφικά αποτελέσματα θα έπρεπε να τους έχουν προ πολλού ωθήσει σε αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής. Αντ’ αυτού, όχι μόνο εμμένουν στην ίδια γραμμή πλεύσης αλλά και εντείνουν τις πιέσεις τους. Αυτό σημαίνει ότι πίσω από την επίσημη ρητορι­κή υπάρχει κρυφή ατζέντα.
Στην πραγματικότητα η τρόικα έχει στό­χο την κατάλυση του μικροϊδιοκτητικού χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Πρόκειται για ένα πρωτοφανές σε έκταση και ένταση πείραμα «κοινωνικής μηχανικής», το οποίο αλλοιώνει τα θεμελιώ­δη χαρακτηριστικά του ελληνικού κοινωνι­κού σχηματισμού.
Φαύλος κύκλος
Δεν έχει πρακτική σημασία εάν οι δύο κυ­βερνητικοί εταίροι έχουν πλήρη συνείδηση για το αποτέλεσμα των πράξεών τους ή πι­στεύουν τη ρητορική τους ότι σώζουν την Ελλάδα! Πρακτική σημασία έχει πως οι ίδιοι θεωρούν μονόδρομο την εξάρτησή τους από το ευρωιερατείο, γεγονός που τους καθιστά ανίκανους να εγγυηθούν την έξοδο της χώρας από το φαύλο κύκλο.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσαν να συμπεριφερθούν όπως συμπεριφέρονται, εάν συνολικά οι εγχώριες άρχουσες ελίτ δεν ήταν τόσο εξαρτημένες τόσο ταξικά ιδιοτελείς και τόσο πολιτικά κοντόθωρες. Η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτές οι ελίτ ουσια­στικά αποδέχτηκαν και στήριξαν φανατικά μια πολιτική που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια με την (αμφίβολη) προσδοκία ότι οι ίδιες θα διατηρήσουν τα προνόμιά τους ως τοποτηρητέ
ς των νέων προστατών. Αυτή είναι η αιτία που, έστω και την ύστατη στιγμή, αποδεικνύονται ανί­κανες να αναλάβουν πρωτοβουλίες εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας
Σ’ αυτό το τοπίο, με τα αδιέξοδα να βαθαί­νουν και συνειδητοποιώντας ότι θα υποστούν δεινή ήττα όποτε στηθούν κάλπες, οι κυβερνητικοί εταίροι διολισθαίνουν σε επικίνδυνες ατραπούς. Με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ εξωραΐ­ζουν χοντροκομμένα την πραγματικότητα, μετατρέπουν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του πληθυσμού προβλήματα σε αντικείμενο μικροκομματικού καβγά με τον ΣΥΡΙΖΑ και καταφεύγουν ολοένα και περισ­σότερο σε αντιδημοκρατικές πρακτικές.
EΠΙΚΑΙΡΑ

Κυβέρνηση με χρονικό ορίζοντα τις ευρωεκλογές.

Του Σταύρου Λυγερού
Μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου να θριαμβολογεί για την επίσκεψη Σαμαρά στη Γερμανία, αλλά η πραγ­ματικότητα είναι πως το μόνο που απέσπασε είναι η πολιτική στή­ριξη της Μέρκελ στον ίδιο και στην κυβέρνησή του. 

Η καγκε­λάριος είχε κάθε συμφέρον να συμπεριφερθεί κατ’ αυτό τον τρόπο. Πρώτον,…

δεν της κοστίζει τίποτα. Δεύτερον, γνω­ρίζει ότι δεν θα υπάρξει άλλη ελληνική κυβέρνηση που να είναι τόσο υπάκουη στα κελεύσματα του Βερολίνου και του ευρωιερατείου.


Το κρίσιμο είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν απέσπασε κανένα θετικό αποτέλε­σμα στα ζωτικής σημασίας για την Ελ­λάδα ζητήματα. Δεν είναι, βεβαίως, τυ­χαίο ότι απέφυγε επιμελώς να θέσει το θέμα της αποπληρωμής του κατοχικού δανείου και της καταβολής πολεμικών αποζημιώσεων. Δεν χρειαζόταν ο Σαμα­ράς να ταξιδέψει στη Γερμανία για να ακούσει ότι η κυβέρνησή του πρέπει να εκτελέσει επακριβώς και στο ακέραιο τις εντολές της τρόικας.

Εάν αυτό το ταξίδι είχε κάποιο πολιτικό νόημα, εκτός των δημοσίων σχέσεων, ήταν κυρίως η πολιτική διαπραγμάτευση με την καγκελάριο για την αναδιάρθρω­ση του ελληνικού χρέους. Είναι κοινός τόπος ότι, εάν δεν μεσολαβήσει γενναία αναδιάρθρωση, η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να σέρνεται χωρίς προοπτική ανάκαμψης. Σε αυτό το ζήτημα η Μέρ­κελ επανέλαβε ότι, εάν την άνοιξη επι­βεβαιωθεί η ύπαρξη πρωτογενούς πλεο­νάσματος, θα δρομολογηθεί η συζήτηση για το ελληνικό χρέος, χωρίς να δεσμευ­τεί ούτε για το χρόνο ούτε, βεβαίως, για το περιεχόμενο της αναδιάρθρωσης.

Είναι κοινό μυστικό ότι στις κατ’ ιδίαν επαφές τους με Ευρωπαίους αξιωματούχους ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι, αν τους ασκηθεί υπέρμετρη πίεση, η κυβέρνηση θα καταρρεύσει και στην εξουσία θα ανέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Στη Γερμανία, όμως, ο Σαμαράς δήλωσε δημοσίως ότι ακόμα κι αν σπάσει κάποιος κρίκος στην οριακή κοινοβουλευ­τική πλειοψηφία υπάρχουν κοινοβουλευ­τικές εφεδρείες για να αναπληρώσουν το κενό. Προφανώς το έκανε για να στείλει ένα μήνυμα πολιτικής σταθερότητας. Ο ισχυρι­σμός του πρωθυπουργού δεν είναι αβάσιμος, παρότι είναι κοινό μυστικό πως στη συμπολίτευση υπάρχουν αδύναμοι κρίκοι.

Όπως έδειξε, όμως, η συνάντηση με τη Μέρκελ, το ευρωιερατείο δεν είναι διατε­θειμένο να κάνει εκπτώσεις για να διευ­κολύνει την κυβέρνηση Σαμαρά. Κι αυτό επειδή, εάν επιδείξει ευελιξία, θα δημιουργηθεί προηγούμενο, το οποίο πιθανό­τατα θα ρηγματώσει συνολικά το δόγμα της μονοδιάστατης λιτότητας. Αυτός είναι ο λόγος που μετά τη συνάντησή του με την καγκελάριο ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή οι εκκρεμότητες να κλείσουν το ταχύτερο δυνατόν.

Το καλύτερο σενάριο για τον Σαμαρά είναι να μην σκοντάψει στη Βουλή και να φτάσει χωρίς ανήκεστο βλάβη στις ευρω­εκλογές. Αν και τίποτα δεν είναι σίγουρο, το ενδεχόμενο αυτό συγκεντρώνει αρ­κετές πιθανότητες. Η κυβέρνηση μπορεί να στηρίζεται σε μια μάλλον οριακή και εύθραυστη πλειοψηφία, αλλά διαθέτει κοινοβουλευτικές εφεδρείες.  Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται ορισμένοι από τους ανεξάρτητους βουλευτές, πιθανολογείται η απόσπαση ενός ή δύο βουλευτών των Ανεξάρτητων Ελλήνων και δεν αποκλείε­ται η διάσπαση της ΔΗΜΑΡ, αφού μία πτέρυγά της δεν κρύβει την επιθυμία της να στηρίξει την παρούσα κυβέρνηση.

Συμπερασματικά, το μείζον πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι πρόβλημα κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Είναι κυρίως πολιτικό. Αυτό θα φανεί στις ευρωεκλογές τον ερχόμενο Μάιο. Δεδομένου ότι η ψή­φος στις ευρωεκλογές είναι χαλαρή, με την έννοια ότι δεν υπάρχει χώρος για εκβια­στικά διλήμματα, αναμένεται τα ποσοστά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να σπάσουν κάθε ρεκόρ προς τα κάτω. Αυτό δεν θα αλλάξει πολύ, ακόμα κι αν οι Σαμαράς και Βενιζέλος δ
λώσουν ότι από το αποτέλεσμα θα κριθεί η επιβίωση της κυβέρνησης.

Εάν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις, η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να επιβιώ­σει, παρότι από θεσμικής απόψεως το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν επη­ρεάζει τη βιωσιμότητά της. Από πολι­τικής απόψεως, όμως, πιθανότατα θα αποδειχθεί καθοριστικής σημασίας. Εάν, όπως όλα δείχνουν, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αποσπάσουν αθροιστικά ποσοστό κάτω από το 30% (πιθανόν και κάτω από 25%), η κυβέρνηση Σαμαρά αναπόφευκτα θα αποσταθεροποιηθεί.

Αυτός είναι ο λόγος που συζητείται το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθούν ταυτοχρόνως και εθνικές εκλογές. Ακόμα κι έτσι, όμως το ενδεχόμενο η ΝΔ να έρθει πρώτο κόμμα είναι λίγες. Αλλά ούτε και στη σχεδόν ιδανική αυτή περίπτωση θα μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση, επειδή το χαμηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ δεν θα του επιτρέπει να λειτουργήσει ως επαρκές κοινοβουλευτικό συμπλήρωμα. Με άλλα λόγια, η «παράταξη του Μνημο­νίου» έχει εξαντλήσει τις πολιτικές εφε­δρείες της.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ
Πηγή: olympia.gr

Στ.Λυγερός: Το μνημόνιο τρώει τα παιδιά του

no mans land and restricted area of the UN buffer zone in the green line dividing cyprus famagusta Η περίπτωση της Τζάκρη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι κοινό μυστικό ότι μερικοί ακόμα «πράσινοι» βουλευτές ετοιμάζονται να διαβούν τον Ρουβίκωνα.

Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ πλειοψηφία τρίζει. Η περίπτωση της Τζάκρη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι κοινό μυστικό ότι μερικοί ακόμα «πράσινοι» βουλευτές ετοιμάζονται να διαβούν τον Ρουβίκωνα.
Το ΠΑΣΟΚ είναι αναμφίβολα ο αδύναμος κρίκος του κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά ούτε και το στρατόπεδο της Ν.Δ. είναι αρραγές. Οι απαιτήσεις της τρόικας υπερβαίνουν τα όρια αντοχής και «γαλάζιων» βουλευτών.
Μπορεί ο Στουρνάρας να είναι πρόθυμος, αλλά οι αντιδράσεις στους κόλπους της συμπολίτευσης υποχρέωσαν τους Σαμαρά και Βενιζέλο να ανακρούσουν πρύμνα όχι μόνο στο ζήτημα του φόρου ακινήτων, αλλά και ευρύτερα για τη λήψη νέων μέτρων. Εχουν επίγνωση ότι ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι. Η προβολή εκβιαστικών διλημμάτων στους βουλευτές δεν έχει πλέον την ίδια αποτελεσματικότητα.
Από την άλλη πλευρά, το ευρωιερατείο δεν είναι διατεθειμένο να κάνει εκπτώσεις για να διευκολύνει την κυβέρνηση Σαμαρά. Φοβάται ότι, εάν επιδείξει ευελιξία, θα δημιουργηθεί προηγούμενο, το οποίο θα ρηγματώσει συνολικά το δόγμα της μονοδιάστατης λιτότητας. Είναι ακριβώς αυτές οι αντιτιθέμενες πολιτικές σκοπιμότητες που -τουλάχιστον προς το παρόν- εμποδίζουν τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα να καταλήξουν σε συμφωνία.
Ούτε η μία ούτε η άλλη πλευρά, όμως, έχουν συμφέρον να τραβήξουν το σκοινί μέχρι το όριο θραύσης. Το πιθανότερο είναι να προκύψει ένας συμβιβασμός για το ύψος του δημοσιονομικού κενού, ενώ για τα νέα μέτρα η φόρμουλα είναι έτοιμη. Η κυβέρνηση θα επιλέξει μέτρα που να μπορεί να χαρακτηρίσει διαρθρωτικά και όχι οριζόντια, ώστε να δικαιολογήσει την υποχώρησή της. Η μέθοδος να βαφτίζεις το κρέας ψάρι, άλλωστε, είναι δοκιμασμένη.
Οποιος, όμως, κι αν είναι ο συμβιβασμός, είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν έχει πολιτικά καύσιμα για να μακροημερεύσει. Αυτός είναι ο λόγος που έχουν φουντώσει οι παρασκηνιακές ζυμώσεις για ενίσχυση της σημερινής ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Η δήλωση Μπακογιάννη στον Real FM ότι ο πρωθυπουργός πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία για την επάνοδο της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση είναι η ορατή κορυφή αυτών των ζυμώσεων.
Το κόμμα του Κουβέλη είναι με το ένα πόδι στην αντιπολίτευση και με το άλλο στη συμπολίτευση. Το επιβεβαίωσε και με το «παρών» στην ψηφοφορία για την πρόταση μομφής. Σ’ αυτές τις ψηφοφορίες οι βουλευτές δηλώνουν εάν στηρίζουν ή όχι την κυβέρνηση. Γι’ αυτό και πάντα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, όσες διαφορές αν έχουν μεταξύ τους, υπερψηφίζουν τις προτάσεις μομφής και αντιστοίχως καταψηφίζουν τις προτάσεις εμπιστοσύνης. Το «παρών», λοιπόν, είναι ουσιαστικά ψήφος ανοχής.
Την ίδια επαμφοτερίζουσα στάση τηρούν και ορισμένοι ανεξάρτητοι βουλευτές. Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι η κυβέρνηση διαθέτει δυνάμει κοινοβουλευτικές εφεδρείες. Σ’ αυτές συμπεριλαμβάνουν τους εν λόγω ανεξάρτητους βουλευτές, τη ΔΗΜΑΡ, ή τουλάχιστον την πτέρυγά της που είχε εξαρχής αντιδράσει στην απόφαση για αποχώρηση από την κυβέρνηση, και έναν ή δύο βουλευτές των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.
Στην πραγματικότητα, η ΔΗΜΑΡ διχάζεται από το δίλημμα που εκ των πραγμάτων αντιμετωπίζει: Ή και με τα δύο πόδια να ενταχθεί στην «παράταξη του μνημονίου» ή να λ
ιτουργήσει ως αυριανός κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον αυτός κερδίσει τις εκλογές. Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι το κόμμα του Κουβέλη θα υπερβεί το όριο του 3% και θα έχει κοινοβουλευτική παρουσία.
Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, δεν το έχει εξασφαλίσει. Η πόλωση που θα επικρατήσει μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ στην τελική ευθεία προς τις κάλπες αναπόφευκτα θα συμπιέσει τη ΔΗΜΑΡ (και το ΠΑΣΟΚ και εν μέρει τους Ανεξάρτητους Έλληνες), γεγονός που θα οξύνει την εσωτερική της αντίθεση ενδεχομένως σε βαθμό διάσπασης.
Το πρόβλημα της σημερινής κυβέρνησης δεν είναι πρόβλημα αριθμού βουλευτών. Είναι, κυρίως, πρόβλημα πολιτικό. Υπενθυμίζουμε ότι η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά διέθετε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ο λόγος που έχει μείνει με ισχνή πλειοψηφία είναι ότι η ασκούμενη πολιτική παροξύνει την κοινωνική απόγνωση, η οποία με τη σειρά της -έστω και λίγο- αντανακλάται και επηρεάζει τη στάση των βουλευτών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συνεχώς διαβρώνεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Το μνημόνιο τρώει τα παιδιά του
Οι ζυμώσεις για διεύρυνση της σημερινής ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας επιδιώκουν να σταθεροποιήσουν την κλυδωνιζόμενη μνημονιακή κυβέρνηση. Το ενδεχόμενο, ωστόσο, σχηματισμού από την παρούσα Βουλή κυβέρνησης χωρίς πρωθυπουργό τον Σαμαρά συγκεντρώνει λίγες πιθανότητες. Ο ίδιος δεν είναι διατεθειμένος να πεταχθεί σαν στημένη λεμονόκουπα και είναι σε θέση να αποτρέψει σχετικές μεθοδεύσεις.
Αυτό σημαίνει ότι είναι πρακτικά δύσκολο να δρομολογηθεί μία επιχείρηση αναστήλωσης της μνημονιακής εξουσίας με ένα νέο κυβερνητικό σχήμα. Ο χρονικός ορίζοντας, άλλωστε, είναι μικρός. Ακόμα και αν η κυβέρνηση Σαμαρά καταφέρει να επιβιώσει, την περιμένει η δοκιμασία των ευρωεκλογών τον ερχόμενο Μάιο.
Δεδομένου ότι η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι χαλαρή, με την έννοια ότι δεν υπάρχει χώρος για εκβιαστικά διλήμματα, αναμένεται τα ποσοστά της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να σπάσουν προς τα κάτω κάθε ρεκόρ. Αυτό δεν θα αλλάξει πολύ, ακόμα και εάν οι Σαμαράς και Βενιζέλος δηλώσουν ότι το διακύβευμα της αναμέτρησης θα είναι η επιβίωση της κυβέρνησης.
Δεν θα έχουν άδικο. Από θεσμικής απόψεως, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν έχει επίπτωση στη βιωσιμότητα της κυβέρνησης. Από πολιτικής απόψεως, όμως, πιθανότατα θα αποδειχθεί καθοριστικής σημασίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν σκέψεις να στηθούν ταυτοχρόνως με τις ευρωκάλπες και βουλευτικές.
Ακόμα και έτσι, όμως, το ενδεχόμενο η Ν.Δ. να έρθει πρώτο κόμμα είναι λίγες. Αλλά ούτε και στη σχεδόν ιδανική αυτή περίπτωση θα μπορούσε να σχηματισθεί κυβέρνηση, επειδή το χαμηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ δεν θα του επιτρέπει να λειτουργήσει ως επαρκές κοινοβουλευτικό συμπλήρωμα. Με άλλα λόγια, η «παράταξη του μνημονίου» δεν έχει πλέον πολιτικές εφεδρείες.
Τα γεγονότα απέδειξαν ότι το μνημόνιο τρώει τα παιδιά του. Εφαγε τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Απειλεί να φάει την κυβέρνηση Σαμαρά και το ίδιο θα συμβεί με όποια κυβέρνηση εφαρμόσει την πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια.
real.gr

Ο Μύθος της Οικονομικής Εξυγίανσης

louketta-345του Σταύρου Λυγερού 
Η ανελαστική στάση που τηρεί η τρόικα στις διαπραγ­ματεύσεις που πραγ­ματοποιούνται αυτές τις ημέρες επιβεβαιώ­νει ότι ο κόμπος φτάνει στο χτένι.

Η απροθυ­μία του ευρωιερατείου να διευκολύνει πολιτικά την κλυδωνιζόμενη κυβέρνηση δεν οφείλεται σε κά­ποιου είδους πολιτική αντιπάθεια προς τους Σαμαρά και Βενιζέλο. Το αντίθετο, μάλιστα. Στο Βερολίνο έχουν επίγνωση ότι τόσο υπάκουη κυβέρνηση δεν πρό­κειται να ξαναϋπάρξει στην Αθήνα. Θε­ωρούν, όμως, ότι δεν έχουν περιθώρια να κάνουν εκπτώσεις στην Ελλάδα. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα πολιτικό προηγούμενο που θα υπονόμευε το δόγ­μα της μονοδιάστατης λιτότητας.

Ο Σαμαράς πηγαίνει στο Βερολίνο για να διαπραγματευτεί πολιτικά με τη Μέρκελ ένα συμβιβασμό στις τρέχουσες συ­ζητήσεις με την τρόικα και κυρίως μία σαφή δέσμευση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το επιχείρημά του είναι ότι η κυβέρνησή του έχει επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα. Υπενθυμίζου­με ότι πριν από ένα χρόνο το Eurogroup είχε θέσει ως προϋπόθεση για να συζη­τήσει μια νέα αναδιάρθρωση του ελλη­νικού χρέους την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος.
Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι προϊόν πρωτοφανών πρακτικών. Εκτός από την επιβολή νέων αφόρητων φόρων, εκτός από την κατά κανόνα οριζόντια περικο­πή δημοσίων δαπανών, ψαλίδισαν και τις δημόσιες επενδύσεις. Στο οκτάμηνο του 2013 οι δημόσιες επενδύσεις είναι κατά 1,3 δις ευρώ λιγότερες από το ποσό που προβλέπει το ίδιο το Μνημόνιο. Το κόστος αυτής της περικοπής αντιστοιχεί σε μια μείωση του ΑΕΠ πάνω από μισή μο­νάδα, σύμφωνα με πολύ συντηρητικούς υπολογισμούς.
Σαν να μην έφταναν αυτά, παραβίασαν τη δέσμευσή τους ότι μέχρι το τέλος του 2013 θα έχουν εξοφλήσει όλες τις ληξι­πρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου. Αν και ως συνολικό ποσό οι οφειλές αυτές έχουν μειωθεί κατά περίπου 2 δις από το τέλος του 2012, τον Αύγουστο του 2013 ανέρ­χονταν σε 6,159 δις ευρώ. Με άλλα λόγια, η μερική στάση πληρωμών του Δημοσίου συνεχίζεται. Αν το Δημόσιο ήταν συνεπές στις υποχρεώσεις του στο οκτάμηνο του 2013, αντί για το μικρό πρωτογενές πλεό­νασμα, θα είχε καταγραφεί πρωτογενές έλλειμμα 2,458 δις ευρώ.
Η τρόικα, βεβαίως έχει επίγνωση ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι πλασματικό. Ο λόγος που το αναγνωρίζει είναι ότι το ευρωιερατείο έχει ανάγκη να δείξει στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη πως η μονοδιά­στατη λιτότητα φέρνει και θετικά αποτε­λέσματα. Η Ελλάδα, άλλωστε, είχε εξαρχής μετατραπεί στο πειραματόζωο της κρίσης του ευρώ.
Αυτή την περίοδο, οι Σαμαράς και Βενιζέλος διαβεβαιώνουν ότι δεν θα λάβουν νέα οριζόντια μέτρα, ακόμα και εάν η απόφασή τους αυτή οδηγήσει σε αδιέξοδο τις συνο­μιλίες με την τρόικα. Το σχέδιο του προϋ­πολογισμού, όμως είναι αποκαλυπτικό. Σε σύγκριση με το 2013 προβλέπει μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 3,1 δις ευρώ. Οι δραστικές και κατά κανόνα οριζόντιες μειώσεις των δημοσίων δαπανών τα τε­λευταία τέσσερα χρόνια έχουν κατεδαφί­σει το όποιο κοινωνικό κράτος και έχουν αποδυναμώσει σημαντικές λειτουργίες του κράτους. Σε αυτές τις συνθήκες, είναι προφανές ότι η νέα μείωση θα επιδεινώσει μια ήδη δραματική κατάσταση.
Προβλέπεται και αύξηση των δημοσίων εσόδων κατά 2,5 δις πάντα σε σύγκριση με το 2013. Από πού, άραγε, θα προκύψουν τα πρόσθετα αυτά έσοδα; Ακόμα και στη μάλλον απίθανη περίπτωση που επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη για αύξηση του ΑΕΠ το 2014 κατά 0,6%, και πάλι τα προβλεπόμενα έσοδα δεν μπορούν να αντληθούν από την αύξηση των εισοδη­μάτων. Με άλλα λόγια, θα αντληθούν με υπερφορολόγηση.
Η αύξηση των δημοσίων εσόδων το τε­λευταίο διάστημα οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το Δημόσιο μπορεί πλέον να αφαιρεί από τους τραπεζικούς λογαρια­σμούς των φορολογουμένων τα ποσά ληξιπρόθεσμων οφειλών, ενώ επικρέμαται και η απειλή της φυλάκισης. Οταν το κράτος επιστρατεύει την εξουσία του για να εισπράξει, ο φορολογούμενος κατά κανόνα υποχρεώνεται να θέσει σε προ­τεραιότητα την πληρωμή των οφειλών του προς το Δημόσιο. Για πόσο όμως; Οι αποταμιεύσεις των μικρομεσαίων εξα­νεμίζονται για να χρηματοδοτήσουν τη διαβίωση αλλά και την πληρωμή φόρων που δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν από το συρρικνωμένο εισόδημα.
Τα δημόσια έσοδα είναι υγιή, με την έν­νοια ότι έχουν διάρκεια, μόνο όταν προ­έρχον
αι από μια λογική φορολόγηση των εισοδημάτων και της κατανάλωσης, εάν, δηλαδή, προέρχονται από τον παραγόμενο πλούτο. Τα δημόσια οικονομικά δεν μπορεί να είναι υγιή, όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση ασφυ­ξίας. Η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας μέσω της υπερφορολόγησης, μόνο προ­σωρινά μπορεί να λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα. Βιώσιμη λύση μπορεί να προκύψει μόνο εάν σπάσει ο φαύλος κύκλος της ύφεσης, εάν η πραγματική οικονομία ορθοποδήσει και αποκτήσει αναπτυξια­κή δυναμική. Η ασκούμενη πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας, όμως κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
EΠΙΚΑΙΡΑ

ΤΑ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

ΜΠΟΡΕΙ οι Σαμαράς και Βενιζέλος να προσγειώθηκαν ανωμάλως στην πραγματικότητα μετά τις γερμανικές εκλογές, αλλά δεν αλλάζουν ρότα. Δεν θα μπορούσαν, άλλωστε. Είναι εγκλωβισμένοι στη δική τους ρητορική… 
του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ

Ο ισχυρισμός ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος χρησιμοποιήθηκε ως προπαγανδιστικό επιχείρημα, αλλά τελικώς αντανακλά και τον δικό τους εγκλωβισμό στον μονόδρομο που έχει χαράξει η τρόικα. Γι’ αυτό και ουσιαστικά δεν έχουν περιθώρια ουσιαστικής διαπραγμάτευσης. Το μόνο που κάνουν είναι να διαπραγματεύονται τον βαθμό οξύτητας της μονοδιάστατης λιτότητας. Αλλά και σ’ αυτό το επίπεδο ελάχιστα επιτυγχάνουν.

Αυτή την περίοδο οι δύο κυβερνητικοί εταίροι διαβεβαιώνουν ότι…

δεν θα λάβουν νέα οριζόντια μέτρα, ακόμα και εάν η απόφασή τους αυτή οδηγήσει σε αδιέξοδο τις συνομιλίες με την τρόικα. Η πείρα, ωστόσο, μας διδάσκει να κρατάμε μικρό καλάθι. Ο όρος «οριζόντια μέτρα», άλλωστε, είναι μία δίοδος υποχώρησης, με την έννοια ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βαπτισθεί το κρέας ψάρι.


Το σχέδιο του προϋπολογισμού μάς δίνει μια εικόνα. Σε σύγκριση με το 2013 προβλέπει μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 3,1 δισ. ευρώ. Οι δραστικές και κατά κανόνα οριζόντιες μειώσεις των δημοσίων δαπανών τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν κατεδαφίσει το όποιο κοινωνικό κράτος και έχουν αποδυναμώσει σημαντικές λειτουργίες του κράτους. Σ’ αυτές τις συνθήκες, είναι προφανές ότι η νέα μείωση θα επιδεινώσει μία ήδη δραματική κατάσταση. Το σχέδιο Προϋπολογισμού προβλέπει και αύξηση των δημοσίων εσόδων κατά 2,5 δισ, πάντα σε σύγκριση με το 2013. Από πού, άραγε, θα προκύψουν τα πρόσθετα αυτά έσοδα; Ακόμα και στη μάλλον απίθανη περίπτωση που επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη για αύξηση του ΑΕΠ το 2014 κατά 0,6% και πάλι τα προβλεπόμενα έσοδα δεν μπορούν να αντληθούν από την αύξηση των εισοδημάτων. Με άλλα λόγια, θα αντληθούν με υπερφορολόγηση.

Η κυβέρνηση προβάλλει σαν μεγάλη επιτυχία την αύξηση των δημοσίων εσόδων το τελευταίο διάστημα για να αποδείξει ότι η πολιτική της οδηγεί σε υπέρβαση της κρίσης. Υπενθυμίζουμε ότι το προηγούμενο διάστημα οι ιδιοκτήτες ακινήτων υποχρεώθηκαν να πληρώσουν τον ΦΑΠ για τρία έτη (2011, 2012 και 2013). Υπενθυμίζουμε ακόμα ότι το Δημόσιο μπορεί πλέον να αφαιρεί από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των φορολογουμένων τα ποσά ληξιπρόθεσμων οφειλών, ενώ επικρέμαται και η απειλή της φυλάκισης.

Από τη στιγμή που το κράτος επιστρατεύει -συχνά με έκδηλη αυθαιρεσία- την εξουσία του για να εισπράξει, είναι προφανές ότι ο φορολογούμενος κατά κανόνα υποχρεώνεται να θέσει σε προτεραιότητα την πληρωμή των οφειλών του προς το Δημόσιο. Για πόσο όμως; Οι αποταμιεύσεις της μικρομεσαίας θάλασσας εξανεμίζονται για να χρηματοδοτήσουν τη διαβίωση, αλλά και την πληρωμή φόρων που δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν από το συρρικνωμένο εισόδημα.

Ας σημειωθεί ότι στις 182.785 επιχειρήσεις που μέχρι το τέλος Αυγούστου είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, τον Σεπτέμβριο προστέθηκαν άλλες 343.692 επιχειρήσεις! Οι αριθμοί αυτοί είναι αποκαλυπτικοί της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η αγορά.

Η εισροή δημοσίων εσόδων έχει διάρκεια μόνο όταν προέρχεται από μια λογική φορολόγηση των εισοδημ
των και της κατανάλωσης, εάν δηλαδή προέρχεται από τον παραγόμενο πλούτο. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί τα δημόσια οικονομικά να είναι υγιή όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση ασφυξίας.

Η πολιτική να λεηλατείς την ιδιωτική περιουσία μέσω της υπερφορολόγησης, μόνο προσωρινά μπορεί να λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα. Βιώσιμη λύση μπορεί να προκύψει μόνο εάν σπάσει ο φαύλος κύκλος της ύφεσης, εάν η πραγματική οικονομία ορθοποδήσει και αποκτήσει αναπτυξιακή δυναμική. Η ασκούμενη πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας, όμως, κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αποδομεί την πραγματική οικονομία. Αυτό έχει ως συνέπεια όχι μόνο τη δραστική υποβάθμιση του μέσου βιοτικού επιπέδου, αλλά και σοβαρές παρενέργειες στο ασφαλιστικό σύστημα και μεσοπρόθεσμα στα δημόσια οικονομικά. Το ασφαλιστικό σύστημα καταρρέει. Το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων στο πλαίσιο του PSI λεηλάτησε τα αποθεματικά του. Εκτός αυτού, τα έσοδα των ταμείων συρρικνώνονται δραματικά λόγω της τεράστιας ανεργίας, της δραστικής μείωσης μισθών, της επεκτεινόμενης «μαύρης εργασίας», της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών και της αδυναμίας επιχειρήσεων να πληρώνουν εισφορές.

Το συμπέρασμα απ’ όλα αυτά, και χωρίς να παραγνωρίζονται κάποιες σωστές μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις, είναι ότι δεν βρισκόμαστε προς το τέλος μίας επώδυνης αλλά εξυγιαντικής διαδρομής. Αντιθέτως, η πραγματική οικονομία συνεχίζει να βυθίζεται στο τέλμα με αποτέλεσμα την καταστροφή υγιούς παραγωγικού ιστού και τη συνεπακόλουθη συσσώρευση οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων που ανακυκλώνουν το πρόβλημα. Με άλλα λόγια, το παραμύθι ότι λίγο ακόμα υπομονή και θα βγούμε από το τούνελ είναι ψέμα, και όπως κάθε ψέμα, έχει κι αυτό κοντά πόδια.

Πολιτικό δώρο για τη Χρυσή Αυγή το αίμα των μελών της
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι εκδήλωση ενός ανήθικου πολιτικού αναλφαβητισμού, ο οποίος κατά κανόνα φέρνει αντίθετα από τα διακηρυσσόμενα πολιτικά αποτελέσματα. Η αιματηρή επίθεση στο Νέο Ηράκλειο το αποδεικνύει, εάν επιβεβαιωθεί ότι δράστες είναι τρομοκράτες που χρησιμοποιούν αριστερό πρόσημο. Η διατύπωση είναι δικαιολογημένη, επειδή σ’ αυτό τον σκοτεινό κόσμο δεν υπάρχουν βεβαιότητες.

Η δικαστική δίωξη με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης και η υπερπροβολή των έκνομων δραστηριοτήτων είχαν στριμώξει τη Χρυσή Αυγή. Σ’ αυτή την εξαιρετικά δυσχερή για την ίδια συγκυρία, κανείς δεν θα μπορούσε να της προσφέρει μεγαλύτερο πολιτικό δώρο. Οι εν ψυχρώ δολοφονίες εκ των πραγμάτων διαφοροποιούν το κλίμα στην κοινή γνώμη.

Από μήτρα νεοναζιστών τραμπούκων και δολοφόνων, η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται τώρα σαν θύμα τυφλών δολοφονικών επιθέσεων. Υιοθετώντας χαμηλούς τόνους και μία νομιμόφρονα ρητορική που έρχεται σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν της, επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τη συγκίνηση της κοινής γνώμης. Αυτοπροβάλλεται σαν ένα νόμιμο κόμμα που όχι μόνο διώκεται άδικα από την εξουσία, αλλά και που αποτελεί στόχο τρομοκρατών. Από το αίμα των μελών της θα δρέψει πολιτικούς καρπούς. Είναι πλέον δύσκολο για τους κυβερνώντες να κλιμακώσουν τον πόλεμο εναντίον της Χρυσής Αυγής και πολύ περισσότερο να τη θέσουν εκτός νόμου. Ως εκ τούτου, είναι πιθανόν να χρησιμοποιήσουν τις επιλεκτικές δικαστικές διώξεις για να μεθοδεύσουν την αλλαγή ηγεσίας στη Χρυσή Αυγή, με σκοπό να τη μετατρέψουν σε μια εμμέσως συνεργάσιμη πολιτική δύναμη.

Φυγή προς τα εμπρός με το δόγμα «νόμος και τάξη»

Σταύρος Λυγερός

ΕΙΝΑΙ ΙΣΤOΡΙΚΑ αποδεδειγμένο πως, όταν ζορίζουν τα πράγματα, όταν οι κυβερνήσεις χάνουν τα ερείσματά τους στην κοινωνία καταφεύγουν στο ύστατο ιδεολογικό όπλο κάθε εξουσίας, στην προβολή του δόγματος «νόμος και τάξη». Εχοντας μετατραπεί σε εφαρμοστή της πολιτικής του μνημονίου, η κυβέρνηση Σαμαρά έχει στρέψει -όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών εναντίον της.

Για να μετατοπίσουν σε πιο ευνοϊκό πεδίο το κέντρο βάρους της πολιτικής αντιπαράθεσης, οι επιτελείς του Μαξίμου δεν έχουν μόνο υψώσει τη σημαία του νόμου και της τάξης. Εχουν υιοθετήσει μία επιθετική ιδεολογικοπολιτική τακτική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Πυρήνας αυτής της τακτικής είναι η απαίτηση να καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Τον κατηγορούν ότι, ενώ καταδικάζει σκληρά τη βία της Χρυσής Αυγής, ανέχεται την αριστερή βία.

Η κατηγορία δεν είναι παντελώς αβάσιμη. Πράγματι, η Αριστερά τηρεί παραδοσιακά μία επαμφοτερίζουσα σχέση με την πολιτική βία. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά. Ιστορικά, η Αριστερά ήταν μία δύναμη ανατροπής και, ως εκ τούτου, η αποδοχή της βίας των μαζικών κινημάτων είναι εγγεγραμμένη στο ιδεολογικό της γονίδιο. Είναι αλήθεια ότι αναπτύχθηκαν και εκφυλιστικά φαινόμενα ανοχής της βίας οργανωμένων ομάδων που υψώνουν ακροαριστερή ή αντιεξουσιαστική σημαία.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σήμερα περιέλθει στη θέση του απολογουμένου. Ο λόγος είναι ότι με την αμέριστη υποστήριξη των κατεστημένων ΜΜΕ έχει κυριαρχήσει η βολική για κάθε καθεστώς και κάθε εξουσία ιδεολογική αντίληψη ότι κάθε είδους βία πρέπει να είναι πολιτικά καταδικαστέα και ποινικά κολάσιμη. Οπως είπε ο Δένδιας, αυτό ισχύει όχι μόνο για τη βόμβα και το γκαζάκι, αλλά και για το γιαούρτωμα.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει την αξιωματική αντιπολίτευση όχι ως ένα αντίπαλο κόμμα με διαφορετική ιδεολογία και πολιτική, αλλά σαν κόμμα περιορισμένης νομιμότητας, σαν κόμμα που έχει το ένα πόδι εντός της συνταγματικού τόξου και το άλλο εκτός. Στιγματίζοντας -πάντα με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ- τον ΣΥΡΙΖΑ ότι υποθάλπει ή τουλάχιστον ανέχεται τη βία όταν έχει αριστερό πρόσημο, οι επιτελείς του Μαξίμου μετατρέπουν αυθαιρέτως και σκοπίμως τις θεμιτές στη δημοκρατία ιδεολογικοπολιτικές διαφορές σε καθεστωτικού χαρακτήρα αναμέτρηση. Κατ’ επέκτασιν, καλλιεργούν την εντύπωση ότι είναι επικίνδυνο για τη χώρα να αναλάβει τη διακυβέρνηση η Αριστερά.

Με άλλα λόγια, αμφισβητούν τη θεμελιώδη και σταθεροποιητική αρχή της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία, έστω και εάν δεν το λένε ρητά. Στην πραγματικότητα, ο ισχυρισμός ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος υποδηλώνει ότι είναι επίσης μονόδρομος η παραμονή της «παράταξης του μνημονίου» στην εξουσία. Πρόκειται για βαθιά επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό, ο οποίος υπονομεύει τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος και βεβαίως καλλιεργεί με άλλη μορφή τον μετεμφυλιακό διχασμό της κοινωνίας.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο ζήτημα της πολιτικής βίας. Αναμφισβήτητα, είναι θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις. Οι νόμοι, ωστόσο, δεν είναι θεόπεμπτοι. Στον κοινοβουλευτισμό αντανακλούν τον συσχετισμό δυνάμεων και τις κοινωνικοπολιτικές ισορροπίες. Οι ισορροπίες αυτές είναι δυναμικές και μεταβάλλονται. Εξ ου και οι κοινωνίες διαπερνώνται από πολλών ειδών αντιθέσεις, οι οποίες παράγουν πολιτικές πιέσεις και κινήματα.

Οι εκλογές είναι ισχυρός μηχανισμός παραγωγής πολιτικής νομιμοποίησης. Δεν είναι, όμως, πάντα δεδομένο ότι μία αιρετή κυβέρνηση είναι σε θέση να απορροφήσει τις κοινωνικές εντάσεις καθόλη τη διάρκεια της θητείας της. Ιδιαιτέρως σε περιβάλλον οξύτατης οικονομικοκοινωνικής κρίσης. Σε τέτοιες ειδικές συνθήκες μαζικής κοινωνικής καταστροφής, οι πολίτες δεν εκφράζονται πολιτικά μόνο ως ψηφοφόροι. Και βεβαίως, η κυβέρνηση χάνει την αναγκαία αξιοπιστία για να επιβάλλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων.

Στην περίπτωσή μας, οι παραδοσιακοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος έχουν σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει. Το ΠΑΣΟΚ του 40+% κινείται πλέον σε μονοψήφιο ποσοστό. Εάν η Ν.Δ. καταφέρνει ακόμα να διατηρεί ένα σημαντικό ποσοστό (μικρότερ
του 30%), αυτό δεν οφείλεται στην πολιτική της εμβέλεια, αλλά στο γεγονός ότι θεωρείται το τελευταίο ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό τον λόγο συσπειρώνονται πολιτικοεκλογικά γύρω της όχι μόνο παραδοσιακοί δεξιοί, αλλά και εύπορα κοινωνικά στρώματα που φοβούνται ότι, εάν σχηματίσει κυβέρνηση η Αριστερά, θα προκληθεί ρήξη με την Ευρωζώνη και -κατ’ επέκτασιν- χάος.

Οικονομική βία και κοινωνική αντίδραση

Η ΙΣΤΟΡΙΑ έχει αποδείξει ότι, όποτε ασκείται μαζικά οικονομική βία, όποτε ανατρέπονται οι σταθερές του βίου της πλειονότητας των πολιτών, αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εκδηλώνεται κοινωνική αντίδραση. Η οικονομική βία μπορεί να μην διώκεται ποινικά, αλλά κατά κανόνα είναι πολύ πιο καταστρεπτική για την κοινωνία. Οταν μάλιστα οι πολίτες δεν βλέπουν διέξοδο εντός του πολιτικού συστήματος, η αντίδρασή τους είναι κατά κανόνα βίαιη.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν, βεβαίως, ότι οι πολίτες πρέπει να τηρούν τον νόμο μόνο εάν συμφωνούν μαζί του. Ο νόμος, άλλωστε, προβλέπει ποινές για όσους τον παραβιάζουν. Σημαίνουν, όμως, ότι σε περιόδους που ξεχειλίζει η κοινωνική οργή, όταν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού κατεβαίνουν στους δρόμους, το πρόβλημα παύει να είναι απλώς νομικό. Μετατρέπεται σε πολιτικό και απαιτεί αντίστοιχο χειρισμό.

Σε τέτοιες συνθήκες, η ρητορική περί νόμου και τάξης έχει νόημα μόνο εάν χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για την άσκηση κατασταλτικής πολιτικής ή ως παρότρυνση για άσκηση τέτοιας πολιτικής. Η πείρα έχει αποδείξει, όμως, ότι όταν το κοινωνικό τοπίο φλέγεται, η επίδειξη πυγμής και η μονοδιάστατη προσφυγή στη μαζική καταστολή είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσουν σαν μπούμερανγκ. Ρίχνουν λάδι στη φωτιά και οξύνουν τη σύγκρουση. Αυτό δεν συνεπάγεται μόνο τη σοβαρή πιθανότητα να χυθεί αίμα, αλλά και την πρόκληση μεγάλων ρηγμάτων στην ήδη προβληματική σχέση κράτους – κοινωνίας.

Προφανώς, δεν έχουμε φθάσει στο σημείο της έκρηξης. Για την ακρίβεια, η κοινωνία αγωνίζεται να μην οδηγηθεί εκεί. Το τοπίο, όμως, λόγω της συσσώρευσης οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων έχει καταστεί και ασταθές και εύφλεκτο. Ας θυμάται ο πρωθυπουργός πως, όταν το γαϊδούρι του Χότζα έμαθε -επιτέλους- να μην τρώει, ψόφησε!

http://www.real.gr

Ο μύθος του πρωτογενούς πλεονάσματος

Σταύρος Λυγερός

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Σαμαρά έχει εδώ και καιρό αναγάγει την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος σε κεντρικό στόχο της οικονομικής πολιτικής της. Η αιτία είναι πρωτίστως πολιτική. Το Γιούρογκρουπ είχε πέρυσι θέσει ως προϋπόθεση για να συζητήσει μία νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος.

Για να μπορέσουν να διεκδικήσουν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που έχει στα χέρια της η ευρωζώνη, οι Σαμαράς και Στουρνάρας έκαναν τα αδύνατα δυνατά.

Εκτός από την επιβολή νέων αφόρητων φόρων, εκτός από την κατά κανόνα οριζόντια περικοπή δημόσιων δαπανών, ψαλίδισαν και τις δημόσιες επενδύσεις. Στο πρώτο οκτάμηνο του 2013 οι δημόσιες επενδύσεις είναι κατά 1,3 δισ. ευρώ λιγότερες από το ποσό που προβλέπει το ίδιο το μνημόνιο. Το κόστος αυτής της περικοπής αντιστοιχεί σε μία μείωση του ΑΕΠ πάνω από μισή μονάδα, σύμφωνα με πολύ συντηρητικούς υπολογισμούς.

Και, βεβαίως, παραβίασαν τη δέσμευσή τους ότι μέχρι το τέλος του 2013 θα έχουν εξοφλήσει όλες τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου. Αν και ως συνολικό ποσό οι οφειλές αυτές έχουν μειωθεί περίπου κατά 2 δισ. από το τέλος του 2012, τον Αύγουστο του 2013 ανέρχονταν σε 6,159 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, η μερική στάση πληρωμών του Δημοσίου συνεχίζεται.

Για την ακρίβεια, το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 συγκεντρώθηκε επειδή, μεταξύ άλλων, δεν επιστράφηκαν φόροι ύψους 663 εκατ. ευρώ, δεν καταβλήθηκαν πολυτεκνικά επιδόματα ύψους 175 εκατ., δεν πληρώθηκαν καταναλωτικές δαπάνες του Δημοσίου ύψους τουλάχιστον 400 εκατ. και δεν δόθηκαν επιδόματα θέρμανσης ύψους 200 εκατ.

Αν το Δημόσιο ήταν συνεπές στις υποχρεώσεις του στο πρώτο οκτάμηνο του 2013, αντί για το μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, θα είχε καταγραφεί πρωτογενές έλλειμμα 2,458 δισ. ευρώ. Είναι προφανές ότι η μη εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου επιτείνει την ασφυκτική έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, με τις αρνητικές επιπτώσεις που αυτή έχει στο ΑΕΠ. Εάν το ΑΕΠ δείχνει να μειώνεται λιγότερο απ’ όσο είχε προβλεφθεί, αυτό οφείλεται στην πολύ καλή φετινή επίδοση του τουρισμού, κυρίως λόγω των προβλημάτων που είχαν η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Συρία και εν μέρει η Τουρκία.

Επειτα από διαπραγματεύσεις, η τρόικα αναγνώρισε ότι στο τέλος του έτους θα υπάρχει ένα πρωτογενές πλεόνασμα λίγων εκατοντάδων εκατομμυρίων. Απέκλεισε, βεβαίως, τη διάθεση του 70% σε όσους υποφέρουν περισσότερο, την οποία προ καιρού ο πρωθυπουργός είχε με θριαμβευτικούς τόνους σπεύσει να ανακοινώσει. Η τρόικα γνωρίζει άριστα ότι το συμφωνηθέν πρωτογενές πλεόνασμα είναι πλασματικό. Το αποδέχεται όμως, επειδή το ευρωιερατείο έχει ανάγκη να δείξει στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ότι η μονοδιάστατη λιτότητα φέρνει και θετικά αποτελέσματα. Η Ελλάδα, άλλωστε, έχει εξαρχής μετατραπεί στο πειραματόζωο της κρίσης του ευρώ.

Υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με το μνημόνιο, το 2013 πρέπει να έχει μηδενισθεί το πρωτογενές έλλειμμα, το 2014 να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 2,75 δισ. (1,5% του ΑΕΠ), το 2015 5,7 δισ. (3% του ΑΕΠ) και το 2016 8,975 δισ. (4,5% του ΑΕΠ). Οι στόχοι αυτοί αντιστοιχούν σε συνολικά ελλείμματα (συμπεριλαμβάνεται η πληρωμή των τόκων) 4,1% του ΑΕΠ το 2013, 3,3% του ΑΕΠ το 2014, 2,1% του ΑΕΠ το 2015 και 0,8% του ΑΕΠ το 2016.

Στην τελευταία έκθεσή του το ΔΝΤ προβλέπει μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα το 2013 και προσγειώνει ανωμάλως την αισιόδοξη ρητορική της κυβέρνησης. Θεωρεί αναπόφευκτη τη λήψη πρόσθετων εισπρακτικών μέτρων και -κυρίως- θεωρεί προϋπόθεση το γενναίο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Το ευρωιερατείο απορρίπτει τη ριζική λύση του «κουρέματος». Κάποια στιγμή θα συζητήσει την επιμήκυνση της αποπληρωμής των ελληνικών ομολόγων, σε συνδυασμό με τη μείωση του επιτοκίου. Μια τέτοιου είδους αναδιάρθρωση θα ήταν λύση εάν το επιτόκιο μειωθεί δραστικά, ώστε η ελληνική οικονομία να μην πνιγεί από τους τόκους.

Σε κάθε περίπτωση, ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει γρήγορα. Οσο το ελληνικό χρέος παραμένει στα σημερινά εφιαλτικά επίπεδα, η οικονομία θα παραμένει στα γόνατα. Ολα δείχνουν, όμως, ότι το ευρωιερατείο έχει μεταθέσει την όποια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους για την άνοιξη του 2014, ίσως και μετά τις ευρωεκλογές.

Στη μέγκενη «κοινωνικής μηχανικής» οι μικρομεσαίο
ι

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουμε στις αγορές όσο το χρέος είναι μη βιώσιμο. Η Ελλάδα συνεχίζει να αξιολογείται στην κατηγορία «σκουπίδια» από τις τρεις εταιρείες πιστοληπτικής διαβάθμισης. Στη μάλλον απίθανη περίπτωση που οι αγορές δεχθούν να μας δανείσουν, θα ζητήσουν απαγορευτικά επιτόκια 6%-7%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα η Ελλάδα θα παραμείνει για πολλά ακόμα χρόνια στα «μηχανήματα», θα είναι εξαρτημένη από δανειακές συμβάσεις και τα συνακόλουθα μνημόνια.

Εκτός αυτού, σε ένα οικονομικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα, υπερφορολόγηση, έλλειψη τραπεζικού δανεισμού, γραφειοκρατία και υψηλό κόστος ενέργειας δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν σημαντικές άμεσες ξένες επενδύσεις παραγωγικού χαρακτήρα. Οι μόνοι που ενδιαφέρονται για την Ελλάδα είναι κεφάλαια υψηλού ρίσκου. Αυτά έχουν ήδη αρχίσει να μπαίνουν στην ελληνική οικονομία, κυρίως στον τραπεζικό τομέα.

Με άλλα λόγια, όσοι επενδύσουν κατά κανόνα θα επενδύσουν για να αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές δημόσιες επιχειρήσεις και δημόσια περιουσία, ιδιωτικές επιχειρήσεις που ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας, ιδιωτική περιουσία που ξεπουλιέται επειδή οι ιδιοκτήτες, λόγω συρρίκνωσης των εισοδημάτων τους, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα αυξημένα φορολογικά βάρη και, βεβαίως, τα «κόκκινα» δάνεια από τις τράπεζες.

Στην πραγματικότητα, καταλύεται βίαια ο μικροϊδιοκτητικός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας. Αυτό ισχύει και για την κατανομή της ακίνητης περιουσίας, αλλά και για τον επιχειρηματικό χάρτη. Η μικρομεσαία θάλασσα, που αποτελεί τον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Ακόμα και όσοι καταφέρουν να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω από το νερό, θα επιβιώσουν σε ένα πολύ χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο.
Με δεδομένη τη σύμπραξη των αρχουσών ελίτ σ’ αυτό το πείραμα «κοινωνικής μηχανικής», το κρίσιμο ερώτημα ήταν και παραμένει πολιτικό: Η ελληνική κοινωνία θα αποδεχθεί μέχρι τέλους τη μοίρα που της επιφυλάσσουν ή θα εξεγερθεί;

http://www.real.gr/

ΛΥΓΕΡΟΣ:Όμηρος του Σαμαρά, ο Βενιζέλος…

Και κατ’ επέκτασιν, το ΠΑΣΟΚ (όμηρος) της ΝΔ. Σχόλιο εξαιρετικής ευκρίνειας από τον Σταύρο Λυγερό.

Ο Βενιζέλος επιδιώκει πάση θυσία την πολιτική κάλυψη του
Σαμαρά (και στα υποβρύχια και στη λίστα Λαγκάρντ). Και αυτό σύμφωνα με τον σχολιαστή του STAR «περιορίζει τις επιλογές του ΠΑΣΟΚ, όσο…
έχει αρχηγό τον Ευάγγελο Βενιζέλο».

Ακριβώς…

VIDEO. ΞΕΒΡΑΚΩΣΕ ΤΟΝ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ Ο ΛΥΓΕΡΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ Χ"ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΩΒΡΑΚΟ

ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΓΙΝΕ ΤΟ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΧΝΙΚΟ ΛΑΘΟΣ» ΑΠΟ ΤΟΝ Χ»ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΕ ΛΥΓΕΡΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΑΚΩΣΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΙΜΙ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΛΗΤΕΙΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΕΙ ΟΤΙ «ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ» Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΣΟΡΕΥΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ ΠΟΥ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΩΜΑΛΟ ΚΑΘΙΚΙ


===================================================================

Η ξεδιαντροπιά τους όχι απλά δεν έχει όριο αλλά έχει και τέλεια τηλεοπτική κάλυψη. Ένας δημοσιογράφος ο οποίος με το οποιοδήποτε σύστημα είναι πάντα ο “σοβαρός” της ενημέρωσης, ένα κοινό γύρω-γύρω στις κερκίδες που πρέπει να πήρε γερό μεροκάματο για τις ώρες που πλαισίωνε με
περισσή χάρη τους συνομιλητές και ένας “τσάρος της οικονομίας” που με το βαμμένο του μαλλί μάς έκανε να τον λυπηθούμε που η μαμά και η πεθερούλα του ζουν με μικρές συντάξεις.

Κατά πού να χώσω το φάσκελο; Στον δημοσιογράφο που έπαιζε το ρόλο του με τις στημένες “σκληρές” ερωτήσεις, στον ίδιο τον τσάρο ή στο κοινό των Ελλήνων που έθεταν “καυτά” ερωτήματα στο μεγάλο οικονομικό μυαλό. Χθες είδαμε το πραγματικό πρόσωπο της από εκεί κοινωνίας. Της κοινωνίας που ζει σε άλλον πλανήτη. Οι από εδώ κοινωνία είμαστε ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας για τους παραπάνω. Είμαστε οι αναλώσιμοι που σαν μινιατούρες τοποθετούμαστε στην αμμοδόχο που εξελίσσεται εικονικά ο πόλεμος. Είμαστε από αυτούς που κατά τον Στουρνάρα δεν αυτοκτονούν λόγω φόρων αλλά λόγω κρίσης. Είμαστε το αναμενόμενο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που σχεδίασαν οι από πάνω και ο Στουρνάρας εκτελεί με περισσή ικανότητα. Είμαστε το πλεόνασμα που πρέπει να πέσει για να έχει το έλλειμμα ανοδική πορεία.

Ξέρει ο Στουρνάρας πώς είναι να ζεις με 500 ευρώ! Ξεστόμισε αυτό και δεν έπεσαν ντομάτες στην τηλεοπτική κολυμβήθρα που έστησαν χθες οι δύο ισχυρές εξουσίες της χώρας. Κάθονταν στο στασίδι του τηλεοπτικού ναού οι “πολίτες” λες και περίμεναν να βγει η Ανάσταση μόλις η ώρα θα πήγαινε μεσάνυχτα.

Χαμογέλα “τσάρε”, γιατί μέχρι να τελειώσει η χθεσινή ημέρα και ενώ εσύ ξεπλενόσουν μέσα στις τηλεοπτικές οθόνες μάς χαιρέτησαν ακόμα δυο. Ένας στο Ρέθυμνο και μία στην Κομοτηνή. Ακόμα δύο εκτός της αμμοδόχου σου. Την πήρες την μάχη.-

 
 
 
 triklopodia