Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Παραιτηθείτε όλοι, είστε επικίνδυνοι για τη χώρα

Κατωτέρω ένα κατά τη γνώμη μου εξαιρετικό άρθρο με τίτλο, «Παραιτηθείτε όλοι, είστε επικίνδυνοι για τη χώρα»

Άφησαν την χώρα όπως τους «διέταξαν», δηλαδή χωρίς φρούρηση των θαλάσσιων συνόρων μας, ξέφραγο αμπέλι.

  • Και αφού κατέστρεψαν τα νησιά μας και τον τουρισμό όλης της Ελλάδας, τώρα καταστρέφουν σιγά σιγά με τους λαθραίους τους,  όλην την Ελλάδα.

Ομαδική κομματική προδοτική δήθεν παράκρουση των:  …………….

Read the rest of this entry

Advertisements

ΠΥΡΕΤΟΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΩΝ! Καζάνι που βράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, βουτιά στις δημοσκοπήσεις, όχι από την Φώφη, προς διάσπαση η ΝΔ…

Πυρετός διεργασιών σημειώνεται στο παρασκήνιο εν όψει των εξελίξεων που αναμένονται πυκνές το αμέσως προσεχές διάστημα. Το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλουν οι δανειστές πιέζει όχι μόνο τα κυβερνητικά κόμματα αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα το οποίο εμφανίζει έντονη νευρικότητα και φυγόκεντρα σημάδια.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ύστερα και από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών…….

Read the rest of this entry

Νέα κόμματα: Υπέρβαση, Φορολογούμενοι, Ελλάδα.εμείς, Ελευθερία

New

Επειδή κατά παράβαση του συντάγματος, στην πολίτικη ζωή της χώρας δεν μπορούν να συμμετέχουν ενεργά όλοι οι Έλληνες πολίτες άνω των 25 ετών, οι οποίοι δεν προσέβαλλαν τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβίασαν το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη (Άρθ.5.1), αλλά μόνο όσοι ανήκουν σε κάποιο κόμμα, οι πολίτες οργανώνονται και φτιάχνουν καινούργιες πολιτικές ομάδες με την ελπίδα ότι θα αποκτήσουν έτσι το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και κατ’ επέκταση της συμμετοχής στα κέντρα λήψεων των αποφάσεων για τα κοινά.

Την αδικία την προκαλεί το πλαφόν του 3% το οποίο πρέπει να περάσει ο πολίτης αν θέλει να μπει στην βουλή. Έτσι, όσοι ενδιαφέρονται, αναγκάζονται να ιδρύσουν/συμμετέχουν σε μια υποστηρικτική ομάδα/κόμμα που να τους ανοίξει το δρόμο, χαρίζοντας τους πρακτικά τους ψήφους που θα λάβουν τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας στις εκλογές. Όποιος είναι τυχερός και καταφέρνει να προσπεράσει τα εμπόδια που οι ηγέτες των καθεστωτικών πολιτικών ομάδων/κομμάτων και τα ΜΜΕ βάζουν στο δρόμο του, μπαίνει στην κεντρική πολιτική σκήνη. Όποιος όχι, μένει απέξω (περισσότερες λεπτομέρειες και παραδείγματα στο τέλος της ανάρτησης).

Δείτε τώρα τους νεοεμφανιζόμενους πολιτικούς σχηματισμούς που δεν συμμετείχαν ακόμα ……….. Read the rest of this entry

Βρέθηκαν 186 και όχι 180 (βου)λεφτάδες για νέο πρόεδρο Δημοκρατίας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ

Η φιλολογία και η εικοτολογία που εδώ και αρκετούς μήνες σέρνεται, αναφορικά με το αν αυτή η Βουλή θα εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, περίτρανα αποκαλύπτει τη σαπίλα και την ξευτίλα του υφιστάμενου κομματικού-πολιτικού συστήματος. 

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων και πολλά άρθρα δημοσιογράφων-πολιτικών αναλυτών, αφιερώνονται για τα πρόσωπα που…… Read the rest of this entry

Η πολιτική ως επάγγελμα ή πώς να γίνεις ένας επιτυχημένος Τζαμτζής

Θα μπορούσε να ανοίξει μπακάλικο ή να γίνει αγρότης αφού όπως δήλωσε από τα 10 του εργαζόταν στα χωράφια.
Τελικά ο Ιορδάνης (Δάνης για τους φίλους) Τζαμτζής, αποφάσισε να μας …σώσει. Να γίνει δηλαδή ένας επαγγελματίας πολιτικός ή πιο σωστά αν δει κανένας και το «πλούσιο» βιογραφικό του ένας «μονιμάς» της ψήφου. 
Ας δούμε λοιπόν το βιογραφικό αυτού του πολιτικού που «τα λέει έξω από τα δόντια» όπως διατείνεται, που δεν παρασύρεται σε λαϊκισμούς (αλήθεια αυτό με το φόρο στα αγροτικά ακίνητα τι να ήταν άραγε;;) και που με περισσή σεμνότητα στο προσωπικό του site αυτοχαρακτηρίζεται ως «λεβέντης» (ναι καλά διαβάσατε). Του ανθρώπου που μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο ενικό λες και είναι κανένας αυτοκράτορας και που για να μας θυμίσει το πόσο μας μοιάζει αναφέρει πως «δεν προέρχεται από κανένα πολιτικό τζάκι».

Ε αφού ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα να βάλει κατά δικαίων και αδίκων, ας υποστεί για μια φορά κι αυτός την ίδια βάσανο από εμάς.

Λοιπόν …προσδεθείτε και απολαύστε καριέρα:

«Το 1977 είναι από τα ιδρυτικά μέλη της ΟΝΝΕΔ Σκύδρας. Το 1979, πρωτοετής φοιτητής, οργανώθηκε στην ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και στην ΟΝΝΕΔ Κ. Πατησίων. Από το 1982 ήταν Γεν. Γραμματέας της ΟΝΝΕΔ Κ. Πατησίων και μέλος του Δ.Σ. του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής. Από το 1983 ως το 1985 διετέλεσε Πρόεδρος της Α1 Νομαρχιακής ΟΝΝΕΔ και ταυτόχρονα μέλος της Γραμματείας Λεκανοπεδίου Αττικής. Από το 1985 ως το 1988  υπήρξε ενεργό μέλος του Εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ, υπεύθυνος Λεκανοπεδίου Αττικής πραγματοποιώντας για πρώτη φορά εκλογές σε όλα τα επίπεδα της κομματικής οργάνωσης στην Αθήνα. Το 1987 και το 1989 εκλέχθηκε δύο φορές μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ. Από το 1989 ορίσθηκε πολιτικό στέλεχος στο Νομό Πέλλας.

Γεμάτος εμπειρίες και γνώσεις συνεχίζει την …προσφορά.

Το Νοέμβριο του 1989 εκλέχθηκε Δήμαρχος στο Δήμο Σκύδρας (χρειάστηκε να μεσολαβήσουν δέκα και πλέον αράδες για να βρούμε το επάγγελμα που για πρώτη φορά άσκησε σε ηλικία μάλιστα 28 ετών)!. Το 1990 και το 1994 ο λαός του Δήμου Σκύδρας ανανεώνει την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του. Εκλέγεται Δήμαρχος για δύο ακόμη 4ετίες. Ακόμη διετέλεσε Περιφερειάρχης της Νέας Δημοκρατίας τα έτη 1988-1989 στους Νομούς Σερρών, Κιλκίς, Ημαθίας και Πιερίας. Μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητας στην Αθήνα από το 1989-1992 με απόφαση του τότε πρωθυπουργού Τζανή Τζανετάκη. Μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Πέλλας από το 1990 έως το 1994. Το 2000 ο Ιορδάνης Τζαμτζής με την στήριξη των πολιτών της Πέλλας εξελέγη Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Το 2004 και το 2007 επανεξελέγη Βουλευτής».

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η χώρα έφθασε εδώ που έφθασε. Για ποιο λόγο υπάρχει τόση μεγάλη αναντιστοιχία μεταξύ λαού και βουλευτικού σώματος. Άνθρωποι σαν τον Δάνη Τζαμτζή, άκαπνοι στη ζωή και την επαγγελματική τους πορεία, χαμένοι στην κομματική καμαρίλα και μια ζωή δρώντες και ζώντες από το «κόμμα» (σαν τον γνωστό Γκρούεζα στην ταινία «υπάρχει και φιλότιμο»), ψηφίζουν, αποφασίζουν και χαράσσουν στρατηγική για εμάς χωρίς εμάς. Άνθρωποι κοινωνικά αγράμματοι, που αυτοπροβάλλονται με ένα πολιτικό μάρκετινγκ επιπέδου Βλαχοδημάρχου θέλουν ρόλο και λόγο στα πράγματα. Αυτοί είναι οι «εκλεκτοί μας».

Είναι τα παιδιά του κόμματος που τη λέξη εργασία την έχουν κάπου ακούσει και που τα κοινά τα μετρούν με το πόσα τους δίνουν. Α, δεν είναι καλή η αμοιβή του βουλευτή; «Και δεν πάω για Δήμαρχος που έχει καλύτερο μεροκάματο» θα σκεφτεί ο επαγγελματίας Δάνης.

Όσο όμως και αν το μεροκάματο ανεβαίνει ή κατεβαίνει, ένα είναι το σίγουρο: με Τζαμτζήδες και παιδιά των κομματικών σωλήνων, με κοινωνικά αμόρφωτους ανθρώπους και με βολεψάκηδες των νεολαιών και της καμαρίλας, με ημιαγράμματους και ακαλλιέργητους Βλαχοβουλευτάδες που όταν ο υπόλοιπος πλανήτης τρέχει με χίλια και επενδύει σε γνώση, αυτοί κοιμούνται με τα τσαρούχια ή «φτιάχνουν τσίπουρα» όπως αρέσει στον κ. Τζαμτζή τόσο να κάνει, η χώρα μέλλον δεν θα δει ποτέ.  

 
 

Χθες, ο λαός στήριξε τη μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου.


Ναι δεν διαβάσατε λάθος. Ο τίτλος είναι απόλυτα ορθός. Χθες κατά την ψήφιση της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός στήριξε απόλυτα τη μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Πριν όμως βιαστείτε να οργιστείτε ή να σπάσετε την οθόνη, διαβάστε και τα πιο κάτω.

Τι πολιτικό σύστημα έχουμε; Κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, δηλαδή αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ποιοι…

λοιπόν, με βάση αυτό το πολιτικό σύστημα εκπροσωπούν το λαό; Ποιοι είναι οι αντιπρόσωποί μας που εκπροσωπούν  τη βούλησή μας; Προφανώς οι βουλευτές. Μήπως ισχύει κάτι άλλο και δεν το βλέπουμε; Τι έγινε επομένως χθες το βράδυ; Η απόλυτη πλειοψηφία των αντιπροσώπων του λαού, δηλαδή 153 λαϊκοί αντιπρόσωποι ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην εξουσία της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Υπάρχει μήπως κάποια αντίρρηση περί αυτού;


Ίσως υπάρξει η αντίρρηση ότι τώρα όμως έχει αλλάξει η λαϊκή βούληση και όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, η μνημονιακή κυβέρνηση είναι μειοψηφία.  
Λάθος.  
Την κυβέρνηση δεν την ορίζουν οι δημοσκοπήσεις και οι φωνές διαμαρτυρίας. Με βάση το κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, ψηφίσαμε στις 12-6-2012 και δώσαμε στη μεν ΝΔ περίπου 30%, στο δε ΠΑΣΟΚ περίπου 13%, σύνολο 43%. Αυτό το ποσοστό αναγνωρίζει το πολίτευμα στην κυβέρνηση και κανένα άλλο. Εκλογές θα ξαναγίνουν νόμιμα στις 12-6-2016. Μέχρι τότε, τα δύο κόμματα θα έχουν 43%. Κανείς απολύτως δεν μπορεί να ρίξει αυτή την κυβέρνηση, πέρα από τους ίδιους τους δικούς μας αντιπροσώπους. Και εφόσον οι αντιπρόσωποί μας δεν την ρίχνουν, η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να συνεχίσει το όποιο έργο της. Υπάρχει μήπως κάποια αντίρρηση περί αυτού;


Εμείς οι πολίτες, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα ούτε να παρέμβουμε με ένα δημοψήφισμα με λαϊκή πρωτοβουλία, ούτε να ανακαλέσουμε τους αντιπροσώπους μας.


Αυτό είναι το πολιτικό μας σύστημα, που ορίζεται από το Σύνταγμά μας. Μήπως μπορεί να γίνει κάτι άλλο χωρίς να αλλάξει το ίδιο το Σύνταγμα; Τίποτε απολύτως. Μερικοί πάλι λένε ότι έχουμε το καλύτερο Σύνταγμα αλλά δεν εφαρμόζεται σωστά. Ορίστε λοιπόν, χθες εφαρμόστηκε πλήρως. 


Ίσως σε κάποιους να μην αρέσει η πιο πάνω άποψη. Αλλά, ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Αυτή είναι η αλήθεια.
 
 
 

Σήμερα βλέπουμε που καταλήγουν οι ΗΛΙΘΙΟΙ όταν δεν είναι πια ΧΡΗΣΙΜΟΙ

Eννέα σελίδες είναι το πόρισμα που έχει συντάξει η Εισαγγελία Πρωτοδικών. Δεν αναφέρονται λεπτομέρειες σε αυτό και πρόκειται για το πρώτο κομμάτι της έρευνας.
Σύμφωνα με τον Real Fm και τις πληροφορίες του Γιώργου Ντουδεσκέα, μέσα στο πόρισμα του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου περιγράφονται κακουργηματικές πράξεις που αφορούν σε πέντε ανθρωποκτονίες σε όλη την Ελλάδα, βομβιστικές επιθέσεις στην περιοχή του Βόλου, σωρεία άλλων ποινικών αδικημάτων και ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Ο Νίκος Μιχαλολιάκος περιγράφεται ως διευθύνων εγκληματικής οργάνωσης η οποία ήταν σε δράση.
Σύμφωνα με το άρθρο 62 του Συντάγματος παρ. 1 «Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Eπίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Bουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Bουλής.» Επομένως, σύμφωνα με το άρθρο αυτό δεν ήταν νόμιμο να συλληφθούν οι πιο πάνω βουλευτές.
Υπάρχει μόνο μια περίπτωση κατά την οποία μπορεί να συλληφθεί ένας βουλευτής. Σύμφωνα με την παρ. 4 του ίδιου άρθρου «Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήμα.». Επομένως, για να συλληφθούν οι πιο πάνω βουλευτές, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί τέλεσαν κακούργημα, το οποίο εμπίπτει στα χρονικά όρια του αυτοφώρου, σύμφωνα με το άρθρο 242 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.
Η επικάλυψη της επίσκεψης της τρόικας από τα κανάλια,η απάτη του πρωτογενούς πλεονάσματος και τα σημάδια που δείχνουν εκλογές αποδεικνύουν περίτρανα πως η σαπίλα που μας κυβερνάει τα τελευταία 40 χρόνια υποτιμάει την νοημοσύνη ενός ολόκληρου λαού.
Τα μέτρα φτωχοποίησης,εξαθλίωσης έχουν ήδη ψηφιστεί. Οι ξένοι δυνάστες μας έρχονται για να τσεκάρουν την υλοποίηση τους αρα ότι προτείνουν είναι καινούργιο μέτρο.Τα ΜΜΕ τεχνηέντως και καθημερινώς πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και κρύβουν το αδιέξοδο.
Στρατηγική της έντασης,η θεωρία των δυο άκρων, η βιασύνη του success story μας δείχνουν οτι ο πόλεμος εναντίον στην Χ.Α και η μεταμόρφωση της από κόμμα σε εγκληματική οργάνωση είναι διάθεση για εκλογές και δημιουργία άλλης μιας τύπου Παπαδήμου-Πικραμένου κυβέρνησης για να κερδίσουν τα παλληκάρια μας χρόνο.
Για αυτό λοιπόν να πληροφορήσω τα καμάρια μας,οτι αυτοί που ψήφισαν Χ.Α. το έκαναν γιατι ήθελαν να σας δούν όλους φυλακή,με κατασχεμένες τις περιουσίες σας, μαζί με τα αφεντικά σας. Δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την ιδεολογία της,είναι πολύ απελπισμένοι γιατι δεν βλέπουν κανένα κόμμα ή ηγέτη να τους εκφράζει, δεν τους νοιάζει το πρωτογενές πλεόνασμα γιατι βλέπουν την επιβίωση τους να γίνεται πολύ δύσκολη.
Εάν προσθέσεις οτι το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού άρχισε να καταλαβαίνει την προπαγάνδα και δεν ανέχεται πλέον το παραμικρό ψέμα,την φούσκα των δανείων και την οργή που κοχλάζει είναι πολύ πιθανό στις κάλπες που θα στηθούν, τα αποτελέσματα να μην σας αρέσουν καθόλου. Βγάλετε, δεν βγάλετε την Χ.Α. εκτός νόμου η οργή του κόσμου θα αποτυπωθεί και η ακυβερνησία μόνο καλό δεν θα κάνει.
Αφήστε λοιπόν κατα μέρους τις εκλογές, και πάτε σπίτια σας οικιοθελώς όλοι ανεξαιρέτως, βάλτε στα υπουργεία ακομμάτιστους, μη ελεγχόμενους από εσάς ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενο και οχι την πολιτική και η χώρα με αυτόματο πιλότο θα βγεί από το αδιέξοδο που την φέρατε.
logiosermis.net

ΠΡΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ !!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΦΥΛΑΚΗ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ..ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΝΟΜΟ!!! ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΜΙΖΕΣ ΚΑΙ ΛΙΣΤΕΣ.

“Συγκοινωνούντα δοχεία στην λίστα Λαγκάρντ από μίζες της Siemens, δείχνουν οι λογαριασμοί συγγενών τ. κορυφαίων υπουργών “. Είναι η είδηση στο πρωτοσέλιδο της “Ελλάδας”.
Από την πρώτη στιγμή φωνάζαμε όταν όλοι σιωπούσαν. Όταν η δικτατορία των διεφθαρμένων, των επίορκων, των καθαρμάτων της Siemens με τις παχυλές καταθέσεις στο εξωτερικό. Έκρυβαν π.χ. τις αποκαλύψεις μας για τα ραντεβού Παπακωνσταντίνου – Χριστοφοράκου. Πήγαιναν τα κτήνη να “διαπραγματευθούν” και οι Μέρκελ της Ευρώπης τους κράδαιναν λίστες Χριστοφοράκων και καταθέσεων. Ουρλιάζαμε για τη Siemens, που όλοι προσπαθούσαν να θάψουν με Βατοπαίδια, “κουρασμένους” και άλλες αθλιότητες. Πήγαιναν οι μίζες σύννεφο στους λογαριασμούς των επίορκων και τα μεγάλα αφεντικά γνώριζαν εως και την τελευταία κίνηση. Με αποτέλεσμα, να ξεπουληθεί η πατρίδα, να ξεφορτώσουν τα Ελληνικά ομόλογα οι ξένοι, να προσημειώσουν την Εθνική περιουσία με το Βρετανικό δίκαιο. Για τα αργύρια ξεπουλήθηκε η πατρίδα. Για τα αργύρια ξεπούλησαν τα Ίμια οι Μαντέληδες όπως έχουμε αποδείξει.
Ο κύριος Παπακωνσταντίνου λοιπόν που σήμερα έχει την τιμητική του, είχε κατονομαστεί και προταθεί από τον Πάνο Καμμένο για περαιτέρω διερεύνηση στην εμπλοκή του στο σκάνδαλο Siemens: “Δεν μπορεί ο Χριστοφοράκος, ο «αρχιμιζαδόρος» της “SIEMENS”, να συναντιέται στο Μαξίμου με εν ενεργεία Υπουργό, σύμβουλο του Πρωθυπουργού και εμείς να τον εξετάζουμε για άλλα αντ’ άλλων.
Καταθέτω, λοιπόν, στα Πρακτικά και στους συναδέλφους το αντίγραφο του ημερολογίου Χριστοφοράκου για τη συνάντηση του κ. Χριστοφοράκου στις 15.00΄ στις 9 Δεκεμβρίου 1999 στο Μέγαρο Μαξίμου με τον κ. Παπακωνσταντίνου.” (9/3/2010, από τα πρακτικά που μεταδίδοντο μόνο από το Ολυμπία).Ο κύριος Παπακωνσταντίνου στην συνέχεια διορίστηκε στο ΔΣ του ΟΤΕ και όπως αποκάλυψε η μεγάλη Κυρία της ηρωϊκής δημοσιογραφίας, Αριστέα Μπουγάτσου στην Ελευθεροτυπία, “ο Γ. Παπακωνσταντίνου προσεφέρετο για σπέκουλα στην υπόθεση της Siemens, καθώς, όταν η εισαγγελική έρευνα κορυφωνόταν, ήταν το πιο ισχυρό όνομα στο Δ.Σ. του ΟΤΕ μετά τα αποκαλυπτήρια για τα εμβάσματα στον Franz, δηλαδή στον Γ. Σκαρπέλη, τότε εντεταλμένο αντιπρόεδρο του ΟΤΕ!”

Το πρακτικό της συνεδρίασης του Δ.Σ. του ΟΤΕ, στις 18 Ιουνίου 2002. Αν ελεγχθεί η συγκεκριμένη ανάθεση σε Intracom, Siemens και ΑΝΚΟ, τότε θα κληθούν να λογοδοτήσουν και τα άλλα μέλη τής τότε διοίκησης (Το πρακτικό της συνεδρίασης του Δ.Σ. του ΟΤΕ, στις 18 Ιουνίου 2002. Αν ελεγχθεί η συγκεκριμένη ανάθεση σε Intracom, Siemens και ΑΝΚΟ, τότε θα κληθούν να λογοδοτήσουν και τα άλλα μέλη τής τότε διοίκησης Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν μέλος του Δ.Σ. του ΟΤΕ από το 2002 επί διοίκησης Λ. Αντωνακόπουλου, τοποθετήθηκε εκεί ως το μάτι του Κ. Σημίτη, κέρδισε την εμπιστοσύνη του Γ. Παπανδρέου και ανελίχθη πολύ γρήγορα στην πολιτική και κομματική επετηρίδα.)

Αυτή η σύμβαση απέφερε “φωτογραφικά” στη Siemens δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ, ενώ η λίστα Λαγκάρντ όπως γνωρίζουμε, αναφέρεται σε καταθέσεις πριν από το 2004. Θα πρέπει λοιπόν ο κύριος Παπακωνσταντίνου όχι μόνο να απολογηθεί για την διαχείριση της λίστας, αλλά και για το πως βρέθηκαν σε συγγενικό του πρόσωπο πα
τωλοί χρημάτων πριν το 2004.

Για τον κύριο Παπαντωνίου, που επίσης ήταν “προτεινόμενος” στην εξεταστική για την Siemens, εκτός από τον εντοπισμό λογαριασμού συγγενικού του προσώπου επίσης με ιλιγγιώδες ποσό πριν το 2004, υπάρχουν πληροφορίες για διασύνδεση των λογαριασμών αυτών. Βεβαίως ο κύριος Παπαντωνίου συμμετείχε μόνον στην “ισχυρή Ελλάδα”. Όχι στις “διαπραγματεύσεις” για το μνημόνιο.

Οι καταγγελίες ξένων ΜΜ”Ε” για μίζες στο πρόσωπο του, διαψεύστηκαν μετά βδελυγμίας. Τα εξοπλιστικά προγράμματα που διαχειρίστηκε βγήκαν “πεντακάθαρα” παρότι θεωρούνται ποιό επιβλαβή και από αυτά του κυρίου Τσοχατζόπουλου.

Το απεχθέστερο όλων όμως είναι ότι η παρέα του κυρίου Σημίτη βρίσκεται ακόμα και σήμερα σε θέσεις κλειδιά. Τα αποτελέσματα δεν χρειάζεται να τα δούμε στους δείκτες. Τα βλέπουμε καθημερινά στα πρόσωπα των συνανθρώπων μας και στον καθρέφτη.

Σήμερα λοιπόν που όλοι ανακαλύπτουν αυτά που κραυγάζουμε εδώ και χρόνια, οφείλουμε να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για να ξεριζώσουμε την δικτατορία των διεφθαρμένων.

Ελληνική Δημοκρατία Μία Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία διαφορετική από τις άλλες….. με διεφθαρμένους και σε ευρώ «λαδωμένους» Έλληνες Πολιτικούς

Οι 7 καπεταναίοι του "ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ" και οι άβουλοι επιβάτες

Από τον Βασίλη Μπόνιο
“Αν, τελικά, οι πολιτικοί της Ελλάδας καταφέρουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, ο κόσμος της χώρας θα πεισθεί πως μπορεί να έχει ένα μέλλον με δικούς του όρους. Έτσι, οι πολιτικοί θα πάψουν να προσποιούνται ότι υπερασπίζονται τους πολίτες που βάλλονται από τους ανάλγητους ξένους…” έγραφαν μεταξύ άλλων σε πρόσφατο άρθρο τους οι Financial Times.
Ο πλανήτης ολόκληρος έχει πάρει χαμπάρι τα βάθος της διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας και σε κάθε ευκαιρία αναφέρεται, άμεσα η έμμεσα, στα τζανκιά της εγχώριας πολιτικής τάξης με την προτροπή να πάρουν οι πολίτες-ο καθένας από μας- την ζωή και την Ελλάδα στα χέρια του.
Όσο περνάει ο καιρός αυτή η διαπίστωση και κυρίως η εφαρμογή της, θα είναι μονόδρομος.
Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι η επιβίωση της οικογένειας του καθενός, των γονιών, των παιδιών, των συγγενών και φίλων μας περνάει μέσα από την ολοκληρωτική αποτέφρωση του παρόντος πολιτικού κατεστημένου.
Μια ακόμη γεύση για την σήψη αλλά και την αλαζονεία του συστήματος πήραμε μερικά 24ωρα πριν, στην ελληνική βουλή, αυτό τον Ναό του Σολομώντα, που έχει γεμίσει πάσης φύσεως εμπόρους. …

Οι περίφημοι υπάλληλοι της Βουλής, αντιγράφοντας τα προνόμια της πολιτικής ελίτ-με όποιον δάσκαλο καθήσεις-έχουν φροντίσει να διατηρούν αλώβητα τα προκλητικά κεκτημένα τους με την συγ-κάλυψη της εντός του Κοινοβουλίου μολυσμένης πολιτικής τάξης.
Ναι, υπάρχουν οι εξαιρέσεις των εντίμων πολιτικών αλλά θα περιμέναμε από αυτούς και όχι από τον Κασιδιάρη να δώσουν στην δημοσιότητα τους πραγματικούς μισθούς τους. Μάταια.
Ακόμη και οι έντιμοι άνθρωποι που περνούν το κατώφλι του ελληνικού κοινοβουλίου εκτίθενται αυτοστιγμή στην ραδιενέργεια της σήψης που νοτίζει τους τοίχους και τους διαδρόμους, οι οποίοι παρ΄ ολίγο να φιλοξενούν τα πορτραίτα της ηρωικής φυλής των Σιούφι εκ Καρδίτσας.
Ο άλλοτε πρόεδρος της Βουλής έχει διορίσει μια κωμόπολη συμπολιτών του στο κοινοβούλιο την ίδια ώρα που τα παιδιά του όπως αποκάλυψε η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» κυνηγούσαν με εισπρακτικές εταιρείες τους δανειολήπτες. Ο Πολύδωρας χρειάσθηκε 24 ώρες μόνο για να διορίσει την κόρη του και ελάχιστα δευτερόλεπτα για να κάνει- κοτζάμ μαντράχαλος– μία ακόμη κωλοτούμπα και να υπερψηφίσει το Μνημόνιο ΙΙΙ. Ο Πετσάλνικος-παρ΄ολίγο πρωθυπουργός τρομάρα του- ετοίμαζε χλιδάτο resort  στον Γράμμο για τους καταπονημένους συναδέλφους του.
Ανεπάγγελτοι οι περισσότεροι εθνοπατέρες μας ανέλαβαν εργολαβικά να επανδρώσουν την Δημοκρατία όταν έπεσε η χούντα και επέστρεψε ο Καραμανλής.
Άνθρωποι που δεν είχαν εργασθεί ποτέ στη ζωή τους, ώστε να αποκτήσουν μια ελάχιστη αίσθηση της αγοράς εκεί έξω, βρέθηκαν σε πόστα κλειδιά. Ακόμη και οι έχοντες καλές σπουδές στα φημισμένα κολλέγι
του πλανήτη δεν χρειάσθηκε ποτέ να εργασθούν μια και τους αποκατέστησε το κόμμα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Καραμανλής ο νεότερος, έγινε πρωθυπουργός της χώρας με μόνη επαγγελματική εμπειρία κάποιες φωτοτυπίες που είχε βγάλει σαν ασκούμενος δικηγόρος στο γραφείο του Τρύφωνα Κουταλίδη. Το ίδιο και ο έτερος πολιτικός γόνος, ο Παπανδρέου, που ισχυρίζεται ότι καθάριζε τζάμια αλλά δύσκολα θα μας δείξει φωτογραφίες επί τω έργω. Ο Σαμαράς, έχοντας ανοίξει πιτσαρία- όπως απεκάλυψε στον Χατζηνικολάου– μπορεί να μην απέκτησε σπουδαία εμπειρία αλλά επειδή ο πεθερός του είναι επιχειρηματίας απέκτησε κι ο ίδιος κάποιες εμπειρικές γνώσεις του επιχειρείν και τώρα φυσάει.
Οι επιλογές του να βάλει όλους τους κολλητούς του από την Καλαμάτα σε πόστα -κλειδιά αποδεικνύουν ότι οι σπουδές στο Άμχερστ δεν πήγαν χαμένες διάολε. Άμα ο άνθρωπος είναι μπαρουτοκαπνσμένος στην ζωή ποτέ δεν χάνεται. Σημασία έχουν βέβαια και οι φίλοι από καρδιάς και βαλίτσας στο Σταθμό του Μονάχου. Πάρτε παράδειγμα τον Συμπιλίδη που με πόνο ψυχής ο Αντώνης απέσυρε την υποψήφιοτητά  μετά από το κράξιμο της αρκούδας που έφαγε.
Άσχετος περί των Οικονομικών ο Βενιζέλος-όπως τον χαρακτηρίζει ο τεχνοκράτης της διαπλοκής Σημίτης στο τελευταίο του βιβλίο-καράφλιαζε με την ανεπάρκειά του τους Ευρωπαίους συνομιλητές του κι αυτοί ζητούσαν την παρουσία του Παπαδήμου-που είναι δικό τους παιδί.  Μόνο που ο Βενιζέλος έχει στο παλμαρέ του την υπεράσπιση του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και των Τσοχατζόπουλου-Παπαντωνίου στην περίφημη επιτροπή για τα Εξοπλιστικά. Αυτά από μόνα τους ήταν αρκετά να τον κάνουν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Η εμπλοκή του στα Μνημόνια θα καταγραφεί ιστορικά με το περίφημο χαράτσι της ΔΕΗ που έντυσε νομικά ο σύμβουλός του Αναστάσιος Μπάνος. Η μεγαλύτερη λεηλασία που έγινε ποτέ στην ακίνητη περιουσία των υπηκόων σε καιρό ειρήνης κάτι που ακόμη και ο Μακιαβέλι συνιστούσε στους ηγέτες να αποφεύγουν-ποτέ μην βάζετε χέρι στην περιουσία και στις γυναίκες των υπηκόων σας, έγραφε στον περίφημο Ηγεμόνα του.
Για τον ανεκδιήγητο Παπακωνσταντίνου της λίστας Λαγκάρντ και τους λοιπούς κονφερανσιέ του ΓΑΠ τα λόγια είναι περιττά και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αποδώσεις το μεγαλείο της τιμωρίας που τους αξίζει από την τελευταία ομιλία του Στάθη Παναγούλη στη Βουλή.
Μόνο που και η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σπεύδει με βουλιμία να αγκαλιάσει τον κάθε εργατοπατέρα εκβιαστή και την ίδια ώρα υπερασπίζεται το κρατικοδίαιτο κράτος και τις συμμορίες του, είναι θολή και περίπλοκη. Τι δουλειά έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει κρατική μια επιχείρηση όπως ο ΟΠΑΠ; Είναι το κράτος επιχειρηματίας του τζόγου; Η μήπως θέλει να τον αναθέσει στον Δραγασάκη που ξέρει καλά και σε βάθος τα Οικονομικά; Τουλάχιστο ύποπτα είναι όλα αυτά Αλέξη μου, όσο αφορά την διαχείριση του κράτους που μας υπόσχεσαι και το χειρότερο που κάνεις είναι να υπεραμύνεσαι της πατερναλιστικής πολιτικής των ηγετών των αστικών κομμάτων.
Αντί να εμφυσήσεις την αυτοπεποίθηση στον καθένα από τους συμπολίτες σου, αντί να του πεις να πάρει την ζωή στα χέρια του του ζητάς να αντικαταστήσει τους σημερινούς διαχειριστές των κρατικοδίαιτων συμμοριών με τους δικούς σου. Αυτό δεν είναι πρόταση απεγκλωβισμού αλλά τελικής αυτοκτονίας.
Καμαρώσαμε και τον φίλο μου τον Καμμένο, με τον βουλευτή υπάλληλο της Βουλής
να πρωταγωνιστεί υπέρ των προνομίων των εντός του Κοινοβουλίου συναδέλφων του. Γαμώ.
Βέβαια ο Πάνος αποδεικνύεται γάτα στα Οικονομικά μια και κατάφερε ο μπαγάσας με ένα κόμμα μόλις 4 μηνών να δικαιούται 1.300.000 εκατ. Ευρώ ετήσια επιχορήγηση-αποζημίωση και με αυτά σαν υποθήκη πήγε στην αλανιάρα τράπεζα Αττικής (που αγαπούσε και ο Άκης) να πάρει 800.000 δάνειο. Έτσι κάνουν όλες, όπως ήταν και ο τίτλος της περίφημης τσόντας του Τίτο Μπρας που μοίραζε η Εσπρέσο.
Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά σέρνει τα βήματά της η Αλέκα Παπαρήγα στην προεδρία του ΚΚΕ.
Το κόμμα του λαού γνωρίζει μέρες δόξας που μόνο ο ΠΑΟ του Αλαφούζου θα μπορούσε να ανταγωνισθεί. Παρά τα απόκρυφα οικονομικά η Τυποεκδοτική πήγε για βρούβες, το ίδιο και ο ταλαίπωρος 902. Η λατρεία της εξουσίας κρατάει την Παπαρήγα κολλημένη στην πολυθρόνα της εξουσίας φωτογραφίζοντας την ατολμία-κομματική νομιμότητα το λέμε-ένα μάτσο στελεχών τα οποία δεν έχουν την δύναμη να την ξεφορτωθούν.
Για τον Κουβέλη, αυτόν τον πολιτικό γυρολόγο κλάσεως Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίοςταλαντεύεται ανάμεσα στον Γρηγόρη Ψαριανό, την Μαρία Ρεπούση και τον φίλο μου τον Νίκο Τσιλιπουνιδάκη ο οποίος αντικαθιστά εκτάκτως τον Σταμάτη Μαλέλη-περαστικά-επίσης δεν υπάρχουν λόγια.
Είναι ακριβώς αυτό το προσωπικό των αστικών κομμάτων που μας έφερε ένα πρωί στη Βουλή την Χρυσή Αυγή με τα πρωτοπαλίκαρα του Μιχαλολιάκου να πουλάνε προτασία στις γριούλες με 35 ευρώ τη συνοδεία.
Όλα αυτά συμβαίνουν στην χώρα που γέννησε την Δημοκρατία κατάντησε αιώνες τώρα ατιμασμένη ζητιάνα της Ευρώπης. Ειδικά στη διάρκεια της μεταπολίτευσης το κομματικό προσωπικό της χώρας ταξίδεψε παράλληλα με τις συμμορίες των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών οι οποίοι μολύνουν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Δεν μπορεί να διανοηθεί κανείς μας ότι οι δανειστές μας θα κάνουν το μοιραίο λάθος να δώσουν τα 31 δις μία κι έξω στην εγχώρια πολιτική τάξη, η οποία έχει ήδη διαμοιράσει ακόμη και το τελευταίο σεντ που θα απομείνει από την ανακεφαλαιοποίηση στους  πάσης φύσεως βαρυποινίτες κρατικοδίαιτους «επιχειρηματίες».
Η αποτέφρωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας και η συνειδητοποίηση ότι ο καθένας από μας πρέπει να πάρει την ζωή στα χέρια του είναι οι δύο προυποθέσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο ξεφωτο.
Πρόκειται για δύο Μνημόνια με τον εαυτό μας που πρέπει να υπογράψουμε και να υπηρετήσουμε το ταχύτερο. Διαφορετικά ας ετοιμασθούμε για απώλειες σε προσωπικό-οικογενειακό επίπεδο αλλά και εθνικές που μπορεί να οδηγήσουν ως και τον πλήρη αφανισμό του ελληνικού κράτους.

Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ & ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΗ ΠΛΕΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

και όλους τους πολίτες του Κόσμου, που αισθάνονται Έλληνες

Ως ενεργός πολίτης, παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα που ζω και αποκαλείται ‘Ελλάδα’.

Επί πλέον, με την ιδιότητα του Ψυχολόγου-Κοινωνιολόγου, σημειώνω το μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η επιστημονική παρατήρηση της συνολικής συμπεριφοράς όλων των συνεργαζομένων πολιτικών, που μετέχουν στην προσωρινή, ‘προκρούστεια’ κυβέρνηση Παπαδήμου.
Παρατηρώ τις κινήσεις, τις χειρονομίες, την χρήση του λόγου, τις εκφράσεις των προσώπων και τις συμπεριφορές τους στις δημόσιες εμφανίσεις, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις τους και κυρίως, μελετώντας τις Μνημονιακές συμφωνίες που υπογράφουν, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:

Οι πολιτικοί της κυβέρνησης και των κομμάτων που την υποστηρίζουν, πάσχουν από μία σοβαρότατη ψυχική ασθένεια, που ονομάζεται ‘Επινεμόμενη Ψυχωσική Διαταραχή’.

Η Επινεμόμενη Ψυχωσική Διαταραχή είναι μια εκδήλωση ανώμαλης συμπεριφοράς και κυρίως παραληρητικών ιδεών, που χαρακτηρίζεται από την ταυτόχρονη παρουσία παρόμοιων ψυχικών συμπτωμάτων σε δύο, τρία, ή και περισσότερα άτομα.

Στη Γαλλική γλώσσα, η διαταραχή αυτή περιγράφεται με τον πολύ αποκαλυπτικό όρο “Follie a’ Plusieurs”, που σημαίνει, “Τρέλλα που την μοιράζονται Πολλοί”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η ασθένεια πλήττει άτομα που είναι, ή αισθάνονται, κοινωνικά απομονωμένα, όπως ακριβώς είναι και τα μέλη της παρούσας κυβέρνησης.

Άλλες σοβαρές διαταραχές, που διακρίνω στη γενικότερη συμπεριφορά τους, είναι:
η Καταφασία,
η Κυκλοθυμία,
ο Ναρκισσισμός,
η Αποπροσωποίηση,
η Αποπραγματοποίηση,
η Νεύρωση (με Ντελίριο),
η Οιστριονική και η Μεταιχμιακή
Διαταραχή Προσωπικότητας (borderline),
αλλά και τα τυπικά συμπτώματα της υποτροπιάζουσας Σχιζοφρένειας,
όπως ψευδαισθήσεις, παραληρήματα και αποδιοργάνωση σκέψης,
στα όρια της Παράνοιας…

Σε μερικούς από τους πολιτικούς διακρίνω και μια χαρακτηριστική διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας, που είναι γνωστή, ως Νευρική, ή Ψυχογενής Βουλιμία.

Παρακαλώ, σημειώστε, ότι τα περισσότερα από αυτά τα συμπτώματα προϋπήρχαν, αλλά τώρα, μετά την αφόρητη πίεση της Τρόϊκα, αποκτούν νέα διάσταση και είναι σε έξαρση!

Ένα άλλο κυρίαρχο σύμπτωμα, από το όποίο πάσχουν πρωτίστως οι επιφανείς πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου και του ‘απολίτικου πρωθυπουργού’ Παπαδήμου, είναι το γνωστό σύνδρομο, «Κόμπλεξ του Ιεχωβά», μιά σοβαρότατη νεύρωση υπερ-ναρκισσισμού και εγωϊστικής μεγαλομανίας, που μπορεί να αγγίξει τα όρια της αιμοβόρας, γενοκτονικής μανίας. (κοινό σύμπτωμα του ‘Ιεχωβά’, θεού της Βίβλου)

Από την ίδια ψυχική νόσο πάσχουν, εξ άλλου, πλείστοι άλλοι πολιτικοί της Ευρώπης, όπως οι πολύ δημοφιλείς στην Ελλάδα, κος Σαρκοζί και κα Μέρκελ.

Για την έκταση, το εύρος και τον βαθμό επικινδυνότητας των διαταραχών αυτών, από τις οποίες πάσχουν οι πολιτικοί, δεν μπορώ να αποφανθώ και επιφυλάσσομαι.

Εφ’ όσον όμως υπογράφουν σοβαρές και μακροχρόνιες ‘Δεσμευτικές Συμβάσεις’, πρέπει οπωσδήποτε να εξεταστούν από ειδήμονες. Ο υπογράφων, ως υπεύθυνος πολίτης και ως ειδικός, προσφέρομαι να τους εξετάσω προσωπικά, έναν-έναν, χωρίς καμία απολύτως αμοιβή.

Μία ενδελεχής εξέταση θα μπορούσε να αποδείξει ότι οι πολιτικοί που εκπροσωπούν τον Λαό αυτής της χώρας, είναι όλοι τους διαταραγμένες προσωπικότητες, άλλος λιγότερο, κι άλλος περισσότερο, και άρα θα πρέπει να ακυρωθούν όλες οι συμφωνίες που υπογράφουν στο όνομα του Ελληνικού Λαού.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας,

Εστέλιο Καλογήρου
Ψυχολόγος (MS) – Kοινωνιολόγος (Ba)
Ηράκλειο Κρήτης, Ελλάδα.

Αναρτήθηκε από

ΤΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΠΑΞΙΩΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Είναι σε όλους μας γνωστό πως το πολιτικό μας σύστημα έχει απαξιωθεί τελείως και πλέον, έχει χρεοκοπήσει. Αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, δεν είναι πλέον σε θέση να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση. Οι περισσότεροι από τους βουλευτές και από τους «μεγαλοδημοσιογράφους» των διαπλεκομένων Μ.Μ.Ε. δεν έχουν την δυνατότητα να κυκλοφορούν ελεύθεροι και σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους γνωρίζουν την οργή του κόσμου που τους θεωρεί μέλη ενός διαπλεκόμενου πελατειακού συστήματος που οδήγησε την χώρα και τον λαό της στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι πολιτικές επιλογές των πολιτικών μας και η στήριξη αυτών των αποφάσεων από τους δημοσιογράφους που υπηρετούν το σύστημα μας οδήγησαν στο οικονομικό αδιέξοδο που σήμερα βιώνει η πατρίδα μας. Οι πολιτικοί μας και οι μεγαλοδημοσιογράφοι εισπράττουν σήμερα τα αποτελέσματα της άκρατης εξουσιολαγνείας και αρχομανίας που τους διέκρινε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Αυτή την απαξία, λοιπόν, εισέπραξε στις 26 Νοεμβρίου 2011, στη Λυών της Γαλλίας, η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, εκπρόσωπος της πολιτικής οικογενειοκρατίας και ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης, εκπρόσωπος των διαπλεκόμενων Μ.Μ.Ε., οι οποίοι ήταν καλεσμένοι της αριστερής εφημερίδας Liberation που διοργάνωσε φόρουμ με θέμα «η Ελλάδα υπό ευρωπαϊκή κηδεμονία». Ξεκινώντας την ομιλία της η κ. Μπακογιάννη ήταν γελαστή, ευχάριστη και περιχαρής δήλωνε πως «οι πολιτικοί στην Ελλάδα απέτυχαν τελείως» καθώς επίσης αποκάλυπτε πως «ο ΛΑΟΣ είναι κόμμα ακροδεξιό και γι΄αυτό δεν τους παίρνουμε στα σοβαρά». Ο κ. Πρετεντέρης με τη σειρά του, κατηγόρησε την Κυβέρνηση Παπανδρέου πως ευθύνεται για την σημερινή πολιτική κρίση. Λες και δεν ήταν αυτός και τα άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη του Mega που επαινούσαν επί δυο χρόνια, καθημερινά από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του εν λόγω καναλιού, τον Γιώργο και τους συνεργάτες του. Τα γελάκια, όμως και οι χαριεντισμοί σταμάτησαν και άρχισε η αμηχανία, ο εκνευρισμός και ο προβληματισμός τους, όταν ζήτησαν και έκαναν παρέμβαση Έλληνες φοιτητές και εργαζόμενοι στη Λυών. Μεταξύ άλλων τους είπαν: «θα θέλαμε να εκφράσουμε την έκπληξή μας για το γεγονός ότι η Liberation, μία ιστορική εφημερίδα της αριστεράς, κάλεσε αυτά τα δύο άτομα να μιλήσουν για την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα.
Για εμάς αλλά και για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, πρόκειται για δύο προσωπικότητες οι οποίες αντιπροσωπεύουν πλήρως την πολιτική που οδήγησε τη χώρα στο αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Από τη μία, βρίσκουμε τον κ. Πρετεντέρη, συμπαρουσιαστή δελτίου ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού, ο οποίος αντιτίθεται συστηματικά σε κάθε είδους αγωνιστική εκδήλωση υποστηρίζοντας παράλληλα τις αποφάσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η τηλεοπτική ομάδα στην οποία συμμετέχει ο κ. Πρετεντέρης δε διστάζει να διαστρεβλώνει ειδήσεις και εικόνες. Από την άλλη βρίσκουμε την κ. Μπακογιάννη, μέλος ενός συστήματος οικογενειοκρατίας που κυβερνά την Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Σήμερα, ως πρόεδρος του κόμματος που η ίδια ίδρυσε, καταδικάζει τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, τους οποίους θεωρεί «μεγάλο πρόβλημα». Αυτό βέβαια δεν την εμποδίζει να αναγνωρίζει με καθαρά λαϊκιστικό τρόπο τις αδικίες εις βάρος του λαού. Εν ολίγοις ο κ. Πρετεντέρης και η κ. Μπακογιάννη βρίσκονται ανάμεσα στους υποστηρικτές της κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία σχηματίστηκε την τελευταία περίοδο με αντισυνταγματικό τρόπο».
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω ένα απόσπασμα από άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2010 με τίτλο «Ντόρα Μπακογιάννη το νέο κόμμα» και καταγράφει μέρ
ς των «επιτευγμάτων» της κ. Μπακογιάννη:
«Θα έχει το κόμμα της την ίδια υπευθυνότητα, όπως εκείνη ως Υπουργός Εξωτερικών της χώρας στην κυβέρνηση Κ.Καραμανλή όταν:
  1. Εξακολουθούσε να επιδιώκει την πραγματοποίηση της επισκέψεως του Τούρκου (τότε) Υπουργού Εξωτερικών κ. Γκιούλ στην χώρα μας, από την στιγμή που το τουρκικό κατεστημένο περιλάμβανε στην ατζέντα την αποστρατικοποίηση του Αϊ Στράτη, θεωρώντας τον γκρίζα ζώνη στο Αιγαίο;
Για το συγκεκριμένο Εθνικό θέμα δεν έκανε κανένα διάβημα και η αντίδρασή της αρκέστηκε σε μία απλή ενημέρωση στο ΝΑΤΟ.
  1. Στήριξε το σχέδιο ΑΝΑΝ στην Κύπρο, με αποτέλεσμα να διαταραχθούν οι σχέσεις της την εποχή εκείνη, με τον αείμνηστο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσο Παπαδόπουλο.
  2. Ετάχθη υπέρ της εγκατάστασης των πυραυλικών συστημάτων των Η.Π.Α. σε Τσεχία και Πολωνία και δημιούργησε διπλωματικό επεισόδιο με την Ρωσία με την αψυχολόγητη στάση της.
  3. Ήταν αρνητική στην δημιουργία του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης, ακολουθώντας την στάση των Η.Π.Α. στο όλο θέμα! Παρ’ όλα αυτά, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν υπέγραψε την συμφωνία για τον αγωγό με τον ομόλογό του Έλληνα Πρωθυπουργό.
  4. Δέχθηκε να παραβρεθεί ο Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων στην Σύνοδο των μελών κρατών του ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα το 2008, μεταφερόμενος στην Ελληνική Επικράτεια, με αεροσκάφος που έφερε τα διακριτικά «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Όλες οι παραπάνω ενέργειες χαρακτηρίζονται πλέον εκ των αποτελεσμάτων, πως ήταν στάσεις ηττοπαθείς και προσβλητικές και θα έπρεπε, η κ. Μπακογιάννη να ζητήσει συγνώμη κατά την χθεσινή ίδρυση του κόμματός της».
Επίσης στις 4 Νοεμβρίου 2011, έγραφα μεταξύ άλλων σε άρθρο μου με τίτλο: «η δημοσιογραφία της ακριβής γραβάτας»:
«Κε Πρετεντέρη, ο λαός σας παρακολουθεί και σας κρίνει. Γνωρίζει τις επικίνδυνες θέσεις που είχατε διατυπώσει πολλές φορές για το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο οπότε χαρακτηρίζατε κάφρους, κουτσαβάκια, αερολόγους και λουλουδούδες του πατριωτισμού όσους από τον Κυπριακό λαό τάσσονταν εναντίον της ψηφίσεώς του. Ωστόσο, ο Κυπριακός λαός το καταψήφισε και αποτέλεσμα αυτής της καταψηφίσεως ήταν η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. αλλά και η τεράστια επιτυχία της χάραξης ΑΟΖ από πλευράς της σημερινής Κυβέρνησης. Αυτό που τόλμησε η Κύπρος, δυστυχώς δεν τολμά να πράξει ο δειλός Έλληνας Πρωθυπουργός και δυστυχώς, η χάραξη της Ελληνικής ΑΟΖ παραμένει ανεκπλήρωτο όνειρο των Ελλήνων. Η μη χάραξη της Ελληνικής ΑΟΖ, είναι μια πράξη αντεθνική, είναι μια πράξη προδοτική. Κε Πρετεντέρη, η Κυβέρνηση της οποίας τις επιλογές παραδοσιακά στηρίζετε, ασκεί από την ημέρα εκλογής της, το 2009, μια φαύλη πολιτική και είναι η κύρια υπεύθυνη για το σημερινό κατάντημα της χώρας, όπου κατακρεουργούνται οι μισθοί εργαζομένων και οι συντάξεις των απόμαχων της εργασίας με οριζόντιες περικοπές, όπου μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν με πρωτόγνωρους ρυθμούς, οι έμμεσοι φόροι είναι χαράτσι απάνθρωπης αδικίας, η ανεργία, ειδικά στους νέους καλπάζει και δεν δίνει στην νεολαία μας καμία ελπίδα και προοπτική».
Μετά όλα τα παραπάνω ο Ελληνικός λαός θα πρέπει να συνεχίζει να αποστρέφεται και να αποδοκιμάζει όλους εκείνους που συμμετέχουν στην απόλυτη εξαθλίωσή του και στην απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδος μας.
Θα πρέπει να μην ξεχνά πως ο κ. Πρετεντέρης είναι από τους πλέον, ένθερμους υποστηρικτές αυτού του άθλιου πολιτικού συστήματος, εις βάρος των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και η κ. Μπακογιάννη είναι εκείνη που υπερασπίζεται με πρωταγωνιστικό ρόλο, όλες τις διαχρονικά αντεθνικές θέσεις.
Ο Ελληνικός λαός στις επερχόμενες Εθνικές εκλογές δια της ψήφου του θα πρέπει να την αναγκάσει να υλοποιήσει την προ μηνών δήλωσή της, πως θα αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική αν το κόμμα του οποίου ηγείται, δεν κατορθώσει να περάσει το όριο του 3% και δεν μπει στην επόμενη Βουλή.
Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Αν δεν γνωρίζατε ότι για κάθε ψήφο που παίρνουν τα κόμματα χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό με 10ευρω, τότε να αναρωτηθείτε ποιοι είναι αυτοί που ήθελαν να παραμείνει κρυφό.

Και ήθελαν να παραμείνει κρυφό για πολλούς λόγους. Ο σημαντικότερος είναι ότι τα αντίστοιχα κόμματα στην Ευρώπη χρηματοδοτούνται με  0,70 λεπτά ανά ψήφο.

Έτσι αν ένα κόμμα συγκεντρώνει 3.000.000 ψήφους θα έπαιρνε περίπου 30εκ κάθε χρόνο και για τέσσερα χρόνια  120εκ. ενώ θα δικαιούταν  κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα μόλις 2εκ και  8εκ για την τετραετία. Η διαφορά είναι τεράστια. Είναι ένα λιγότερο  σχολείο, ένα νοσοκομείο, ενας δρόμος, ένα λιμάνι ή μια απόδοση επιδόματος πολυτέκνων.
Αλλά το αδηφάγο πολιτικό σύστηνα δεν  αυτοπεριορίζεται, αντιθέτως επεκτείνεται με την μορφή του δανεισμού. Δηλ. συναλλάσσεται με κρατικές τράπεζες (Αγροτική, Αττικής) με διορισμένες κομματικές ηγεσίες, οι οποίες χορηγούν δάνεια με εγγυήσεις την κρατική χρηματοδότηση, θεωρώντας προφανώς βέβαιο ότι θα εξασφαλίσουν την μελλοντική υποστήριξη των πολιτών.
Αν ρωτήσετε τι κάνουν τα λεφτά αυτά; τα δικά μας λεφτά δηλαδή,
 Είναι το πλαστικό σημαιάκι που τσαλαπατάμε στις αυθόρμητες συγκεντρώσεις των αυτόκλητων σωτήρων που μοιράζουν λεφτά και άκοπη ευτυχία από το μπαλκόνι.
Είναι η ασχήμια της αριστεράς που αφισσορυπαινει  με αεροπανό, μπογιές, σε κάθε κολώνα , τοίχους, τζαμαρίες ,υπηρεσίες ,σχολεία, πανεπιστήμια και ότι άλλο βρει μπροστά της καλώντας τον λαό σε ανατροπή του πολιτικού συστήματος, θεωρώντας αφελώς(;) τον εαυτό της έξω από αυτό.
Είναι οι πληρωμές των υπαλλήλων τους, τα λειτουργικά τους έξοδα(ενοίκια, τηλεφωνα, ρεύματα , βενζίνες κ.ο.κ.)
Είναι οι διαφημίσεις στα κανάλια τους και στις εφημερίδες τους, τις οποίες δεν πληρώνουν πάντα , με αποτέλεσμα οι κρατούντες της ενημέρωσης με την σειρά τους ,να χρεωστάνε φόρους και εισφορές στο δημόσιο ,που εννιοτε αγνοούν να καταβάλουν μη έχοντας την επίβλεψη ενός κράτους δικαίου που δρα χωρίς αληθοριζουσα μεροληψία. (εν συντομία , διαπλοκή).
Είναι επίσης τα έξοδα των επαγγελματικών στελεχών τους. Ναι καλά καταλάβατε, τα κόμματα έχουν επαγγελματικά στελέχη που είναι πρόεδροι σωματείων, αγανακτισμένοι συνδικαλιστές, αιώνιοι φοιτητοπατερες , «ακηδεμόνευτους» δημοσιογράφους, επαναστατημένους  περιπατητές κ.ο.κ. πιστεύοντας οι αφελείς και ανυποψίαστοι πολίτες , ότι όλοι αυτοί  έχουν ταχθει στην υπεράσπιση των δικών μας συμφερόντων. Αμ δε, τις κομματικές τους εντολές υπηρετούν πληρώνοντας τους ,εμείς οι ηλίθιοι.
(Δεν αναφέρω άλλα παραδείγματα γιατί ενέχει το κίνδυνο το άρθρο να γίνει βιβλίο)
Με αυτά και άλλα πολλά τα κόμματα έχουν λαμβάνειν για το 2012
Το ΠΑΣΟΚ  για το  44% που πήρε στις εθνικές εκλογές το  2009, θα λάβει  το ποσό των 22εκ ευρώ, για ένα ποσοστό που δεν θα ξαναπάρει ποτέ
Η ΝΔ για το 33,5% των ψήφων  17,2 εκ
Το ΚΚΕ για 500.000 ψήφους(7,5%)παίρνει το ποσό των  5,2εκ (είναι αυτό που σας έλεγα για 10ε  η ψήφο)
Ο ΣΥΡΙΖΑ  με 3,2% το ποσό των 4εκ μοιράζοντας το στις συνιστώσες (έτσι για να καταλάβετε τη λογική των συνεργασιών)
Το ΛΑΟΣ με 5,6% το ποσό των 4,3 εκ και
Οι Οικολόγοι-Πρασινοι επειδή συγκέντρωσαν πάνω από 1,5% ,λόγω  νόμου δικαιούνται και αυτοί χρηματοδότηση ύψους  2εκ   ευρώ.    
Και άντε να δεχτώ το επιχείρημα ότι η Δημοκρατία κοστίζει . Το κόστος όμως πρέπει να είναι ανταποδοτικό για να την ξαναχρηματοδοτησω. Αντι
θέτως , η  επίπλαστη Δημοκρατία που έφτιαξαν , γενναει ελλείμματα στη πλάτη μου , που δικαίως μπορεί να την ονομάσω ξεδιάντροπη Κομματοκρατια.
Αναλυτικά οι κρατικοδίαιτοι κομματοπατερες του δύστυχου αυτού έθνους χρωστανε:
ΠΑΣΟΚ  110 εκ, ΝΔ 129εκ, ΚΚΕ 4,4εκ, ΣΥΡΙΖΑ 6εκ και χωρίς χρέη εμφανίζεται το ΛΑΟΣ.
Τα ανωτέρω οικονομικά μεγέθη αφορούν τους εμφανείς και γνωστούς πόρους των κομμάτων.
Οι χρηματοδοτήσεις από χορηγούς, επιχειρηματίες, «φίλους»,κουπόνια, εκμετάλλευση ιδιοκτησιών, επιχειρηματικές δραστηριότητες (κανάλια ,εφημερίδες, ραδιόφωνα, διαφημίσεις, κ.α.),κανείς δεν γνωρίζει την διακίνηση αυτών των χρημάτων.
Μήπως είναι ώρα, οι υποσχοντες του εξορθολογισμου των δημοσίων οικονομικών, να μας εξηγήσουν την ανεπάρκεια τα των οίκων τους;
Μήπως ήρθε η ώρα να ελεχθουν τα οικονομικά των κομμάτων από ανεξάρτητη αρχή (θα εκπλαγούμε ολοι);
Μήπως ήρθε η ώρα να αποκρατικοποιήσουμε  το πολιτικό σύστημα που απομυζά σαν παρασιτικός κρότωνας(τσιμπούρι)το μόχθο όλων μας;
Λέω μήπως!

Κρούστης Αντώνης

Τα Φιλαράκια: βασικός τους στόχος να μαμήσουν τις ζωές των άλλων


Επειδή αυτές τις μέρες οι σχέσεις μίσους και αγάπης δίνουν και παίρνουν, ας δούμε το ζήτημα όπως είναι στην ουσία του…

Περιγραφή σειράς: Τα κεντρικά πρόσωπα είναι έξι μεσήλικες -και βάλε-, που διάφορες περιστάσεις τους έφεραν κοντά να κάνουν πολύ στενή παρέα και να γίνουν “Τα Φιλαράκια”.

Η καθημερινότητα, τα προβλήματα, οι σχέσεις τους, τους φέρνουν πότε πιο κοντά και πότε τους χωρίζουν αλλά πάντα η φιλία τους παραμένει το σταθερό τους σημείο. Ο Tόνυ με την Ντόρα μετά από κάποια προβλήματα έπαψαν να συγκατοικούν. Ο Tζέφρυ αφού έδιωξε τους παλιούς συγκατοίκους του και είχε χώρο στο σπίτι αποφάσισε να μείνει με τον Τζόρτζ, που παλιά συγκατοικούσε κι αυτός με τον Τόνυ και την Ντόρα. Ο Τζέφρυ ζήτησε κάποια στιγμή και από τον… Τόνυ να συγκατοικήσουν αλλά δεν τα βρήκαν γιατί ο Τόνυ ήθελε το συμβόλαιο του σπιτιού να είναι στο όνομα του. Αλλά τελικά ο Τζέφρυ το έβαλε στο όνομα του φίλου του, του Μπένι. Η Άνγκελα είναι στην ίδια λέσχη με τον Τόνυ, αλλά αυτός της κάνει νάζια γιατί νιώθει ότι δίνει περισσότερη σημασία στον Τζέφρυ. Ο Τζέφρυ είναι πρόεδρος μιας άλλης λέσχης αλλά τα πάει πολύ καλά με την Άνγκελα και την Κριστίν που είναι κι αυτές αγαπημένες φίλες, αν και μένουν λίγο πιο μακρυά. Κι αυτές ανήκουν “στα φιλαράκια” αφού όλοι μαζί σχεδιάζουν την ζωή τους και κυρίως τις ζωές των άλλων.

Μπορεί τα φιλαράκια να φαίνεται σαν να έχουν που και που κάποιες εντάσεις μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα τους ενώνει η κοινή τους προσπάθεια να τα καταφέρουν σε μια δύσκολη στιγμή για όλους. Τους ενώνει ο κοινός σκοπός για τον οποίο ο ένας στηρίζει τελικά πάντα τον άλλο. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όπως πάντα στις φιλίες. Πότε ο ένας φαίνεται να έχει το πάνω χέρι, πότε ο άλλος για να μην τον στεναχωρήσει υποχωρεί ή του κάνει τον δύσκολο, αλλά όλα καταλήγουν σε μια υπέροχη σχέση με βασικό στόχο να γαμήσουν τις ζωές των άλλων. Αυτών που μένουν από κάτω.

Η σειρά είναι ευρωπαϊκής παραγωγής και προβάλλεται σε όλα τα κανάλια, όλες τις ώρες, εκτός αν σου κόψουν το ρεύμα.

ΓΑΠ: Ένας ηλίθιος πού ξεμπρόστιασε όλο το πολιτικό σύστημα …



ΓΑΠ: Ένας ηλίθιος παγκοσμίου εμβελείας.

Ένας ηλίθιος πού εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές των αφεντικών του για την εγκαθίδρυση της παγκοσμίου διακυβερνήσεως μέσω της διάλυσης των Κράτων-Εθνών.

Ένας ηλίθιος πού δεν μπορεί να καταλάβει ότι το τέλος του θα είναι τραγικό είτε από από τους πολίτες είτε από τα αφεντικά του όταν δεν θα τον έχουν πλέον ανάγκη.


ΓΑΠ: Ο άνθρωπος πού έφερε το ΔΝΤ στην ΕΕ.

Ο άνθρωπος πού πρόθυμα άνοιξε την κερκόπορτα ώστε να περάσει η κρίση της Αμερικής στην Ευρώπη με την μετακύλιση του χρέους των τραπεζών στους λαούς της Ευρώπης.

Ο άνθρωπος πού ξεπουλάει την χώρα μας και οδηγεί στην πτώχευση την Πορτογαλία, την Ιρλανδία ενώ ακολουθούν κατά πόδας η Ιταλία, η Ισπανία και έρχεται και η Γαλλία.

Ο άνθρωπος πού οδηγεί όλους τους λαούς της Ευρώπης στην εξαθλίωση, στην ανεργία στην απελπισία και στις αυτοκτονίες.

Ο άνθρωπος πού σαν τον πιο στυγνό δικτάτορα αποφασίζει για το μέλλον μας καθώς και το μέλλον των επομένων γενεών γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία και νομιμοποποίηση.

Ο άνθρωπος πού διοικεί την χώρα με στρατιές δυνάμεων καταστολής και περνάει τον έναν σφαγιαστ
κό νόμο μετά τον άλλο εκβιάζοντας τους αφισοκολητές του πού αποτελούν την ‘κυνοβουλευτική’ του ομάδα.

Ο πιο μισητός άνθρωπος στον πλανήτη.

Όλο αυτό το διάστημα η αντίδραση της αντιπολιτεύσεως ήταν από χαλαρή ως ανύπαρκτη. Όσο το πολιτικό σύστημα ένιωθε στέρεο οι αντιδράσεις ήταν υποτονικές. Μόλις όμως ο ΓΑΠ απασφάλισε την βόμβα πού λέγεται δημοψήφισμα έπεσαν όλοι να τον φάνε! Μόλις υποτίθεται θα δινόταν η ευκαιρία στον λαό να στείλει στον διάολο την τροίκα, τον κάθε ευρωπαίο λιγούρη και ντόπιο ευρωλάγνο σηκώθηκαν και οι πέτρες! Ακόμη και το ζόμπι τον μητσοτάκη ξέθαψαν. 

Ο λόγος πού οδήγησε τον ΓΑΠ σε αυτήν την απόφαση μάς είναι αδιάφορος. Σίγουρα πάντως δεν είναι επειδή ξαφνικά τον έπιασαν οι δημοκρατικές του ευαισθησίες! Είτε γιατί έτσι τού είπαν τα αφεντικά του και αυτός σαν ηλίθιος υπακούει τις εντολές τους είτε γιατί θέλει να κερδίσει χρόνο 3 μηνών ώστε να συνεχίσει το προδοτικό του και καταστροφικό του έργο και στο τέλος όταν θα είναι όλα έτοιμα να μας πει: Διαλέχτε υποτέλεια και ξεπούλημα ή χρεωκοπία. Νομίζει ότι έτσι θα εκβιάσει τον λαό. Ας το θέσει λοιπόν το δημοψήφισμα και θα πάρει απάντηση πού θα τρίβει τα μάτια του.

Το ενδιαφέρον όμως σε όλη αυτήν την ιστορία είναι η αντίδραση τόσο των βουλευτών του πασοκ όσο και των άλλων κομμάτων. Η μεν καϊλή είπε ότι είναι κατά του δημοψηφίσματος γιατί θέλει να γίνει το αυτονόητο, να πάρουμε δηλαδή την 6η δόση και να εφαρμοστεί η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου! Θέλει δηλαδή να γίνουμε προκτεροράτο και αποικία προκειμένου να μην πτωχεύσουμε!!! Ανάθεμα την κι αν ξέρει τι λέει αυτή η συμφωνία. Ανάθεμα την κι αν ήξερε τι έλεγε το μνημόνιο όταν το ψήφιζε. Ανάθεμα την κι αν έχει διαβάσει την δανειακή σύμβαση πού κατατέθηκε στην Βουλή χωρίς ψηφοφορία και πού ξεπουλάει όλη την χώρα. Και ο πολύς χατζηνικολάου, δεν την ρώτησε τα αυτονόητα: ‘Γιατί κυρία καϊλή θέλετε να εφαρμοστεί η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου; Πιστεύετε ότι είναι καλή για την Ελλάδα; Πιστεύετε ότι είναι καλό να έχουμε μόνιμη εποπτεία και μνημόνιο για τα επόμενα 20 χρόνια; Πιστεύετε ότι είναι καλό να εκχωρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία; Πιστεύετε ότι μειώνεται το χρεός όταν μας κουρεύουν 100 δις αλλά αυτομάτως μας δανείζουν 130; Δημοτικό έχετε τελειώσει;’

Η ΝΔ μία από τα ίδια. Να τηρηθεί η συμφωνία ώστε να μην χάσει η χώρα τον Ευρωπαϊκό της προσανατολισμό!!! Θα προσπαθήσει και καλά να επαναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο αλλά η συμφωνία συμφωνία! Τα υπόλοιπα κόμματα το ίδιο. Να μην αποφασίσει ο λαός να πει ένα τεράστιο ΟΧΙ αλλά να συνεχίσουμε να είμαστε μέλος της ΕΕ με οποιοδήποτε τίμημα!

Γιατί δεν βγήκαν να πούν το αυτονόητο: Ας γίνει δημοψήφισμα τώρα, άμεσα σε 25 ημέρες, και μετά εκλογές. Ας πει ο λαός τι θέλει, ώστε μετά όταν θα γίνουν οι εκλογές, η νέα κυβέρνηση πού θα προκύψει να είναι δεσμευμένη από την απόφαση του λαού. Όχι βέβαια σιγά μην θέλουν να γίνει κάτι τέτοιο. Θέλουν απλά εκλογές ώστε αυτοί πού θα εκλεγούν να συνεχίσουν το βρωμερό και τρισάθλιο έργο του ΓΑΠ λέγοντας το κλασσικό επιχείρημα ότι η χώρα πρέπει να τηρεί τις δεσμεύσεις της και την υπογραφή της προς τους έξω! Ποτέ προς τον λαό, αλλά πάντα προς τους έξω! Να επέδειχνε την ίδια συνέπεια μία οποιαδήποτε κυβέρνηση προς τις δεσμεύσεις προς τους μέσα τι ωραία πού θα ήταν! Προς τους μέσα αντίθετα όταν τους εξαπατά κατ΄εξακολούθησιν το επιχείρημα είναι ότι δεν γνώριζε εκ των προτέρων την κατάσταση! Ότι δεν ήταν ενήμερη! Αει να χαθείτε ξεφτιλισμένοι!

Δεν ξέρεις ποιον να σιχαθείς περισσότερο: Τον ΓΑΠ ή τους υπολοίπους. Το μόνο καλό είναι ότι όλο το πολιτικό σύστημα ξεβρακώνεται στα μάτια μας εν μία νυχτί. Όσοι ακόμη πίστευαν σε κάποιο κόμμα, επιτέλους έχουν την ευκαιρία να δούν κατάματα την αλήθεια. Όλα είναι βολεμένα, όλα θέλουν να συνεχίσει η ίδια κατάσταση, όλα θέλουν να λαμβάνουν τις κρατικές επιχορηγήσεις, όλα θέλουν να υπηρετούν τα αφεντικά τους και να εξαπατούν τον λαό.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι μετά την αναγγελία δημοψηφίσματος βγαίνει ο σαρκοζί και η μέρκελ και δηλώνουν ότι η συμφωνία πρέπει όχι μόνο να εφαρμοστεί αλλά και να επιταχυνθεί! Υπάρχει κανείς πού πιστεύει ότι θέλουν αυτοί οι δύο να εφαρμοστεί το ταχύτερο δυνατόν αυτή η συμφωνία για το καλό το δικό μας και όχι για τα δικά τους συμφέροντα πού στόχο έχουν τον διαμελισμό, λεηλασία και μετατροπή της χώρας μας σε αποικία; Ε αυτά τα συμφέροντα θέλει να προασπίσει λυσσαλέα όλο το πολιτικό σύστημα! 

Τελικά ήταν πολύ εύκολα να ξεμπροστιαστο
ν όλοι τους: Αρκούσε μόνο ένας ηλίθιος! 

ΥΓ1: Με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών φάνηκε ξεκάθαρα τι διαπραγματευτική δύναμη είχαμε πριν υπογράψουμε το μνημόνιο και συνεχίζουμε ακόμη και σήμερα μετά τις τόσες εγκληματικές ενέργεις του ΓΑΠ να έχουμε. Είναι τόσο προφανές ότι ο ΓΑΠ δεν διαπραγματεύτηκε καθόλου αλλά αλήθεια γιατί να διαπραγματευτεί αφού όλο αυτό ήταν το σχέδιο πού εκτελούσε εξ’ αρχής. Ξεβρακώθηκαν όμως όλοι αυτοί πού έλεγαν ότι επειδή χρωστάμε δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε όπως είχε πει αυτολεξί ο πάγκαλος, όπως είχαν πει τόσα και τόσα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια αντιπροσωπεύοντας την απόλυτη σιχαμάρα και υποτέλεια. 

ΥΓ2: Όσοι εξακολουθούν να είναι κατά του δημοψηφίσματος ας προβληματιστούν απο την ακόλουθη ρήση: ‘Θα πρέπει να ανησυχείς όταν σε επαινεί ή συμφωνεί μαζί σου ο εχθρός σου’.

listonplace.

ΑΡΧΙΣΕ Ο ΑΝΕΚΔΟΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ…

…και της ΝΔ – ΒΟΚΤΑΣ.




Παρακαλώ να συνεδριάσει ΑΜΕΣΑ η Ακαδημία Αθηνών αλλά και η επιστημονική επιτροπή του Δρομοκαϊτιου για να απαντήσει στο βαθιά φιλοσοφικό ΕΡΩΤΗΜΑ – ΒΟΜΒΑ του αρχηγού Αντώνη που τέθηκε σήμερα στην ομιλία του:

«Όσο η δανειακή συμφωνία βρίσκεται υπό την αίρεση του ελληνικού δημοψηφίσματος δεν θα κλείσει.

Όμως, όσο δεν κλείνει, δεν μπορεί να τεθεί και σε δημοψήφισμα.»


ΑΡΧΙΣΕ Ο ΑΝΕΚΔΟΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ  ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ Ή ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ;

alzap

Το πολιτικό σύστημα ΣΥΣΣΩΜΟ ενάντια στο λαό. Ήρθε η ώρα της ανατροπής ;

Η σπίθα που χρειαζόταν μπήκε σήμερα με τη μεγαλειώδη αντίδραση του λαού στη Θεσσαλονίκη.

Οι πολιτικοί φοβισμένοι από την οργή του λαού αποχώρησαν από την εξέδρα και η παρέλαση ματαιώθηκε. Όπως και σε όλη την Ελλάδα.
Τώρα θα βγουν όλοι οι λαδοπόντικες του πολιτικού συστήματος και θα προσπαθήσουν να στρέψουν ομάδες του κόσμου απέναντι σε άλλες ομάδες.

Είναι αναμενόμενο να προσπαθήσει να γαντζωθεί όλο το πολιτικό σύστημα στις θέσεις του μέσα από τις οποίες οδήγησε σε εξαθλίωση το λαό και τη χώρα στην υποτέλεια.
Η επιχείρηση της καταλασπολόγησης των αγανακτισμένων και εξαθλιωμένων πολιτών έχει ξεκινήσει με την άγρια σπέκουλα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης).


Σε πλήρη δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα βρίσκεται όχι μόνο η κυβέρνηση της υποταγής αλλά σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς.


Ακτιβιστής

Βρισκόμαστε σε διαδικασία "αξιο-ποίησης"

ΠΑΣΟΚ – ΝΔ- ΛΑΟΣ – EUROBANK : Μια ζωηρή «αξιοποίηση»
ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ συμφώνησαν στο νέο Δ.Σ. του Ταμείου αξιοποίησης ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου. Η «συναίνεση» είναι υποχρεωτική, γιατί απαιτείται η σύμφωνη γνώμη των 2/3 της επιτροπής του άρθρου 49 του Ελλ.Κοινοβουλίου.
Στο 5μελές Δ.Σ., θα συμμετέχουν και δύο εκπρόσωποι των τοκογλύφων, χωρίς δικαίωμα ψήφου, αλλά με την υποχρέωση του Δ.Σ. και χωρίς «υπαίτια καθυστέρηση» να τους ενημερώνει πλήρως. Δίπλα στο Δ.Σ. θα υπάρχει μία 7μελής Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, που θα εισηγείται την «αξιοποίηση», 3 μέλη της οποίας θα διορίζονται από τους διεθνείς τοκογλύφους.
Συναινετικά, λοιπόν, τα τρία «μεγάλα» κόμματα της βουλής συμφώνησαν να παραδώσουν τις αποκρατικοποιήσεις, στην βουλιαγμένη Eurobank του κ. Λάτση, επιστήθιου φίλου του κ. Τρισέ.
Ιδού πως μας δίνει την είδηση η «Καθημερινή» των Αλαφούζων:
«Ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος απέστειλε στον πρόεδρο της Βουλής, κ. Φ. Πετσάλνικο, την πρότασή του για τη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου.
Σύμφωνα με αυτή, διευθύνων σύμβουλος του Ταμείου αναλαμβάνει ο κ. Κ. Μητρόπουλος, άνθρωπος της αγοράς με μεγάλη εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα και τη διαχείριση χαρτοφυλακίων. Πρόεδρος αναλαμβάνει ο κ. Ι. Κουκιάδης, υπουργός επί κυβέρνησης Γρίβα και εντεταλμένος σύμβουλος (εκτελεστικό μέλος) ο κ. Αν. Ταρπαντζής, πρώην διευθύνων σύμβουλος των Ελληνικών Ταχυδρομίων. Ως μέλη στο Δ. Σ. θα τοποθετηθούν ο κ. Αντ. Βαρθολομαίος και η κ. Αννα Ζωηρού
«.
Φυσικά, τα επίσημα βιογραφικά δεν αναφέρουν πουθενά πως ο νέος διευθύνων σύμβουλος έχει κάποια σχέση με τη Eurobank.

Κάτω από διάφορες πέτρες , συναντά κανείς τον όμιλο,  στη μεταμνημονιακή περίοδο. Οι κακές γλώσσες λένε πως δεν είναι οι «τρόικες» , αυτές που γράφουν τα μνημόνια, αλλά οι ενδιαφερόμενοι τραπεζίτες.
Σε άρθρο του «ΟΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ…και η Eurobank«, ο κ.Β.Βιλιάρδος γράφει το εξής «άσχετο», με το υπόλοιπο άρθρο:
Όπως αποδείχθηκε, ολόκληρο το πρόγραμμα της «θεραπείας» που επιβλήθηκε στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οδηγώντας την στη χρεοκοπία, δεν ήταν της Παγκόσμιας Τράπεζας ή του ΔΝΤ. Είχε εκπονηθεί κρυφά από την J.P.  Morgan και τη Citibank, τους δύο μεγαλύτερους πιστωτές της Αργεντινής” (Α.Ο. Γκαόνα).
Εμείς που ζούμε μέσα την καχυποψία, όταν διαβάζουμε αυτό σε ένα παντελώς άσχετο άρθρο, βάζουμε ψύλλους στα αυτιά, στις τσέπες και στη γλώσσα μας. Ψύλλους να φάνε ανθρώπους. Αν, λοιπόν, οι φίλοι του Τρισέ έλαβαν μέρος στους σχεδιασμούς, γιατί να μη λάβουν μέρος και στην υλοποίηση. Συναινετικώς, λέμε εμείς , τώρα.
Ο εν αναμονή πρωθυπουργός της τρόικας, κ. Σαμαράς, θα επαναδιαπραγματευθεί το «μνημόνιο» , αφού έχει συμφωνήσει και έχει συμμετάσχει στην «αξιο-ποίηση».
Και μια άσχετη είδηση. Έτσι, για την ιστορία: Πρόεδρος στα ΕΛΠΕ, τα οποία προσφάτως συγχωνεύθηκαν με την Πετρόλα, σε έναν ενεργειακό τοπικό «κολοσσό», είναι ο κ. Τάσος Γιαννίτσης, υπουργός επί Σημίτη. (Τα ΕΛΠΕ δεν περιλαμβάνονται στην αξιο-ποίηση, γιατί έχουν ήδη αξιο-ποιηθεί. Η ΔΕΗ, όμως; )

Για το τέλος, σας αφήνουμε το κερασάκι. Επειδή αυτό έχει απ’ όλα, σας παραπέμπουμε σε διάφορα σχόλια, ειδήσεις, ιστοσελίδες κλπ, μιας και το θέμα είναι αρμοδιότητας esspresso ή Μέρντοχ. Εβραίοι, ροζ σχέσεις, παρ’ ολίγον διγαμίες, ρούλα κορομηλά, προμήθειες, modeling, παπάδες και σκάνδαλα. Λείπει ο Αβραμόπουλος από το πάρτυ; Όχι, βέβαια. Ποιος τον έχει προτείνει για  …»πρόεδρο δημοκρατίας»; Ο ηγέτης του μόνου πατριωτικού κόμματος κ. Καρατζαφέρης. Ζήτω ο Λαϊκός και Ορθόδοξος Συναγερμός.
Ό,τι σας αρέσει το κρατάτε. Εμείς παραιτούμαστε από την αξιολόγηση ειδήσεων, κουτσομπολιών και άλλων προσόντων υποψηφίων, πλην αυτών της πολιτικής διαχείρισης.

Εθνική Συναίνεση, λοιπόν,  για τη Eurobank και την κ. Άννα Ζωηρού.
Τα προσόντα της τελευταίας:
-«Επιστημονική» Σύμουλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου  (δηλ. του ευρωβουλευτή κ. Καρατζαφέρη)
-Μέλος στην Επιτροπή Προμηθειών του Υπουργείου Υγείας (του Αβραμόπουλου)
-Υποψήφια  …Διδάκτωρ

Εμπρός στο δρόμο …της αξιοποίησης.
Η ΝΔ δεν ψήφισε το σύνολο του Νόμου, αλλά ψήφισε στη ζούλα όλο το άρθρο 5 περί «αξιοποίησης περιουσιακών στοιχείων«.
Ψοφάμε για αξιο-
οίηση.
Η Αξιοποίηση, η αξιοπρέπεια και η αξιοκρατία, χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη, το Σαμαρά και τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου. Εξαιρετική χημεία και τι ωραίες λέξεις!!! Πόση αξία κρύβουν μέσα τους!!!
Έχουμε μείνει έκθαμβοι!
Άξιοι, Άξιοι…

(στη φοτό Καρατζαφέρης και Ζωηρού φωτογραφίζονται, έχοντας πάει για τις ευλογίες του Αρχιεπίσκοπου)
 

Δολοφονία μιας χώρας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Αποφράς ημέρα στην ελληνική ιστορία πρέπει να θεωρηθεί η 29η Ιουνίου, ημέρα ψήφισης από τους “155” του “μεσοπρόθεσμου προγράμματος”. Προγράμματος που δεν μπορεί δυστυχώς κανείς να το χαρακτηρίσει διαφορετικά, παρά ως πρόγραμμα δολοφονίας της Ελλάδας, του ελληνικού λαού και κράτους, της ελληνικής οικονομίας και δημοκρατίας. Και την ψήφισή του τίποτε άλλο από παράδοση, συνθηκολόγηση στον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό κατακτητή. Κανείς ¨Ελληνας δεν μπορεί να διαβάσει καν αυτό το πρόγραμμα, χωρίς να ντραπεί, όπως προσφυώς είπε στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας.
Κι αν ένας, έστω, αναγνώστης μας, διαφωνεί με την κατηγορηματικότητα των εκφράσεων που χρησιμοποιούμε, τον καλούμε, πριν κρίνει εμάς, να μπει στον κόπο να το διαβάσει.

Βασιζόμενη στη συνεργασία της κυβέρνησης και στηριζόμενη στην ψήφο των βουλευτών, εκμεταλλευόμενη και την θερινή άμβλυνση των πολιτικών αντανακλαστικών εδώ και διεθνώς, η τρόικα θα επιτεθεί πιθανότατα στην Ελλάδα μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με έναν ορυμαγδό μέτρων και λεηλασιών, με τον ίδιο τρόπο που τα τανκς του Γκουντέριαν της επετέθησαν την άνοιξη του 1941. Η μορφή της ασκούμενης βίας έχει αλλάξει, όχι η τελική επιδίωξη, η υποδούλωση της χώρας, η μετατροπή της σε άθλια αποικία της παγκοσμιοποίησης, η χρήση της Ελλάδας για την πειθάρχηση όλης της ευρωζώνης, τη μετατροπή επίσημα της ΕΕ σε δικτατορία των αγορών, του διεθνούς, και σε μεγάλο βαθμό εξωευρωπαϊκού, χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η τρόικα δεν είναι παρά η εμπροσθοφυλακή του νέου ολοκληρωτισμού που επελαύνει από την Ελλάδα κατά της Ευρώπης, κατά δηλαδή των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών μετά τη Γαλλική Επανάσταση και, ιδίως, την νίκη επί του Χίτλερ το 1945. Η διαφορά με το 1941 είναι ότι η κυβέρνηση της Αθήνας έκανε τώρα ότι μπορούσε για να προκαλέσει και διευκολύνει αυτή την επίθεση, για να οργανώσει την ήττα, υποδούλωση και καταστροφή του ελληνικού λαού.

Aπό τον Γλέζο στον Κουρουμπλή
Την ώρα που η Εξουσία αδίστακτα επέβαλε, τρομοκρατώντας, εκβιάζοντας, δωροδοκώντας με αξιώματα, στο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας να αυτοκτονήσει και στους βουλευτές να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο εθνικό συμφέρον και τη δημοκρατική τάξη, χρειάστηκε ένας τυφλός για να δει την αλήθεια. Αστραπή φωτός στην πιο βαθιά νύχτα της Ελλάδας, η ψήφος του Παναγιώτη Κουρουμπλή έχει την ίδια βαρύτητα και σημασία που είχε το κατέβασμα της σημαίας των Ναζί από την Ακρόπολη, έστω κι αν ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε, ευτυχώς, να διακινδυνεύσει τη ζωή του. Εύφημο μνεία θα αποδώσει η Ιστορία και στους βουλευτές της ΝΔ Σπ. Γαληνό και Π. Καμμένο, που καταψήφισαν στο σύνολό του τον εφαρμοστικό νόμο.

Όπως σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, ο ελληνικός λαός, εφευρέτης της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ο λαός που έκανε τη δεύτερη μεγαλύτερη Επανάσταση στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλική, και προέταξε την ισχυρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, σχετικά με το μέγεθος της χώρας του, ήταν παρών αγωνιζόμενος έξω από τον χώρο του εγκλήματος.

Απλοί άνθρωποι, νέοι και γέροι, συνταξιούχοι και μεροκαματιάρηδες υπερασπίστηκαν τη χώρα τους την ώρα που ασελγούσαν πάνω της στο εσωτερικό της Βουλής. Αντιστάθηκαν επίμονα και ηρωϊκά στην πιο εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας μετά τη στρατιωτική δικτατορία και στη συνδυασμένη προβοκατόρικη δράση παρακρατικών και αστυνομίας.

Το μεσοπρόθεσμο δεν είναι μια πολιτική που μπορεί κάποιος να τη θεωρήσει καλή και κάποιος κακή. Ούτε καν οι προτείναντες και ψηφίσαντες αυτή την πολιτική δεν υποστήριξαν, όπως έλεγαν πέρυσι, ότι πρόκειται, καθ¨ οιονδήποτε τρόπο, για πρόγραμμα σωτηρίας, έστω οδυνηρής, για τη χώρα. Μια πολιτικός που φαινόταν να διατηρεί έως τώρα κάποια επίφαση σοβαρότητας, όπως η Βάσω Παπανδρέου, δήλωσε μάλιστα ότι ψηφίζει ναι, γιατί προτιμά το μαχαίρι από το πιστόλι!

Διαδρομές της Προδοσίας
Οι εκλογές όμως δεν γίνονται για να διαλέξουν οι βουλευτές το όπλο εκτέλεσης του ελληνικού λαού, της οικονομίας, του κράτους, της χώρας, του έθνους. Μόνο ως προδοσία μπορούν να χαρακτηρισθούν παρόμοιες πράξεις.

Η απόφασ
των 155 είναι νομότυπη, δεν είναι νόμιμη. Είναι νομότυπη όσο ήταν και η ψήφος των Αποστατών, που παραβίασαν κάθε αρχή λαϊκής κυριαρχίας και του Συντάγματος, στηρίζοντας, με την ψήφο τους, το πραξικόπημα του Βασιληά, του Παλατιού και των ΗΠΑ, το 1965, πραξικόπημα που έγινε για να οδηγήσει και οδήγησε στη δικτατορία του 1967 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η ψήφιση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου συνιστά ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής, πολιτικό πραξικόπημα ακριβώς ανάλογο εκείνου του 1965. Είναι νομότυπη, αλλά νομότυπη ήταν επίσης και η ανάλογης ηθικο-πολιτικής αξίας συνθηκολόγηση του στρατηγού Τσολάκογλου, το 1941.

Εδώ βέβαια τελειώνουν οι ιστορικές αναλογίες. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου είχε μεγάλη ηθικο-ψυχολογική, περιορισμένη όμως πρακτική σημασία. Η Ελλάδα είχε ήδη ηττηθεί ουσιαστικά από τον ‘Aξονα. Εδώ υπήρχαν τεράστια περιθώρια διαπραγμάτευσης, γιατί δεν ήταν έτοιμοι Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο να διακινδυνεύσουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση και μια κρίση της ΕΕ για να περάσει το μεσοπρόθεσμο! Μόνο ηλίθιοι ή απατεώνες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν διπλά και τριπλά προδότες οι σημερινοί, γιατί συνθηκολόγησαν χωρίς να έχουν ηττηθεί, προκαλώντας με τη συνθηκολόγηση την ήττα.

Σε ότι αφορά το 1965, η Αποστασία οδήγησε όντως, τελικά, στην απώλεια της μισής Κύπρου το 1974. Αλλά ακόμα και αυτή η τραγική απώλεια μπορεί να αποδειχθεί τίποτα μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί, όχι η μισή Κύπρος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα.

Αεροπειρατεία ενός κράτους
Οι τελευταίες εξελίξεις μοιάζουν, δυστυχώς, να επιβεβαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλή ή μια κακή κυβέρνηση, έχουμε να κάνουμε με μια “οθόνη”, που αποκρύπτει την “κατάληψη”, στην πραγματικότητα, του ελληνικού κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού από αλλότριες δυνάμεις, που χρησιμοποιώντας το όνομα του Πρωθυπουργού μπόρεσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και, στη συνέχεια, την κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος, προκαλώντας και εκμεταλλευόμενοι την κρίση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ελληνική ιστορία, ούτε είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εμφανίζονται τέτοιες τάσεις. Το αντίθετο. Η ειδοποιός διαφορά όμως της σημερινής ελληνικής περίπτωσης, είναι η ολοκληρωτική αποξένωση της κυβέρνησης από την ελληνική κοινωνία. Ούτε οι κυβερνήσεις των Αποστατών, ούτε η Χούντα του Παπαδόπουλου, ήταν καθ¨ οιονδήποτε τρόπο αντιπροσωπευτικές του ελληνικού λαού ή ανεξάρτητες κατ¨ελάχιστον έναντι των Ξένων. Ακόμα κι αυτές όμως είχαν κάποιο όριο στο τι μπορούσαν να κάνουν, γι¨αυτό και χρειάστηκε να έρθει ο Ιωαννίδης για να ολοκληρωθεί το έγκλημα.

Η κυβέρνηση είναι ειλικρινής λέγοντας ότι δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Δεν την ενδιαφέρει γιατί δεν αναφέρεται στον ελληνικό λαό, ούτε δίνει σε αυτόν λογαριασμό, ούτε κυβερνά καν η ίδια. Άλλες δυνάμεις κυβερνούν εδώ, μη ελληνικές. Η κυβέρνηση λειτουργεί εν τέλει, συνειδητά ή όχι, αλλά αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία, ως εντεταλμένο απόσπασμα του επελαύνοντος “ολοκληρωτισμού των αγορών”, ενός διεθνούς πραξικοπήματος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, για την πλήρη επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου επί των κρατών. Λειτουργώντας έτσι δεν οργανώνει μόνο την αποικιοποίηση, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας, έχει καταστεί και παράγων πανευρωπαϊκής αποσταθεροποίησης.

Στο τέλος μάλιστα κινδυνεύει, αυτή η κυβέρνηση, τόσο ανίκανη να διαμεσολαβήσει μεταξύ ελληνικού λαού και διεθνούς συστήματος, να γίνει μπούμερανγκ και για τις δυνάμεις που τη χρησιμοποιούν. Στο μέτρο ιδίως που αδυνατεί να παγιώσει την κυριαρχία τους στη χώρα, οδηγώντας είτε σε εξέγερση, είτε σε εθνική κατάρρευση. Τότε, μπορούν να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις του Χάους, που θέλουν την καταστροφή της ΕΕ και δεν αρκούνται στον μεταμοντέρνο ολοκληρωτισμό, αλλά προτιμούν τον … κανονικό!

Υπάρχει ελπίδα;
Θεωρητικά τουλάχιστον, μια τόσο απελπιστική κατάσταση προσφέρει δια της ακρότητός της και τη μόνη δημοκρατική λύση. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε φορέα του αιτήματος για μια οργανωμένη απάντηση της Ευρώπης στις αγορές, κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η πρώτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο έχει παρουσιαστεί: είναι η πολιτική αφύπνιση του ελληνικού λαού, το μεγαλειώδες κίνημα των Πλατειών. Αυτό που καθυστερεί όμως επικίνδυνα είναι η εμφάνιση ηγεσιών, ιδεών, προγραμμάτων, η πολιτική και προγραμματική συγκρότηση των αντιμνημονιακών δυν
μεων, η διεθνής τους δικτύωση.

Δεν αρκούν το 2011 αγριοφωνάρες και γενικόλογες καταγγελίες, χρειαζόμαστε συγκροτημένες ιδέες και προγράμματα. Δεν είναι αξιόπιστος, κάποιος που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αν εξωραϊζει την πραγματικότητά της. Δεν κάνουν για ηγέτες φθαρμένα και ανακυκλούμενα υλικά και πρόσωπα, ακόμα όμως περιμένουμε την εμφάνιση αξιόπιστων ηγεσιών, ικανών να αναλάβουν το τιτάνιο έργο της σωτηρίας της χώρας. ¨Οσο για τις κρίσιμης σημασίας διεθνείς συμμαχίες των κάθε λογής αντιμνημονιακών, του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι μέχρι τώρα απελπιστική.

Οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό το γνωρίζουν, γι¨αυτό και επιχειρούν να κάνουν ότι περισσότερο μπορούν όσο πιο γρήγορα γίνεται, εκμεταλλευόμενες την ύπαρξη της τωρινής κυβέρνησης, όσο υπάρχει, και το καλοκαίρι.

ΥΓ. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι εξυπηρετούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστεράς εναντίον των αποδοκιμασιών και προπηλακισμών βουλευτών και Υπουργών. Δεν έχουν ασφαλώς λόγο να υποστηρίξουν τέτοιες εκδηλώσεις ή να τις οργανώσουν ή να πάρουν την ευθύνη τους. Αλλά αν οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θέλουν αποδοκιμασίες, μπορούν κάλλιστα και απλούστατα να τις αποφύγουν, τιμώντας τον όρκο τους.
Επίκαιρα, 7.7.2011

Υπάρχει πολιτικό κενό.

Νέο κόμμα στην φιλοαμερικανική πτέρυγα* του πολιτικού σκηνικού το οποίο επιθυμεί να παίξει ρόλο ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και στην ιμιτασιόν  φιλορωσική πτέρυγα. Αυτή η τελευταία υπάρχει με την ανοχή της αμερικανικής και για όσο καιρό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δηλαδή ΓΑΠ.

Πάρα τα θρυλούμενα ο ανταγωνισμός για το ποιος θα γλύψει καλύτερα τον κ… του Πλανητάρχη  αναμένεται σκληρός και ίσως σημαδέψει την πολιτική μας ζωή για την επομένη δεκαετία.
Ένας άλλος ανταγωνισμός σιγοκαίει στους ευρωπαϊστές όπου ο καυγάς είναι σε πια χώρα της Ευρώπης θα παραδοθούν τα κλειδιά μας, με την Γερμάνια να έχει σκυλιάσει που  την ξεδόντιασαν τα τελευταία χρόνια.
H φιλορωσική πτέρυγα  φανερά ξεδοντιασμένη και αυτή και με πολυ λίγα ερείσματα πλεόν  δύσκολα θα μπορέσει να βρεθει στον αφρό πολιτικά στα επόμενα χρόνια, όμως  δουλεύει ξανά υπογείως σπέρνοντας  υποψίες για όλους και για όλα.
Αν υπάρχει ένα κενό στις πτέρυγες του πολιτικού σκηνικού είναι αυτό της ελληνικής πτέρυγας του.  Ιστορικό κενό. Αυτο το “η Ελλάδα ανοίκει στους Έλληνες” πρέπει να ξανακουστεί  να συσπειρώσει και να καθοδηγήσει.
Και αυτό θα γίνει
Βεβαίως απουσιάζουν οι ισχυρές επιχειρηματικές πλάτες και ένας φιλελληνισμός που θα μπορούσε να κινητοποιήσει πολλούς εντός και εκτός της χώρας. Για την ακρίβεια σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο καθώς κυριαρχεί  παντού και τροφοδοτείται από το εσωτερικό ο ανθελληνισμός. Την ίδια στιγμή  εντός της επικράτειας κυριαρχεί η μοιρολατρεία. Αυτά τα στοιχεία όποτε ενέσκηψαν στην περιοχή μας οδήγησαν σε καταστροφή.
Το “η Ελλάδα ανοίκει στους Έλληνες” πρέπει να ξανακουστεί  να συσπειρώσει και να καθοδηγήσει. Όχι όμως γιατί μας το επέτρεψαν οι ξένοι ή ως εσχάτη λύση αφού χαθούν όλα. τα άλλα ενδεχόμενα, αλλά γιατί επιτέλους η εγχώρια αστική (κυβερνώσα) τάξη πρέπει να χειραφετηθεί να προχωρήσει σε νέα αφηγηση και να αυτοπροσδιοριστεί.
Να βρει τι στο διάολο θέλει από την ζωή της.
===============
*Με τον όρο “πτέρυγες” δεν εννοούνται τυπικά κόμματα αλλά  υπερκομματικές δομές  με κοινή θέαση των πραγματων ή κοινή οπτική γωνία.

Γιάννης Παπαϊωάννου

Το θέατρο σκιών της ελληνική δημόσιας ζωής!

Που βρίσκεται ο Έλληνας πολίτης σε αυτό το θέατρο σκιών; Μπροστά ή πίσω από τον μπερντέ;

Θα ήταν πιστεύω κάπως αφυπνιστικό, να ρίχναμε μια ματιά στο παρελθόν και να αναρωτιόμασταν ειλικρινά αν έχει αλλάξει τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο. Πριν εκατό και πλέον χρόνια, ο λεγόμενος σύγχρονος Αριστοφάνης, ο Γιώργος Σουρής, έγραφε για τον Ρωμιό:
Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.
Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.
Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.
Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.
Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.
Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.
Δεν μοιάζει η περιγραφή αυτή κάπως οικεία; Και εντούτοις, η πλειονότητα αυτών που ζουν σήμερα στη χώρα που γέννησε την κριτική σκέψη, τη φιλοσοφία, ακόμα και την …πολιτική, δεν είναι παρά τα δισέγγονα, ίσως ακόμη και τα τρισέγγονα εκείνης της γενιάς που περιγράφει ο Σουρής, και εντούτοις! «Τα ίδια Παντελάκι μου… τα ίδια Παντελή μου» θα έλεγε αν ζούσε σήμερα…
Τι συμβαίνει τελικά; Πρόκειται για μια νοοτροπία που την έχουμε κληρονομήσει και την κουβαλάμε στο DNA μας (μαζί με τα γονίδια των …αρχαίων) ή μήπως έχει να κάνει με κάτι που ίσως μοιάζει …συνομωσιολογικό; Δηλαδή, ίσως κάποια συγκεκριμένη μέθοδο ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗΣ; Γιατί δεν μπορεί όλοι οι άλλοι λαοί να έχουν «εκτοξευθεί» εκατό και πλέον χρόνια μπροστά και οι Έλληνες να βρίσκονται ακόμη στον ίδιο παρονομαστή… Σίγουρα κάτι άλλο συμβαίνει…
Δεν μπορεί, για την δολοφονία ενός 16χρονου -επί Καραμανλή- να καίγεται η Αθήνα και με την εν ψυχρώ δολοφονία τριών (συν ένα αγέννητο) ανθρώπων (Marfin) -επί καθεστώς ΠΑΣΟΚ- να μη …κουνιέται φύλλο. Δεν μπορεί να κινητοποιούνται 1,5 εκατ. σχεδόν Έλληνες πριν 17 χρόνια για την υπόθεση του ονόματος «Μακεδονία» και τώρα να εκλέγεται Δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη, που δεν του καίγεται καρφάκι για το πώς θα ονομαστούν τα Σκόπια. Δεν μπορεί να κάνουν μουσουλμάνοι κατάληψη στα Προπύλαια, μια ημέρα πριν τις 17 Νοέμβρη (!), και να μην ακούγονται παρά μόνο κάποιες ασθενικές φωνές από τον κύκλο των «γνωστών άγνωστων» ιδεολόγων, που το μόνο βήμα που τους παρέχεται, είναι αυτό που υφάρπαξαν μόνοι τους, δηλαδή το διαδίκτυο.
Κάτι συμβαίνει λοιπόν με αυτόν τον τόπο και με τους ανθρώπους που ζουν εδώ!
Η λογική εξήγηση που μπορεί να δώσει κάποιος, είναι, πως ή μας ταΐζουν μεθοδικά κουτόχορτο ή πάσχουμε αθεράπευτα από τη χρόνια ασθένεια του …πέρα βρέχει.
Είτε συμβαίνει το ένα πάντως είτε το άλλο, αυτό που παραμένει γεγονός, είναι: ΠΩΣ Ο ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΟΙΔΟ!!!
Ναι! Είμαστε κορόιδα, διότι αυτά που ζούμε σήμερα δεν συμβαίνουν στο Μπουρούντι ή  στην …Λαπωνία. Συμβαίνουν εδώ, στο σπίτι μας… Δεν τα βλέπουμε στις ειδήσεις, αλλά στη …τσέπη μας, στους δρόμους έξω από το σπίτι μας, στις γειτονιές
μας!
Και τι κάνουμε;
Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.
Άρα δεν είναι ο Ρωμιός μπροστά από τον μπερντέ… είναι μάλλον πίσω… και μάλιστα σε ρόλο πρωταγωνιστή!

Alkimos

ΤΟ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ: "Mήνυμα ελήφθη…. συνεχίζουμε τα ίδια!"

Ο πάροικος γράφει:

Τι κι αν η αποχή στις περιφερειακές εκλογές έφτασε το 53,25%, τι κι αν μαζί με το 11,67% των λευκών και άκυρων προκύπτει ένα πρωτοφανές ποσοστό 64,67% του εκλογικού σώματος που κραυγάζει κατά του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος! Πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο το χαβά τους!

Παπανδρέου

Ο θλιβερός πρωθυπουργός της χώρας «διάβασε» αυτό το ηχηρό μήνυμα ως κοινωνική συναίνεση!: “Οι πολίτες ζήτησαν με την ψήφο τους να συνεχίσουμε την πορεία μας”. 

Ακόμα και σε βαριές περιπτώσεις αυτισμού πιθανόν να είχαμε πιο εύστοχες ερμηνείες! Ο μαθηματικός εγκέφαλος  του κ. Παπανδρέου ερμηνεύει τις 1.884.310 ψήφους της περιφερειακής επιρροής του ΠΑΣΟΚ (ή  άλλως το μισό του 35% των πολιτών που ψήφισαν τη δεύτερη Κυριακή στις περιφερειακές εκλογές) ως πλειοψηφικό συναινετικό ρεύμα! 
 
Στη συνέχεια δε, αυτός ο ακάματος δουλευτής, ο πιο φιλότιμος υπάλληλος του τραπεζοκεντρικού πολιτικοοικονομικού συστήματος, ο εκλεκτός της τρόικα, «ο άνθρωπός τους στην Ελλάδα» όπως οι ίδιοι τον αποκαλούν,  έσπευσε να καθησυχάσει τα αφεντικά του: “έχουμε μια καθαρή τριετία για να σώσουμε και να αλλάξουμε την Ελλάδα”. Με άλλα λόγια τους διαμηνύει: «ξέρω ότι σας ανησύχησα με εκείνες τις δηλώσεις περί πρόωρων βουλευτικών εκλογών, αλλά εγώ το είπα απλώς για να τρομάξω τα πρόβατα ώστε να γυρίσουν στο μαντρί, δεν το εννοούσα!». Ο κ. ΓΑΠ δηλαδή έπαιξε το χαρτί του εκλογικού εκβιασμού, και όταν είδε ότι δεν του βγήκε -τουλάχιστον στο εσωτερικό- θυμήθηκε ότι  η.. πολιτική σταθερότητα είναι αναγκαία “για να στεφθεί με επιτυχία η προσπάθεια να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της και να απαλλαγεί από κάθε επιτήρηση”. Μας λέει δηλαδή, ότι για να απαλλαγεί η Ελλάδα από την επιτήρηση, πρέπει να παραμείνει στην επιτήρηση έστω και χωρίς την συγκατάθεση της ελληνικής κοινωνίας!

Σαμαράς

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έσπευσε αμέσως σαν καλός μαθητής να «υποταχθεί» στη λαϊκή βούληση: «Εμείς το μήνυμα το πήραμε» δήλωσε. Ποιό ήταν το μήνυμα που πήρε;

 Ήταν ότι η δυσαρέσκεια του κόσμου αφορά απλώς την πολιτική της κυβέρνησης διότι κατά τα άλλα «η ΝΔ βγαίνει ανανεωμένη, δυνατή και υπεύθυνη»! Η ερμηνεία της κάλπης για έναν πολιτικό του αναστήματος και της πνευματικής διαύγειας του κ. Σαμαρά είναι πάντα απλή και είναι η σύγκριση με το άλλο κόμμα εξουσίας ή με το προηγούμενο ναδίρ της παράταξής του. Όταν δηλαδή η ψαλίδα κλείνει ή δεν βρίσκεται το κόμμα του στον πάτο, τότε όλα καλά! Το ότι η επιρροή της ΝΔ μεταφράζεται σε μόνο 1.774.778 ψήφους, δηλαδή 23% λιγότερες από εκείνες της πανωλεθρίας των βουλευτικών εκλογών του 2009, δεν του λέει τίποτα!  

Το μόνο που επιθυμεί ο κ. Σαμαράς είναι να πάρει εκείνος τη θέση του κλειδοκράτορα της ελληνικής πολιτικής αθλιότητας και να διαμηνύσει στο ντόπιο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κατεστημένο ότι η χώρα θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά τους με αυτόν στο τιμόνι. Το «να βγούμε μια ώρα αρχύτερα από την επιτήρηση» σημαίνει απλώς «να εισπράξουν οι δανειστές μας μια ώρα αρχύτερα τα λεφτά του ελληνικού δημοσίου». Το αν όντως αυτά τα λεφτά τα χρωστάει ο ελληνικός λαός ή όχι, καθώς και το πώς θα καταφέρει να τ
α πληρώσει δεν έχει για αυτόν και το κόμμα του καμιά σημασία. 

Καρατζαφέρης

Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. φοβάται φυσικά το λαό περισσότερο από όλους. Αυτό που τον ώθησε πριν καλά-καλά κλείσουν οι κάλπες να νουθετήσει τους συναδέλφους του καλώντας τους να σοβαρευτούν, είναι τόσο το ένστικτο της αυτο-συντήρησης όσο και ο πρόδηλος οπορτουνισμός του. 

Ο κ. Καρατζαφέρης ανησυχεί διότι βλέπει ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού που η δεξιά και το κέντρο θεωρούσαν δεδομένους εκλογικούς πελάτες τους, τους γύρισε απότομα την πλάτη. Επίσης ανησυχεί διότι γνωρίζει ότι το επερχόμενο δεύτερο κύμα της λαίλαπας μέτρων που δεσμεύτηκε να πάρει η προδοτική κυβέρνηση Παπανδρέου με την συνενοχή -προφανώς δε και με την ευγνωμοσύνη- της δεξιάς, πρόκειται να συναντήσει λυσσαλέα αντίσταση τους επόμενους μήνες από μέρους της κοινωνίας, κάτι που μπορεί κάλλιστα να μετουσιωθεί σε ουσιαστική αμφισβήτηση του πολιτικού σκηνικού.

Αυτό δεν εμποδίζει την ασυγκράτητη ματαιοδοξία του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. από το να βλέπει έστω βραχυπρόθεσμα μια χρυσή ευκαιρία αναρρίχησης του σε κάποιο κυβερνητικό αξίωμα, στα πλαίσια μιας οικουμενικής κυβέρνησης ή μιας κυβέρνησης συνεργασίας των συντηρητικών δυνάμεων. Πολύ σωστά προβλέπει ότι η σκληρότητα των αντιλαϊκών μέτρων που πάρθηκαν και θα παρθούν στη συνέχεια, θα απαιτήσει μια σταυροφορία της κεντρο-δεξιάς, έστω και με μοναδικό σκοπό να κερδηθεί πολύτιμος για τους πολιτικούς και οικονομικούς ελίτ χρόνος. Σε μια τέτοια σταυροφορία λαϊκίστικες ψευτο-πατριωτικές παντιέρες με εμβλήματα όπως του ΛΑ.Ο.Σ. θα μπορούσαν να ανεμίζουν σε περίοπτη θέση.

Η Αριστερά

Η κυρία Παπαρήγα πάσχει από χρόνια πολιτική βαρηκοΐα. Αυτή η πάθηση την εμποδίζει εδώ και χρόνια να ακούσει τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας για το κοινοβουλευτικό κατεστημένο του οποίου έχει γίνει μέρος, και τη δυσπιστία της ίδιας της εργατικής τάξης  απέναντι στις εμμονές, τις αγκυλώσεις, τις πρακτικές και την ξύλινη ρητορεία του ΚΚΕ. Η ίδια πάθηση την εμποδίζει και τώρα να ακούσει όσους εύλογα παρατηρούν ότι αν ο κόσμος της εργασίας εμπιστευόταν το κόμμα της, τότε αυτή θα ήταν η καταλληλότερη στιγμή να εκφράσει πλειοψηφικά την εμπιστοσύνη του. Είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ ενισχύθηκε στις πρόσφατες εκλογές, αλλά τα ποσοστά που παίρνει σε σχέση με τα ποσοστά του κόμματος της αποχής-λευκού-άκυρου είναι ενδεικτικά των ορίων της δυναμικής του. 

Αντί λοιπόν η κ. Παπαρήγα να επανεξετάσει μαζί με τους συντρόφους της τι επιτέλους φταίει και το ΚΚΕ παρά την φανερή πλέον χρεοκοπία του φιλελευθερισμού δεν μπορεί να καρπωθεί  πολιτικά ένα πιο ευμέγεθες  μερίδιο της γενικευμένης αγανάκτησης και οργής, τάσσεται και πάλι κατά της αποχής χωρίς να προβληματιστεί έστω και ελάχιστα για το αν το νόημά της αφορά και το δικό της κόμμα. Ούτε που της περνάει από το μυαλό ότι αυτή και το κόμμα της έχουν σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την απογοήτευση του εργατικού κόσμου και των λαϊκών στρωμάτων που η ίδια ισχυρίζεται ότι εκφράζει και υπερασπίζεται. Στην ουσία πρόκειται για μια βαθειά περιφρόνηση στην μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που τολμάει να εκφράσει άλλη άποψη για ολόκληρη την κομματοκρατούμενη πολιτική σκηνή της οποίας κομπάρσοι είναι εδώ και χρόνια η ίδια και το κόμμα της.

Η βαρηκοΐα της την εμποδίζει να ακούει το γύρισμα των σελίδων της πολιτικής ιστορίας κι έτσι μάλλον μένει ακόμα με την εντύπωση πως η καρδιά της επανάστασης χτυπάει κάπου μεταξύ μαυσωλείου του Λένιν και Κρεμλίνου, δηλαδή στη νεκρόπολη του φερώνυμου τείχους.  

Και επειδή για α
υτήν (όπως και για τους περισσότερους) «ενεργή συμμετοχή» σημαίνει μόνο πορεία, απεργία και διαδήλωση, θεωρεί (όπως προκύπτει και από σχετική της δήλωση)ότι απάντηση στην Τρόικα δεν αποτελεί η στάση του 65% του εκλογικού σώματος στις πρόσφατες εκλογές αλλά μόνο το σχετικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ στο Σύνταγμα! Θεωρεί δηλαδή ότι η Τρόικα δεν απασχολείται με τη εκκωφαντική αποδοκιμασία της απόλυτης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού η οποία προκύπτει από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα, δηλαδή εκατομμυρίων Ελλήνων, αλλά τρέμει μερικές χιλιάδες κομμουνιστών που κρατάνε πανό και φωνάζουν συνθήματα!
  Πολύ καλά κάνουν βέβαια οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων και οι διαδηλωτές όλων των -δυστυχώς μη συνεργαζόμενων- αριστερών οργανώσεων που υψώνουν τη φωνή τους στις πλατείες και στους δρόμους, αλλά το τι λαμβάνεται περισσότερο υπόψη από την εξουσία, φαίνεται από την άμεση αντίδραση του  ΔΝΤ με την αγωνιώδη δήλωση Στρος Καν. Ο επικεφαλής του περιβόητου οργανισμού έσπευσε να προλάβει οιαδήποτε αντίθετη ανάγνωση των αποτελεσμάτων από τις αγορές και από άπαντα ενδιαφερόμενο, επαναλαμβάνοντας το…  ανέκδοτο Παπανδρέου περί «ψήφου εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση.

Ο κ. Τσίπρας βρίσκεται -κατά δήλωση- λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα, όχι τόσο όταν επαναλαμβάνει και αυτός το αυτονόητο, δηλαδή πως  «όσοι επέλεξαν να απέχουν έστειλαν ένα σαφές μήνυμα διαμαρτυρίας», μήνυμα που προφανώς λόγω πολιτικού στραβισμού ο ίδιος το βλέπει «στρεβλό», αλλά όταν διαπιστώνει ότι «οι δυο φθαρμένες πολιτικές δυνάμεις που διαδέχτηκαν η μια την άλλη μετά τη μεταπολίτευση κερδίζουν δήμους και περιφέρειες μόνο και μόνο επειδή οι δυνάμεις της αριστεράς παρουσιάζονται κατακερματισμένες». Τα προβλήματα ωστόσο αυτής της διατύπωσης είναι τρία: 

Πρώτον, το ζήτημα όχι μόνον της αριστεράς αλλά σχεδόν του συνόλου των πολιτικών είναι ότι απασχολούνται περισσότερο με το πώς «εμφανίζεται» κάτι στην πολιτική σκηνή και όχι με το τι είναι στην ουσία. Άραγε τι νόημα θα είχε το να «εμφανίζεται» αλλιώς η αριστερά αφού είναι όντως κατακερματισμένη, και άλλωστε πώς θα κατάφερνε κάτι τέτοιο;

Δεύτερον, δεν αναφέρεται ούτε στην πρόσφατη ούτε στη διαρκή αποτυχία του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ να συσπειρώσουν έστω ολόκληρο το τμήμα της ανανεωτικής εκσυγχρονιστικής αριστεράς, ούτε φαίνεται να αντιλαμβάνεται τους λόγους αυτής της αποτυχίας.  Ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του θεωρούν π.χ. ότι μπορούν να βρίσκονται  -σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις τους- «σε αντιπαράθεση με τη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της ΟΝΕ» χωρίς να τους απασχολεί το γεγονός ότι η ΟΝΕ δεν είναι θέσει αλλά φύσει νεοφιλελεύθερη, αλλιώς δεν θα είχε εξ αρχής αυτήν την αρχιτεκτονική! Αυτά προέβλεπαν και τα αρχικά σχέδια και η σχετική στατική μελέτη. Δεν πρόκειται για αρχιτεκτονική εσωτερικού χώρου που μπορείς να την αλλάζεις όποτε σου γουστάρει!  Επίσης η αντίληψή τους για την εν λόγω «αντιπαράθεση» είναι προβληματική καθώς δεν  μπορούν να φανταστούν μια Ελλάδα εκτός ευρώ, αλλιώς τι περιμένουν για να το πουν καθαρά και να το υποστηρίξουν δημόσια; Οι αντιφατικοί χρησμοί τους έχουν συχνά απροσδιόριστη πολιτική στόχευση κι έτσι η ομελέτα πρέπει να περιμένει μέχρι να αποφασίσουν αν τα αυγά που θα σπάσουν θα προέλθουν από το αριστερό ή από το δεξιό καλάθι.

Τρίτον και σπουδαιότερον,  δεν κάνει καμιά συγκεκριμένη νύξη περί θεσμών, ούτε μιλάει  για τις ευθύνες του κόμματός του, της ευρύτερης αριστεράς και ολόκληρου του πολιτικού κόσμου για την απουσία ενός σοβαρού σχετικού διαλόγου.

Παρότι αυτό το τελευταίο είναι πρόβλημα που θα έπρεπε ειδικά τώρα να απασχολεί το σύνολο του πολιτικού κόσμου και τη σιωπηλή μας διανόηση, πράγμα που δυστυχώς δεν συμβαίνει, θα περίμενε κανείς να  σπεύσει να το θέσει τουλάχιστον η Αριστερά και μάλιστα μια «ριζοσπαστική», «ανανεωτική», «εκσυγχρονιστική» τοιαύτη.  Πόσο μάλλον εκείνη η μερίδα η φέρουσα τον
φιλόδοξο τίτλο «αντισυστημική» η οποία θα έπρεπε να συζητάει συστηματικά και ανοιχτά για το αντι-σύστημά της! Ποιό είναι αυτό; Μήπως είναι η ευχή να αλλάξουν τα πρόσωπα και τα κόμματα και να εμφανιστούν νέα και καλύτερα στη θέση των παλιών; Συνιστά κάτι τέτοιο αλλαγή συστήματος;

Την ανανεωτική αριστερά υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και το κόμμα του κ. Κουβέλη που, σύμφωνα με την επίσημη διακήρυξή αρχών τους, ανοίγουν πόλεμο στον νεοφιλελευθερισμό:  «Κα­θημερινή μας επιδίωξη η αντιπαλότητα στο νεοφιλελευθερισμό, η διεύρυνση της δη­μοκρατίας, [..], η δημοκρατική ολοκλήρωση [..]». Προφανώς κατά την αντίληψή τους  αυτός ο πόλεμος για να είναι πιο ενδιαφέρων χρειάζεται έναν πιο δυνατό αντίπαλο! Πώς αλλιώς να εξηγηθεί το ότι ζητάνε  συγχωνεύσεις ιδιωτικών τραπεζών: «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ υπογραμμίζει ότι ο ελληνικός τραπεζικός κλάδος έχει ανάγκη συγχωνεύσεων ούτως ώστε να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις πιέσεις της οικονομικής κρίσης». Τώρα, το πώς η αντιπαλότητα στον νεοφιλελευθερισμό μεταφράζεται σε αίτημα για τον γιγαντισμό των ιδιωτικών τραπεζών, έστω των ελληνικών, μόνο ένας σύγχρονος σοσιαλδημοκράτης θα μπορούσε να το εξηγήσει. 

Όσο για την «διεύρυνση της δημοκρατίας» και την «δημοκρατική ολοκλήρωση», κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον κ. Κουβέλη και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κατεστημένου που επιμένει να χρησιμοποιεί παρόμοιες πομφόλυγες, ότι απαραίτητος όρος για τη βελτίωση και την ολοκλήρωση ενός θεσμού, είναι εν πρώτοις η ίδια η ύπαρξη του θεσμού αυτού! Επίσης να τον ενημερώσει ότι ο αστικός καθωσπρεπισμός του άρτια δομημένου πλην βαρετού και κατά βάση συντηρητικού λόγου του, ουδεμία ανατάραξη προξενεί στα λιμνάζοντα ύδατα του πολιτικού κατεστημένου, στα… «βρωμερά νερά των αγκυροβολίων» όπως θα έλεγε ο Εμπειρίκος.

Diakyvernisi Politiki

Ερμηνεία για το αποτέλεσμα των εκλογών

 
Στεκόμαστε πολύ επιφανειακά στο νούμερο 8-5 λες και όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. Το αποτέλεσμα όμως έδειξε ακριβώς το αντίθετο  και ίσως κάποιος κομματικός αυτισμός δεν αφήνει να το δούμε και τέλος πάντων διακρίνω ότι στην Αθήνα  και στα δύο κόμματα αντιλαμβάνονται (τουλάχιστον έτσι λένε) τα όσα έγιναν στις εκλογές ως “καθαρή μεγάλη νίκη” εκατέρωθεν. Αυτή η ερμηνεία είναι προκλητική.

Είναι σαφές όμως ότι την δεύτερη Κυριακή όταν ο κόσμος  είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο υποψηφίους  με κυβερνητικό παρελθόν και η μεγάλη πλειοψηφία  έκανε αποχή σε ποσοστό πάνω 50%.
Αυτό κατά την γνώμη ήταν το πολύ καθοριστικό “Βήμα εκτός” που από νομιμοποίησε πλήρως το πολιτικό σύστημα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έχασε 1.100.000 ψήφους και η ΝΔ 500.000.
Από εδώ και πέρα όλοι αυτοί εκεί έξω  -μαζί με αυτούς που είναι έξω από καιρό-, αν μη τι άλλο είναι επικίνδυνοι.  Μιλάμε για εκατομμύρια ψήφους που πίσω από τον καθένα κρύβεται ένα δράμα και ιστορία προδοσίας. Αν  όλοι αυτοί δεν διοχετευθούν εκ νέου στο υπάρχον σύστημα, τότε φυσιολογικά θα φτιάξουν άλλο.
Για να ακριβολογούμε  μάλλον ψάχνουν αρχηγό.

Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε.
Γιάννης Παπαϊωάννου,

ΑΚΥΡΕΣ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ!!! ….. ΑΛΛΑ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΑΗΘΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ?

…είναι άκυρες οι εκλογές όπου δεν υπήρχε συμμετοχή άνω του 50+1%

Η νομική επιστήμη είναι μια επιστήμη της λογικής, η οποία μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τα μαθηματικά. 
Γιατί μοιάζει; Γιατί με «πράξεις» μπορεί να παράγει «αποτελέσματα». Στα μαθηματικά το 3, για παράδειγμα, είναι ένα αποτέλεσμα, το οποίο παράγεται με πολλούς τρόπους και όχι μόνον με έναν. 3=2+1, αλλά και 4-1 και 9/3, αλλά και 3*1 κλπ.. Άπειροι διαφορετικοί συνδυασμοί αριθμών και πράξεων μπορούν να παράγουν ένα κοινό αποτέλεσμα. 
Το ανάλογο μπορεί να γίνει και στην επιστήμη της νομικής με τους νόμους στη θέση των αριθμών. Στο Σύνταγμα, για παράδειγμα, υπάρχει το άρθρο 14, το οποίο διασφαλίζει το δικαίωμα του ανθρώπου στην έκφραση. Άρθρο 14.1. Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους. Το Σύνταγμα διασφαλίζει αυτό το δικαίωμα με ένα άρθρο του. Το διασφαλίζει απόλυτα. …
Από εκεί και πέρα υπάρχει το «εννοείται», το οποίο προκύπτει από τα «μαθηματικά» της νομικής επιστήμης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι απαγορεύεται να χτυπάς κάποιον με τον οποίον διαφωνείς. Απαγορεύεται να τον φτύνεις. Απαγορεύεται να τον φυλακίζεις. Απαγορεύεται να τον σκοτώνεις. Αν κάνεις οτιδήποτε από όλα αυτά, παραβιάζεις το Σύνταγμα. «Γράφει» πουθενά το Σύνταγμα …»Απαγορεύεται να φτύνεις κάποιον με τον οποίο διαφωνείς»; …»Απαγορεύεται να τον χτυπάς ή να τον κλωτσάς»; Όχι βέβαια. Εννοείται. Εννοείται, γιατί αυτό το «αποτέλεσμα» έχει «παραχθεί» από την έννοια της προστασίας του «Δικαιώματος στην έκφραση». Το Σύνταγμα προστατεύει το «Δικαίωμα» και από εκεί και πέρα οτιδήποτε πιθανό ή απίθανο, γνωστό ή άγνωστο, προβλέψιμο ή απρόβλεπτο απειλεί αυτό το «Δικαίωμα», καθίσταται αντισυνταγματικό και άρα παράνομο. Το Σύνταγμα έχει κάνει την «πράξη» και αφού έχει βρει το σωστό για το ίδιο «αποτέλεσμα», το προστατεύει, άσχετα με την «κατεύθυνση» που κάποιος το πλησιάζει και το απειλεί. Δεν «τσιμπάς» αυτόν που διαφωνείς, ψάχνοντας να βρεις τι λένε και αν λένε κάτι οι νόμοι για το «τσίμπημα». Απαγορεύεται να κάνεις οτιδήποτε απειλεί τη διασφαλισμένη «πράξη» του Συντάγματος.
Τι σχέση έχει αυτό το οποίο λέμε με την έννοια της ΑΠΟΧΗΣ; Έχει …και πολύ μεγάλη μάλιστα. Πολλοί αμφισβητούν την πολιτική «αξία» της πράξης της ΑΠΟΧΗΣ. Μέχρι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνέδεσε την αποχή με την έννοια της τεμπελιάς και της αδιαφορίας. Ο πανάσχετος Πρόεδρος, του οποίου η θέση καθιστά την άγνοιά του τουλάχιστον εγκληματική. Ο για άλλη μια φορά άσχετος Πρόεδρος, ο οποίος κάποτε ευχαρίστησε «προκαταβολικά» —και άρα πριν «αποφασίσει» η Βουλή— τους κομματάρχες για την επιλογή του στη θέση του. Μόνον γι’ αυτές τις δηλώσεις του θα έπρεπε να είχε ήδη παραιτηθεί. Να παραιτηθεί, γιατί δεν είναι δυνατόν ένας από τους θεμελιώδεις φύλακες του Συντάγματος να μην το κατανοεί. Δεν είναι δυνατόν ο επικεφαλής της Ελληνικής Πολιτείας να «βρίζει» τους απέχοντες και μάλιστα τη στιγμή που αυτοί είναι η πλειοψηφία …Τη στιγμή που αυτοί είναι ο κύριος όγκος της δημοκρατικής μας κοινωνίας.
Η ΑΠΟΧΗ «εννοείται» πως είναι πολιτική πράξη. «Παράγεται» από το Σύνταγμα το ότι είναι πολιτική πράξη. Άρα, ως πολιτική «πράξη», θα πρέπει να «παράγει» και «αποτέλεσμα». Πραγματικό πολιτικό «αποτέλεσμα» και όχι απλά να καταγράφεται σαν στατιστικό μέγεθος στους καταλόγους των υπουργείων. Απλά πρέπει να έχεις τη λογική να κάνεις την «πράξη», η οποία «παράγει» το αποτέλεσμα αυτό. Ποιο είναι το πρώτο και βασικότερο άρθρο του Συντάγματος; Το Άρθρο 1, το οποίο προσδιορίζει το πολίτευμα και διασφαλίζει τη λαϊκή κυριαρχία.
Άρθρο 1.1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Τι μας λέει λοιπόν αυτό το άρθρο; Ότι το πολίτευμά μας είναι δημοκρατικό και άρα τη λειτουργία του τη διέπει η «αρχή της πλειοψηφίας». Ποιος είναι κυρίαρχος με βάση αυτό το άρθρο; Ποιος δηλαδή είναι κυρίαρχος και πρέπει να λειτουργεί με δημοκρατικό και άρα με πλειοψηφικό τρόπο; Ο λαός. Ο λαός είναι κυρίαρχος και για να «παράγει» αποφάσεις, πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά. Τι είδους αποφάσεις; Αποφάσεις, οι οποίες έχουν σχέση με την ταυτότητα αυτών, που ασκούν εξουσία. Η «πράξη», δηλαδή, των διαφορετικών διατάξεων αυτού του θεμελιώδους συνταγματικού νόμου βγάζει ένα και μόνον «αποτέλεσμα». Ο ΛΑΟΣ είναι κυρίαρχος και αποφασίζοντας δημοκρατικά και άρα με τη λογική της πλειοψηφίας, «διορίζει» τις εξουσίες που θα τον κυβερνήσουν.
Πρωτεύουσα έννοια δηλαδή του Συντάγματος δεν είναι η έννοια της Δημοκρατίας, αλλά η έννοια της λαϊκής Κυριαρχίας, η οποία εκφράζεται μέσα από τη δημοκρατική λειτουργία. Όλα γίνονται για τον ΛΑΟ και απλά η Δημοκρατία είναι η «συμφερότερη» μέθοδος. Αν ο λαός αποφασίζει ότι θέλει Βασιλιά, τότε η Δημοκρατία μπαίνει στο «ντουλάπι». Ο κυρίαρχος λαός κάνει ό,τι θέλει. Όμως, η έννοια της κυριαρχίας είναι απόλυτη. Δεν υπάρχει κυριαρχία …»αλά κάρτ». Δεν υπάρχει Κυρίαρχος …»αν και εφόσον».
Κυρίαρχος είσαι, είτε μιλάς είτε σωπαίνεις. Κυρίαρχος είσαι, είτε περπατάς είτε σταματάς. Αν είσαι κυρίαρχος μόνον όταν κάνεις αυτό, το οποίο σου λένε κάποιοι άλλοι, τότε κυρίαρχος είναι αυτός, που σου λέει τι να κάνεις. Όταν είσαι Κυρίαρχος, πάντα είσαι Κυρίαρχος. Κυρίαρχος είσαι είτε Συμμετέχεις είτε ΑΠΕΧΕΙΣ. Είσαι Κυρίαρχος και άρα με βάση την «πράξη» της Δημοκρατίας η κυριαρχία ακολουθεί —εφόσον από αυτήν εκφράζεται— την πλειοψηφία. Άρα, ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ είναι ο λαός ΑΚΟΜΑ και όταν η πλειοψηφία του ΑΠΕΧΕΙ από κάποιες διαδικασίες. Κυρίαρχος είναι όταν κάθεται στο «θρόνο» του και συμμετέχει και Κυρίαρχος είναι όταν σηκώνεται από τον «θρόνο» του και άρα δεν συμμετέχει.
Το πρώτο είναι εύκολα κατανοητό και περιγράφεται από το Σύνταγμα. Το δεύτερο όμως; Το δεύτερο απαιτεί «πράξη», εφόσον δεν περιγράφεται. Πώς δηλαδή εκφράζεται η κυριαρχία σου, όταν δεν συμμετέχεις; Όταν για παράδειγμα συμμετέχεις, η κυριαρχία εκφράζεται με τον απλό τρόπο, που «γράφει» ο συνταγματικός νόμος. Με την πλειοψηφία της Δημοκρατίας «παράγεις» αποτέλεσμα, το οποίο δίνει την εξουσία στους εκλεκτούς σου. Όταν δεν συμμετέχεις τι συμβαίνει; Όταν δεν συμμετέχεις, συμβαίνει κάτι άλλο, το οποίο δεν το «γράφει» ο συνταγματικός νόμος, αλλά «εννοείται». Ναι μεν δεν παράγεις αποτέλεσμα εξουσίας, εφόσον δεν «εκφράζεσαι», αλλά δεν χάνεις την κυριαρχία σου, εφόσον δεν μπορούν να παράγουν αποτέλεσμα οι «άλλοι» …Οι «άλλοι», οι οποίοι είναι οι «απέναντί» σου …Οι «λίγοι», οι οποίοι συμμετείχαν, γιατί τους συνέφερε η αποχή σου …Οι «λίγοι», οι οποίοι μπορεί να είναι τύραννοι, βασιλείς, κομματάρχες, κομματόσκυλα, πονηροί κλπ..
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Όταν η πλειοψηφία του λαού, δηλαδή, ΑΠΕΧΕΙ, δεν χάνει ο λαός την κυριαρχία του, γιατί απλούστατα δεν μπορεί η μειοψηφία να τον «αντικαταστήσει». Δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει και να «παράγει» αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να παράγει το «αποτέλεσμα», το οποίο προβλέπεται από τη Δημοκρατία να παράγει η πλειοψηφία. Δεν μπορεί να φορέσει τη «στολή» του. Αλίμονο αν συνέβαινε αυτό. Αλίμονο, δηλαδή, αν δίναμε σε μειοψηφίες τη δυνατότητα να παράγουν αποτελέσματα. Να τις αφήναμε να τρομοκρατούν, να απει
λούν ή απλά να προκαλούν την απέχθεια ή τη σιχαμάρα στον λαό κάθε φορά που είχαμε εκλογές και δεν τις συνέφερε η «άποψη» της πλειοψηφίας. Να ωθούν άμεσα ή έμμεσα στην «αποχή» και να αντικαθιστούν τον «απέχοντα». Να εκμεταλλεύονται —όπως συμβαίνει τώρα— την αποχή και να αντικαθιστούν τον «απέχοντα».
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι, όταν στην οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία η ΑΠΟΧΗ ξεπερνά το 50%, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της, είναι ΑΚΥΡΗ. Είναι άκυρη, όχι επειδή η ίδια η διαδικασία των εκλογών δεν τηρήθηκε στο έπακρο, αλλά γιατί απλούστατα δεν μπορεί η μειοψηφία να «παράγει» το αποτέλεσμα, το οποίο αποτελεί αρμοδιότητα της πλειοψηφίας να το «παράγει» και είναι αυτό που καθιστά τον λαό ΚΥΡΙΑΡΧΟ. Η ΑΠΟΧΗ, όταν είναι πλειοψηφική, δεν «παράγει» δική της νομιμότητα, αλλά «παράγει» την παρανομία όλων όσων επιχειρούν ν’ αντικαταστήσουν την πλειοψηφία. Η «παρανομία» στην περίπτωση αυτήν, επειδή δεν είναι αποτέλεσμα παράνομων πράξεων των συμμετεχόντων, απλά ακυρώνει τη διαδικασία και την καθιστά ΑΓΟΝΗ.
Η ΑΓΟΝΗ εκλογική διαδικασία θα εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι να «πειστεί» ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ λαός να συμμετάσχει, για να δώσει νόμιμη «εντολή» στους εξουσιαστές. Αναγκαστικά ΑΓΟΝΗ, εφόσον η μειοψηφία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δώσει «εντολή». «Εντολή», η οποία δεν θα προσβάλλεται και δεν θα αμφισβητείται από τίποτε και από κανέναν. Εκ του πονηρού σήμερα κάποιοι ψάχνουν τις απαντήσεις στους εκλογικούς νόμους. Το Σύνταγμα έχει αποφασίσει άπαξ και δια παντώς για την ταυτότητα αυτού, που δίνει «εντολές». Οι εκλογικοί νόμοι έχουν σχέση με τη διαδικασία που προβλέπεται, για να δοθεί με νόμιμο τρόπο η «εντολή». Η διαδικασία όμως μπορεί να είναι άψογη, αλλά, αν λείπει ο Κυρίαρχος, είναι άκυρη. Άγονη, μέχρι να υπάρξουν τα δεδομένα που την καθιστούν γόνιμη. Νόμιμα Άγονη, όπως μπορεί ένας άψογα οργανωμένος πλειοδοτικός διαγωνισμός να είναι άγονος, επειδή δεν καλύπτονται οι ελάχιστες «αξίες». Μπορεί ένα παλάτι να πουληθεί για πέντε μπανανόφλουδες, ένα κονσερβοκούτι και τρία φιστίκια, επειδή στον κατά τα άλλα άψογο διαγωνισμό συμμετείχαν μόνον δύο homeless;
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και όταν σε μια εκλογική διαδικασία ο λαός απέχει. Ο Κυρίαρχος λαός, ο οποίος έχει ως καθήκον —αλλά και αποκλειστικό προνόμιο— να δίνει «εντολές». Όταν δεν συμμετέχει, επαναλαμβάνεται η διαδικασία, γιατί δεν καλύπτεται το βασικότερο άρθρο του Συντάγματος. Όταν ο «βασιλιάς» δεν «μιλάει», δεν σημαίνει ότι το λόγο τον παίρνει ο υποτακτικός με το καθίκι, επειδή θέλει κι αυτός να μιλήσει. Όταν ο «βασιλιάς» δεν «απαντά», τον «ξαναρωτάς» και δεν παίρνεις τις «απόψεις» όποιου βρίσκεται γύρω του. Αν δεν «απαντά», δεν το αντιλαμβάνεσαι σαν αδυναμία του, για ν’ απαντήσεις εσύ ή κάποιος άλλος στη θέση του. Αν δεν «απαντά», πρέπει να βρεις τον λόγο που είναι δυσαρεστημένος και δεν «απαντά». Πρέπει να βρεις τον λόγο που τον δυσαρεστούν οι υποψήφιοι και απέχει, αρνούμενος να τους δώσει «εντολή». Αν οι σημερινοί υποψήφιοι για τη εξουσία είναι οι υπεύθυνοι της δυσαρέσκειας, η οποία εκφράζεται μέσω της Αποχής, είναι τουλάχιστον εγκληματικό να «νομιμοποιούνται» ακόμα πιο εύκολα, εκμεταλλευόμενοι αυτήν τη δυσαρέσκεια.
Αν ο κόσμος απεχθάνεται τους Καμίνηδες, είναι δυνατόν να τους νομιμοποιεί η Αποχή του; Αν ο κόσμος αρνείται επιδεικτικά να τους ψηφίσει, πώς είναι δυνατόν να καταλαμβάνουν τις θέσεις τους με τις λίγες ψήφους των συγγενών, των κομματικών και των Πακιστανών; Αν η «αξία» της θέσης του Δήμαρχου Αθηναίων είναι μεγάλης «αξίας», μπορεί να είναι νόμιμη η πλειοδοτική διαδικασία των εκλογών, η οποία την παραδίδει για 77.000 «φυστίκια» και δύο «μπανανόφλουδες»; Ποια δημοκρατική διαδικασία μπορεί να είναι νόμιμη, όταν ποσοστά του επιπέδου του 15% και του 20% παράγουν εξουσίες; Ποια λαϊκή κυριαρχία διασφαλίζεται μέσα από τέτοια φασιστικά ποσοστά; Ποιος είναι αυτός ο ψευδοκυρίαρχος, ο οποίος, όταν «απέχει», δίνει τη δυνατότητα σε «νάνους» να τον αντικαθιστούν;
Είναι κυρίαρχοι στον Δήμο Αθηναίων οι 487.764 πολίτες της Αθήνας, όταν τον Δήμαρχό της τον εξέλεξε μια μειοψηφία των 77.074 ατόμων και η οποία ούτε καν ελληνική δεν είναι, εφόσον πλαισιώθηκε από τις ψήφους χιλιάδων Αφγανοπακιστανών λαθρομεταναστών; Ποια είναι η ποιότητα της Δημοκρατίας στην αθηναϊκή κοινωνία, όταν υποτάσσει το 85% στην απόφαση του 15%; Είναι οι Πειραιώτες «κυρίαρχοι» του Πειραιά, όταν 162.195 χιλιάδες πολίτες θα πρέπει να ανεχθούν και να υποστούν την εξουσία μιας δημοτικής αρχής, την οποία εξέλεξαν 25 χιλιάδες άτομα; Ποια είναι η ποιότητα της Δημοκρατίας στην πειραϊκή κοινωνία, όταν υποτάσσει το 84% στην απόφαση του 16%; Είναι τα 247.637 «καρντάσια» κυρίαρχοι στη Σαλονίκη, όταν μια γνωστή και αντιπαθής «κλίκα» 52.174 βολεμένων κομματικών, πολυπολιτισμικών και οικολογικών φασιστών εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις και αναρριχάται στην ιεραρχία της τοπικής εξουσίας;
Ρωτάμε λοιπόν τους διαπρεπείς Έλληνες συνταγματολόγους και τους Δικαστές. Υπάρχει κυριαρχία του λαού εκεί όπου δεν υπήρχε «απαρτία»; Μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τις «πράξεις», τις οποίες απαιτεί η «μαθηματική» επιστήμη της νομικής; Προτείνουμε σε όλους τους πολίτες, οι οποίοι ανήκουν σε δήμους ή περιφέρειες, στις οποίες δεν υπήρχε «απαρτία», να θέσουν το θέμα υπόψιν της Δικαιοσύνης. Προτείνουμε στον κυρίαρχο λαό, που για δικούς του λόγους επέλεξε τη «στείρα» πολιτική της ΑΠΟΧΗΣ, να την προστατεύσει ως πολιτική πράξη. Να φερθεί ως Κυρίαρχος και να απαιτήσει τα δικαιώματά του. Να μην επιτρέψει στις μειοψηφίες να «γονιμοποιήσουν» τις εξελίξεις, επειδή απλά λόγω συμμετοχής έτυχε να «μπορούν». Να προσβάλει τη νομιμότητα των αποτελεσμάτων. Οι πολίτες μπορούν και πρέπει να «ακυρώσουν» τις εκλογικές διαδικασίες όπου η αποχή τις καθιστούσε «άγονες».
Τέλος, προτείνουμε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να καθίσει επιτέλους και να διαβάσει το Σύνταγμα. Προβλέπεται άλλωστε και στα καθήκοντά του. Αν δεν το καταλαβαίνει, ας απευθυνθεί στους ειδικούς. Κάθεται που κάθεται, χωρίς να κάνει τίποτε απολύτως, ας κάνει κάτι χρήσιμο. Δεν αρκεί σ’ αυτήν τη ζωή να είσαι μόνον δανειστής του Ανδρέα, για να υπάρχεις. Δεν μπορούν όλοι να έχουν τη δική του τύχη και να επιβιώνουν τόσο πλούσια και τόσο τζάμπα και γι’ αυτό ίσως ΑΠΕΧΟΥΝ. Απέχουν, για να διαμαρτυρηθούν στους μονίμως βολεμένους της «συμμετοχής», όπως είναι ο Κάρολος. Απέχουν, γιατί δεν αντέχουν άλλο την αδικία στο όνομα της Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας των «μονόδρομων» και των «ψευδοδιλλημάτων». Της απάτης, που τον φασισμό τον «βαπτίζει» σε «δημοκρατία» και τη «μειοψηφία» σε «πλειοψηφία». Η ΑΠΟΧΗ είναι πολιτική πράξη. Μπορεί να είναι «στείρα», αλλά είναι «πράξη». Μπορεί να μην «γονιμοποιεί» στη στελέχωση του συστήματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι νομιμοποιεί τους φασίστες να το κάνουν στη θέση της.
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Β’

Υ.Γ.

Ο πρώην Συνήγορος του Πολίτη δεν ντρέπεται να πανηγυρίζει και να παριστάνει τον «νικητή» Δήμαρχο Αθηναίων με το γελοίο ποσοστό του 15%; Ως νομικός τα δικαιώματα τού 85% δεν τα «βλέπει» πουθενά; Η σημερινή αναισθησία και ανεπάρκειά του δεν αποτελεί ένδειξη αν όχι απόδειξη ότι ήταν εξίσου αναίσθητος κι ανεπαρκής όταν παρίστανε και τον Συνήγορο του Πολίτη;

Το δίλημμα των περιφερικών εκλογών φέρνει γενικές εκλογές

diogenisΤου Δημήτρη ΓιαννακόπουλουΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.  

Εδώ και πολλούς μήνες ο συντάκτης αυτών των γραμμών, μέσω αρκετών και διαφορετικών διαδικτυακών προσεγγίσεών του, επιχείρησε να εξηγήσει, χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθοδολογίες, ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα καταφύγει σε εκλογές ώστε να μην είναι αυτή και το ΠΑΣΟΚ, ή καλύτερα μόνον αυτοί, που θα υποστούν αποκλειστικά τις συνέπειες της παράδοσης της διακυβέρνησης της χώρας στην τρόικα, σε επίπεδο πολιτικής υποστήριξης.

Οι προσεγγίσεις μου αυτές δεν αποσκοπούσαν ασφαλώς στην ικανοποίηση κανενός είδους ματαιοδοξίας στον βαθμό που επιβεβαιωνόταν η εκτίμησή μου, αλλά αποκλειστικά στην δημιουργία μια γενικότερης συνείδησης για την λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος, τις τακτικές του και την ανάγκη να υπάρξει μία διαφορετική στρατηγική αντίληψη από τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις για την υπέρβαση της κρίσης, που ασφαλώς θα πρέπει να συνδέεται με την ριζική αλλαγή του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Δεν γνωρίζω αν πράγματι….

 καλλιεργήθηκε μια τέτοια συνείδηση και σε ποιους ακριβώς χώρους, αλλά είμαι βέβαιος ότι ουδείς από τους πολιτικούς φορείς έδειξε ότι έχει την ικανότητα να ξεφύγει από την κυρίαρχη πολιτική δομή του καθεστώτος στην Ελλάδα. Το φαινόμενο δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, καθώς ήταν το φυσιολογικότερο αποτέλεσμα που θα έπρεπε να αναμένει κανείς, μελετώντας τις κομματικές συμπεριφορές μετά το τραυματικό 1989, αλλά και το μοντέλο της ύστερης μεταπολίτευσης εντός του οποίου αυτές αναπτύσσονται και εκλογικεύονται ως επιλογές.

Εντός αυτής, λοιπόν, της γνωστής μεταπολιτευτικής δομής, αναπτύσσεται και το σενάριο περί γενικών εκλογών ως αποτέλεσμα της καταψήφισης υποψηφίων στις περιφερειακές εκλογές, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στηρίζονται από τις πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες νομιμοποίησαν την άμεση εμπλοκή της τρόικας στα ελληνικά πράγματα και επέβαλλαν την εφαρμογή των πολιτικών του περίφημου μνημονίου. Ο πρωθυπουργός, στο κύριο άρθρο του Βήματος της Κυριακής (του Βήματος του ΔΝΤ, όπως δίχως φαντάζομαι παρεξήγηση, προτιμώ να το αποκαλώ αυτήν την περίοδο) σημειώνει ότι στις εκλογές του Νοεμβρίου, εκτός από το ξεκάθαρο αυτοδιοικητικό διακύβευμα, υπάρχει και ένα πολιτικό μήνυμα: «Οι πολίτες καλούνται να επιβεβαιώσουν την αποφασιστικότητά τους για αλλαγές. Τη βούλησή τους να στηρίξουν και να συμμετάσχουν στις αλλαγές αυτές».

Πράγμα που σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός ορίζει τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση ως δημοψήφισμα προς την ακολουθούμενη πολιτική της κυβέρνησης. Εάν το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών ερμηνευθεί ως αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής, τότε ο μόνος αποφασιστικός παράγοντας, ο Γιώργος Παπανδρέου, θα επιλέξει προδήλως την οδό των γενικών εκλογών, ώστε μέσω αυτών να υπάρξει η αναγκαία πολιτική νομιμοποίηση για την συνέχιση των εφαρμογών που προνοεί το μνημόνιο και επιτάσσουν οι νέες σχέσεις μας με την ΕΕ και τους δανειστές της χώρας, μετά την ενεργοποίηση του «μηχανισμού». Τούτο εκφράζεται μέσω του νέου διλήμματος που κομίζει στον πολιτικό διάλογο ο Γιώργος: «θα ακολουθήσουμε το δρόμο της μικροκομματικής μιζέριας ή το δρόμο των γενναίων αλλαγών;»

Επ’ αυτού το έτερο σκέλος το
δικομματισμού, η ΝΔ, δια του αρχηγού της αντέδρασε θυμικά και «αλλοπρόσαλλα».
Εκβιαστική μπλόφα βλέπει πίσω από αυτήν στάση του πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς επισημαίνοντας «Αυτό είναι ένας εκβιασμός, ένα ψευτοδίλημμα που μπορεί να θέσει ή να υπονοήσει ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Δεν θα πιάσει όμως. Όπως δεν θα πιάσει το άλλο ανόητο ψευτοδίλημμα: σωτηρία ή χρεοκοπία. Γιατί η πολιτική του δεν έχει σωτηρία. Οδηγεί στη χρεοκοπία».

Είναι εμφανές ότι ο κ. Σαμαράς την «πάτησε». Ο κ. Παπανδρέου δεν μπλοφάρει. Ούτε στην πραγματικότητα μπλόφαρε ποτέ. Θέτει εξουσιαστικά διλήμματα ώστε να προκαλέσει μεταβολή στην συμπεριφορά του άλλου, που δεν είναι άλλος από το εκλογικό σώμα. Εάν ο λαός δείξει (δείχνει) μεταβολή στην συμπεριφορά του, δηλαδή συμμόρφωση στην πολιτική πρακτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση ή ανοχή σ’ αυτήν, ο κ. Παπανδρέου δικαίως εικάζει ότι υφίσταται πολιτική νομιμοποίηση της πολιτείας του. Εάν όχι, έχει απόλυτο δίκιο να θεωρεί ότι πρέπει να καταφύγει σε εκλογές.

Το ζήτημα είναι να μην κοροϊδευόμαστε, όμως. Να μην εξαπατάται ξεδιάντροπα και επανειλημμένως ο ελληνικός λαός. Εάν καταψηφιστούν οι υποψήφιοι των περιφερειακών εκλογών, τους οποίους υποστηρίζει έμμεσα ή άμεσα, αλλά επίσημα το ΠΑΣΟΚ, τότε δεν υπάρχει περιθώριο για κανενός άλλου είδους ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος, παρά μόνον αυτή που υπαινίσσεται με το σημερινό δίλημμά του ο πρωθυπουργός και που οδηγεί στην άμεση διάλυση της βουλής και στην προκήρυξη εκλογών. (Δεν μ’ αρέσει αυτή η προσέγγιση και η δημοψηφισματοποίηση περιφερειακών εκλογών καθώς διαπνέεται από ελεεινή πολιτική κουλτούρα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η γνώμη μου δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία.) Εδώ δεν υπάρχουν τέταρτοι δρόμοι, ούτε καν θα μπορούσε η δημοκρατία να ανεχθεί δεύτερες σκέψεις. Είναι δικαίωμα του πρωθυπουργού να θεωρεί τις περιφερειακές εκλογές ως δημοψήφισμα για την πολιτική του. Δεν είναι δικαίωμά του, όμως, για άλλη μια φορά, να επιχειρήσει την επομένη των τοπικών εκλογών να διασκεδάσει την εντύπωση αυτή. Είναι απολύτως αδιάφορο για τον ελληνικό λαό αν η προκήρυξη γενικών εκλογών συμφέρει ή δεν συμφέρει την ΝΔ ή τα άλλα κόμματα που υφίστανται ή θα δημιουργηθούν επ’ ευκαιρία της προκήρυξης των εκλογών. Το παιχνίδι μεταξύ των ηγεσιών στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά δεν θα πρέπει να καθορίζει την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών.

Το ζήτημα για τους Έλληνες είναι ότι το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να διαχειριστεί την σημερινή μορφή της κρίσης, όπως φάνηκε δραματικά ανεύθυνο την προηγούμενη περίοδο, οδηγώντας στο δημοσιονομικό αδιέξοδο. Οι εκλογές είναι μία τακτική που θα μπορούσε συγκυριακά να βοηθήσει σε μια ομαλή μετεξέλιξη του καθεστώτος μέσω μιας κυβέρνησης εθνικής ανάγκης. Η «θεραπεία-σοκ» που υιοθέτησε το καθεστώς, σοκάρει πλέον το ίδιο και οι εκλογές θα μπορούσαν να το σώσουν από πιέσεις, οι οποίες το επόμενο διάστημα θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην διάλυσή του. Είναι, λοιπόν, μία λύση ανάγκης για το καθεστώς, που θα μπορούσε να υπηρετηθεί καλύτερα για τα συμφέροντά του, μέσω μιας κυβέρνησης εθνικής ανάγκης μετεκλογικά. Επ’ αυτού έχω επιχειρηματολογήσει επανειλημμένως. Το θέμα μας λοιπόν, δεν θα έπρεπε να είναι εκλογές ή όχι, αλλά εάν υπάρχουν δυνάμεις έξω από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, οι οποίες θα μπορούσαν να συνεργαστούν και να συγκροτήσουν ένα εναλλακτικό ρεύμα ηγεμονίας, που θα αμφισβητήσει το καθεστώς. Αν υπάρχουν, θα πρέπει να εκδηλωθούν τώρα, έστω και αργά, καθώς πλέον, όπως φαίνεται, ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να επιταχύνει τις εξελίξεις. Αν δεν υπάρξει μία συμμαχία εναντίον του καθεστώτος και του πολιτικού συστήματος που το εκφράζει, η οποία να εμφανίσει μία εναλλακτική στρατηγική για την έξοδο από την κρίση και όχι ασφαλώς για την έξοδο από τον καπιταλισμό,
τότε τα διλήμματα του Γιώργου θα πιάσουν τόπο, όχι με την έννοια που το εννοεί ο κ. Σαμαράς και άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά με αυτήν της χειραγώγησης του εκλογικού σώματος, σύμφωνα με την βούληση του καθεστώτος και των παραγόντων που το στηρίζουν από το εξωτερικό.