Category Archives: ΣΚΕΨΗ

Τίτλοι τέλους..

Μία μέρα μετά την επέτειο της αντίστασης του ελληνικού λαού εναντίον οποιουδήποτε επίδοξου κατακτητή,
..και τα σημάδια οδηγούν σε θλιβερές διαπιστώσεις:

     Συνηθίσαμε, δυστυχώς, τα κάγκελα.
     Συνηθίσαμε και τις αλυσίδες.
     Συνηθίσαμε σε μισθούς και συντάξεις πείνας.
Συνηθίσαμε σε αδικαιολόγητους-ανύπαρκτους φόρους, χαράτσια, και κάθε είδους διαστροφή που γεννά το μυαλό των πολιτικών απατεώνων που κυβερνούν.
Συνηθίσαμε να δεχόμαστε σαν ανθρώπους που μπορούν να κατέχουν κρατικά και κυβερνητικά αξιώματα,
..άτομα ψυχοπαθητικά και νοητικά καθυστερημένα.
Συνηθίσαμε την ιδέα των ………………

Read the rest of this entry

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ

Εισαγωγή

Η συνολική αποτίμηση μιας κρίσης είναι πάντα δύσκολο αγώνισμα. Πρωτίστως, διότι η κρίση, στην οποία αναφερόμαστε τα τελευταία χρόνια, είναι πολυεπίπεδη. Δεν είναι μόνο οικονομική· είναι πολιτική, είναι κοινωνική, είναι κρίση αξιών και θεσμών. Είναι, συνελόντι ειπείν, κρίση βαθιά ανθρωπιστική και γι’ αυτό επηρεάζει κάθε δραστηριότητα και κάθε τομέα του ανθρώπινου πολιτισμού.

Το παρόν είναι το πρώτο άρθρο από μια σειρά κειμένων – με γενικό τίτλο «Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ» – που αποσκοπούν όχι στο να αποτελέσουν μια πλήρη καταγραφή και αποτίμηση της κατάστασης, αλλά να εκκινήσουν έναν διάλογο – πολιτικό, κοινωνικό, ακαδημαϊκό. Έναν διάλογο, μέσα από τον οποίο – δίχως αγκυλώσεις πολιτικές ή όποιες άλλες – θα εντοπιστούν τα λάθη, οι παραλείψεις, συνάμα όμως και οι προϋποθέσεις διαφυγής από την κρίση αυτή. Το καινούργιο, που πολλοί οραματίζονται, άλλοι ευαγγελίζονται, άλλοι περιμένουν παθητικά, δεν έρχεται ποτέ δίχως σαφή εικόνα του τι συνιστά το παλιό που θέλουμε να αποδιώξουμε.

Α. Κυριαρχία Οικονομικοκεντρικής προσέγγισης του βίου……..

Read the rest of this entry

Μολών Φραπέ! Η θυμωμένη γενιά…

Σήμερα το blog αποφάσισε να στεναχωρήσει αρκετούς.

Είναι, λένε, θυμωμένη η νέα γενιά αυτή των 20-25-30 ετών, γιατί η δική μας η γενιά τους έκλεψε το μέλλον, το υποθήκευσε, το σκόρπισε!
Πολύ σωστά ως εδώ.
Έτσι είναι, κι έτσι έγινε, και το μέγεθος του λάθους της δικής μας γενιάς (του Πολυτεχνείου) είναι κολοσσιαίο.
Όμως …………. Read the rest of this entry

Θαλαμοφύλαξ : “ΗΛΙΘΙΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ”

Οταν κάποιος ρώτησε τον Βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο, γιατί οι Σπαρτιάτες θεωρούν άτιμους αυτούς που πετούν την ασπίδα τους και όχι αυτούς που πετούν τις περικεφαλαίες και τους θώρακες, αυτός απάντησε:

“Γιατί τις περικεφαλαίες και τους θώρακες τους φορούν για δική τους προστασία, ενώ την ασπίδα την κρατούν για να υπερασπίσουν την από κοινού παράταξη.”

Πλούταρχος (Αποφθέγματα Λακωνικά, 220 Α)

Η λέξη “idiot” που στα αγγλικά σημαίνει “ηλίθιος”, χαρακτηρίζει όπως και στην Ελληνική τα άτομα χαμηλού νοητικού επιπέδου και προέρχεται από την Ελληνική λέξη Ιδιώτης.

Η λέξη “ιδιώτης” προέρχεται από τη λέξη “ίδιος” που σήμαινε …….. Read the rest of this entry

Ιδού η λύση στο οικονομικό κουβάρι: 7+7/7+7Χ7-7 Αν απαντηθεί το ίδιο απ’ όλους βγαίνουμε απ’ το μνημόνιο!

Του Κυριάκου Κόκκινου-Δικηγόρου

Αντιπρ. Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

Μέλους Εκτ. Γραμμ. ΚΙΕΣΥ

Αγαπώ ιδιαιτέρως τους γρίφους και πιο πολύ τη διαδικασία λύσης τους. Άλλωστε η επιστήμη συμφωνεί στο ότι το θαυμαστό εργαλείο, με το οποίο έχει προικιστεί ο άνθρωπος και λέγεται εγκέφαλος, λειτουργεί καλλίτερα όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, όσο εσαεί διαμορφώνεται, με τη δημιουργία συνεχώς νέων συνάψεων, νέων χαράξεων επί του σκληρού μας δίσκου, με εξάντληση κάθε δυνατότητας που μας παρέχει. Πού λέει ο λόγος, γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι το έχουμε παραπεταμένο και κάνουμε χρήση, κατά κύριο λόγο, του βοηθητικού δίσκου, των εργαλείων μας επιβίωσης, των ενστίκτων, σπανίως ελεγχομένων και τις περισσότερες φορές άγριων, ταπεινών ως και στρεβλά προσανατολισμένων προς την εγκληματικότητα.

Αφορμή για τις σκέψεις που σας παραθέτω, πήρα από την παραπάνω εικόνα. Μία απλούστατη μαθηματική ακολουθία πράξεων , με ένα ερώτημα : Ποια είναι η ορθή απάντηση; Για να μας προκαλέσει, αναφέρει από κάτω ότι οι περισσότεροι βρίσκουν λάθος αποτέλεσμα.

Παρατήρησα ……………….. Read the rest of this entry

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ «ΔΕΞΙΟΙ», ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΙ;

Γράφει ὁ Γιῶργος Νικολακάκος

Εάν κάποιος σήμερα μιλήσει γιά γιά ἀνάγκη ἐπίδειξις έγκράτειας θά κατηγορηθῆ ἀμέσως ὄτι εἶναι « δεξιός» καί «συντηρητικός». Ἤταν λοιπόν ὄλλοι οἰ άρχαίοι ελληνες, ποὐ εῖχαν ἀναγάγει τήν ἐγκράτεια σέ ὑπερτάτη ἀρετή, «δεξιοί» καί συντηρητικοί; Οἰ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν ἀσχοληθῆ ἐντατικά μέ τό πῶς ὀ ἄνθρωπος θά μποροῦσε νά διάγη βίον ἐνἀρετον καί το ποῖες θά ἤταν αὐτές οἰ ἀρετές συμφωνα μέ τίς ὀποῖες θἀ ἔπρεπε να ζὴ. Επίσης ἀσχὀληθηκαν μέ τήν ἰεράρχησιν αὐτῶν τῶν ἀρετῶν. Κατά τό Πλάτωνα, ἡ κυριωτέραν ἀρετή εἶναι ἡ δικαιοσύνη καί αὐτή προκύπτει ὄταν………. Read the rest of this entry

Θα χυθεί αίμα

Θα χυθεί αίμα και δεν θα είναι πάντα αυτό που κυλάει στις φλέβες αλλά και αυτό που κυλάει στην ψυχή. Θα σπάσουν δεσμοί αίματος, δεσμοί συναισθημάτων και ολόκληρων δεκαετιών σχέσεις ανθρώπων.

                                                    Bruegel: Triumph of Death

Από simplemangreek.blogspot

Θα χυθεί αίμα και δεν θα είναι των πραγματικών ενόχων. Δεν θα στηθεί κανείς από τους φανερούς υπαίτιους των καθημερινών τραγωδιών εκατομμυρίων Ελλήνων σε κανένα εδώλιο κατηγορουμένου και σε καμία γκιλοτίνα. 

Το αίμα θα είναι του ………………. Read the rest of this entry

Κοκτέιλ Μολότωφ #339


Ζούμε σε έναν ολικά αντεστραμμένο κόσμο. Στον κόσμο μας, οι μαχητές της ελευθερίας των σκλαβωμένων ονομάζονται δικτάτοτρες, και οι λακέδες των δικτατόρων μαχητές της ελευθερίας. Το πάθος και η φλόγα λέγονται δογματισμός, η νεκρική ακαμψία που επιβάλλει η ιδεολογία του κυρίαρχου μετριοπάθεια. Απολογούμαστε για όσα θα ‘πρεπε να ‘μαστε περήφανοι, επιδεικνύουμε ό,τι θα έπρεπε να μας προξενεί ντροπή. Ντρεπόμαστε για ό,τι απέδειξε πως ο άνθρωπος δεν είναι ζώο καταδικασμένο στη ζωή του λύκου ή του προβάτου, κομπάζουμε για όσα τον υποβιβάζουν στην χαύνωση του πλούτου και την εξαθλίωση της φτώχειας. Ό,τι άξιζε στον αιώνα μας, το έχουμε πετάξει στα σκουπίδια και σβήσει απ’ τη μνήμη μας. Ό,τι ευτελέστερο σ’ αυτόν, το μνημονεύουμε ως μέγα επίτευγμα. Εκλέγουμε ελεύθερα ατέρμονες στρατιές από «ιερές συμμαχίες» να μας διαφεντεύουν, να διαχειρίζονται τη δειλία μας, τον δουλικό μας φόβο για την ελεύθερη ζωή. Απαρνηθήκαμε την πιο απλή, την πιο άμεση, την πιο αυθόρμητη αλήθεια, πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, είπαμε ψέματα πως αυτό σήμαινε ίδιοι, και μετά ξεχάσαμε και το ψέμα μας το ίδιο. Μείναμε σκιάχτρα χωρίς ίσκιο, και ο ίσκιος των μεγάλων ανθρώπων που ήταν κι αυτοί κάποτε μικροί άνθρωποι μας παγώνει ως το κόκκαλο και μας τρομάζει. Δεν αξίζουμε πεντάρα και το ξέρουμε. Η ζωή μας μετατράπηκε σε πρέζα στην οποία έχουμε απλώς εθιστεί, χωρίς χαρά και χωρίς συνείδηση. Την καταπίνουμε άσκοπα καθώς μας καταπίνει. Δεν αγαπάμε ούτε τα παιδιά μας. Στην πραγματικότητα, μας φέρνουν μόνο ντροπή και αμηχανία. Η γη μπορεί να πάει στο διάολο σε ό,τι μας αφορά. Το μέλλον μας είναι τόσο αδιάφορο όσο σκοτεινό μας είναι το παρελθόν, και το παρόν είναι μια τρύπα όπου βουλιάζουμε άναρθροι και περιττοί. 



Δεν είμαστε εμείς η κρίση, εμείς είμαστε η καταστροφή. Η καταστροφή του ζωντανού. Είμαστε θάνατοι που περιφέρονται μιλώντας στο κινητό, περιμένουν το λεωφορείο και ακούνε ραδιόφωνο σε μποτιλιάρισματα. Είμαστε οι τελευταίοι και οι πιο αξιοπεριφρόνητοι των δούλων, γιατί κάποτε η δουλεία ήταν παιδί της άγνοιας. Σήμερα είναι της γνώσης και της έπαρσης του «εχέφρονος σκεπτικισμού». 

Πίσω από όλα, το χρήμα. Μέσα σε όλα, ο φόβος. Χρήμα και φόβος, φόβος και χρήμα. 

Οι προλετάριοι δεν φοβούνται. Για να μη φοβάσαι, πρέπει να χάσεις αυτό για το οποίο φοβάσαι. Για να χάσεις αυτό για το οποίο φοβάσαι πρέπει να πεθάνεις ως ζώο. Πρέπει να σκοτώσεις το ζώο που φοβάται, γιατί το ζώο φοβάται, το ζώο ψάχνει ασφάλεια. Πώς να σκοτώσεις το ζώο που φοβάται; Συστηματικά, μεθοδικά και ύπουλα. Άσε την «αξιοπρέπειά σου» να στραπατσαριστεί. Εκθέσου στη βρωμιά του κόσμου όπου κυλιέσαι έτσι και αλλιώς, ανύποπτος και γελοίος στην ανυποψία σου. Πάψε να προσποιείσαι τον «καλό Σαμαρείτη»· δεν είσαι και δεν ήσουν ποτέ καλός. Την καλοσύνη ο άνθρωπος την κερδίζει με το ψηλότερο κόστος, δεν την κληρονομά απ’ τον μπαμπά και τη μαμά του. Χτύπα και δέξου χτυπήματα. Τσαλάκωσε την εικόνα σου για τον εαυτό σου. Πάψε να πιστεύεις στην ανέξοδη καλοσύνη σου. Υποχώρησε σαν εικόνα απ’ τα μάτια σου. Άσε τον κόσμο να είναι αυτό που βλέπεις όταν κοιτάζεις. Μάθε να ανασαίνεις στην ασφυξία της εικόνας. Άσε το φιδοτόμαρο της ευπρέπειας να πέσει από πάνω σου. Πέρα απ’ τον αμνό, πέρα απ’ το λύκο, είναι ο άνθρωπος, σάρκα τρυφερή, κόκκαλα εύθραστα, μυαλό αδυσώπητο, χέρια της μάθησης όλων των πραγμάτων.


Δε φτιάχνουμε κι εμείς ένα κόμμα;;;


Γιατί να μη φτιάξουμε κι εμείς ένα κόμμα;
Τώρα που είναι και της μόδας, τώρα που γυρίζει…
Ο καθένας φτιάχνει κόμμα.
Άλλοι από λόξα, άλλοι από συμφέρον, άλλοι από μιντιάρχη… ο καθένας όπως μπορεί!

Αλλά για να μη φανεί ότι θέλουμε να γίνουμε Χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη (εμείς, άλλωστε, δεν είμαστε σαν τους άλλους), θα το φέρουμε λάου-λάου.
Δηλαδή, θα συγκροτήσουμε πρώτα (εμείς! ποιοι άλλοι;) μια κίνηση πολιτών.
Δε θα δυσκολευτούμε να βρούμε όνομα. Μπορούμε απλά να βάλουμε έναν αριθμό.
Θα πούμε ότι είμαστε «η κίνηση των 28».
Μπορεί να γίνουμε 28, μπορεί λιγότεροι, μπορεί…περισσότεροι -δεν έχει σημασία.
Ο αριθμός μας θα είναι το 28. (με ασαφές υπονοούμενο ότι αν προσθέσεις 2+8=10, άρα όλοι μαζί είμαστε «το 10 το καλό» για την πατρίδα)

Θα είμαστε οι «28» και θα αυτοπαρουσιαστούμε ως άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι του μεροκάματου, της ανεργίας, της εργασίας, της αεργίας, της νοικουροσύνης, της αγοράς.
Άνθρωποι που δεν έχουμε διατελέσει υπουργοί και βουλευτές.
Και φυσικά, θα λέμε πως είμαστε όλοι μαζί, πλούσιοι και φτωχοί, νέοι και γέροι, άσπροι και μαύροι, ολυμπιακοί και παναθηναϊκοί, προικισμένοι και μικροτσούτσουνοι, νυμφομανείς και ανέραστες, όμορφοι και άσχημοι, καπνιστές και αντικαπνιστές…
Δηλαδή «όλοι μαζί μπορούμε», που λέει κι ο Αλαφούζος!

Θέσεις; Αρχές; Ιδεολογία;
Έλα ρε παιδιά, τι αναχρονιστικά πράγματα είναι αυτά;
Στην Ευρώπη είμαστε… στον 21ο αιώνα!
Οι ιδεολογίες έχουν πεθάνει μαζί με την πάλη των τάξεων.
Αφήστε που εδώ και καμιά 20αριά χρόνια έχει έρθει το τέλος της ιστορίας.
Επομένως, γιατί να ασχολούμαστε με μαλακίες;
Εμείς κοιτάμε μόνο μπροστά!

Το θέμα είναι να πούμε πως εκφράζουμε τον σύγχρονο απολιτίκ μαλάκα, τον τρέντυ, τον χίπστερ, τον κάγκουρα, τον κλαρινογαμπρό, τον μετροσέξουαλ, την ξιπασμένη, τη λαϊκιά, τη μπλαζέ, τη «δεύτερη»… γενικώς όποιον λέει «α, εγώ δεν ασχολούμαι μ’ αυτά»!

Στις φωτογραφίες που θα κυκλοφορήσουμε, θα διαβάζουμε σκεπτικά free press φυλλάδες, θα φυτεύουμε ραπανάκια σε ζαρντινιέρες της Ομόνοιας, θα φοράμε μεγάλα κοκκάλινα γυαλιά χωρίς τζάμια, θα ποζάρουμε με τη γλώσσα έξω και θα φοράμε μπλουζάκια με στάμπα «ήμουν κι εγώ στο κότερο».

Θα φτιάξουμε και web tv, όπου θα ανεβάζουμε εκπομπές στις οποίες θα συνομιλούμε για τα προβλήματά τους με ανθρώπους της διπλανής πόρτας: εφοπλιστές, μπακούρια, νταβατζήδες, βαποράκια, τσατσάδες, κλακαδόρους, εργολάβους, μοδίστρες, βιομήχανους, μπούμαν, τσαγκάρηδες, χρυσοθήρες, μπράβους, ποδοσφαιριστές, μπαλαρίνες, καλντεριμιτζούδες, κράχτες και μπασίστες.
Με την κοινωνία των πολιτών, με λίγα λόγια.

Τα προεκλογικά μας περίπτερα θα είναι στο παγκάκι της πλατείας Μαβίλη για την Αθήνα (δίπλα στα «βρώμικα»), σε σαντουιτσάδικο της Καμάρας για τη Θεσσαλονίκη (για τους ξενύχτηδες), σε μπουγατσάδικο στα Λιονταράκια για το Ηράκλειο (για τζη κουζουλούς), στα σκαλιά της Γεροκωστοπούλου για την Πάτρα (πίνοντας μαυροδάφνες), στα βράχια της Πειραϊκής για τον Πειραιά (για να προσεγγίσουμε τους μπεκρήδες), δίπλα στη σκοπιά της 1ης στρατιάς για τη Λάρισα (για να τραβήξουμε καμιά 40άρα Λαρισαία), στην κοιλάδα με τις Πεταλούδες για τη Ρόδο (για τους ρομαντικούς) και σε άλλα κεντρικά σημεία των μεγάλων πόλεων της χώρας, όπου ανταλλάσσσει απόψεις, ερωτήματα και αγωνίες η πραγματική κοινωνία των πολιτών.

Κι αφού αποφασίσαμε… συλλογικά πως είμαστε 28 (από κάτω αφήστε νουμεράκι ο καθένας), θα κάνουμε μια εκδήλωση σε κεντρικό μπουρδελοξενοδοχείο των Αθηνών (που δε θα ξεπεράσει το τρίωρο και διπλοχρεωθούμε την ημιδιαμονή), θα πιάσουμε και κάνα καναλάρχη να μας φτιάξει το προφίλ (θα του τάξουμε ότι θα κόψουμε ψήφους απ’τον Τσίπρα), θα φτιάξουμε και ένα σήμα με χρώμο εύθυμο μπορδοροδοκόκκινο… και Ευρωβουλή σου ερχόμαστε!

Ερχόμαστε σαν ορμητικό…. «Ποτάμι» (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;) και θα ταράξουμε τα λιμνάζοντα νερά των ανεπίδεκτων μπουρτζόβλαχων δεξιάς, αριστεράς και κέντρου! Δεν έχουμε χρώμα, είμαστε Έλληνες πολίτες, χωρίς α
ναχρονιστικούς κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς!
Δεν έχουμε καν λεφτά (δώστε ό,τι έχετε ευχαρίστηση) για προεκλογική εκστρατεία!
Θα μοιράζουμε φυλλάδια σε συσσίτια και παγκάκια, για τον Έλληνα της διπλανής πόρτας ή παγκακιού.
Το μόνο που απαγορεύεται είναι η χρήση λέξεων σε «…-ισμός«.
(Εξαιρούνται ο σεισμός κι ο τουρισμός)

Ζήτωσαν οι απολιτίκ πολιτικοί!
Ζήτωσαν οι νέοι και έμπειροι!
Ζήτωσαν οι γέροι και άφθαρτοι!
Ζήτω η «κίνηση των 28»!

ΥΓ.: Στα σχόλια δηλώνετε συμμετοχή στην «κίνηση των 28».
Επίσης, μπορείτε να προτείνετε αξιώματα. Και να αυτοπροταθείτε, αν χρειαστεί.
από το τοίχο-τοίχο…

Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2014/03/blog-post_8.html#ixzz2vPY2Fda6

Συνελήφθη μικρομεσαίος για μικροποσότητα αξιοπρέπειας

Συνελήφθη μικρομεσαίος για μικροποσότητα αξιοπρέπειαςΝτρέπομαι. Ντρέπομαι που ζω σε μια χώρα που αν κάποιος παρασύρει και τραυματίσει σοβαρά με το αυτοκίνητο έναν άνθρωπο, έχει αυτόφωρο με ισχύ δυο εικοσιτετράωρα, ενώ αν χρωστάει στο ασφαλιστικό του ταμείο πάνω από 5 χιλιάρικα έχει διαρκές αυτόφωρο, για πάντα.

Ντρέπομαι που υπάρχει εισαγγελέας που δίνει εντολή σύλληψης μιας 80χρονης για χρέη στο ΤΕΒΕ, και ντρέπομαι ακόμα παραπάνω που υπάρχει αστυνομικός που εκτελεί την εντολή αναντίρρητα.
Ντρέπομαι που στις 29 Ιουνίου 2011 τα δικά μας ΜΑΤ έριξαν στην πλατεία Συντάγματος 4 τόννους δακρυγόνα και ασφυξιογόνα χημικά, κατόπιν εντολής του τότε υπουργού κ. Παπουτσή και πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου, ενώ τα αντίστοιχα ΜΑΤ της Ισπανίας και της Ιταλίας αρνούνται να στραφούν ενάντια σε απλούς και ειρηνικούς πολίτες, και στις αντίστοιχες περιπτώσεις βγάζουν τα κράνη και ενώνονται με το Λαό. Κάθε φορά.
Ντρέπομαι που υπάρχουν στη χώρα μου 400.000 ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που αδυνατούν να συνεισφέρουν στο δικό τους συνταξιοδοτικό λογαριασμό, και αντί να ζητούν και να λαμβάνουν στήριξη από το ασφαλιστικό ταμείο τους, όπως συμβαίνει στα υπόλοιπα ταμεία, αυτό τους αφήνει ανασφάλιστους, κι εκείνους και τις οικογένειές τους, ενώ τους καταδιώκει για την ανέχειά τους σαν εγκληματίες, με ένδικα μέσα και μέτρα αναγκαστικής είσπραξης.
Ντρέπομαι που αυτοί φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο για να μη τους συλλάβουν.
Ντρέπομαι που στη χώρα μου πεθαίνουν άνθρωποι με σοβαρές ή μη ασθένειες, ενώ έχουν καταβάλει τις εισφορές τους όταν μπορούσαν, και τώρα που δεν μπορούν τους πετάει το σύστημα στα σκουπίδια σαν βρώμικα κουρέλια, ενώ ταυτόχρονα δείχνει αλληλεγγύη και περιθάλπει δωρεάν (και ορθώς κάνει) τους ανασφάλιστους Ρομά και τους περαστικούς από τη χώρα μας ανασφάλιστους αλλοδαπούς.
Ντρέπομαι που στη χώρα μου τα χρήματα που έβαλαν οι ίδιοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες σε ύψος 100.000.000 ευρώ για την συνδρομή όσων έπεσαν έξω με την κρίση, αυθαίρετα πήγαν σε πληρωμή άλλων υποχρεώσεων του ταμείου τους.
Ντρέπομαι για την αναξιοπρέπεια που επιβάλλει στους μικρομεσαίους το Κράτος, με την αυθαιρεσία και την ανάλγητη στάση που δείχνει απέναντι σε ανθρώπους της παραγωγικής οικονομίας. Το ίδιο το Κράτος που ουσιαστικά τους κατέστρεψε με τα μέτρα παράλογης υπερφορολόγησης και αγχόνης ρευστότητας που επέβαλε στο σύστημα, αφενός με τον 9πλασιασμό των φόρων απέναντί τους, αφετέρου με την μη-προσαρμογή βάσει του άρθρου του Συντάγματος για την αναλογικότητα των φόρων με τη φοροδοτική ικανότητα του φορολογούμενου, καταδικάζοντάς τους σε αναξιοπρέπεια και ανέχεια, εκείνους που ουσιαστικά παράγουν τον πλούτο, και διατηρούν τις παραγωγικές θέσεις εργασίας της χώρας και πληρώνουν με τους φόρους τους το κόστος του Κράτους.
Ντρέπομαι που στη χώρα μου, με πρόφαση αναξιοπρεπείς και «αγοραστές μελέτες» για τη φοροδιαφυγή, κατασυκοφαντήθηκαν όλοι όσοι παράγουν πραγματικό πλούτο, και κυνηγήθηκαν όσοι δε μπορούσαν να ξεφύγουν.
Ντρέπομαι που στην Ελλάδα ο πολίτης έχει υποβαθμιστεί σε φορολογική ύλη, και οι υπερβάλλοντες φόροι που του αποσπάστηκαν με βία και εκβιασμό, θα διατεθούν για την επαναφορά των μισθών των δικαστικών και των ένστολων, με απόφαση των πρώτων, ενώ μετράει 2 εκατομμύρια κόσμου στην ανεργία, και 4 εκατομμύρια κόσμου στην ανέχεια, και 1 εκατομμύριο κόσμου στην ακραία φτώχεια.
Ντρέπομαι που ο Έλληνας πολίτης δεν θεωρείται πως έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να διεκδικήσει την ευτυχία του, ελεύθερος από κρατική καταπίεση και άδικες διώξεις!
Ντρέπομαι που με όλα αυτά, 4 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας!
Ντρέπομαι που κάποιος που βγάζει 24 χιλιάρικα το χρόνο με κόπο και τύχη πρέπει να πληρώνει το 71% του εισοδήματός του σε φόρους στο Κτήνος, ενώ κάποιος που βγάζει 250 χιλιάρικα πληρώνει κάτω από το 50%!
Ντρέπομαι που εκείνοι που νομοθετούν τη φορολογία των Ελλήνων πολιτών, έχουν επαναφέρει τις δικές τους αμοιβές σε επίπεδα προ κρίσης, και επιπλέον έχουν νομοθετήσει τις μισές τους αμοιβές και παραπάνω να τις λαμβάνουν αφορολόγητες.
Ντρέπομαι που δεν βρέθηκε ένας βουλευτής στη χώρα μου να αρνηθεί να λαμβάνει τις βουλευτικές αποζημιώσεις, ενώ 250.000 κόσμου τρώνε από τα συσσίτια και τους κάδους σκουπιδιών.
Ντρέπομαι που δυο γνωστοί μου από παλιές επιχειρηματικές οικογένειες μου δήλωσαν ευθαρσώς ότι θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή, όχι γιατί έχει πρόγραμμα ή γιατί είναι φασίστες, αλλά γιατί οι σημερινοί κυβερνώντες αυτούς φοβούνται και από εκείνους θα τιμωρηθούν αδυσώπητα.
Ντρέπομαι γιατί ο μέσος μικρομεσαίος σήμερα, εκτός από το εισόδημά του, την περιουσία του, και τη δυνατότητά του να επανέλθει παραγωγικά στο σύστημα για μια δεκαετία μετά την αποτυχία του, έχει χάσει και την αξιοπρέπειά του αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα.
Ντρέπομαι.
Ποια μικροποσότητα αξιοπρέπειας και κουραφέξαλα; Ψέματα είναι!!
Δεν υπάρχει μικρομεσαίος που να του έχει απομείνει περισσότερο από ένα γραμμάριο αξιοπρέπειας απάνω του.
Ούτε καν τη δόση του…
Ακολουθήστε τον Άγη Βερούτη στο twitter: @Agissilaos


απο καφενειο

Το πραξικόπημα στην Ουκρανία, ευκαιρία για να θυμηθούμε τι σημαίνει κράτος.

Σύμφωνα με τον επιστημονικό ορισμό του «κράτος είναι λαός οργανωμένος σε νομικό πρόσωπο, το οποίος διαμένει σε ορισμένη εδαφική επικράτεια, εντός της οποίας ασκεί πρωτογενή και κυρίαρχη εξουσία». Στον ορισμό αυτόν δεν αναφέρεται το είδος του πολιτεύματος (δηλαδή ο τρόπος ανάδειξης των εξουσιαστικών οργάνων και ο τρόπος οργάνωσης και άσκησης της εξουσίας) ως συστατικό της έννοιας του κράτους.

Με βάση τα πιο πάνω, δεν έχει σχέση με την έννοια του κράτους, το εάν στην κυβέρνηση είναι ένας δικτάτορας ή ένας δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης. Δεν έχει σχέση αν η κυβέρνηση είναι πραξικοπηματική ή δημοκρατικά εκλεγμένη. Δηλαδή δεν έχει σχέση…

ο εσωτερικός τρόπος ανάδειξης του διαχειριστή του νομικού προσώπου κράτος. Το κράτος αντιμετωπίζεται πάντα από την διεθνή κοινότητα ως λαός οργανωμένος σε νομικό πρόσωπο. Και αυτό το νομικό πρόσωπο συνάπτει συμβάσεις, δανείζεται, δανείζει, αποκτά δικαιώματα και δημιουργεί υποχρεώσεις. Πτωχεύει δε όπως κάθε νομικό πρόσωπο και το κόστος της πτώχευσης το αναλαμβάνουν οι μέτοχοί του – πολίτες. Δηλαδή τα όποια δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του κράτους, θεωρείται ότι αφορούν το σύνολο των πολιτών και όχι μόνο τους ασκούντες την εξουσία. 


Κανένας επομένως πολίτης του κράτους (όπως και ο μέτοχος μιας εταιρίας) δεν μπορεί να ισχυριστεί προς τα έξω, ότι δεν αναγνωρίζει τις κρατικές υποχρεώσεις. Η απάντηση είναι στερεότυπη. «Φίλε μου εσύ τα ανέχτηκες όλα.  Ας αντιδρούσες». Δεν συγχωρείται η δικαιολογία ότι «δεν μπορούσα, ότι θα με φυλάκιζαν ή θα με σκότωναν αν αντιδρούσα». Τότε απλά, έστω κι έτσι, τα έχεις αποδεχτεί όλα. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί να ισχύει ο ισχυρισμός, ότι «εγώ ψήφιζα δημοκρατική κυβέρνηση, αλλά αυτοί αποδείχτηκαν απατεώνες». Εσύ τους ψήφισες και τους ξαναψήφισες και συνεχίζεις να τους ψηφίζεις, για τους δικούς σου λόγους. Για τη διεθνή κοινότητα, ο κάθε λαός δεν διαχωρίζεται από τις αποφάσεις της κυβέρνησής του, ούτε ενδιαφέρει τι φρονεί ο κάθε επιμέρους πολίτης.

Η Ελλάδα για παράδειγμα, τόσα χρόνια δημιουργούσε χρέη και ο λαός το ανεχόταν. Τώρα ο λαός λέει ότι δεν γνώριζε και ότι μεγάλο μέρος του χρέους είναι απεχθές ή ανακαλύπτει ότι τεράστια χρηματικά ποσά τα έφαγαν ορισμένοι που ασκούσαν εξουσία. Όμως, παρόλα αυτά και πάλι δεν αντιδρά για να αλλάξει το σάπιο σύστημα. Εξακολουθεί, για τους δικούς του λόγους, να το ανέχεται. Επομένως, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί έναν ολόκληρο λαό, να ακολουθεί επακριβώς τις αποφάσεις που λαμβάνει η κυβέρνησή του, χωρίς να αντιδρά, ούτε καν με μια απεργία!!!! Είναι αλήθεια ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν συμφωνεί, αλλά όμως δεν κάνει και τίποτα για να ανατρέψει την κατάσταση. Επομένως, η συνολική εικόνα που εκπέμπουμε προς την διεθνή κοινότητα είναι ότι «αυτό μπορεί να πονάει αλλά το ανεχόμαστε».

Ας δούμε το παράδειγμα της Ουκρανίας. Εκεί, μια μειοψηφία Ουκρανών ξεσηκώθηκε (στην πραγματικότητα έκανε πραξικόπημα) και έδιωξε το προηγούμενο καθεστώς. Δεν θα σταθούμε εδώ, με ποιο καθεστώς τάσσεται ο καθένας από εμάς, καθώς και το ότι η νέα κατάσταση είναι νεοναζί ή η εξέγερση ήταν υποκινούμενη από ΗΠΑ και ΕΕ. Εκείνο που εμείς (οι απέξω) βλέπουμε είναι ότι 50 εκατομμύρια Ουκρανοί έσκυψαν το κεφάλι και ανέχονται τη νέα κατάσταση. Αν μάλιστα δεν υπήρχε η αντίδραση των Ρώσων των οποίων τα συμφέροντα θίγονται, από τη νέα κατάσταση, ούτε καν θα ασχολούμασταν τώρα με το τι έγινε στην Ουκρανία. 

Οι μεγάλες μάζες δεν αντιδρούν ποτέ θα υποστηρίξει ορθά κάποιος. Ναι αλλά αυτό είναι αδιάφορο για το πως αντιμετωπίζονται τα κράτη. Για παράδειγμα, οι Γερμανοί ισχυρίστηκαν, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ότι δεν έφταιγαν αυτοί για τα εγκλήματα των ναζί, όμως ο γερμανικός λαός πλήρωσε τις πολεμικές αποζημιώσεις. Μπορεί οι δικές μας κυβερνήσεις να μην ζητάνε τις αντίστοιχες γερμανικές αποζημιώσεις, αλλά ούτε και ο λαός μας κάνει κάτι το αντίθετο, αποδεχόμενος πλήρως τις επιλογές των κυβερνήσεών του.

Εδώ σε μας, ακούσαμε χθες τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, αφενός να απαγορεύει τις συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας (ενόψει της επίσκεψης του Γερμανού Πρόεδρου), αφετέρου να μας λέει ότι πρέπει να μείνουμε στα σπίτια μας και στο τέλος της τετραετίας να εκφράσουμε τη διαφωνία μας στην κάλπη. Ένδεκα εκατομμύρια Έλληνες σιωπήσαμε, αποδεχόμενοι πλήρως τις εντολές της κυβέρνησης. Έτσι τουλάχιστον δείχνουμε προς τα έξω.

Διαμαρτυρόμαστε για το μνημόνιο ή για τις αποδεδειγμένες παραβιάσεις του Συντάγματος της χώρας, όπως δείχνουν οι τελευταίες δικαστικές αποφάσεις που βγαίνουν σωρηδόν, ανατρέποντας τους αντισυνταγματικούς νόμους, όμως και πάλι εμείς σιωπούμε, αποδεχόμενοι πλήρως τις συνεχιζόμενες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης. Όσο λοιπόν ο λαός δεν αντιδρά, θεωρείται ότι αποδέχεται και επομένως θα υποστεί ό,τι του ετοιμάζουν.

Γιατί άραγε οι παντός είδους κυβερνώντες αποφεύγουν σαν «το διάβολο το λιβάνι» ένα δημοψήφισμα; Γιατί απλά τότε θα υπάρχει η βούληση του ίδιου του λαού και αυτό δεν αρέσει.
Πηγή:

Έχουν τον άνθρωπό τους (στο ξεχαρβαλωμένο Κράτος)

Νικολαϊδης ΘανάσηςΤου Θανάση Νικολαΐδη
ΚΑΙ ήρθε η…δημοκρατία. Μέσα από χούντες και κοινοβουλευτικές δικτατορίες. Θρονιάστηκαν σε κυβερνητικά πόστα άνθρωποι δικαιωμένοι για τους αγώνες τους σε καιρούς χαλεπούς, άρπαξαν και το «έπαθλό» τους αφισοκολλητές. Χωρίς μόρφωση, παιδεία και εργασία οι τελευταίοι, ξαφνιασμένοι απ’ την ουρανοκατέβατη εξουσία.
ΞΑΝΑΓΙΝΕ φέουδο το Κράτος. Σε άλλα χέρια. Με τη δικιά τους στάμπα. Του δημοκράτη, που θα μεγαλουργούσε με τη «νέα τάξη». Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους οι «διαχειριστές» του. Δεν κινδύνευε το πόστο-κινδύνευε η δημοκρατία. Όχι από τανκς, αλλά απ’ τους ίδιους τους «δημοκράτες». Το μήνυμα για «πλέρια λευτεριά» πέρασε στη βάση και ποιος ποιον να «φοβηθεί» και να πειθαρχήσει; Κι ύστερα; Δειλά και δοκιμαστικά, κι ύστερα όποιος προλάβει. Είναι η δημοκρατία που λέγαμε, στην Ελλάδα της ατιμωρησίας και της αφοβησιάς.
ΔΕΝ ξεκινούσε απ’ τη βάση η ιδέα των ΜΚΟ. Κηφήνες διορισμένοι στο ξεχαρβαλωμένο Κράτος, αξιωματούχοι και «κλειδοκράτορες» έκλεισαν το μάτι σε φίλους και γνωστούς.
-Είσαι για μια ΜΚΟ; Θα τα ‘κονομήσΟΥΜΕ.
-Μέσα
ΞΕΚΙΝΗΣΕ η…ίδρυση, έγινε κι η μοιρασιά.
-Είσαι και για μια μοιρασιά από διαφυγόντες φόρους; Οργάνωσε την ομάδα κι εγώ εδώ είμαι.
-Έγινε
ΚΙ έγινε το κύκλωμα, μπήκε το…πετρέλαιο στο αυλάκι. Από ιδέα και «πρόσκληση» του δημόσιου «λειτουργού». Όλα πήγαν θαυμάσια κι εμείς γεμίζαμε το ρεζερβουάρ με νοθεμένο καύσιμο που σκοτώνει μηχανές κι αδειάζει τσέπες.
ΔΕΝ είδαν και δεν είδαμε κανέναν «κρεμασμένο» στην πλατεία. Κι αν το αφεντικό της ΕΤΕΚΑ πάει…α(Α)τρόμητο στον ανακριτή, βρίσκονται «σκλάβοι» που τον χαϊδολογάνε προστατευτικά. Διακινητές, αλλά και άλλοι, εκτός κυκλώματος ηθικοί συμπαραστάτες (με το αζημίωτο), που «δεν είδαν και δεν άκουσαν». Ούτε για κρυμμένα βυτία και ψευτοζυγίσματα, ούτε για τον ένθερμο συνδικαλιστή. Ήταν ο άνθρωπός τους.

Γενιά του Πολυτεχνείου. Η πιο άχρηστη γενιά Ελλήνων

Γενιά του Πολυτεχνείου. Η πιο άχρηστη γενιά Ελλήνων όλων των εποχών
Η γενιά, που τα «έφαγε» όλα και χρεωκόπησε το κράτος.
Η γενιά, που, για να σωθεί η ίδια …«πούλησε» τα παιδιά της στο ΔΝΤ.
…«Ξέρεις ποιος είναι αυτός ρεεεε; Ρε…ξέρεις ποιον έσπρωξες; Ρε…ξέρεις ποιου τα στοιχεία ζήτησες για εξακρίβωση;» …φώναξε ένας «δημοκράτης» των Εξαρχείων σε κάποιον νεαρό αστυνομικό, ο οποίος τόλμησε να ελέγξει τον προκλητικό Παπαχρήστο. Ένας εμφανώς κρατικοδίαιτος και άρα επαγγελματίας «δημοκράτης» έκανε αυτό, το οποίο κάνουν συνήθως όλοι οι όμοιοί του στη μεταπολίτευση. Άσκησε το πιο δημοφιλές σπορ των «αριστερών» στην «αριστερή» μεταπολίτευση. Το σπορ της εκ του ασφαλούς «απείθειας» προς την εξουσία.
«Έβγαλε γλώσσα» στην εξουσία. Στην εξουσία του χωροφύλακα. Στη δήθεν εξουσία του δήθεν χωροφύλακα, τον οποίο οι ίδιοι διορίζουν από το 81′ και πέρα και τον χρησιμοποιούν κατά βούληση. Όταν δεν τον βρίζουν στον δρόμο κάποιες πολύ συγκεκριμένες «ηρωικές» ημερομηνίες, τον έχουν έξω από τα σπίτια τους, είτε για να τους φυλάει είτε για να τον στείλουν στο σούπερ μάρκετ και να κουβαλήσει τα ψώνια τους.
Σ’ αυτόν απευθύνθηκε ο επαγγελματίας «αριστερός», προφανώς για να τον ακούσει ο λαός και όχι ο ίδιος ο «χωροφύλαξ». Ο «χωροφύλαξ» έτσι κι αλλιώς πάντα γνώριζε ποιος είναι ο Παπαχρήστος και ο κάθε Παπαχρήστος. Ο «χωροφύλαξ» πάντα γνώριζε ποιοι είναι όλοι αυτοί, γιατί αναλάμβανε πάντα να τους προστατεύσει. Ο «χωροφύλαξ» πάντα τους γνώριζε, γιατί γνώριζε το χαφιεδαριό, το οποίο περιφερόταν στα γραφεία της ασφάλειας. Ο λαός είναι αυτός, ο οποίος έχει αρχίσει να «ξεχνάει» ποιος είναι ο Παπαχρήστος και αυτό είναι που τους ενοχλεί. Ο λαός μπορεί να μην «ξεχνάει» τι σημαίνει «Δεξιά», αλλά τελευταία με τους Αλαβάνους και τους Κουβέληδες έχει αρχίσει και «θυμάται» τι σημαίνει «Αριστερά». Ο λαός έχει αρχίσει να μην θυμάται αυτά που «πρέπει» και αυτό είναι που μειώνει τα κέρδη των «ηρώων» της Αριστεράς. Μειώνει την «κληρονομιά» τους …και έχουν παιδιά ν’ αποκαταστήσουν. Έτσι λοιπόν, για ν’ ακούσει ο λαός, μας εξήγησε ο εξοργισμένος «δημοκράτης» ότι ο Παπαχρήστος είναι η «φωνή». «Η ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου». Η μισή ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου, για να είμαστε δίκαιοι, εφόσον την άλλη μισή την ταΐζουμε τώρα στην Ευρώπη και είναι η διαβόητη Δαμανάκη.
Δαμανάκη και Παπαχρήστος. Το δίδυμο της «επιτυχίας» του Πολυτεχνείου. Η μία φώναζε …»Εδώ Πολυτεχνείο» με τον στόμφο και την ένταση που κάποιος πλανόδιος καντινιέρης φωνάζει …»εδώ μεζεδοπωλείο» και ο άλλος παρίστανε τον Ταμτάκο της κοινωνικής αντίστασης. Πραγματικός Ταμτάκος. Ο Μήτσος ο Ταμτάκος. Ούτε «Μολών Λαβέ» ως αρχαίος Έλληνας ούτε «Ελεύθερος Πολιορκημένος» ως νεώτερος. Δεν χρειάστηκε, εφόσον στο Πολυτεχνείο δεν στήθηκαν ούτε Θερμοπύλες ούτε Μεσολόγγια. Φάμπρικα στήθηκε και στις φάμπρικες δεν γίνονται μάχες, αλλά παζάρια. Γι’ αυτόν τον λόγο οι «ήρωες» φώναζαν προς πάσα κατεύθυνση. Φώναζαν σε υποψήφιους «πελάτες», είτε για «βοήθεια» είτε για «έλεος».
«Ήρωες», που για τη δική τους ασφάλεια να ζητούν την «ασπίδα» του άμαχου κόσμου ή να εκλιπαρούν για το έλεος των αντιπάλων τους, μόνο στο ελληνικό Πολυτεχνε
ίο υπήρξαν. Στο πρώτο εξειδικευόταν η Δαμανάκη και στο δεύτερο ο Παπαχρήστος. Αυτός μάλιστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ένας Ταμτάκος κανονικός …»Καλέ μου κύριε Φαντάρε. Μη μου κάνεις κακό. Αντέλφι σου είμαι. Ντεν έχω τίποτες απάνω μου. Να… ντες και μόνος σου. Τώρα τα πω και τον ετνικό ύμνο. Ίντιοι είμαστε. Για το μεροκάματο πολεμάμε. Να ζήσουμε κι εμείς αντέλφια».
Να ζήσουν ήθελαν τα μετέπειτα golden boys της μεταπολίτευσης. Να ζήσουν άκοπα και πλούσια. Ξεκίνησαν τις ζωές τους χωρίς κεφάλαιο και θέλησαν να το αποκτήσουν πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Στην «αυλή» του φύτεψαν ένα «δένδρο» και παίρνουν κάθε χρόνο τη «σοδειά» τους. Τα πιο golden boys απ’ όλα. Τα boys και τα girls που πήραν το πιο πλούσιο μεροκάματο που δόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Πάρα πολύ πλούσιο, αν σκεφτεί κάποιος ότι εκείνο το «μεροκάματο» της Δαμανάκη εξακολουθεί ακόμα να της αποδίδει χιλιάδες ευρώ μηνιαίως. Κι όμως. Ένα απλό μαρούλι διατηρεί τη φρεσκάδα του για πολύ περισσότερο χρόνο απ’ όσο διήρκησε ο αγώνας της Δαμανάκη και του Παπαχρήστου …μαζί.
Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης τι σημαίνει Golden Boy. Να καταλάβει αυτά, τα οποία γνώριζαν από τότε οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου. Αυτά, τα οποία όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, για να τα καταλάβουν, έπρεπε να περάσουν δεκαετίες και αφού πρώτα δουν τη Goldman Sachs. Να καταλάβουν οι άνθρωποι του μόχθου και του μεροκάματου τις αναλογίες κόπου και αμοιβής, που καθιστούν κάποιον Golden. Για μια βραδιά υποτιθέμενης αντίστασης κάποιοι ζούνε για πάνω από τριανταπέντε χρόνια σαν βασιλείς. Χιλιάδες ώρες έχουν καταναλώσει από τις ζωές τους, για να μας περιγράψουν ένα συγκεκριμένο εικοσάλεπτο της μίζερης ζωής τους. Συνεχώς επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, ενώ με το ίδιο βίντεο θα μπορούσαν να καλύψουν τριανταπέντε χρόνια αναλύσεων. Ελλείψει αδημοσίευτων ηρωικών περιστατικών ή άλλων δεδομένων, έχουν φτάσει σε σημείο ν’ αναζητούν τις συνθήκες ατμοσφαιρικής πίεσης και υγρασίας εκείνης της «ηρωικής» βραδιάς.
…Κι όμως, αυτοί είναι από τους «κορυφαίους» μιας ολόκληρης γενιάς. Τόσο «κορυφαίοι», που έδωσαν στη γενιά τους τη δική τους «ταυτότητα». Τόσο «κορυφαίοι», που πάνω τους άρχισε να «χτίζεται» το σταρ σύστεμ μιας ολόκληρης γενιάς. Πριν περιγράψουμε ακριβώς τι «χτίστηκε» πάνω τους, χρήσιμο είναι να πούμε μερικά γενικά πράγματα και τα οποία αφορούν όλες τις γενιές. Οι κορυφαίοι άνθρωποι της κάθε γενιάς είναι αυτοί που την χαρακτηρίζουν. Αυτούς θυμούνται οι επόμενοι και αυτοί λειτουργούν ως χαρακτηριστικό της. «Η Αθήνα του Περικλή» …λέμε. «Η Ελλάδα του Αλεξάνδρου». Οι κορυφαίοι λοιπόν της κάθε γενιάς λειτουργούν όπως οι «χρωστικές» στη χημεία. Δίνουν «χρώμα» στη γενιά τους. Μπορεί να μην εκφράζουν ή ν’ αντιπροσωπεύουν απόλυτα τα χαρακτηριστικά τής κάθε γενιάς, αλλά είναι αυτοί, οι οποίοι της δίνουν «ταυτότητα».
Είτε για καλό είτε για κακό, αυτό συμβαίνει πάντα. Δεν είναι απαραίτητο δηλαδή να είναι όμοιοι οι λίγοι, οι οποίοι δίνουν το «χρώμα», με τη μεγάλη μάζα, που «χρωματίζεται». Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζονται. Δεν ήταν όλοι οι αρχαίοι Αθηναίοι ίδιοι με τον Περικλή, όπως δεν ήταν και όλοι οι αρχαίοι Μακεδόνες ίδιοι με τον Αλέξανδρο.Κάποιες φορές οι πολλοί ευνοούνται από αυτές τις ταυτίσεις και κάποιες άλλες φορές αδικούνται. Το «χρώμα» είναι αυτό το οποίο φαίνεται και από αυτό δεν ξεφεύγει ολόκληρη η γενιά. Το «χρώμα», το οποίο δεν είναι ακίνδυνο, αν συνδυάζεται με δηλητηριώδεις ιδιότητες. Δεν είναι ακίνδυνο, όταν μετατρέπει σε ομόχρωμο δηλητήριο τεράστιες ποσότητες όγκου νερού. Αρκεί ένα φιαλίδιο αρσενικού, για να δηλητηριαστεί μια ολόκληρη πισίνα. Ξαφνικά δεν μετατράπηκε το νερό σε αρσενικό, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε, όταν δεν μπορεί να εξυπηρετήσει ως νερό.
Η γενιά λοιπόν του Πολυτεχνείου χρωμάτισε και δηλητηρίασε μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων. Εξαιτίας των άθλιων και βρομερών «χρωστικών» της, είναι η χειρότερη γενιά Ελλήνων στο σύνολο της ιστορίας. Είναι η χειρότερη, άσχετα αν ο μέσος Έλληνας αυτής της γενιάς δεν διέφερε σε τίποτε από τους παλαιότερους. Η γενιά του όμως δεν παύει να είναι η χειρότερη της
λληνικής ιστορίας. Γιατί; Γιατί είχε τους χειρότερους ανθρώπους επικεφαλής της. Είχε το κατακάθι της κοινωνίας. Είχε το ίζημα του κοινωνικού βόθρου. Ως «χρωστική» είχε το χρώμα των βοθρολυμάτων. Ως παθογόνος παράγοντας είχε την τοξικότητα «αρσενικού». Το αποτέλεσμα είναι καταδικαστικό για ολόκληρη τη γενιά της μεταπολίτευσης.
Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι λέμε. Να καταλάβει μέσω ποιας σύγκρισης προκύπτει αυτό το αποτέλεσμα. Για να γνωρίζεις ποιος είναι ο χειρότερος, θα πρέπει να γνωρίζεις τον λόγο που οι υπόλοιποι είναι καλύτεροι. Από την εποχή λοιπόν του πολέμου μέχρι σήμερα τρεις γενιές Ελλήνων έχουν περάσει από αυτήν τη χώρα και τώρα έρχεται η τέταρτη. Η γενιά του πολέμου του 40, η μεταπολεμική γενιά και η γενιά του Πολυτεχνείου. Η ποιότητα της κάθε γενιάς κρίνεται από την ποιότητα αλλά και τον όγκο της κληρονομιάς που αφήνει πίσω της. Κρίνεται από την περιουσία που αφήνει στα παιδιά της. Άλλες γενιές αφήνουν πίσω τους μεγάλο όγκο κληρονομιάς και άλλες αφήνουν πίσω τους υψηλής ποιότητας κληρονομιές.
Όλες οι γενιές των Ελλήνων ήταν άξιες, γιατί κατά κανόνα άφηναν μια Ελλάδα ισχυρότερη από αυτήν που παραλάμβαναν οι ίδιες. Ακόμα και η γενιά της Μικρασιατικής Καταστροφής άφησε πίσω της μια Ελλάδα σε διπλάσιο μέγεθος από αυτήν που παρέλαβε. Μπορεί σε ένα γενικό επίπεδο, που αφορά τον ελληνισμό, να ήταν πράγματι καταστροφική, αλλά στο στενό εθνικό και κρατικό επίπεδο άφησε μια σημαντική κληρονομιά στους επόμενους. Όλες οι γενιές ήταν άξιες …εκτός από μία. Τη γενιά του Πολυτεχνείου …Τη γενιά της Μεταπολίτευσης …Την πιο σάπια γενιά Ελλήνων.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος πολλές λεπτομέρειες, για να καταλάβει ποιος είναι σημαντικός και ποιος όχι. Η «λογιστική» της ιστορίας είναι πάντα απλή. Ο σημαντικός «φωνάζει» και τον ακούνε κι οι κουφοί. Ο Λεωνίδας ήταν σημαντικός και δεν απαιτείται κάποιος καθηγητής της ιστορίας, για να μας το εξηγήσει. Ο Κολοκοτρώνης ήταν επίσης σημαντικός. Οι ασήμαντοι είναι αυτοί οι οποίοι έχουν ανάγκη την ανάλυση για τον ίδιο λόγο που χρειάζεται επιστημονική γνώση και τεχνολογικά μέσα, για να καταλάβουμε πόσο είναι το λίπος του κουνουπιού. Ο Σημίτης είναι αυτός ο οποίος έχει ανάγκη την επιστήμη, για να μας εξηγήσει αυτά, τα οποία δεν καταλαβαίνουμε και είναι η σημαντικότητά του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις γενιές. Οι σημαντικές γενιές «φωνάζουν», γιατί πάνω στα κατορθώματά τους ζουν οι επόμενες. Ζούνε καλύτερα απ’ ό,τι έζησαν αυτοί, οι οποίοι θυσιάστηκαν γι’ αυτούς. Ο σημαντικός είναι αυτός ο οποίος θυσιάζεται και όχι αυτός που απολαμβάνει το κέρδος της θυσίας.
Από την εποχή λοιπόν του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και εντεύθεν, τρεις ήταν οι γενιές που έχουν περάσει. Η γενιά του πολέμου του 40, η μεταπολεμική γενιά και η γενιά του πολυτεχνείου. Η γενιά της αντίστασης. Η γενιά της αναγέννησης και της δημιουργίας. Η γενιά του ξεπουλήματος. Η γενιά του πολέμου του 40 ήταν μια γενιά αξιοθαύμαστη. Μια γενιά, η οποία κέρδισε τον παγκόσμιο θαυμασμό. Αντιστάθηκε γενναία σε μια αυτοκρατορία και νίκησε. Θυσιάστηκε για την ελευθερία της και κέρδισε. Άφησε την Ελλάδα μεγαλύτερη από ποτέ. Κέρδισε με το αίμα της και την επανένωση με τα Δωδεκάνησα. Άφησε την Ελλάδα στους επόμενους στη μεγαλύτερή της μορφή.
Η επόμενη γενιά ήταν εξίσου ηρωική. Τόσο ηρωική, που η ειρηνική θυσία της ομοιάζει με πραγματική θυσία πολέμου. Δούλεψαν τόσο πολύ, που, όταν ίδρωναν, άφηναν αίμα και όχι ιδρώτα. Η πιο εργατική γενιά Ελλήνων όλων των εποχών. Η γενιά, που το έργο της μπορεί άνετα να συναγωνιστεί το γερμανικό «θαύμα». Παρέλαβαν
μια Ελλάδα πλήρως ισοπεδωμένη από τον πόλεμο και την «έχτισαν» από την αρχή. Την έχτισαν σε σημείο να την ευθυγραμμίσουν σχεδόν με το σύνολο της ανεπτυγμένης Ευρώπης. Έχτισαν εκ του μηδενός τις υποδομές της. Δημιούργησαν ένα τεράστιο δημόσιο κεφάλαιο, το οποίο παρήγαγε υπέρ του λαού όλα τα αγαθά, τα οποία θεωρούνται στρατηγικού χαρακτήρα. Ενέργεια, ύδρευση, τηλεπικοινωνίες κλπ.. Άφησαν ένα σύστημα παιδείας, το οποίο «παρήγαγε» επιστημονικό δυναμικό ευπρόσδεκτο σε όλα τα διάσημα πανεπιστημιακά ιδρύματα αυτού του Πλανήτη. Άφησαν νοσοκομεία, όπου οι γιατροί κοιτούσαν τα συμπτώματα των αρρώστων και όχι τις τσέπες τους. Άφησαν ασφαλιστικά ταμεία γεμάτα. Δεν άφησαν σχεδόν καθόλου εξωτερικό χρέος.
Αυτές τις δύο ταλαιπωρημένες αλλά άξιες γενιές ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά η οποία κληρονόμησε μια Ελλάδα μεγάλη και προπάντων «χτισμένη». Η πιο πλούσια κληρονόμος γενιά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η γενιά, η οποία είχε τον πιο εύκολο ρόλο. Μόνον σωστή διαχείριση επέβαλε ο ρόλος της να κάνει, εφόσον τα δύσκολα τα είχαν κάνει οι προηγούμενοι. Όμως, η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί και αυτή η γενιά δεν είχε καλό «πρωινό». Με το «καλημέρα» αυτή η γενιά έγινε η αιτία να «χαθεί» η Κύπρος. Η πρώτη «υποθήκη» που έβαλε, για να ανέλθει ακόπως στην εξουσία και να διαδεχθεί την προηγούμενη. Αφού κάποιοι αποφάσισαν προκαταβολικά για την «ηγεσία» αυτής της γενιάς, της ζήτησαν επίσης προκαταβολικά το αντίτιμο. Τα αφεντικά θα έπαιρναν την Κύπρο και η γενιά του Πολυτεχνείου θα έπαιρνε τη «σκυτάλη» στην Ελλάδα …Καλή μοιρασιά.
Δεν έχασε η μεταπολεμική γενιά την Κύπρο. Την Κύπρο την έχασε η γενιά της μεταπολίτευσης. Η νέα τότε γενιά, η οποία δέχθηκε να μην αντιδράσει στην εισβολή, γιατί οι «ήρωές» της είχαν προκαταβολικά καταλάβει τις θέσεις τους. Όταν μια νέα γενιά έχει «ήρωες» πριν ακόμα αγωνιστεί ηρωικά για έναν υψηλό στόχο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Το κυπριακό ζήτημα εξακολουθεί ακόμα να σέρνεται, γιατί αυτή η ίδια γενιά το «σέρνει». Δεν λύνεται, γιατί η κυρίαρχη γενιά το «χρωστάει». Όταν δηλαδή κάποιοι μεθόδευαν την εισβολή στην Κύπρο, γνώριζαν εκ των προτέρων ότι δεν θα αντιδρούσε η Ελλάδα. Γιατί; Γιατί πάντα αυτοί, οι οποίοι αντιδρούν, είναι οι νέοι και στην περίπτωση εκείνη οι νέοι ήταν ήδη «καπελωμένοι» από «ήρωες». «Ήρωες» γενναίους και πατριώτες όσο η Δαμανάκη και ο Παπαχρήστος. «Ήρωες», που, για «ξεκάρφωμα», διαδήλωναν για τη Νικαράγουα και την Παλαιστίνη, αλλά όχι για την Κύπρο. «Ήρωες», που, για «ξεκάρφωμα», πετούσαν πέτρες και μολότοφ στην αστυνομία …Στην αστυνομία των κοινών αφεντικών.
Όλα αυτά έγιναν, γιατί κατόρθωσαν τα ντόπια και ξένα αφεντικά της Ελλάδας να «καπελώσουν» τη γενιά της μεταπολίτευσης …Να βάλουν τους χειρότερους ανθρώπους επικεφαλής της. Για να το κατορθώσουν αυτό, έπαιξαν παιχνίδια βίας τύπου Πολυτεχνείου. Τότε έγινε κάτι το πρωτοφανές. Δεν έγινε φυσιολογική αλλαγή φρουράς μεταξύ των γενιών. Δεν συγκρούστηκαν οι δυνατοί και οι γρήγοροι της νέας γενιάς με τους ισχυρούς της προηγούμενης, ώστε να διεκδικούν σιγά-σιγά μερίδιο στη διαχείριση της εξουσίας. Με τις πλάτες των ξένων και των υπηρεσιών τους η γενιά του Πολυτεχνείου ανέλαβε τη διαχείριση τους συνόλου της εξουσίας, χωρίς να αξιολογηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της σε ένα ικανοποιητικό «βάθος» χρόνου, όπως συμβαίνει συνήθως.
Για λόγους που γνωρίζουν οι προδότες και κάποιες ξένες μυστικές υπηρεσίες, η μεταπολεμική γενιά, η οποία εργάστηκε σαν τους «σκύλους», φορτώθηκε όλα τα κακά. Μια τίμια και εμφανέστατα αγαθή γενιά της δυστυχίας και της ορφάνιας φορτώθηκε τον εμφύλιο, τη Χούντα, αλλά και την καταστροφή της Κύπρου. Για όλα έφταιγαν εκείνοι. Έφταιγαν εκείνοι οι δυστυχείς, οι οποίοι βίωσαν όλες τις τραγικές συνέπειες του πολέμου και του εμφυλίου που τον ακολούθησε. Έφταιγαν εκείνοι οι αφελείς, γιατί δεν μπόρεσαν ν’ αντισταθούν στις αποφάσεις των αφεντικών. Απέναντί τους στεκόταν όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η νέα γενιά εκείνης της εποχής. Η γενιά, η οποία, μέσω του «στημένου» Πολυτεχνείου, είχε προκαταβολικά ορίσει τη χαφιεδοηγεσία της. Η γενιά, η οποία θα τα αναλάμβανε όλα και μάλιστα αυτόματα, έχοντας τεράστια «πίστωση». Π
στωση πατριωτισμού, γενναιότητας και δημοκρατικότητας, εφόσον δεν είχε προηγούμενο έργο, προκειμένου να κριθεί με ασφάλεια. Με τις «πλάτες των» αφεντικών του Ανδρέα τα «θεία βρέφη» ανέλαβαν τα πάντα.
Αυτό ήταν το ζητούμενο για τους ιμπεριαλιστές. Στην κυριολεξία έβαλαν το κατακάθι στην κορυφή. Τον πάτο τον έκαναν «κορυφή». Πώς γίνεται αυτό; Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη συνωμοτική γνώση και μεθόδευση. Είναι το κόλπο, που γνωρίζει η κάθε νοικοκυρά. Ας φανταστεί ο αναγνώστης ότι η κοινωνία μοιάζει με ένα «τσουβάλι». Ένα «τσουβάλι» γεμάτο με πολύτιμα και όλων των ειδών τα υφάσματα. Ένα «τσουβάλι» όμως, που στον πάτο του είναι βρόμικο. Ένα «τσουβάλι», που στον πάτο του έχει σκατά. Τι πρέπει να κάνεις, όταν θέλεις αυτά τα «σκατά» να τα φέρεις στην κορυφή; Το ίδιο πράγμα που κάνεις, για να γυρίσεις ένα ρούχο από την ανάποδη. Μέσα από μια τρύπα βάζεις το χέρι σου μέχρι τον πάτο και αφού πιάσεις τα «σκατά», τα τραβάς προς τα έξω και στη συνέχεια τα βαστάς στην κορυφή.
Αυτό έκανε και το σύστημα στην Ελλάδα. Έβαλε το «χέρι» του και τράβηξε τα «σκατά» στην κορυφή. Από μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων έπιασε τους χειρότερους και τους τοποθέτησε αυθαίρετα για μια στιγμή στην κορυφή. Από εκεί και πέρα γνώριζε τον τρόπο, ώστε αυτήν τη στιγμή να την κάνει πολύχρονη. Η «τρύπα», που χρησιμοποίησε, για να βάλει το «χέρι» του, ήταν το Πολυτεχνείο. Ένα αόρατο ιμπεριαλιστικό «χέρι» μπήκε από την «τρύπα» του Πολυτεχνείου στην ελληνική κοινωνία και τη «γύρισε» ανάποδα. Την τράβηξε με τέτοιον τρόπο, που το «μέσα» έγινε «έξω». Το «πάνω» έγινε «κάτω». Από εκεί και πέρα το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να σταθεροποιήσει την κατάσταση.
Για τη σταθεροποίηση αυτού του παράδοξου φαινόμενου επιστρατεύτηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου ήταν η «πινέζα» του πάτου, που καρφώθηκε στην «κορυφή» της κοινωνίας, προκειμένου να διατηρεί την ανάποδη δομή της σταθερή. Ο Παπανδρέου ήταν ο «πατέρας» της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αυτός, δηλαδή, πήρε πάνω του την εξουσία της προηγούμενης γενιάς και παρέδωσε τη «σκυτάλη» στην επόμενη. Αυτός «έθαψε» τη δική του γενιά και «αγιοποίησε» την επόμενη. Αυτός εξουδετέρωσε με συνοπτικές διαδικασίες την προηγούμενη γενιά. Πήρε το σύνολο της εξουσίας των συνομήλικών του και την παρέδωσε στους νεότερους, οι οποίοι λειτούργησαν ως «παιδιά» του …Στα «θεία» και άλλα «βρέφη». Στην πραγματικότητα την παρέδωσε εκεί, όπου του υπέδειξαν τα αφεντικά του. Ο Παπανδρέου, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ. Ο Εβραίος ιδρυτής του πρώην ΠΑΚ, το οποίο ιδρύθηκε με χρήματα του Ρότσιλντ και του Ροκφέλερ.
Αν καταλάβει κάποιος τι ακριβώς ήταν ο Ανδρέας, θα καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει «ανάποδα» για μια κοινωνία. Τι θα πει ν’ ανέβει ο πάτος της στην κορυφή της και να τη δηλητηριάσει στο σύνολό της. Να τη δηλητηριάσει, γιατί τα «βαρίδιά» της εμφανίζονται να «επιπλέουν» στην κορυφή και ο «αφρός» της να μην κινείται με βάση τη φυσική και αντί να πηγαίνει προς τα «επάνω» να πηγαίνει προς τα «κάτω». Αυτό έγινε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει η κυρίαρχη γενιά αυτής της εποχής, πήγαινε στον «πάτο», γιατί απλούστατα η «κορυφή» ήταν κατειλημμένη. Απλά πράγματα. Σε κανονικές συνθήκες το κατακάθι πηγαίνει —λόγω βαρύτητας— στον πάτο και οι άξιοι με κόπο στην κορυφή. Όταν γυρίσεις ανάποδα την κοινωνία, η βαρύτητα εμφανίζεται σαν άνωση και το κατακάθι κατευθύνεται προς την κορυφή της. Οι άξιοι με κόπο και θυσίες προχωράνε διαρκώς προς τα τάρταρα της κοινωνίας. Μέχρι να καταλάβουν τι συμβαίνει, μπαίνουν στον χώρο της απαξίας και του περιθωρίου.
Αυτό συνέβη με τη γενιά της μεταπολίτευσης. Η κορυφή της ήταν μόνιμα κατειλημμένη από τους άχρηστους. Κατειλημμένη από τα σκουπίδια της κοινωνίας. Τα σκουπίδια σε όλους τους χώρους, εφόσον το κοινωνικό σταρ-σύστεμ αφορούσε μια κοινωνία απόλυτα ανεστραμμένη. Σε όλους τους χώρους υπήρχαν τα ίδια προβλήματα με τα ίδια πρόσωπα. Όλα αυτά είναι «χτισμένα» πάνω στο ίδιο πρόσωπο …Το πρώτο από τα σκουπίδια, που κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση. Το σκουπίδι με το όνομα Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτόν ανέλαβαν να «
τιάξουν» οι μυστικές υπηρεσίες των ισχυρών σαν τον «πρώτο» και αυτός ήταν που καταδίκασε την κοινωνία στην περίεργη λειτουργία της. Όταν μια κοινωνία έχει σαν «πρώτο» έναν άνθρωπο όπως ο Ανδρέας, είναι θέμα χρόνου να την «πατήσει». Γιατί; Γιατί αυτός, προκειμένου να διατηρήσει τα «πρωτεία», θα πλαισιωθεί από ομοίους του, οι οποίοι θα δημιουργήσουν συνθήκες συμμορίας. Όμως, συμμορία με την ισχύ των ξένων ιμπεριαλιστών και του κρατικού μηχανισμού, είναι ανίκητη.
Αυτό, το οποίο πρέπει να δούμε, είναι το πώς ο Ανδρέας εμφανίστηκε σαν «πρώτος». Εμφανίστηκε σαν «πρώτος», γιατί απλά ήταν ασυναγώνιστος. Κανένας δεν μπορούσε να τον συναγωνιστεί, γιατί απλά έπαιζε μια παράσταση σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες των ισχυρών. Ακόμα και ο πιο γενναίος Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο «θεατρίνος». Ακόμα και ο πιο δημοκράτης Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο «αντιδεξιός» Ανδρέας. Ακόμα και ο πιο αντι-ιμπεριαλιστής Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο «σοσιαλιστής» Ανδρέας. Ακόμα και ο πιο αντιαμερικανός Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο Αμερικανός υπήκοος Ανδρέας. Ακόμα και ο πιο φιλοπαλαιστίνιος Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο Σιωνιστής Ανδρέας. Δεν υπήρχε Έλληνας τόσο γενναίος και ταυτόχρονα τόσο ριψοκίνδυνος, που να μπορεί να πει ό,τι έλεγε εκ του ασφαλούς ο δειλός και υποταγμένος Εβραίος.
Να τα κάνουμε όλα αυτά μια «σούμα», για να δούμε τι θα βγει; Ένας λαός κατά κανόνα δημοκρατικός, αντι-ιμπεριαλιστικός, αντιαμερικανικός και φιλοπαλαιστήνιος ποιον θα είχε ως «πρώτο»; Αυτόν, ο οποίος θα τον εξέφραζε απόλυτα. Άρα; Άρα τον Ανδρέα. Τον Ανδρέα, ο οποίος είχε συνεννοηθεί με την τοπική αμερικανική πρεσβεία να λέει ό,τι θέλει, προκειμένου να μην απειλείται το «πρωτείο» του. Ο «πρώτος» των Ελλήνων της μεταπολίτευσης με αυτόν τον τρόπο «κατασκευάστηκε». Ο «πατέρας» της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο πιο πατριώτης, ο πιο μάγκας, ο πιο γενναίος, ο πιο γενναιόδωρος, ο πιο… …Ο πιο «Έλληνας», που ήταν γνήσιος Εβραίος. Γνήσιος Εβραίος, εφόσον οι Εβραίοι ακολουθούν τη γραμμή της μητέρας και αυτός ήταν γιος της Μινέικο. Ο γιος της Εβραίας είναι γνήσιος Εβραίος, ακόμα κι αν ο πατέρας του είναι εξωγήινος.
Γύρω από αυτό το «σκουπίδι» των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών χτίστηκε το μεταπολιτευτικό σταρ-σύστεμ. Το σταρ-σύστεμ, που χρησιμοποίησε ως συνεκτικό του στοιχείο το «Πολυτεχνείο». Το «Πολυτεχνείο», το οποίο είναι γνωστό ότι «κατασκευάστηκε» από υπηρεσίες όπως η Μοσάντ ή η CIA. Τον «ήρωα» Ανδρέα πλαίσιωσαν οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου και από εκεί συνδέθηκαν φίλοι και κολλητοί όλοι σε μια ενιαία δομή. Τον «χέστη», που έκλαιγε, όταν τον συνέλαβαν στο σπίτι του οι αστυνομικοί της Χούντας, τον πλαίσιωσαν οι «χέστες», που έκλαιγαν, για να μην τους συλλάβουν στο Πολυτεχνείο οι ίδιοι Αστυνομικοί. Τον «χέστη», ο οποίος κρυβόταν στη σοφίτα του σπιτιού του σαν τη γάτα, τον πλαίσιωσαν οι «χέστες», οι οποίοι κρυβόταν σαν τα ποντίκια πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.
Το ατομικό «πρωτείο» με αυτόν τον τρόπο έγινε συλλογικό «πρωτείο» …Το «πρωτείο» της συμμορίας του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα …Το πρωτείο της συμμορίας, που κυβερνά τη χώρα σχεδόν στο σύνολο της μεταπολίτευσης …Το πρωτείο της συμμορίας, που δηλώνει αυθαίρετα «σοσιαλιστική» και «αριστερή», γιατί αυτό επιβάλει το πολιτικό μάρκετινγκ του τύπου …»ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Γι’ αυτόν τον λόγο ακόμα και σήμερα η νεολαιίστικη οργάνωση του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται το Πολυτεχνείο και το σύμβολό του, που είναι μια ελληνική σημαία, ως ιδιοκτησία του. Σε μπαούλα της ΠΑΣΠ βρίσκεται η δήθεν «ηρωική» σημαία του Πολυτεχνείου.
Αυτή η συμμορία ήταν το απόλυτο κατακάθι της κοινωνίας. Παλιοί χαφιέδες της χουντικής ασφάλειας, οι οποίοι παρίσταναν τους αντιχουντικούς αγωνιστές. Παλιοί λακέδες του παρακράτους, οι οποίοι παρίσταναν τους «δημοκράτες» δημοσιογράφους. Παλιοί περιθωριακοί της τράκας και της ξεφτίλας. Χασικλήδες, οι οποίοι κινούνταν στα όρια της εμπορίας για τα έξοδά τους. Κοινά τεμπελόσκυλα
, που λαθροβιούσαν στους τεκέδες και στα χαμαιτυπεία της Πρωτεύουσας. Κολομπαράδες, οι οποίοι, προκειμένου να ανελιχθούν στο σύστημα, εξυπηρετούσαν «δημοκράτες» εκδότες και άλλους ανώμαλους μεγαλοαστούς της πρωτεύουσας. Πούστηδες, οι οποίοι, προκειμένου να εξασφαλίσουν εραστές, αναλάμβαναν τις πιο βρόμικες αποστολές. Πόρνες πρόθυμες να κοιμηθούν με τον «μεγάλο τιμονιέρη», προκειμένου να διακριθούν στην πολιτική. Ζιγκολό της συμφοράς, οι οποίοι εξυπηρετούσαν πλούσιες γραίες. Ό,τι σκουπίδι υπήρχε στην Αθήνα, αφέθηκε ελεύθερο μετά την «πλημμύρα» που ακολούθησε της πτώσης της Χούντας. Ό,τι λύμα υπήρχε στην επαρχία, «αποστραγγιζόταν» κι αυτό στη μεγάλη «λεκάνη» της Πρωτεύουσας. Καθάρματα με την αρχαία σημασία του όρου …Σκουπίδια δηλαδή.
Αυτά όλα τα σκουπίδια, τα οποία αφέθηκαν να κατακλύσουν την πρωτεύουσα, ήταν που συνέθεσαν το ΠΑΚ του κακοποιού Ανδρέα. Το ΠΑΚ, το οποίο στη συνέχεια μετεξελίχθηκε στον σκληρό κομματικό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ. Η Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα όλης της χώρας. Με αυτούς τους ανθρώπους του υποκόσμου στήθηκε η μεταπολίτευση. Αυτούς δυστυχώς ακολούθησαν οι φτωχοί και αναξιοπαθούντες της κοινωνίας. Με «θεμέλιο» τον Ανδρέα και «ακρογωνιαίους» λίθους τους «ήρωες» του Πολυτεχνείου «χτίστηκε» το άθλιο «οικοδόμημα» της μεταπολίτευσης. Με τη βοήθεια του παρακράτους, των ξένων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων χαφιέδων τους, όλοι αυτοί σταδιακά κατέλαβαν όλους τους ζωτικούς μηχανισμούς της κοινωνίας. Με «μαγνήτη» τον Ανδρέα όλοι αυτοί άρχισαν να μονοπωλούν τους ευαίσθητους χώρους της κοινωνικής λειτουργίας. Αυτοί αυτοαναγορεύτηκαν «Αριστεροί» και «Σοσιαλιστές» και προσπαθούσαν να ζήσουν με το σύνθημα ο «λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Αυτοί ήταν η «Αριστερά» της μεταπολίτευσης.
Απλό κόλπο, στο οποίοι οι πάντες ήταν «μιλημένοι». Όσο «Αριστεροί» ήταν αυτοί, άλλο τόσο «Δεξιοί» ήταν οι απέναντί τους. Όλοι στο κόλπο. Θωράκισε το «μαγαζί» του ο Καραμανλής με το δήθεν «αντιδεξιό» παπανδρεϊκό σύνθημα. Θωράκισε το «μαγαζί» του ο Παπανδρέου με τη δήθεν «αντικομμουνιστική» άμυνα της Δεξιάς απέναντί του. Ο υπόδικος παιδεραστής έδειχνε τον καταδικασμένο βιαστή, για να εμφανιστεί σαν «καθαρός». Το παιχνίδι είχε ήδη στηθεί αριστοτεχνικά. Μέχρι να μάθει ο λαός τι σημαίνει «Αριστερά», θα έπρεπε να ζει, «μη ξεχνώντας» τι σημαίνει «Δεξιά». Για να μην του βάλουν «χέρι» οι «Δεξιοί», θα τον έσπρωχναν λίγο από «πίσω» οι «Αριστεροί».
Η επιτυχία αυτού του σχεδιασμού οφείλεται στην «ιδιοσυχνότητα» του παπανδρεϊσμού, τον οποίο εξέφραζε με τον πιο απόλυτο τρόπο ο ίδιος Ανδρέας. Ο παπανδρεϊσμός μοιάζει με ιδεολογία σ’ ό,τι αφορά τον διαχωρισμό τόσο των φίλων και των εχθρών του όσο και των στόχων του. Είναι η «ιδεολογία» του ανίκανου, ο οποίος θέλει να προοδεύσει εις βάρος του ικανού. Είναι η «ιδεολογία» του τεμπέλη, ο οποίος θέλει να προοδεύσει εις βάρος του εργατικού. Είναι η «ιδεολογία» του βλάκα, ο οποίος θέλει να «καπελώσει» τον έξυπνο. Είναι η «ιδεολογία» του δειλού, ο οποίος θέλει να δοξαστεί εις βάρος του γενναίου. Είναι η «ιδεολογία» του «μη χειρότερου» Ανδρέα, που θέλει να «καπελώσει» μια κοινωνία αξίων ανθρώπων. Ανθρώπων, οι οποίοι είναι πιο έξυπνοι, πιο τίμιοι, πιο γενναίοι, πιο πατριώτες, πιο αξιόλογοι, πιο…. από αυτόν. Ανθρώπων που, αν ήταν λίγο πιο γενναίοι απ’ ό,τι συνήθως, θα αρκούσε ένα ατύχημα στη Βουλιαγμένης, για τους «ξεφορτωθούν».
Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μυστικό του παπανδρεϊσμού. Επειδή αναζητά το δύσκολο σε μια σύγκρουση και το οποίο είναι η νίκη του «αδύναμου» απέναντι στον δικαίως πιο ισχυρό, είναι «συμπαθές» στους αναξιοπαθούντες της κοινωνίας. Ο δικαίως ικανός ταυτίζεται με τον αδίκως ισχυρό και αυτό προκαλεί παρανοήσεις. Προκαλεί τα ένστικτα της κοινωνίας και δημιουργεί μια παράλογη ταύτιση μεταξύ των ανίκανων της κοινωνίας και των αδυνάμων της. Ταύτιση ανάμεσα σ’ αυτούς που θέλουν να διακριθούν χωρίς προσόντα και σ’ αυτούς που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Επειδή αυτοί οι δεύτεροι μοιάζουν «επιφανειακά» με τους πρώτους, τους «ακολουθούν». Ενώ οι φτωχοί και οι αποκλεισμένοι είναι αδύναμοι για άλλους λόγους, εντούτοις ευθυγραμμίζονται με τους τεμπέληδες, τους δειλούς
αι τους ανίκανους, όταν μάχονται υπό δυσμενείς συνθήκες. Αυτό είναι όλο το μυστικό.
Το ΠΑΣΟΚ είχε μόνιμη επαφή με την εξουσία, γιατί κατόρθωνε και έπειθε τους φτωχούς και τους κοινωνικά αποκλεισμένους ότι θα τους βοηθήσει να «σπάσουν» τα «στεγανά» της κοινωνίας. Ότι θα τους βοηθήσει να «νικήσουν» στη ζωή τους. Το ΠΑΣΟΚ είχε μόνιμη επαφή με την εξουσία, γιατί ο παπανδρεϊσμός δημιουργούσε μαζικά συνενόχους σε ομόκεντρους «κύκλους». Στον έναν ανάξιο «ήρωα», που ο παπανδρεϊσμός εξασφάλιζε μεγάλη καριέρα, ερχόταν το ΠΑΣΟΚ και έδινε σε αρκετούς φτωχούς μια ταπεινή θέση στο δημόσιο. Στον έναν δειλό «ήρωα», που ο παπανδρεϊσμός εξασφάλιζε μεγάλη δόξα, ερχόταν το ΠΑΣΟΚ και έδινε σε ανθρώπους χωρίς μέσον μια καλή προαγωγή ή μια προνομιακή μετάθεση. Στον έναν τεμπέλη «ήρωα», που ο παπανδρεϊσμός εξασφάλιζε ένα καλό δάνειο, ερχόταν το ΠΑΣΟΚ και έδινε σε ταλαίπωρους μια αυθαίρετη σύνταξη. Τζάμπα πράμα… και μάλιστα με έξοδα του δημοσίου, αν σκεφτεί κάποιος τα κέρδη των πονηρών.
Αυτή η πυραμίδα συμφερόντων είναι εκείνη, που δίνει στο ΠΑΣΟΚ τη μακροβιότητα και την ισχύ του. Ο μικρός «κύκλος» βολεμένων γύρω από τον «πατέρα» του Πολυτεχνείου δημιουργεί μεγαλύτερους «κύκλους» βολεμάτων, οι οποίοι φτάνουν στα απώτατα όρια της κοινωνίας. Έτσι εξασφαλίζονται για την οικογένεια Παπανδρέου κοινωνικοί σύμμαχοι, που την καθιστούν πανίσχυρη. Οι λίγοι «παπανδρεϊκοί», οι οποίοι έχουν γίνει διάσημοι και πλούσιοι εξαιτίας της και χρωστάνε πολλά στην οικογένεια Παπανδρέου, ταυτίζονται με τους πολλούς «πασόκους», οι οποίοι απλά φάγανε λίγο «ψωμάκι» εξαιτίας του κόμματος. Το ένα συντηρεί το άλλο και η πορεία μέσα στον χρόνο είναι εξασφαλισμένη. Η οικογένεια βρίσκει «ορκισμένους» πανίσχυρους οπαδούς να την υπερασπιστούν ό,τι κι αν κάνει και παράλληλα δεν χάνεται, γιατί την στηρίζει μια μεγάλη μάζα φουκαράδων, που αισθάνεται μια ηθική «υποχρέωση» απέναντί της.
Όλοι οι Παπανδρέου είχαν τις δυνατότητες να συντηρήσουν αυτήν την «ιδεολογία». Ο καθένας για τους δικούς του λόγους και εξαιτίας των δικών του χαρακτηριστικών διαιώνισαν την κατάσταση. Έτσι γεννήθηκε ο παπανδρεϊσμός του δειλού Γεωργίου, ο οποίος ήθελε να διακριθεί σε μια γενναία κοινωνία, που είχε αντισταθεί στους Ναζί κατακτητές. Έτσι επέζησε ο παπανδρεϊσμός του τεμπέλη Ανδρέα, ο οποίος ήθελε να διακριθεί σε μια κοινωνία σκληρά εργαζομένων, που είχε ρίξει μια Χούντα. Έτσι φιλοδοξεί να επιβιώσει ο παπανδρεϊσμός του βλάκα Γιωργάκη, ο οποίος θέλει να διακριθεί σε μια σύγχρονη κοινωνία, η οποία —δεν γνώρισε την ανέχεια και έχει μορφωθεί— αναζητά το «βήμα» της.
Με αυτόν τον τρόπο συντηρείται ακόμα και σήμερα η κοινωνική «πυραμίδα», που διατηρεί τον πάτο στη κορυφή. Με αυτόν τον τρόπο η ελληνική κοινωνία λειτουργεί ανάποδα και βασιλεύει η αναξιοκρατία. Η αναξιοκρατία, η οποία θίγει την κοινωνία και άρα τους πολλούς και δυστυχώς διαιωνίζεται πολλές φορές με ψήφους των πολλών. Αυτή ήταν η επιτυχία του παπανδρεϊσμού, που «διαπότισε» τη γενιά του Πολυτεχνείου. Στήριζε ο κόσμος με την ψήφο του αυτήν την αθλιότητα. Μια γενιά «καμένη» από την κορυφή μέχρι τη βάση. Μια γενιά, η οποία ποτέ δεν κατάλαβε τι πραγματικά είναι κορυφή και τι πάτος. Μια γενιά, η οποία έστησε μια κοινωνική «πυραμίδα» και η οποία στην πραγματικότητα είναι ένα χωνί βυθισμένο στα κοινωνικά «σκατά». Εκεί όπου αναζητά τους «κορυφαίους».
Τα αποτελέσματα ήταν αυτά, τα οποία «απολαύσαμε» καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το «κατακάθι» εγκαταστάθηκε μόνιμα στην κορυφή της κοινωνίας. Οι «τελευταίοι» ανέλαβαν σαν «πρώτοι» να «ηγηθούν» της κοινωνίας. Οι προδότες ανέλαβαν να εκφράσουν τους πατριώτες. Οι τεμπέληδες και οι άεργοι ανέλαβαν να διεκδικήσουν δικαιώματα για λογαριασμό των εργαζομένων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανέλαβαν να «προστατεύσουν» τους ιδιωτικούς υπάλληλους. Οι αστοί ανέλαβαν να εκφράσουν τα «δίκια» της αγροτιάς.
Άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τη φασολιά από τη μηλιά μιλούσε, σαν εκ
ρόσωπος των αγροτών, επειδή είχε επαναστατικό «μπακγράουντ», άσχετα αν η μόνη τσάπα που είχε ποτέ στη ζωή του ήταν σε επάργυρο μπρελόκ της ΠΑΣΕΓΕΣ. Ό,τι μέχρι τότε απαγόρευε η λογική, έγινε μια καθημερινότητα. Γιατί; Γιατί επικεφαλής δεν ήταν οι κοινοί εκπρόσωποι των κοινωνικών τάξεων. Επικεφαλής αυτών των τάξεων ήταν οι «ήρωες». Ο «Όλυμπος» είχε κατέβει στην Ελλάδα και οδηγούσε την ελληνική κοινωνία στη «θέωση». Οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου που θα οδηγούσαν την γενιά τους στον «παράδεισο».
Δεν μιλάμε για απλή επιβίωση. Μιλάμε για υψηλούς στόχους. Οι άνθρωποι ήταν «ημίθεοι». Δεν θα άλλαζαν μόνον την Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο. Ο «ήρωας» Ανδρέας θα έσωζε τον Τρίτο Κόσμο και οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου θα έσωζαν την Ελλάδα. Δεν ήταν κοινοί δημόσιοι υπάλληλοι ή αστοί ή τεμπέληδες …Ήταν «ήρωες». Ο «ηρωισμός» τους τραγουδιόταν κάθε χρόνο. Το κράτος είχε αργία στην επέτειο του ηρωισμού τους. Τα σχολεία στολίζονταν σαν επαρχιακές ταβέρνες και έκαναν εκδηλώσεις. Όλοι οι επίδοξοι «διάδοχοί» τους έκαναν «πρόβες» ηρωισμού και πετροπόλεμου εκείνη την ημέρα με την αστυνομία. Κάθε χρόνο την ίδια μέρα καίγονταν η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, για να «θυμάται» ο λαός τη μεγάλη «πυρκαγιά».
Ο ένας χώρος μετά τον άλλο «αλώνονταν» από τους «ήρωες». Στον συνδικαλισμό κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Πρωτόπαπα, Πολυζωγόπουλου και Παναγόπουλου. Στη δημοσιογραφία κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Φυντανίδη, Ψυχάρη και Κωστόπουλου. Στην πολιτική κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Τσοχατζόπουλου, Σιφουνάκη και Μαντέλη, Στην τέχνη κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Μελίνας, Ταχτσίδων και Θεοδωράκηδων. Στην πνευματική κοινότητα κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Βερέμη, Βέλτσου και Μεταξόπουλου. Όλοι αυτοί είχαν συνθέσει μια συμμορία ανίκητη.
Όποιον και να αμφισβητούσες, έρχονταν οι υπόλοιποι και σε «σακάτευαν». Όποιον και να πολεμούσες, είχες απέναντί σου ένα πανίσχυρο μπλοκ με άπειρα μέσα και δύναμη να αμυνθεί και να σου προκαλέσει ζημιά. Ένα μπλοκ, το οποίο απειλούσε ακόμα και με βία, εφόσον συνδεόταν άμεσα με παρακρατικές και δήθεν τρομοκρατικές οργανώσεις. Ένα μπλοκ, το οποίο αντιλήφθηκε γρήγορα την αξία της «διαπλοκής» και φρόντισε να δημιουργήσει και να συνδεθεί με μια οικονομική ελίτ όμοιας καταγωγής και ανάλογης ποιότητας. Ποιότητας του χειρίστου είδους τύπου Κόκκαλη, Μπόμπολα και Λαμπράκη. Όλοι «δημοκράτες», «αριστεροί» φίλοι του Ανδρέα και βέβαια κλέφτες του δημοσίου πλούτου.
Αυτή η γενιά είναι που σήμερα χρεοκόπησε. Η γενιά, που αφού συμμετείχε σε ένα πρωτοφανές πλιάτσικο τριάντα και πλέον χρόνων, αφήνει πίσω της «συντρίμμια». Η γενιά, η οποία μας έβαλε στο ΔΝΤ. Η γενιά, η οποία παρέδωσε το ελληνικό κράτος σε ξένους κατακτητές. Η γενιά, η οποία κληρονόμησε τα πάντα και αφήνει στους κληρονόμους της μόνον χρέη. Όχι απλά δεν αφήνουν ως γενιά τίποτε ως «κληρονομιά» για τους επόμενους, αλλά υποθηκεύουν τα πάντα εις βάρος όλων των μελλοντικών γενιών. Κατέστρεψαν ό,τι παρέλαβαν και άρα τις διαδοχικές κληρονομιές πολλών γενιών Ελλήνων και ταυτόχρονα «κληροδοτούν» απίστευτα χρέη στους επόμενους.
Τίποτε δεν έχουν αφήσει. Ακόμα κι αυτά που θεωρούνται ως αδύνατον να πειραχθούν, τα έχουν πειράξει. Μοιράζουν υπηκοότητες χωρίς κριτήρια και απειλούν με αλλοίωση το ίδιο το ελληνικό έθνος. Έχουν συμφωνήσει με τους ξένους ν’ αλλάξουν την ελληνική γραμματική, για να μην «μπερδεύονται» οι λαθρομετανάστες. Έχουν συμφωνήσει με τους ξένους να δώσουν στους Έλληνες και δεύτερη επίσημη γλώσσα. Έχουν συμφωνήσει με τους ξένους να «αμβλύνουν» τις «γωνίες» της ελληνικής ιστορίας, για να μην ενοχλούνται οι γείτονες. Έχουν συμφωνήσει να παραδώσουν το κεφάλαιο «Μακεδονία» στους σκοπιανούς χασισέμπορους του Σόρος. Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν αυθεντικοί Έλληνες στο νότιο άκρο των Βαλκανίων. Θα υπάρχουν κάποιοι περίεργοι φτωχοί «σερβιτόροι» των ισχυρών, οι οποίοι δεν θα μιλάνε κανονικά ελληνικά και θα σκοτώνονται σε συνωστισμούς, όπως κάποιοι πρόγονοί τους. Όταν δεχόμαστε σήμερα οι «Μακεδόνες» να μιλάνε σλαβικά, γιατί να μιλάνε στο μέλλον οι Έλληνες ελληνικά;
Αυτά έχουν συμφωνήσει με τα αφεντικά τους. Με τους «δανειστές» μας. Εκτελώντας τις εντολές αυτών των δανειστών, έχουν αρχίσει να δημιουργούν συνθήκες μη αναστρέψιμες. Συνθήκες, οι οποίες δεν θα μπορούν ν’ ανατραπούν από τους Έλληνες, ακόμα κι αν το θέλουν. Με τον προδοτικό Καλλικράτη και τα δικαιώματα που έδωσαν αυθαίρετα στη μωαμεθανική μειονότητα και στους λαθρομετανάστες, στην πραγματικότητα «παγιδεύουν» με «δυναμίτες» το σύνολο του εθνικού κρατικού «οικοδομήματος». Ακυρώνουν τον κόπο και τη θυσία της γενιάς του πολέμου. Ταυτόχρονα με την αθλιότητά τους ακυρώνουν τον κόπο και τη θυσία της γενιάς της ανασυγκρότησης. Έχουν ξεπουλήσει το σύνολο των μεγάλων κερδοφόρων και ζωτικής σημασίας για την κοινωνική λειτουργία ΔΕΚΟ. Έχουν αδειάσει τα ασφαλιστικά ταμεία και έχουν φτάσει στο σημείο να ενοχλούνται που ζουν οι προηγούμενοι και πρέπει να εισπράξουν τις συντάξεις τους.
Όμως, ως γνήσια παράσιτα, δεν αρκούνται στο να λεηλατήσουν τις προηγούμενες γενιές …Λεηλατούν και τις επόμενες. Δεν ξεπούλησαν τα πάντα και κατέφαγαν τα πάντα …Υποθήκευσαν τα πάντα. Δεν έφαγαν μόνον τα υπάρχοντα …Τρώνε και τα μη υπάρχοντα. Παίρνουν διαρκώς νέα δάνεια, υποθηκεύοντας και το μέλλον της νέας γενιάς. Υποθήκευσαν τα πάντα γι’ αυτά τα δάνεια. Γι’ αυτόν τον λόγο μπήκαν στο ΔΝΤ. Γι’ αυτόν τον λόγο μας έβαλαν στο ΔΝΤ. Προκειμένου οι ίδιοι ν’ αποφύγουν το κόστος της καταστροφής, την οποία οι ίδιοι προκάλεσαν, μετακινούν την εκδήλωσή της. Προκειμένου να εισπράξουν τις δικές τους συντάξεις, θα ξεπουλήσουν και τη λιγοστή κληρονομιά, η οποία απέμεινε για την επόμενη γενιά. Προκειμένου να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων στο «βάθος» του χρόνου, που αφορά μόνον τους ίδιους, βάζουν το μέλλον του ελληνισμού στο «σφαγείο».
Η επόμενη γενιά αυτής του Πολυτεχνείου προβλέπεται να εργάζεται αποκλειστικά και μόνον, για να εισπράξει τη σύνταξή της η γενιά του Πολυτεχνείου. Δεν προβλέπεται σύνταξη γι’ αυτήν τη γενιά. Ακόμα όμως κι αυτό δεν φτάνει. Σε μια καταστραμμένη οικονομία δεν φτάνουν ούτε οι εισφορές των λίγων εργαζομένων για τις «ρυθμισμένα» πολύ πλούσιες συντάξεις της γενιάς των «ηρώων». Την ώρα που γράφεται το κείμενο αυτό, κάθονται και καταγράφουν το εναπομείναν δημόσιο κεφάλαιο. Το καταγράφουν, για να το πουλήσουν. Να το πουλήσουν για «ψίχουλα», για να εξασφαλίσουν τις συντάξεις τους. Να εξασφαλίσουν το «σαρκίο» τους. Παραπέρα δεν τους ενδιαφέρει τι θα γίνει. Το σκατοσάκουλό τους να γεμίζει, για όσο διάστημα υπάρχει. Το θηριώδες σκατοσάκουλο, αν κρίνουμε από τα μεγέθη των Πάγκαλων και των Βενιζέλων. Καμία μελλοντική γενιά Ελλήνων δεν πρόκειται να επιβιώσει, αν φορτωθεί τα χρέη, τα οποία μεθοδεύουν να της φορτώσουν οι άχρηστοι.
Αυτά είναι τα τελικά κατορθώματα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Τα κατορθώματα των «ηρώων». Τα κατορθώματα αυτών, οι οποίοι ανέβηκαν στην κορυφή της κοινωνίας, πετώντας την ημέρα πέτρες και καδρόνια στην αστυνομία και κυκλοφορώντας με αυτοκίνητα ξένων πρεσβειών τη νύχτα. Τα κατορθώματα αυτών, οι οποίοι «πολέμησαν» τους ιμπεριαλιστές με τα «σκονάκια» που έπαιρναν από την αμερικανική πρεσβεία. Η γενιά, η οποία τα έφαγε όλα και επειδή τελείωσαν όλα, βιάζεται να βγει στην πρόωρη σύνταξη, που εξασφαλίζει η διαχείριση του ΔΝΤ. Η γενιά, η οποία μας παρέδωσε ένα χάος …και έναν Γιωργάκη να μας κυβερνά. Τον Εβραίο εισπράκτορα της Goldman Sachs.
Αυτά είναι τα «μεγάλα» και «θαυμαστά», που μας παρέδωσε η γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά της χρεοκοπίας. Η γενιά, η οποία κατάφερε και χρεοκόπησε, παρ’ όλο που είχε τη μεγαλύτερη «πίστωση» στην ελληνική ιστορία. Η γενιά, η οποία μας παρέδωσε μια κατεστραμμένη πατρίδα και έναν γνήσιο Παπανδρέου, για να γίνει «πατέρας» της επόμενης γενιάς. Στο ίδιο έργο θεατές. Επιχειρούν να ξανατραβήξουν τα «σκατά» από τον πάτο της κοινωνίας, ώστε να διαιωνιστεί η κατάσταση. Τα «παιδιά» του Ανδρέα αποφάσισαν να βάλουν επικεφαλής της κοινωνίας μας το γνήσιο παιδί του Ανδρέα. Μαζί μ’ αυτόν όλα τα φυσικά παιδιά των πρωταγωνιστών και συνεταίρων του Ανδρέα. Ο Κωστάκης του Καραμανλή και η
τορούλα του Μητσοτάκη.
Σκαλίζουν στον «πάτο» της κοινωνίας, για να επαναλάβουν και στη νέα γενιά την ίδια επιτυχία. Προσπαθούν να μετατρέψουν τον άχρηστο Γιωργάκη σε «καρφί» του πάτου της κοινωνίας, αλλά δεν μπορούν. Προσπαθεί ο φουκαράς να δημιουργήσει τη νέα «συμμετοχική» δημοκρατία της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά κανένας δεν τσιμπάει. Τον έντυσαν με κολλάν, πορτοκαλί παπούτσια και Mp3, για να τον εμφανίσουν σαν τον μοντέρνο «πατέρα» μιας μοντέρνας και σύγχρονης γενιάς, αλλά αυτός τούς βγήκε λίγο σαν gay σε εκδηλώσεις «υπερηφάνειας». Τίποτε δεν τους πιάνει με τον Γιωργάκη. Ενώ είναι μια αυθεντική «κουράδα» του πάτου, δεν τους κολλάει εύκολα στο «ταβάνι», ώστε να γυρίσουν ανάποδα την επόμενη γενιά. Δεν στέκεται με τίποτε όρθιο το ανάποδο «τσουβάλι» της Νέας Εποχής.
Τα ανάλογα προβλήματα έχουν και στην πλαισίωσή του. Προσπάθησαν τα αφεντικά του να βάλουν το χέρι τους στα «σκατά» μέσω των Δεκεμβριανών, αλλά ούτε αυτό τους έπιασε. Αμόλησαν τη νεολαία στους δρόμους, για ν’ αρπάξουν και να δοξάσουν τους χειρότερους, αλλά δεν κατάφεραν πολλά πράγματα. Αμόλησαν, όπως αποδείχθηκε —από τους συλληφθέντες— τα δικά τους φυσικά παιδιά, για να τους μιμηθούν στην εύκολη «επιτυχία». Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς δεν πέτυχε η μεθόδευση. Δεν έφτασαν τα «καδρόνια», οι «μολότωφ» και οι «πέτρες», για να δημιουργήσουν ανάμεσα στα δικά τους παιδιά νέες Δαμανάκησες και Παπαχρήστους. Ό,τι κι αν έκαναν μέχρι τώρα, για να επαναλάβουν το «θαύμα» του Πολυτεχνείου, δεν τους «έπιασε». Ό,τι κι αν έκαναν, για να μεταφέρουν την παθογένεια της γενιάς του Πολυτεχνείου στην επόμενη γενιά, δεν λειτούργησε. Προώθησαν νεότερους Ραγκούσηδες και Πεταλωτήδες, αλλά αυτοί δεν μπορούν να τραβήξουν στον «πάτο» τη γενιά τους.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον τι συμβαίνει. Αντιλαμβάνεται τον λόγο, που αυτή η γενιά των πονηρών και αθλίων έβαλε επικεφαλής της έναν βλάκα όπως τον Γιώργο. Γιατί; Για να την εξασφαλίσει. Για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της και την ατιμωρησία της. Στο ΔΝΤ μπήκαμε για πολύ απλούς λόγους. Μπήκαμε, για να εξακολουθήσει ο Ανδρέας ή ο Θεοδωράκης να «ζουν» και μας «φωτίζουν» με το σκότος τους. Μπήκαμε, για να εξασφαλίσει ο κάθε Τσοχατζόπουλος τα σπίτια του και να μην τιμωρηθεί. Μπήκαμε, για να εξασφαλίσει ο Λαλιώτης το «σπιτάκι» που κληρονόμησε από τον παππού του. Μπήκαμε, για να εξασφαλίσει ο κάθε Μαντέλης τις χορηγίες του, χωρίς να τιμωρηθεί. Μαζί μ’ αυτούς να εξασφαλίσουν τα τεμπελόσκυλα και τα παράσιτα των ξεπουλημένων ΔΕΚΟ τα όσα «πρόωρα» εξασφάλισαν στις συμφωνίες τους με τους δανειστές μας …Τους γενναιόδωρους μόνο μ’ αυτούς δανειστές μας. Γι’ αυτό μπήκαμε στο ΔΝΤ.
Η γενιά, η οποία με τις «πλάτες» των αφεντικών ανέλαβε τη διαχείριση εις βάρος της προηγούμενης, εκμεταλλεύεται τις ίδιες «πλάτες», για να μην παραδώσει κανονικά τη διαχείριση στην επόμενη γενιά. Αυτή η παράδοση είναι που την τρομοκρατεί τώρα. Αυτήν φοβούνται τώρα και γι’ αυτό είναι τόσο υπάκουα παιδιά στους δανειστές μας. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουν ανοίξει εσπευσμένα όλους τους επικίνδυνους φακέλους που τους αφορούν. Με δικές τους εξεταστικές προσπαθούν να κλείσουν όλα τα δικά τους θέματα. Εξεταστική για την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, εξεταστική για το «μαγείρεμα» οικονομικών στοιχείων, εξεταστική για τα δομημένα ομόλογα, Βατοπέδια και Siemens κλπ.. Προσπαθούν να αυτοαπαλλαγούν και να δημιουργήσουν δεδικασμένα, τα οποία θα απαγορεύουν στην επόμενη γενιά να τους κρίνει και άρα και να μπορεί να τους τιμωρήσει. Οι σημερινοί διαχειριστές «αυτοκρίνονται», για ν’ αναγκάσουν τους επόμενους ν’ αναλάβουν διαχείριση χωρίς να τους κρίνουν. Όλα αυτά βέβαια και πάλι με τις «πλάτες» των αφεντικών τους.
Φιλοδοξούν να παραδώσουν την πραγματική διαχείριση στους ξένους του ΔΝΤ, ώστε η επόμενη γενιά να κυβερνηθεί από υπαλλήλους του ΔΝΤ. Να κατακτηθεί η χώρα από το ΔΝΤ, ώστε η επόμενη γενιά να κυβερνηθεί από επιλεγμένους και διορισμένους υπαλλήλους του ΔΝΤ. Υπαλλήλους, οι οποίοι ποτέ δεν θα τολμήσουν να πειράξουν τα κοπρόσκυλα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Υπαλλήλους, οι
οποίοι ποτέ δεν θ’ ανοίξουν τους «φακέλους» της διαφθοράς και της προδοσίας των «ηρώων». Γι’ αυτόν τον λόγο βλέπουν σαν θεό τους έναν βλάκα όπως τον Γιώργο. Ο Γιώργος είναι ο εκλεκτός του ΔΝΤ και ο μόνος που μπορεί να τους υποσχεθεί σωτηρία. Γι’ αυτόν τον λόγο τούς υπόσχεται άπειρες εξεταστικές επιτροπές για τα θέματα που τους απειλούν. Θα γίνει με τις εξεταστικές ό,τι έγινε με τον «φάκελο» της Κύπρου. Όσα μάθαμε τριανταπέντε χρόνια για την Κύπρο άλλα τόσα θα μάθουμε και για τα σκάνδαλα. Η γενιά, η οποία μας κόστισε μισή Κύπρο για να «διοριστεί», θα μας κοστίσει μισό Αιγαίο για να «συνταξιοδοτηθεί», χωρίς να κινδυνεύσουν τα κλοπιμαία της.
Όμως, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο κόσμος, έστω και την τελευταία στιγμή, δείχνει ότι δεν θα πιαστεί εκ νέου θύμα. Στις πρόσφατες εκλογές με την τεράστια αποχή τούς έστειλε το μήνυμα. Ο λαός τούς έδειξε ότι δεν θέλει να τους βλέπει ούτε «ζωγραφιστούς», άσχετα αν αυτοί εξακολουθούν να επιμένουν να τον «σώσουν». Βέβαια —και για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι— δεν πρέπει να παραβλέψουμε και τα σωστά, που έκανε αυτή η γενιά. Είναι σχεδόν βέβαιο, για παράδειγμα, ότι οι Έλληνες δεν θα πεθάνουν από το παθητικό κάπνισμα. Μπορεί να πεθάνουν από την πείνα ή από κανέναν συνωστισμό, αλλά όχι από τον καπνό. Φροντίζει γι’ αυτό η γενιά του Πολυτεχνείου. Είναι αποφασισμένοι να μας σώσουν από το παθητικό κάπνισμα. Θα μας σώσουν, ακόμα και χωρίς να το θέλουμε. Ακόμα και επιβάλλοντάς μας πρόστιμα. Να μείνει και λίγο επιπλέον κέρδος και στους ίδιους.
Αυτό, το οποίο έχει σημασία, είναι ότι το «έργο» της Μεταπολίτευσης τελειώνει. Καλώς ή κακώς, εύκολα ή δύσκολα, τελειώνει. Τελειώνει, όχι γιατί «ξύπνησε» απότομα ο κόσμος, αλλά γιατί τελείωσαν τα «υπνωτικά» του συστήματος. Δεν έχουν άλλα περιθώρια. Έκλεισε ο κύκλος της Μεταπολίτευσης, γιατί ολοκληρώθηκε και η επήρεια του «χαπιού» της Αριστεράς. Απλά πράγματα. Από το 1950 μέχρι το 1980 ο λαός ήταν «υπνωτισμένος» από το «χάπι» της Δεξιάς. Για τριάντα χρόνια δούλευε άψογα αυτό το «χάπι» …Για να μην μας κυβερνήσουν οι σταλινικοί προλετάριοι, οι Έλληνες προτιμούσαν τα «σκατά» της Δεξιάς. Από το 1980 μέχρι το 2010 ο λαός ήταν «υπνωτισμένος» από το «χάπι» της Αριστεράς. Για τριάντα επίσης χρόνια δούλευε αυτό το «χάπι» …Για να μην μας κυβερνήσει η Δεξιά, οι Έλληνες προτιμούσαν τα «σκατά» της Αριστεράς.
Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Οι ίδιοι ξένοι ιμπεριαλιστικοί παράγοντες ήταν αυτοί, οι οποίοι μόνιμα μας έδιναν τα δήθεν διαφορετικά «χάπια». Οι Αγγλοαμερικανοί μάς έδωσαν το «χάπι» της Δεξιάς με «νοσοκόμο» τον Γεώργιο Παπανδρέου. Αυτόν, ο οποίος μας οδήγησε στον εμφύλιο και έχτισε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα. Αυτόν, ο οποίος θεμελίωσε τη σκληρή μεταπολεμική «Δεξιά». Αυτήν τη «Δεξιά», την οποία δεν θα «ξεχνούσε» ο δήθεν αριστερός γιος του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος, ως «νοσοκόμος» των ίδιων Αγγλοαμερικανών, μας έδωσε το «χάπι» της Αριστεράς. Της Αριστεράς της δήθεν «αντίστασης», αλλά και των κομματικών βολεμάτων και της αναξιοκρατίας των «ηρώων». Τώρα, που τελειώνει η επήρεια αυτού του «χαπιού», έρχεται ο δικός του γιος να το εκμεταλλευτεί. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι επέλεξαν τους προηγούμενους Παπανδρέου ως «νοσοκόμους», είναι αυτοί, οι οποίοι σήμερα μας εμφανίζουν ως «νοσοκόμο» τους και τον Γιωργάκη. Τον τρίτο στη σειρά Παπανδρέου. Προσπαθεί αυτός ο βλάκας να μας δώσει το νέο «χάπι» της ραγκουσικής αξιοκρατίας, της πράσινης ανάπτυξης και της ΔΝΤκής «σωτηρίας».
Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Τώρα τελείωσαν οι χρήσιμοι «βάρβαροι» και έμειναν μόνον τα «σκατά». Ο λαός είδε πλέον καί τις δύο όψεις της Σελήνης. Ο λαός, που δεν «ξεχνά» τι σημαίνει Δεξιά, «έμαθε» ακριβά τι σημαίνει Αριστερά. Είναι θέμα χρόνου να έρθουν όλοι αυτοί αντιμέτωποι με έναν λαό, ο οποίος θα «ξυπνήσει» βίαια και θα πρέπει να δώσει τη μάχη της επιβίωσης. Είναι βέβαιο ότι αυτός ο λαός θα βρει αναγκαστικά τις δυνάμεις για να επιβιώσει. Δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Τη γενιά του Πολυτεχνείου θα τη διαδεχθεί μια νέα γενιά πολύ πιο δυναμική, άξια και γενναία. Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι; Γιατί απλούστατα δεν μπορεί καμία γενιά να είναι χειρότερη από τον «
πάτο» του Πολυτεχνείου. Αρκεί να είναι γενιά ανθρώπων και θα τα καταφέρει.
Αυτό είναι, που στην πραγματικότητα τρομοκρατεί τη γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά των χαφιέδων των τεμπέληδων και των διεφθαρμένων δεν πρόλαβε να «μολύνει» την επόμενη γενιά με τη δική της παθογένεια. Δεν μπόρεσε να τη «μπολιάσει» με τον «ηρωισμό» της CIA και της Μοσάντ. Ήταν πολύ απασχολημένη με το πλιάτσικο και δεν έβλεπε ότι ο χρόνος της τελείωνε. Γέρασαν οι «ήρωες» και ακόμα νομίζουν ότι είναι τζόβενοι και τσαμπουκάδες. Επειδή βάφουν τα μαλλιά τους και ψευτοτσαμπουκαλεύονται απέναντι στους δικούς τους αστυνομικούς, νομίζουν ότι ακόμα μπορούν να τρομοκρατούν τον κόσμο. Ακόμα γελάει ο κόσμος με τον Παναγόπουλο, ο οποίος ως κινητή χαβουζοχοληστερίνη όρμηξε να χτυπήσει αυτούς που του επιτέθηκαν. Αυτή η γενιά στη δύση της θα υποκύψει στη φύση και στους νόμους της. Είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει ν’ αντισταθεί για πολύ ακόμα στη δύναμη και την πίεση της νεότερης γενιάς. Μιας γενιάς εξαιρετικά μορφωμένης και καθαρής, εφόσον δεν έπεσε θύμα κάποιου μαζικού καπελώματός της. Μια γενιά, η οποία δεν έχει ακόμα τους ήρωές της, γιατί ακόμα δεν έχει δώσει τις μάχες της.
Από τη στιγμή που αυτές οι μάχες δεν έχουν «στηθεί», ευνόητο είναι ότι δεν θα υπάρχουν οι παρενέργειες των στημένων καταστάσεων. Ευνόητο είναι ότι αυτή η γενιά θα διακρίνεται από μια στοιχειώδη αξιοκρατία. Γι’ αυτόν τον λόγο είμαστε αισιόδοξοι. Η γενιά που ακολουθεί είναι βέβαιο ότι δεν θα δεχθεί να ζήσει σκλαβωμένη, για να παραμείνουν πλούσιοι και ατιμώρητοι οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου. Είναι βέβαιο ότι δεν θα δεχθεί να ζει με τις στερήσεις που μας επιβάλει το ΔΝΤ, μόνο και μόνο για να πάρει την «ηρωική» του σύνταξη ο Πρωτόπαπας ή ο Πολυζωγόπουλος. Η γενιά, η οποία εκ των πραγμάτων θ’ αναγκαστεί να γίνει σκληρή, εφόσον θα κληθεί να επιβιώσει σε συνθήκες απόλυτης κρίσης. Αυτή η γενιά, που ακολουθεί, δεν θα δεχθεί ν’ αναλάβει τη διαχείριση, χωρίς να ελέγξει αυτά τα οποία παραλαμβάνει. Δεν θα δεχθεί να την «πατήσει», όπως η μεταπολεμική γενιά. Δεν θα δεχθεί να πληρώσει σφάλματα άλλων. Δεν θα δεχθεί να «φορτωθεί» a priori τα σφάλματα μιας άλλης γενιάς …Πόσο μάλλον μιας γενιάς άχρηστης, προδοτικής και διεφθαρμένης.
Αυτό είναι που φοβούνται τα σκουπίδια του Πολυτεχνείου. Φοβούνται τους σαραντάχρονους και σαρανταπεντάχρονους δικαστές και πολιτικούς, οι οποίοι πολύ σύντομα θα αναλάβουν να παραλάβουν τη διαχείριση. Φοβούνται τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν κινούνται από τα ίδια «ελατήρια» κι ούτε ελέγχονται με τις ίδιες συλλογικές συνενοχές. Αυτό βέβαια δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο. Παντού στην Ευρώπη της χρεοκοπίας το ίδιο συμβαίνει. Για όσο διάστημα θα επιμένουν οι προηγούμενοι να φορτώνουν τα κόστη των λαθών τους στους επόμενους, τόσο πιο πολύ «λάδι» θα ρίχνουν σε μια «φωτιά», η οποία θα απειλεί τα πάντα με «πυρκαγιά». Όλο και πιο συχνά θα βλέπουμε φαινόμενα αμφισβήτησης και προσπάθειας ανατροπής της σημερινής κυρίαρχης και φθαρμένης γενιάς. Τους επαγγελματίες «επαναστάτες» των μυστικών υπηρεσιών θα τους απειλήσουν αυθεντικοί επαναστάτες. Τον πολυτεχνειακού τύπου χαφιέ του «Μάη» Κον Μπετίτ σύντομα θα τον σακατέψει η δύναμη του τραχύ αλλά αυθεντικού Καντονά. Ξεκίνησε ο πόλεμος της διαδοχής και θα δούμε όλα τα επεισόδιά του.
«Ρε το είπαμε …ξέρουμε ποιος είναι ο Παπαχρήστος» …δυστυχώς γι’ αυτόν.

ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΕΝΙΑ…


65 free your mind freedom of speach
Λένε συνήθως πως οι καιροί πέρασαν και δε θα ξαναζήσουμε μαύρες στιγμές του παρελθόντος. Διαβάζαμε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν σε δικτατορίες και νιώθαμε σίγουροι πως δε θα βιώσουμε ποτέ ανάλογες καταστάσεις. 
 Κατά μία έννοια είχαμε ένα δίκιο. Οι δικτατορίες δε θα επανέλθουν ξανά με τον ίδιο τρόπο. Δε θα δούμε πάλι τανκς στους δρόμους, ούτε βλάχους με στρατιωτικές στολές να δίνουν εντολές αλλά ούτε και παπάδες να χειροτονούν τον κάθε δικτάτορα, όπως έχουμε δει σε ντοκουμέντα. Ο κόσμος τα γνωρίζει πλέον αυτά. Όχι πως θα αντιδρούσε ηρωικά σε μία ενδεχόμενη κατάλυση της δημοκρατίας.
Το φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα (του οποίου οι συνέπειες είναι ακόμα εμφανείς στην Λατινική Αμερική) γνωρίζει πως οι ακραίες εναλλαγές μίας κοινωνίας μπορεί να οδηγήσουν σε εύκολη κατάρρευση του οποιουδήποτε καθεστώτος. Οι βίαιες εναλλαγές φέρνουν και βίαιες αντιδράσεις.
Δυστυχώς όμως μαζί με την αφύπνιση ενός μέρους της κοινωνίας, το κατεστημένο προχωράει αρκετά βήματα μπροστά καταφέρνοντας έτσι να αφοπλίσει πιο εύκολα τον κάθε λαό.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ζούμε ένα πείραμα καταστολής που εφαρμόζεται σ’ ένα υποτιθέμενο δημοκρατικό καθεστώς. Ο πρώτος φόβος προήλθε με τις δυνάμεις καταστολής που ξυλοκοπούσαν τους πολίτες στους δρόμους. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στα σπίτια των ανθρώπων με τις εισβολές της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, όπως συνέβη σε Κερατέα και Χαλκιδική. Ακολούθησε η αποβλάκωση των τηλεθεατών μέσα από τα σκουπίδια που τους προσέφεραν τα ιδιωτικά κανάλια. Σειρά πήραν και οι εφημερίδες που εξυπηρετούσαν συμφέροντα ορισμένων συγκεκριμένο ανθρώπων (π.χ. Μπόμπολας).
Το κράτος είδε πως η τελευταία γενιά (η δικιά μου) έχει πλέον αιχμαλωτιστεί σε μία φοβία που της προκαλεί αδράνεια σε κάθε απάνθρωπη και αντιδημοκρατική απόφαση που παίρνει η κυβέρνηση Σαμαρά. Όμως οι χουντικοί ξέρουν πολύ καλά πως η αντίδραση πλέον μπορεί να έρθει από τις νεότερες ηλικίες (όπως έγινε τον Μάη του ’68). Για να χει ελπίδες το καθεστώς να επιβιώσει και στις επόμενες γενιές, πρέπει να ευνουχίσει και την αχαλιναγώγητη νεολαία.
Η αρχή έγινε αυτές τις μέρες και όπως ήταν αναμενόμενο πέρασε απαρατήρητο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πλέον με εντολή της ΓΑΔΑ, από το Α.Τ της περιοχής τους θα περνάνε τα αιτήματα των διευθυντών σχολικών μονάδων.
Συγκεκριμένα όπως διάβασα στην ιστοσελίδα left.gr, κλιμάκιο από το αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής επισκέφτηκε σχολικές μονάδες ζητώντας καταγραφή προβλημάτων και τηλέφωνα εκπαιδευτικών.Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων φαίνεται πως είναι πλέον περιττό…
Στις καταγγελίες για περιστατικά αστυνομικής παρέμβασης σε σχολικές μονάδες έρχεται να προστεθεί και ένα περιστατικό στο Κερατσίνι: Η διευθύντρια λυκείου του Κερατσινίου κλήθηκε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής να καταθέσει ονόματα μαθητών που συμμετείχαν στις μαθητικές καταλήψεις τον περασμένο Οκτώβριο και έδωσε 8 ονόματα ανήλικων μαθητών. Οι μαθητές, κλήθηκαν με την σειρά τους να καταθέσουν και να ενημερωθούν ότι θα κατηγορηθούν για κακουργηματικές πράξεις.
Η αστυνομική αυθαιρεσία ωστόσο, δεν σταμάτησε στην έκδοση της κατηγορίας από την αστυνομία αντί για τις δικαστικές αρχές. Σύμφωνα με μαρτυρίες μαθητών που κλήθηκαν να καταθέσουν, ενημερώθηκαν, μετά το πέρας της κατάθεσής τους, ότι δεν θα είναι σε θέση να υποβάλουν μηχανογραφικό δελτίο για τις πανελλαδικές εξετάσεις εξαιτίας της εκκρεμοδικίας τους
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλούν σχετικές καταγγελίες που αφορούν 5 μαθητές από το 2ο ΓΕΛ Κερατσινίου, οι οποίοι οδηγήθηκαν στο τμήμα ύστερα από προφορική κλήτευσή τους με την αιτιολογία της συμμετοχής τους στις καταλήψεις του προηγούμενου Οκτωβρίου.
 Εκεί οι αστυνομικοί τους υπέβαλλαν σε ερωτήσεις όπως:
«Τι ψηφίζουν ο πατέρας σου και η μητέρα σου; Τι δουλειές κάνουν οι γονείς σου; Πώς είναι τα οικονομικά σας; Ποιες είναι οι πολιτικές πεποιθήσεις των καθηγητών σου στο σχολείο; Ποιοι από τους καθηγητές σου ήταν υπέρ της απεργίας που κάνατε; Γιατί το κάνετε; Σας παρακίνησαν καθηγητές ή πολιτικό κόμμα;».
Είναι σαν να σου λέει, πες μου τις πολιτικές σου πεποιθήσεις για να δω αν θα σ’ αφήσω να σπουδάσεις και να σταδιοδρομήσεις στη ζωή σου. Όπως παρατηρείτε κι εσείς οι ερωτήσεις αυτές μας θυμίζουν παλιά καθεστώτα (χαρακτηριστική είναι η σκηνή στην θρυλική σκηνή που ρωτάει ένας αξιωματικός τον Καλογερόπουλο αν γνώρισε τον παππού του κι εκείνος του είπε πως πέθανε στην Μακρόνησο). Ο τρόμος έχει αρχίσει πια να μεταφέρεται και στις μικρότερες ηλικίες. Πόσο απάνθρωπο είναι να ακούει ένα πιτσιρίκι πως δε θα καταθέσει μηχανογραφικό δελτίο. Του κόβονται αμέσως τα πόδια. Τόσο οι ίδιοι όσο και οι συνομήλικοί τους θα το σκεφτούν να αντιδράσουν σε οποιαδήποτε αδικία στο μέλλον. Ο φόβος παραλύει τα πάντα. Είναι γεγονός. Αυτόν τον φόβο όμως πρέπει να αντιστρέψουμε προς τους αλήτες που προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να καταλύσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς.
 Τι λέει όμως η διαταγή της ΓΑΔΑ; Με το υπ’αριθ. Πρωτ. 28460/14/220075 της 6/02/2014 η Διεύθυνση Αστυνομίας Βορ/λικης Αττικής βασιζόμενη στην υπ’ αριθμ. 1668 από 5/2/2014 διαταγή Γ.Ε.Α.Ν.Ε και την18648/14/214806 από 5/02/2014 διαταγή Γ.Α.Δ.Α- Τ.Γ.Α, ζητά από τους Διοικητές Αστυνομικών Τμημάτων δικαιοδοσίας της,
α) Την «πλήρη καταγραφή των σχολικών μονάδων» που λειτουργούν σε περιοχές αρμοδιότητας Διευθύνσεων Αστυνομίας ΓΑΔΑ, υποβάλλοντας «το υπόδειγμα της καταγραφής σε μορφή excel στις οικείες Υποδιευθύνσεις Αστυνομίας»,
β) την «μεθόδευση προσωπικών επαφών και συναντήσεων με τους κ. Διευθυντές των ανωτέρω σχολείων, με σκοπό την καταγραφή υφιστάμενων προβλημάτων και αναγκών κατά τη λειτουργία των σχολείων, καθώς και τη συλλογή τυχόν αιτημάτων που θα υποβληθούν από αυτούς (τους Διευθυντές των σχολείων) και αφορούν το πεδίο αρμοδιότητας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη γενικά και της Αστυνομίας ειδικότερα » και
γ) τη «σύνταξη εμπεριστατωμένων αναφορών για τα ανωτέρω και την υποβολή των απόψεων τους υπ’ αυτών προς τις οικείες Υποδιευθύνσεις Αστυνομίας».
Με λίγα λόγια όλοι οι μαθητές θα είναι φακελωμένοι. Ο περιορισμός κι ο ευνουχισμός του κάθε ανθρώπου θα ξεκινάει πλέον από τα μαθητικά τους χρόνια. Έτσι οι μελλοντικές γενιές θα είναι περισσότερο διαχειρίσιμες σε ένα νέο καθεστώς που τώρα χτίζεται με αργές κινήσεις που θέτουν γερές και σταθερές βάσεις. Δυστυχώς και οι ακροδεξιοί έχουν ωριμάσει στις κινήσεις τους κι αυτό είναι πολύ κακό για τον λαό.
Αν οι νέοι δεν αντιδράσουν τώρα, το μέλλον θα είναι αρκετά σκοτεινό στη χώρα μας…

Ενα βήμα πρίν την κοινωνική έκρηξη;



Ισως!
Δεν χρειάζεται άλλωστε να είναι κανείς έμπειρος πολιτικός αναλυτής για να αντιληφθεί τι έχει να γίνει στην Ελλάδα:
Με τον αριθμό των ανέργων να ξεπερνά κάθε φαντασία
Με την εφορία να κάνει πλιάτσικο στα εναπομείναντα εισοδήματα.
Με τις επιχειρήσεις να κλείνουν η μία πίσω από την άλλη (άσχετα εάν ο Σαμαράς ονειρεύεται ανάπτυξη )
Με τις απολύσεις στο δημόσιο ή στην καλύτερη περίπτωση με δραματικές περικοπές στους μισθούς και τα επιδόματα.
Με τους συνταξιούχους να αγωνιούν αν θα έχουν να πληρώσουν τα φάρμακά τους.
Με μια χώρα καταχρεωμένη και έτοιμη να πάρει ένα ακόμη δάνειο.
Με την κυβέρνηση να είναι έτοιμη να υποταχθεί στις διαταγές της τρόικας για ακόμη πιο σκληρά μέτρα ως αντιστάθμισμα της «βοήθειας».
Με μια κυβέρνηση που βάζει βαθιά το χέρι της στην ακίνητη περιουσία. Όχι αυτών που έχουν ακίνητα εκατομμυρίων, αλλά αυτών που διαθέτουν ένα σπίτι για να στεγάσουν τα όνειρά τους.
Απέναντι σε όλα αυτά τι έχει να αντιτάξει η κυβέρνηση; Κάποιες βοήθειες στους ανέργους, μια πρόβλεψη ότι η χώρα θα μπορέσει να βγει στις αγορές και ότι θα παρουσιάσει θετικό ρυθμό ανάπτυξης, τη δέσμευση ότι θα προχωρήσει γρήγορα στις αποκρατικοποιήσεις με την ελπίδα ότι θα δελεαστούν οι επενδυτές; την πρόθεσή της μήπως να σχεδιάσει ένα δικαιότερο φορολογικό σύστημα;
Οχι ! μηδέν είς το πηλίκο
Η κοινωνική έκρηξη είναι προς των πυλών και είναι ίσως το μόνο πράγμα που θα μπορούσαν να καταλάβουν οι άβουλοι, ανίκανοι αλλά πάντα επικίνδυνοι κυβερνώντες
Αν υπάρξει στην Ελλάδα γενικός ξεσηκωμός, σίγουρα θά ΄χει αντίκτυπο σε όλη την Ευρώπη .
Εάν ο κόσμος αντισταθεί στην τυραννία των αγορών και των τραπεζιτών, τότε ίσως υπάρχει μέλλον.
Γι’ αυτό οι ξεσηκωμοί που γίνονται κι αυτοί που έρχονται ίσως κρίνουν το μέλλον των επόμενων γενεών.

Στη χώρα των φαντασμάτων !!! (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

test

Ποιος στ’ αλήθεια είσαι;

432. 433. 434. 435. 436. Ελάτε.” Άντε να τελειώνει πια αυτή η ατέλειωτη ουρά, γεμάτη από ανθρώπους τσαλακωμένους, όπως όλα αυτά τα κουπόνια που βάζουν και βγάζουν συνεχώς από τις τσέπες τους. Είναι περίεργο πάντως όταν αναβοσβήνουν οι ηλεκτρονικοί αριθμοί και κανένας…δεν εμφανίζεται, τη στιγμή που εμφανίζεται το νούμερό του. Όταν συμβαίνει αυτό, από τη μια χαίρεσαι που βλέπεις ότι η αναμονή σου συντομεύει, από την άλλη όμως λες τι κρίμα που μερικοί άνθρωποι σ’ αυτήν τη ζωή απουσίαζαν τη στιγμή που είχε έρθει η σειρά τους.

by…Πάνος Μουχτερός

Κάποιοι δεν μπόρεσαν να περιμένουν και προτίμησαν να φύγουν πρόωρα, μήπως και προλάβουν να τακτοποιήσουν άλλες, πιο επείγουσες εκκρεμότητες μέσα στη λιγοστή τους την ημέρα. Άλλοι ξεχάστηκαν από τις πολλές τις έγνοιες τους και αφαιρέθηκαν για μόλις πέντε αριθμούς και παρακαλάνε τους αμέσως επόμενους, λέγοντας ότι όλο αυτό το μπέρδεμα έγινε κατά λάθος κατά βάθος αλλά κανένας δεν ανταποκρίνεται, κανένας δεν έχει ούτε έναν παραμικρό σπασμό στο πρόσωπό του, την ώρα που κάποιος από όλους αυτούς τους ξεχασμένους απορεί και ωρύεται, δείχνοντας ακόμα και στον διευθυντή αυτής της τράπεζας το νούμερό του, απαιτώντας να τον αντιμετωπίζουνε ως πολίτη και όχι ως νούμερο. Κι αφότου φτάσεις στο ταμείο και επιτέλους βγεις έξω να πάρεις καθαρό αέρα, ακούς κουβέντες ψιθυριστές ότι δυο στενά παρακάτω ένα νέο παιδί σκοτώθηκε με τη μηχανή του τρέχοντας να τα προλάβει όλα και ότι, όπως τον σηκώσανε στο πλάι, έπεσε από τη σχισμένη του την τσέπη ένα κουπόνι που είχε πάνω ένα νούμερο και που από τα αίματα δεν διέκρινες αν ακόμα είχε έρθει η σειρά του.

Για τους φόρους στέκεστε σε αυτήν την ουρά, για τις πινακίδες στην άλλη”. Αυτή η χώρα βρίσκεται διαρκώς στην αναμονή για το παραμικρό, ακόμα και για το πιο απίθανο ζήτημα. Ποιος θα περίμενε ποτέ ότι θα μαζεύονταν όλοι αυτοί εδώ σήμερα και θα περίμεναν με τις ώρες για να παραδώσουν τις πινακίδες από το αυτοκίνητό τους; Και είναι αλήθεια, τελευταία, σε όποιο σημείο και αν περπατήσεις, ακόμα και στην πιο απόμερη γειτονιά, παρατηρείς δεκάδες αυτοκίνητα που μένουν ακίνητα, εγκαταλελημμένα για καιρό. Τα περισσότερα από αυτά είναι σκεπασμένα πρόχειρα, υπάρχουν όμως και μερικά που μπορείς, αν θες, να κρυφοκοιτάξεις μέσα και να δεις το εσωτερικό τους. Να σκύψεις και να παρατηρήσεις τα μικρά χαριτωμένα σκυλάκια κάτω από το μπαρμπρίζ που ακόμα πηγαινοέρχεται ο πλαστικός λαιμός τους. Να δεις τα σταυρουδάκια, καθώς κρέμονται από τους σκονισμένους καθρέφτες και που αμυδρά στριφογυρίζουν, την ώρα που μια αράχνη υφαίνει τον ιστό της πάνω τους. Να μετρήσεις στριμμένα αποτσίγαρα που θαρρείς ότι ακόμα βγαίνει καπνός από τη στάχτη τους. Να βρεις αποκόμματα από παλιές ειδοποιήσεις για τα τέλη κυκλοφορίας, για την ασφάλεια, έτσι μόλις που εξέχουν από τους μισανοιγμένους φακέλους. Και μοιάζουν όλα τούτα τα αυτοκίνητα με μικρά σπιτάκια στοιχειωμένα. Είναι γιατί κάποτε πάνω σ’ αυτά τα μαραμένα καθίσματα κάθισαν οικογένειες ολόκληρες, πήγαν διακοπές παιδιά και εγγόνια, έτσι όπως ανοίγανε τα παράθυρα και δρόσιζε τα μάγουλά τους ο αέρας, να, εκεί, πάνω από το λεβιέ των ταχυτήτων φιλήθηκε ένα βράδυ η μαμά με τον μπαμπά. Κι υποσχέθηκαν ότι ο έρωτάς τους θα κρατούσε για πάντα και ότι δεν θα έβγαινε ποτέ στην απόσυρση.

Πέρα από τα αυτοκίνητα, είναι λες και αποσύρθηκαν ακόμα και οι πεζοί από τους δρόμους γύρω από το κέντρο σήμερα. Περίεργο πολύ, αφού στα κανάλια και τα ραδιόφωνα ακούς μόνο πανηγύρια και χαρές και βλέπεις πολλές σημαίες ευρωπαϊκές σηκωμένες ψηλά, ανάμεσά τους και ελληνικές, λένε ότι η Ελλάδα είναι στην κορυφή της Ευρώπης, ότι η κοινωνία η ελληνική πέρασε πολλά αλλά τα ξεπέρασε και άντεξε και ότι πέρα από την πανανθρώπινη ιστορία και τον διαχρονικό πολιτισμό, αυτή η γη παρέδωσε στον κόσμο μαθήματα αντοχής και ότι ήρθε η ώρα της ανάκαμψης, της επιστροφής στην ανάπτυξη, ότι μπαίνει ένα τέλος στα δράματα, ότι οι πολίτες αυτού του τόπου μπορούν πια να τονε περπατούνε περήφανοι και καμαρωτοί. Μα, να πάρει ο διάολος, πέρα από όλους αυτούς που από μακριά θα μπορούσες να τους μπερδέψεις με αστακούς, έτσι όπως στέκουν ζωσμένοι με κράνη και ασπίδες και όπλα σύγχρονα, δεν βλέπεις καμιά άλλη ψυχή να περιδιαβαίνει τα στενά. Αφού μπορείς και ακο
ς πεντακάθαρα τα βήματά σου, λες κι είναι τέσσερις τα ξημερώματα, ενώ δεν είναι παρά μέρα, μεσημέρι. Μονάχα αυτός ο περίεργος ο τύπος είναι εδώ μαζί μου και που δεν λέει να ξεκολήσει από δίπλα μου και που με ακολουθεί τις τελευταίες ημέρες όπου κι αν βρεθώ, πολύ φοβάμαι ότι με όλα αυτά τα προηγμένα μέτρα περιφρούρησης βάλανε φρουρούς να παρακολουθούνε οποιονδήποτε κυκλοφορεί έξω αυτές τις ημέρες, είναι τρομερό, κάποιες φορές νομίζω ότι είναι η ιδέα μου, ότι δεν υπάρχει κανένας που να με ακολουθεί στ’ αλήθεια, ότι από το πολύ το τρέξιμο και τις πολλές τις πληρωμές βλέπω φαντάσματα να με καταδιώκουν και ότι πρέπει επειγόντως να με δει γιατρός.

Παρακαλώ, στην ουρά μόνο όσοι έχουν τα 25 ευρώ”. Κάτι ήξερα εγώ που πήγα και στήθηκα από τα άγρια χαράματα έξω από εκείνη την καταραμένη την τράπεζα για να σηκώσω τα τελευταία αυτά δυο κολαριστά χαρτονομίσματα που είχαν απομείνει στον αδειανό μου λογαριασμό προτού τα κατασχέσουνε προληπτικά και δεν έχω λεφτά ούτε για μιαν ώρα ανάγκης, να, όπως τώρα που χρειάστηκε. Η διαφορά πάντως σε τούτη την ουρά είναι ότι όσοι δεν εμφανίζονται όταν φτάνει ο αριθμός τους είναι εκείνοι που μάλλον ντράπηκαν να πουν ότι δεν είχαν μαζί τους το εισιτήριο για το δημόσιο νοσοκομείο και προσπάθησαν να τρυπώσουν κρυφά μέσα στα κρεβάτια, μήπως και τους λυπηθεί κανένας γιατρός και τους εξετάσει στο τζάμπα. Όπως εκείνος ο δύσμοιρος ο ανθρωπάκος που τον έβλεπες να λέει με την ξεψυχισμένη του φωνή ότι τριγυρνά τυλιγμένος με ένα τρύπιο σεντόνι από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και από επείγοντα σε επείγοντα και ότι ο καρκίνος έχει φάει τα σωθικά του και παρακαλούσε έτσι, κουλουριαστός, χωρίς ρούχα, χωρίς μαλλιά, για λίγη υγεία δημόσια και δωρεάν. Τον είδαμε μετά από λίγο να τον κουβαλάνε ψόφιο πάνω σε ένα σκουριασμένο φορείο με κατεύθυνση τα ψυγεία δίπλα από το νεκροτομείο. Τον πάνε λέει εκεί, μαζί με τους άλλους, τους αδέσποτους, που μέχρι σήμερα εξακολουθούν και παραμένουν στα αζήτητα. Πρόκειται δηλαδή για νεκρούς που δεν τους αναζήτησε κανένας, δεν τους έψαξε μάνα, πατέρας, εκπομπή τηλεοπτική καμιά και έχουν παραμείνει εδώ με ένα κουπόνι τυλιγμένο στο παγωμένο τους μικρό δάκτυλο, να περιμένουν κι αυτοί τη σειρά τους, μήπως και εμφανιστεί κάποιος και ενδιαφερθεί για δαύτους, έστω και από μια αποτυχημένη αναγνώριση πτώματος.

Να περάσει ο επόμενος”. Γιατρέ μου, ήρθα εδώ να σας δω γιατί δεν νιώθω καλά τελευταία. Να, πως να σας το πω, ξέρω, τα ακούτε καθημερινά όλα αυτά, ειδικά λόγω της κρίσης, όχι, δεν εννοώ ότι κάνω περίεργες σκέψεις για τη ζωή μου, απλά, νιώθω ένα έντονο άγχος, που αυξάνεται μέρα με τη μέρα, ίσως επηρεάζομαι και από την όλη κατάσταση που επικρατεί, έχω πολλές υποχρεώσεις διαρκώς στο μυαλό μου μέσα, από το πρωί που θα ξυπνήσω μέχρι και το άλλο πρωί, με ταλαιπωρούν διάφορες ιδέες, δεν ξέρω, είναι λες και νιώθω ότι κάποιος διαρκώς με κυνηγάει, ότι με καταδιώκει, πολύ φοβάμαι, γιατρέ μου, ότι πάσχω από το σύνδρομο της καταδίωξης, αλλά δεν μπορεί, έχω συγκεκριμένα περιστατικά να σας πω, να, είναι ένας τύπος, περίπου σαν εμένα ας πούμε, ο οποίος με ακολουθεί παντού, για παράδειγμα σήμερα το πρωί που πήγα στην τράπεζα ήρθε και έκατσε δίπλα μου, γέρνοντας προς τα κάτω λες και ήθελε να βουτήξει μέσα στο πάτωμα, μετά, στην εφορία τα ίδια, κρυβόταν μέσα στις ουρές και περίμενε μέχρι να τελειώσω, έπειτα στο δρόμο έξω, μια από τα αριστερά, μια από τα δεξιά εμφανιζόταν πάλι, προσπάθησα να του μιλήσω, να μάθω ποιος είναι επιτέλους, έκανα να τον πιάσω, να τον αγγίξω, τίποτα, εκεί που ένιωθα την ανάσα του στο σβέρκο μου, την ίδια στιγμή εξαφανιζόταν, γιατρέ μου, δεν είμαι καλά, να, και πριν, ήταν εδώ έξω, και στεκόταν πάνω από εκείνον τον άτυχο καρκινοπαθή που πέθανε γιατί ήταν ανασφάλιστος, γι’ αυτό μπήκα στα γρήγορα, για να μην καταλάβει ότι τρύπωσα εδώ, γιατρέ μου, να, τον ακούω νομίζω, ανασαίνει, ωχ, γιατρέ μου, είναι εδώ, μέσα, μαζί μας, δίπλα σας, δίπλα μου, γιατρέ μου, τι είναι; “Ηρεμήστε. Τίποτε δεν είναι”.

Η σκιά σας είναι.

Έλληνα, το καθήκον σου προς την ναζιστική Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω

Αν υπήρχε η δυνατότητα αύριο το πρωί με το χτύπημα ενός μαγικού ραβδιού να σε εξαφανίσουν, Έλληνα, θα το έκαναν. Έχει φθάσει πλέον η ώρα που δεν σε χρειάζονται άλλο. Το καθήκον σου, συνειδητά και ασυνείδητα, προς την ναζιστική Ενωμένη Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω. Ο στρατιώτης του Νότου έδωσε ό,τι είχε να δώσει και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί από το πεδίο κατασκευασμένης μάχης που έστησαν στρατηγοί και ηγέτες.

Η αλήθεια είναι ότι περίμεναν κάποια ανταρσία από το… στράτευμα των νοτίων Βαλκανίων, όπως είχαν βρει από αυτό των βορείων Βαλκανίων δύο δεκαετίες πριν. Αλλά εδώ δε μάτωσε μύτη για το ναρκοπέδιο που σου έστηναν σιγά-σιγά κυκλώνοντας εσένα και τα πολύτιμά σου. Αν και βλέπαμε όλοι ότι ενώ εμείς είχαμε μπροστά το μέτωπο, οι κοινοβουλευτικοί στρατηγοί αντί να κυκλώνουν τους εχθρούς κύκλωναν εμάς, δεν κάναμε βήμα εναντίον τους. Αντίθετα στο τελευταίο σύνθημά τους “ψηφίστε μας” πατώντας πάνω στις νάρκες θα τρέξουν οι Έλληνες για την τελευταία έξοδο.

Γίναμε βάρος περιττό διότι, όπως καταλαβαίνεις από τα όσα διαδραματίστηκαν τα τελευταία 4 χρόνια, αυτό που ήθελαν ήταν η χώρα που θεωρείς μέχρι σήμερα ότι σου ανήκει. Κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα σού ανήκει μόνο ότι σου επιτρέπουν να σού ανήκει. Έφθασες στο σημείο να διαπραγματεύεσαι την γη σου και την ζωή σου με αντίτιμο που θα ορίσει ο ναζιστής γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών. Χθες ήταν 50,000 ευρώ, σήμερα είναι 5,000 ευρώ και αύριο θα είναι 1 ευρώ. Η τιμή της ελευθερίας και της ζωής σου, απ’ ό,τι βλέπεις, πέφτει κατακόρυφα. Στοιχίζεις περισσότερα πλέον απ’ ό,τι μπορείς να δώσεις κι αυτό είναι αντίθετο με το σύστημα των Αρίων της Ευρώπης. Κοινώς μπορούσαν να ανεχτούν τον γύφτο όταν αυτός τους τάιζε, αλλά ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα για την Αρία φυλή των Ευρωπαίων, ο Γύφτος του Νοτιότερου άκρου των Βαλκανίων. Αυτός που κατά τύχη γεννήθηκε στον τόπο των θεών και των ηρώων.

Επί 200 χρόνια δεν είχαν τι να σε κάνουν. Σου όριζαν βασιλιάδες Βαυαρούς, πρωθυπουργούς που έσκυβαν σε κάθε προσταγή των Μεγάλων Δυνάμεων, δικτάτορες που το όνομά τους ήταν μεγαλύτερο από το ύψος τους και πρωθυπουργούς που υπέγραφαν την νέα υποδούλωσή σου στην ΕΟΚ με το πρόσχημα του εξευρωπαϊσμού. Μέχρι και σοσιαλιστή σού έφεραν γνωρίζοντας ότι θα τσιμπήσεις στο “πάρτα όλα” σπρώχνοντάς σε στο λάκκο με τα φίδια. Είχες την ευθύνη των επιλογών σου και τώρα περνάς από τον πάγκο για τις τρύπιες δεκάρες που σου έδωσαν με τις χούφτες και εσύ νόμιζες ότι έπαιρνες χρυσό. Σε έβαλαν στην ευρωπαϊκή σκέψη ότι όλα κοστίζουν και να τώρα που έφθασες εσύ να κοστολογείσαι από τις εταιρείες τους ως ασθενής, ως άνεργος, ως αναξιοπαθούντας. Φαντάσου ότι ακόμα και για την ναζιστική φρίκη που έζησαν οι πρόγονοί σου, σε έβαλαν στο σκεπτικό να θέλεις να την εξαργυρώσεις, και το χειρότερο, με τον θάνατο και τον βασανισμό των προγόνων σου να ξεχρεώσεις τα δικά σου γούστα. Εις τον θάνατο του μαλάκα! Εκεί καταντήσαμε.

Τους έδωσες το δικαίωμα να σε αντιμετωπίζουν, όχι ως λαό που του ανήκει δικαιωματικά αυτός ο τόπος και η ιστορία, αλλά σαν τον τουρίστα που τυχαία έπεσε εδώ και τώρα δεν έχει να πληρώσει το ξενοδοχείο για να βγάλει την παγερή νύχτα. Βλέπεις κι εσύ την ιστορία σου δεν έκανες τον κόπο να την μάθεις, αλλά τώρα ευκαιριακά την παπαγαλίζεις άτσαλα για να υπερασπιστείς το δικαίωμα της ύπαρξής σου.

Μην ξεχνάς ότι το πολύτιμο επιστημονικό προσωπικό σου το έχουν ήδη πάρει με το πρώτο κύμα νεομετανάστευσης. Τώρα θα πάρουν και το δεύτερο βάζοντας λουκέτο σε ό,τι ακόμα δεν έχουν βάλει και θα μείνουμε πίσω κουτσοί, στραβοί και μίζεροι να ψάχνουμε τρύπα να κρυφτούμε. Αλλά επειδή και οι τρύπες έχουν αξία για τους Ευρωπαίους θα σου ετοιμάσουν τα ανάλογα γκέτο να στριμώξεις την οικογένεια, τα όνειρα και την ξεπεσμένη σου καταγωγή. Δεν είσαι άλλωστε και η γενιά της Προσφυγιάς, ούτε καν η γενιά της Κατοχής. Δεν αντιμετώπισες ποτέ εχθρό κατά μέτωπο για να ξέρεις πώς θα επιβιώσεις, αντίθετα τον εχθρό τον έβαζες στο σπίτι σου ως υποψήφιο σωτήρα του χωριού σου, της πόλης σου, της περιφέρειάς σου, της χώρα σου. Αυτής της χώρας που τώρα εσύ δεν χωράς.

Το πιο άνανδρο πάντως που έχει η ράτσα σου, νεοέλληνα, είναι το πείσμα σου να θέλεις να σώσεις τον διπλανό χ
ρίς αυτός να έχει ανάγκη την δικιά σου ύποπτη σωτηρία. Γουστάρεις να κάνεις κολιγιές ακόμη και με προδότες ή κουκουλοφόρους για μία θέση στο ψηφοδέλτιο. Για να μου αποδείξεις ότι εσύ είσαι “τρομοκράτης” και “αντιστασιακός”, ενώ εγώ ηττοπαθής. Ότι το δικό σου IQ είναι πιο υψηλό από το δικό μου, που έχω αποφασίσει να μην δίνω κώλο κι ας πεθάνω από ασιτία. Πολεμάς να μην μείνει ούτε μία στάλα ανυπότακτων σε τούτο το χώμα. Γκεμπελίζεις κλείνοντας όλες τις πιθανές διόδους μιας πραγματικής τελευταίας εξόδου. Τέσσερα χρόνια Κατοχής και αυτό που μένει τελικά από τους ήσυχους αυτόχειρες, από τους ήσυχους θανάτους, από τα ήσυχα λουκέτα, από τους ήσυχους λυγμούς, από τις ήσυχες καταθλίψεις, από την ήσυχη εθνική παράδοση άνευ όρων είναι ο ανυπόφορος θόρυβος που κάνει η κάλπικη φωνή σου πέφτοντας στους τενεκέδες του ξεπουλήματος.
γράφει ένας απλός άνθρωπος
από το simplemangreek

Η κωμικοτραγική παράσταση των στουρναρικών ολετήρων Χριστουγεννιάτικα, η αλαζονεία, η αναίδεια και ο κλαυσίγελος.

Γράφει ο Ευαγγελιστριώτης


Χρειάστηκε να εγκαταλείψουν την εορταστική θαλπωρή των Χριστουγέννων, οι τρείς καμπαλέρος υπουργοί της κυβέρνησης των τροϊκανών, για να συσκεφτούν (χωρίς να σκέπτονται) και στη συνέχεια, αυτός ο θλιβερός θίασος, που ορίζει την επιβίωσή μας, εξήλθε στα παράθυρα της τηλεδημοκρατίας μας, σε μία κάκιστη παράσταση, για να μας ανακοινώσει ότι, δεν μειώνουν τον ειδικό φόρο κατανάλωσης του πετρελαίου θερμάνσεως, διότι θα επωφεληθούν αρκούντως οι πλούσιοι, που διαθέτουν θερμαινόμενες πισίνες.!!!

Για μέτρα πάταξης της λαθρεμπορίας του πετρελαίου θερμάνσεως, ούτε λόγος. Συνεπώς, ή δεν θέλουν ή δεν μπορούν. Και τα δύο ή το ένα και μόνο από αυτά καταδεικνύουν ανικανότητα, απροθυμία, έλλειψη προγραμματισμού και εφόσον υφίστανται τα ίδια μονίμως υποζύγια, τα φορτώνουμε σε αυτούς και τελείωσε η δουλειά. Είναι η πανεύκολη λύση.

Οι περισσότεροι  αναρωτιούνται τι είναι αυτό που μας περιμένει, μετά από όλα αυτά.

Μια κωμικοτραγική παράσταση που με τις μικρές της παραλλαγές και τις εφήμερες δοκησισοφίες, παίζεται και κάθε βράδυ στους θλιβερούς δέκτες των καθεστωτικών τηλεοπτικών μας διαύλων, αφήνοντας πίσω της, κάθε νύχτα που περνάει, περισσότερους πτωχούς, ανασφαλείς, άνεργους, απελπισμένους και κατηφείς συνανθρώπους μας και δυστυχώς και νεκρούς….

Η απάντηση όμως, είναι απλή και ξεκάθαρη για όποιον δεν θέλει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Πρόκειται για αυτό το εκρηκτικό μείγμα αλαζονείας, ανικανότητας, αβελτηρίας και ανηθικότητας που χαρακτηρίζει όλους αυτούς τους ανεπάγγελτους κι ανάλγητους αριβίστες που χρόνια τώρα, έμαθαν να μας κυβερνούν με δανεικά, σωρεύοντας ένα παράνομο και ειδεχθές χρέος, για να το μοιράζουν αναιδώς και με το αζημίωτο τα εγχώρια παράσιτα της συνομοταξίας τους.

Οι ιδιότυποι ολετήρες ανακοίνωσαν και μέτρα, που ακούγοντάς τα θυμίζουν κάτι από τον κλαυσίγελο του Βέγγου.

Εάν η αιθαλομίχλη στην ατμόσφαιρα ξεπεράσει κάποιο όριο τότε, θα σβήνουν τα τζάκια, οι θερμοστάτες των κεντρικών θερμάνσεων θα κατέρχονται στους 18 βαθμούς, θα κλείνουν τα σχολεία, οι άνθρωποι δεν θα κυκλοφορούν, όπως τα ταξί και τα αυτοκίνητα και οι πόλεις θα μοιάζουν νεκρές!!!!

Το μόνο που δεν μας είπαν είναι όταν ισχύουν αυτά τα μέτρα, όλοι μας να ανεβαίνουμε σε υψόμετρο 1.500 μέτρων, παίρνοντας τα βουνά για να σωθούμε από το νέφος της αιθαλομίχλης!

Το πώς θα σωθούμε από αυτούς δεν μας τ
ανακοίνωσαν ακόμη.

Εκείνοι όμως που αγαπούν την Ελλάδα ξέρουν το πώς…….

 

Τελικά οι Ευχές ….συνοδευόμενες με «Βλέννα» ή «Βλέμμα» ;;


Γράφει ο Ευάγγελος             Αθανασιάδης Συνταγματάρχης ε.α.

              evangath@gmail.com

            Καλά Χριστούγεννα, Ευτυχισμένο το Νέο Έτος.
            Η απάντηση στο τίτλο του παρόντος ενδεχομένως να κρύβεται μέσα στην ερμηνεία των λέξεων Βλέννας και Βλέμμα.
            Η Βλέννα είναι γλειώδης ουσία. Ουσία, που εύκολα παρομοιάζεται με αυτή του σαλιγκαριού (με καύκαλο ή όχι, με κέρατα ή όχι ), ανεξαρτήτως ιδιότητας.
           Από την άλλη, το Βλέμμα ίσως εμπεριέχει περισσότερες από μία παρομοίωση όπως :
                        Το «Αετίσιο» βλέμμα των Εν Ενεργεία συναδέλφων που τις Άγιες Μέρες αυτές, μακριά από τις οικογένειές τους, ταγμένοι στον Όρκο τους για την Πατρίδα, για άλλη μια φορά, εκπέμπουν την Εμπιστοσύνη από άκρη σε άκρη, Επιδεικνύοντας, Καταδεικνύοντας και Αποδεικνύοντας, την Αποφασιστικότητα αλλά και το δρόμο προς την κατάκτηση της «Κορυφής» …. Όποια και αν είναι αυτή, μέσα και έξω του κοινωνικού μας ιστού.
                        Το βλέμμα της Αγάπης, Συμπόνοιας, Καρτερικότητας και Υπομονής, που αστραπιαία μετατρέπεται σε «Αετίσιο», όπως αυτό των Εν Αποστρατεία συναδέλφων και της Εφεδρείας, που μέσα από καθημερινές εκδηλώσεις, επιδεικνύουν με τη σειρά τους ότι το «Αετίσιο» βλέμμα, είναι βαθεία ριζομένο στη ψυχή τους και έτοιμο ανά πάσα στιγμή, να φανερωθεί, όποτε και αν χρειαστεί.
            Αν με ρωτούσαν θα επέλεγα το «Βλέμμα». Διότι οι Ευχές μου είναι προς τους συμπολίτες μου αλλά και προς τα «σαλιγκάρια». Συνοδευόμενο όμως με χαμόγελο, αλλά και κατά περίπτωση χειραψία ή αγκαλιά.
            Βλέμμα Αγάπης, Χαμόγελο και Αγκαλιά προς όλους τους συμπολίτες μου, γνωστούς και αγνώστους, Έλληνες και Ελληνίδες, οπλισμένο μέσα από την «Δύναμη των Πολλών».
            Βλέμμα «Αετίσιο», Χαμόγελο και Χειραψία προς τα «σαλιγκάρια», για να νοιώσω τη «Βλέννα» και να μην ξεχνώ πως έφτασα στο ΣΗΜΕΡΑ, αλλά και να τους γνωστοποιήσω ότι
τα «σαλιγκάρια μπουμπουριστά είναι μια …. υπέροχη Συνταγή….»
            Καλά Χριστούγεννα, Ευτυχισμένο το Νέο Έτος με «Βλέμμα», Χαμόγελο και κατά περίπτωση Χειραψία ή Αγκαλιά.

Αγάπα τον πλησίον σου, πλήρωσε το ρεύμα του, μοιράσου τη δουλειά σου…

Τα παλιά τα χρόνια, κομμουνιστές και αριστεροί πάλεψαν  για τη μετάβαση από τον καπιταλισμό μια σοσιαλιστική και κομμουνιστική κοινωνία. Επεδίωξαν την  ανατροπή  της  γενικευμένης ζούγκλας, του  πολέμου όλων εναντίον όλων. Ενός  κόσμου   θεσμοθετημένης ανισότητας και  αδικίας, που έχει σαν μοναδικό έπαθλο και κίνητρο το κέρδος και την ‘’περιουσία’’, σε ένα αγώνα δρόμου επί πτωμάτων. Ονειρεύτηκαν τη γενικευμένη κοινοκτημοσύνη του πλούτου, την εργατική δημοκρατία και αλληλεγγύη, την απελευθέρωση του χρόνου και της εργασίας, την παραγωγή χρήσιμων κοινωνικών προϊόντων και αξιών χρήσης και όχι εμπορευμάτων προς πώληση από όσους δύνανται να αγοράζουν.
Δεν τα κατάφεραν όμως. Προσωρινά τουλάχιστον.
Να όμως που τα κατάφερε ο αντίπαλός τους κόσμος!
Δύο πρόσφατες ειδήσεις, μας φανερώνουν πως βρέθηκε η ‘’χρυσή τομή’’.
Ναι, μπορεί να υπάρξει ένας γενικευμένος σοσιαλισμός, ακριβώς στη στιγμή του πιο καθολικού, ολοκληρωτικού και άγριου καπιταλισμού!
Ο νέο-ανακαλυφθείς αυτός σοσιαλισμός, δε θα προκύψει μέσω της παλαιομοδίτικης αντίληψης της ανατροπής της εξουσίας του αστικού κόσμου από την εργατική τάξη, αλλά θα γεννηθεί  μέσα στην εργατική τάξη, η οποία θα μπορεί να μοιράσει όσα της έχουν απομείνει. Και βασικά τη φτώχεια της.
Το είπε ο Υπουργός Περιβάλλοντος Γιάννης Μανιάτης μιλώντας στο Πρωινό Αντ1 στις 11/12/13:
 «είναι απόφαση της κυβέρνησης να μη μείνει καμία οικογένεια χωρίς ρεύμα», μας είπε και συνέχισε:  ‘’για τις παροχές στις οικογένειες και τα νοικοκυριά που είναι γραμμένα στα κοινωνικά συσσίτια των δήμων και της εκκλησίας θα επιβαρυνθούν οι υπόλοιποι καταναλωτές με 0,50 ευρώ το χρόνο στους λογαριασμούς της ΔΕΗ’’.
‘’Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα’’, με άλλα λόγια…
Κατά τον ίδιο τρόπο, η κυβέρνηση της ΝΔ και η κλαδική της που λέγεται ΠΑΣΟΚ, έχει εφαρμόσει και άλλα σοσιαλιστικά μέτρα ‘’κοινοκτημοσύνης’’, ανάμεσα στους εργάτες με τους γλίσχρους μισθούς, αυτούς που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, τους ανέργους, τους φτωχούς.
Έτσι, μια(1) θέση εργασίας σε ένα Δήμο, θα μπορεί να μοιράζεται από δύο(2) ή και τρείς(3) εργαζόμενους. Έτσι δεν είναι τα λεγόμενα τετράμηνα απασχόλησης σε τομείς ‘’κοινωνικής εργασίας’’, που μας χαρίζει το ΕΣΠΑ; Εκεί ο καθένας μια φορά μπορεί να πάει. Μετά σειρά έχει ο επόμενος!
Ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, θα μπορεί να παίρνει τον μισό μισθό, ακριβώς για να μην απολυθεί ένας συνάδελφός του, μιας ΄΄και έχει και αυτός οικογένεια’’.
Με τον ίδιο τρόπο και ένα(1) ράντζο στα νοσοκομεία του Άδωνη, θα είναι και αυτό ‘’μισακό’’, από κάθε άποψη. Τα μισά φάρμακα θα τρέχει να τα αγοράζει ο συγγενής του ασθενούς από το απέναντι φαρμακείο και τα άλλα μισά θα μπορεί να τα δίνει το νοσοκομείο. Ίσως και ο ίδιος ο ράντζος να είναι ‘’μισακός’’. Ένας ασθενής το πρωί, άλλος το απόγευμα.
Ας μη συνεχίσουμε. Τέτοιο απόλυτο εξισωτισμό  δεν τον είχαν διακηρύξει ούτε οι πιο βιαστικοί κομμουνιστές.
Όμως η ομορφιά αυτής της υπέροχης ‘’κοινωνίας αλληλεγγύης’’ και του σοσιαλισμού μεταξύ των δυστυχούντων ‘’από κάτω’’,  που οικοδομούν οι χασάπηδες της ευρω-σωτηρίας, βρίσκεται ακριβώς στην παράλληλη άνθηση του καπιταλισμού των ‘’από πάνω’’.
‘’Με βάση τα στοιχεία του 2012 (εισοδήματα 2011), που δημοσιοποίησε τη Δευτέρα η ΕΛΣΤΑΤ για την «οικονομική ανισότητα» στην Ελλάδα, το μερίδιο του εισοδήματος του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού είναι 6,6 φορές μεγαλύτερο από το μερίδιο του εισοδήματος του φτωχότερου 20% του πληθυσμού.

Το άνοιγμα της «ψαλίδας» μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι το 2010 (εισοδήματα 2009) ήταν 5,6. Επίσης, το 25% των νοικοκυριών με το χαμηλότερο εισόδημα κατέχει το 8,7% του συνολικού εθνικού εισοδήματος (το 2011 κατείχε το 9,4%), ενώ τα νοικοκυριά με το υψηλότερο εισόδημα κατέχουν το 47% του συνολικού εθνικού εισοδήματος’’.

Ακριβώς έτσι.
Τούτη η δεύτερη είδηση υπάρχει, όχι παρά την ύπαρξη της πρώτης, δηλαδή της γενίκευσης της εργατικής γενοκτονίας και της ευρύτερης κοινωνικής εξαθλίωσης, αλλά χάρις στην ύπαρξη ακριβώς αυτής της κατάστασης.
Τούτοι οι δύο κόσμοι, δεν υπάρχει ο ένας ανεξάρτητα από τον άλλο, αλλά μέσα από την βίαιη αντιθετική τους ενότητα. Και αυτή η ‘’συνύπαρξη’’, είτε θα είναι σχέση απόλυτης κυριαρχίας του ενός κόσμου, όσο υπάρχει η βίαιη σύμπλεξή τους, είτε θα καταργηθεί απελευθερωτικά και λυτρωτικά για τη σύνολη κοινωνία. Ας αναζητήσει λοιπόν ο καθείς τον κόσμο του, τη θέση του και το ρόλο του.
Έχοντας χώσει το βρώμικο χέρι τους τόσο βαθειά στην τσέπη του εργατικού κόσμου, είναι δυνατόν να μείνουν στα πράγματα οι μακελλάρηδες;
Ναι είναι, αν και εφόσον, αντί να κοιτάμε πως θα καταργήσουμε και θα μοιράσουμε σε όλους τον κλεμμένο πλούτο των λίγων, απλά κοιταζόμαστε μεταξύ μας.
 Υπάρχουν δύο τρόποι για αυτό, εντελώς διαφορετικοί, μα  και οι δύο αναποτελεσματικοί και αποπροσανατολιστικοί.
Ο ένας, είναι ο φρικιαστικός δρόμος του φασισμού: Ο θάνατος του διπλανού, είναι η δική μου ζωή. Εγώ και όποιοι άλλοι ‘’δυνατοί’’.
 Ο άλλος,  είναι ο χριστιανικός δρόμος των ‘’μειωμένων προσδοκιών’’ και της μεγάλης υποταγής στο ΄΄θείο’’ και το αναπόδραστο:  Η ζωή του άλλου, εξαρτάται από την ελεημοσύνη τη δική μου.
Το ανησυχητικό είναι πως δε λείπουν αυτοί, που  ενώ είναι ανάμεσά μας, με κομμένο ρεύμα και μισθό, την ίδια στιγμή πιστεύουν στον τετραγωνισμό του κύκλου.
Και να ανασάνει ο κόσμος της δουλειάς και να μη πονέσει ο αστικός κόσμος της ‘’υγιούς επιχειρηματικότητας’’.
Και κοινωνική ανάπτυξη με μέτρο και κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας και μακροημέρευση της ευρωζώνης.
Και λαϊκή κυριαρχία και παράδοση στο διευθυντήριο της ΕΕ.
Και να αυξηθούν οι μισθοί και να ‘’μη χάσουν οι δανειστές τα λεφτά τους’’.
Και να καταργηθούν τα μνημόνια και να διατηρηθεί η επίτευξη της δημοσιονομικής προσαρμογής.
Και υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και διατήρηση σε ισχύ των βασικών αρχών της ΕΕ ενάντια στα ‘’κρατικά μονοπώλια’’ στην ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, στις μεταφορές, παντού.
Το ανησυχητικό είναι ότι όχι και λίγοι από το δικό μας κόσμο- συχνά και αρκετά μαχητικοί- φαντάζονται ένα δικό μας κόσμο αλληλεγγύης σε αντιπαράθεση με  το στόχο της ανατροπής του κόσμου της εκμετάλλευσης. Κάτι σαν νησίδα εντός του. Ή σα να κλείνουμε τα μάτια για να τον ξεχάσουμε, με την ελπίδα αυτός να μας αποδεχθεί μέσα στη νωθρότητα και τον αυτοπεριορισμό μας.
Υπήρχαν δύο σιαμαίοι αδελφοί, που επειδή δεν αποχωρίστηκαν στη γέννα από το φόβο του θανάτου, έμειναν καταδικασμένοι να ζουν ένα ισόβιο μαρτύριο. Τη μια περπατούσε ο ένας και κουβαλούσε τον άλλο. Την άλλη στιγμή
άλλαζαν ρόλους. Καταριόντουσαν, ειδικά ο ένας, αυτός που τις περισσότερες φορές κουβαλούσε τον άλλο, ότι ήταν οι πιο κακότυχοι του κόσμου. Και όμως δεν ήταν έτσι. Όταν ο σιαμαίος αδελφός του πέθανε, του έλαχε να τον περιφέρει νεκρό, καθώς σάπιζε ανυπόφορα.
Και σήμερα, μυρίζει πολύ σαπίλα ολόγυρα…

Τελικά κύριε Βενιζέλο η Ελλάδα στηρίζεται στο ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ στιρίζεται στην Ελλάδα;

 
Ήταν η εποχή που το ΔΟΛ-ΙΟ συγκρότημα τύπου, εξύψωνε τον πνευματικά κοντό Σημίτη, ο οποίος χωρίς ίχνος ντροπής διακήρυττε ότι η Ελλάδα είναι πρώτη στα Βαλκάνια!!!
Και αποκάτω τα λωλά του δόλιου παραστρατημένου συστήματος (τσιμοπρετεντεροκαψηδοκαμουράκηδες) γινόταν  όλο και περισσότερο πνευματικοί νάρκισσοι, μην αφήνοντας κανέναν να τους πει ότι δεν είναι τιμή, αντίθετα είναι ντροπή να συγκρινόμαστε με τα βαλκάνια την στιγμή που εμείς ήμασταν είδη μέλη της ΕΕ από το 1981!!!
Τώρα είναι πλέον αργά, αφού συγκρινόμενοι τότε με τους Βούλγαρους Ρουμάνους Αλβανούς κτλ, αντί των τότε εταίρων μας στην ΕΕ, ξεπέσαμε και ταυτιστήκαμε με αυτούς που συγκρινόμασταν πριν 10-12 χρόνια.
Στο ίδιο πνεύμα της άλογης σκέψης και σήμερα πάλι, ο διαχειριστής θεματοφύλακας της οικογενειακής παρακαταθήκης του παπανδρεϊσμού Ευάγγελος Βενιζέλος χωρίς αίσθηση του τι εστί ηγέτης λέει: “Το ΠΑΣΟΚ κατέβηκε με τη χώρα και θα ανέβει μαζί με την άνοδό της”!!!
Δηλαδή, εδώ έχουμε έναν ηγέτη και ένα κόμμα των οποίων η άνοδος και η κάθοδος δεν καθορίζεται από την δική τους αξία πράξεις και θέσεις, αλλά από την κατάσταση της χώρας.
Και ακόμη χειρότερα, αν εμβαθύνομε την άποψη αυτή του Βενιζέλου προκύπτει η πραγματικότητα, η ωμή πραγματικότητα που θέλει τα κόμματα να τρώνε και να στηρίζονται από την Ελλάδα αντί του ορθού που θα έπρεπε να είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η Ελλάδα θα έπρεπε να στηρίζεται και να θρέφετε από την αξιοσύνη των κομμάτων και των ηγετών τους.
Πριν μερικά χρόνια η καπιταλίστρια του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλη κραύγαζε ότι οι μετανάστες βοηθούν την οικονομία γιατί μαζεύουν τις ελιές τις  πατάτες και αρμέγουν τα πρόβατα, ξεχνώντας ότι σήμερα οι ελιές  και οι πατάτες στα προηγμένα κράτη μαζεύονται μόνο  μηχανικά, τα δε πρόβατα δεν αρμέγονται με τα χέρια γεμάτα ηπατίτιδα των πακιστανών αλλά με ορεκτικά μηχανήματα.
Επειγόντως πρέπει να αποφασίσουμε:
Α) Χρειαζόμαστε κόμματα και ηγέτες που θα ανεβάζουν την Ελλάδα ή χρειαζόμαστε ηγέτες και κόμματα που θα ανεβαίνουν όταν θα ανεβαίνει και η Ελλάδα;
Β) Με ποιους θα πρέπει να συγκρινόμαστε, με τους Βαλκάνιους τους Βόριο-Ευρωπαίους τους Πακιστανούς ή τους Αφρικανούς;
Γ) Τι μετανάστες και οικονομία και κοινωνία θέλουμε: χειρονακτική τριτοκοσμική  οικονομία και κοινωνία ή θέλουμε μια σύγχρονη κοινωνία με μηχανική αυτοματοποιημένη ανάπτυξη, αν θέλουμε χειρονακτική τριτοκοσμική πρέπει να ανοίξουμε τα σήμερα σε όλο το Αφγανιστάν, αν θέλουμε μια σύγχρονη οικονομία – κοινωνία πρέπει να περιοριστούν οι τριτοκοσμικοί εργάτες και να κρατήσουμε τους σπουδασμένους έλληνες.


Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη.

Μέχρι τώρα είχαμε το Αριστερόμετρο, τώρα προέκυψε το Μπουταρόμετρο.

Μέχρι χθες όλα στην Ελλάδα μετριούνταν με το Αριστερόμετρο, τι είναι πρόοδος, τι είναι ανάπτυξη – οικολογία- ανθρωπισμός – τρόπος χρήσης των θεσμών – καλλιτεχνικά θέματα – συνταγματικά τόξα- που χρειάζεται ή δεν χρειάζεται λογοκρισία – τι είναι τέχνη – τι είναι ανάπτυξη, κτλ κτλ κτλ,, όλα είχαν ένα Αριστερόμετρο.

Εφόσον κάτι ευρίσκοντο εκτός των προδιαγραφών του Αριστερόμετρου εθεωρείτο μίασμα και εξωθεσμικό.

Και όπως το καθετί εξελίσσετε, έτσι και το Αριστερόμετρο, έγινε Μπουταρόμετρο.

Από τώρα και εξής, όλα κρίνονται από τον Μπουτάρη.

Ότι πει ο Μπουτάρης: Να γίνονται ή να μην γίνονται παρελάσεις, πως θα γίνονται, από ποιούς θα γίνονται, πως θα ντύνονται, ποιοί θα είναι και ποιοί δεν θα είναι στην εξέδρα, Κτλ Κτλ Κτλ.

Θα τρελαθώ.

Υπάρχει, ή δεν υπάρχει ένα πρωτόκολλο σε αυτό το μπουρδελιστάν που λέγεται Κράτος, το οποίο να επιβάλλει και να καθορίζει τα της παρέλασης;

Μπορεί ο κάθε δήμαρχος, να ανοίγει, ή να κλείνει μουσεία κατά τον δοκούν, ειδικά όταν πρόκειται για ένα μουσείο που έχει σχέση με διακρατικές σχέσεις, όπως του Κεμάλ;

Μπορεί ένας πολιτικός φορέας – κόμμα, να μετατρέπει μια εθνική εορτή σε κομματική διαμαρτυρία;

Θα τρελαθώ!!!

Είναι ή δεν είναι εκλεγμένοι βουλευτές οι της Χρυσής Αυγής; Αν δεν είναι, γιατί βρίσκονται μες την βουλή;

Είναι οι θεσμοί, οι νόμοι και τα πρωτόκολλα του Κράτους, κατώτερα  ή ανώτερα του Μπουτάρη;

Φασίστας δεν είμαι, αν και μπροστά στον φασισμό  του Αριστερόμετρου και του Μπουταρόμετρου, μου γλυκαίνει.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη.

«Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον».

Η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων
Π. Ήφαιστος 
«Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον». Εκεί κλεισμένος ο Αντώνης μέσα στον κήπο των Χρυσανθέμων, δεν ακούει την βοή των πλησιαζόντων γεγονότων. Είπα να αναπνεύσω ιώδιο περπατώντας καμιά ώρα παραλιακά στην Βάρκιζα. Είναι ο κόσμος μου, αυτό το θεσπέσιο μέρος. Εδώ ζω το τελευταίο τέταρτο του αιώνα. Μια ώρα προγραμμάτισα, έγιναν έξη. Συνάντησα φίλους, κάθισα στους συλλόγους εκεί στο λιμανάκι, μετά μου φώναξαν για ένα ποτό σε παρακείμενο καφέ και μέχρι να πάω και να έλθω από την πλαζ μέχρι την άλλη άκρη, μίλησα με δεκάδες φίλους, γνωστούς και άλλους που τους συνόδευαν. Αποτυπώνω μερικά που άκουσα.
            Όλοι –μα κυριολεκτικά όλοι– λέγανε τα ίδια ή παρόμοια. Αίσθηση ήττας, απογοήτευση, απόγνωση, αγωνία για το αβέβαια μέλλον, το δικό τους και των παιδιών τους. Ψυχική εξουθένωση, αίσθηση απώλειας της ελευθερίας και αίσθηση ταπείνωσης του πνεύματος. Για όποιον κατανοεί τι σημαίνει ταπείνωση του πνεύματος είναι το ισοδύναμο του θανάτου για τον άνθρωπο και του συλλογικού θανάτου για τα έθνη.
Ακόμη και υπό ξένη κατοχή το πνεύμα μένει ελεύθερο. Όταν όμως το καταστέλλουν εγχώριοι το πνεύμα αρρωστά και πεθαίνει. Το νόημα και οι σκοποί της ζωής χάνονται. Εξατμίζονται μέρα με την μέρα. Σκοποί και νοήματα βουλιάζουν μέσα στην καταστολή τους από την υποτακτική εθνοκτόνο διακυβέρνηση που κατάντησε έρμαιο ξένων. Την δίψα για ζωή, την δημιουργικότητα και το ένστικτο ότι πρέπει να επιβιώσουμε και να αφήσουμε απογόνους τα εξοντώνουν οι κατεξουσιαστικές οικονομικές αποφάσεις. Κτυπιέται αλύπητα η ιδιωτική τους σφαίρα. Δυναμιτίζουν τον μόχθο και τον κόπο γενεών και γενεών. Κλείνουν την πόρτα του σπιτιού τους αλλά τα εχθρικά ξενόβαλτα φιρμάνια είναι μέσα.
            Η ένταση, μου είπαν πολλοί, διαιρεί και διχάζει. Δυσφορία και εντάσεις μέσα στις οικογένειες, διαζύγια και πλήγματα κατά των οικογενειακών δεσμών μεταξύ ανθρώπων που ποτέ δεν θα συγκρούονταν. Ανθρώπων που ποτέ και σε τίποτα δεν έφταιξαν παρά μόνο ατύχησαν να εμπιστευτούν κάποιο Κώστα, κάποιο Γιώργο, κάποιο Κωστάκη και κάποιο Μπένο.
Νοικοκυραίοι αλλά αναίτια χρεωκοπημένοι. Ο ένας άσκοπα και ανόητα μας έριξε στον λάκκο των λεόντων της ΟΝΕ (http://www.ifestosedu.gr/111ONEGreeceWarning.htm), ο άλλος έβλεπε βίντεο αντί να κυβερνά, ο επόμενος αφού έψαχνε … παγκόσμια κυβέρνηση και δεν την βρήκε κραύγασε «ο τιτανικός βυθίζεται», ο αφιλότιμος, καλώντας εκατομμύρια κερδοσκόπους να απαλλαγούν από καθετί Ελληνικό, εκτινάσσοντας έτσι τα χρέη με συνέπεια την υποτίμηση όλων των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων.
Στους ανθρώπους πλέον διακρίνεις μια τάση για απάθεια και εγκατάλειψη. Οι πολίτες είναι κουρασμένοι από τις κακουχίες της εφορίας, των χαρατσιών, των «ειδικών εισφορών», κατασχέσεις μισθών και περιουσιών από φοβισμένους εφοριακούς, επιχειρήσεις που κλείνουν και ακριβοπληρωμένα μαγαζιά και διαμερίσματα που μένουν στο «ενοικιάζεται». Διογκωμένοι λογαριασμοί, περιουσίες που αργοπεθαίνουν γιατί «τίποτα δεν πουλιέται και τίποτα δεν αγοράζεται», κουρέματα μισθών, τηλεφωνήματα από άγνωστά τους κοράκια των τραπεζών που απειλούν να τους αρπάξουν τα σπίτια τους, τις επιχειρήσεις τους και τα υποστατικά τους.
            Ξανά και ξανά ενώ περπατούσα παραλιακά στην Βάρκιζα, σταματούσα και μιλούσα και μετά ξεκίναγα για να μου φωνάξουν να καθίσω λίγο πιο κάτω. Άκουγα και ξανάκουγα τα πιο φρικτά πράγματα, τα ίδια που ακούμε πλέον ολοένα πιο συχνά. Μεταξύ άλλων, άκουσα φίλο να μιλά για φίλο του φαρμ
κοποιό που αυτοκτόνησε μόλις χθες. Οι αυτοκτονίες γίνονται κύρια αιτία θανάτου και η μετανάστευση κύρια αιτία εθνικής αποδυνάμωσης.
Φιλικό ζευγάρι που συνάντησα, επίσης με συγκλόνισε. Αυτή άνεργος αυτός με «κουρεμένο» μισθό, δεν τα βγάζουν πέρα και αναγκάστηκαν να κάνουν έκτρωση. Πάει το παιδί που ήξερα ότι τόσο πολύ ήθελαν. Αυτοί έκαναν έκτρωση. Άλλοι με τους οποίους επίσης αντάλλαξα μερικά λόγια, μου έλεγαν ότι μετάνιωσαν που έκαναν παιδιά. Είναι κατιτί που και αυτό ακούεται ολοένα και πια συχνά. «Τέτοιο άθλιο γένος που δέχεται να το υποτάσσουν και να μην αντιδρά», μου είπε ένας άλλος παλιός γνωστός μου, «δεν του αξίζει να αναπαράγεται». Για να συμπληρώσει: «Είναι ανεπίστροφο. Δεν έχουμε μέλλον. Μας υποτάσσουν, μας καταστέλλουν και μας εκποιούν στους ξένους».
Τον συνόδευε διευθυντής παραρτήματος τράπεζας που γνώριζε από δάνεια νοικοκυριών και τις επιχειρήσεων. Με πληροφόρησε: «Ναι μας εκποιούν. Κερδοσκόποι αγοράζουν τα δάνεια για 20% ή 30% με σκοπό να τα πωλήσουν στο μέλλον 40% ή 50% ή και 60 μελλοντικά. Να κερδίσουν έτσι κολοσσιαία ποσά». Και πως θα μας τα πωλήσουν, αντέταξα. Απορώντας για την ερώτηση απάντησε: «Ποντάρουν ότι αφού μας εξαθλιώσουν και καταντήσουν δουλοπάροικους θα εγκαθιδρύσουν εκτελεστές των συμφερόντων τους. Εγχώριους πραιτοριανούς χειρότερους από τους τωρινούς για να τους κάνουν τις βρωμοδουλειές τους».
Ότι άκουσα και ότι συζήτησα αποπνέει απώλεια εμπιστοσύνης στο κράτος και στο σύστημα διακυβέρνησης των περασμένων δεκαετιών. Αηδία για την δυσοσμία που αναδύεται από το σάπιο παλαιοκομματικό σύστημα. Ταυτόχρονα και απόγνωση γιατί δεν ξέρουν πως θα τους διώξουν. Απόγνωση γιατί οι πολίτες δεν γνωρίζουν τον τρόπο να πάρει η κοινωνία την εξουσία στα χέρια. Πως θα περάσουν τις πολιτικές συμπληγάδες. Στην μια πλευρά είναι οι υποτακτικοί που κατέχουν τώρα την εξουσία. Στην άλλη ο Αλέξης και η παρέα του των Εξαρχείων. Οι τελευταίοι θέλουν να κυβερνήσουν, αλλά δεν τίμησαν ούτε μια φορά την πατρίδα, οι αφιλότιμοι. Ούτε μια φορά δεν είπαν την φράση «Ελληνική Εθνική Ανεξαρτησία». Οι πρώτοι την παραδίδουν χειροπόδαρα δεμένη και οι δεύτεροι ροκανισμένοι από την εθνομηδενιστικήκ λαίλαπα αισθάνονται αλλεργία μόνο και μόνο με το άκουσμά της φράσης «Εθνική Ανεξαρτησία».   
Το καλύτερο το είπε ένας πρώην φοιτητής μου τώρα επιχειρηματίας με καταβολές σε δύο ευρωπαϊκά κράτη, την Ελλάδα και την Γερμανία. Εγώ είμαι πλούσιος, μου είπε, μπορώ να πάω στην Γερμανία όπου η οικογένειά μου έχει πολλά λεφτά. Όμως τι να τα κάνω στα ξένα. Και τι να κάνω εδώ όντας πλούσιος όταν βλέπω τους περισσότερους να δυστυχούν γύρω μου. Τους νοικοκυραίους να βουλιάζουν και τον μέσο Έλληνα να δυστυχεί. Δεν θυμάσαι τον Περικλή στις δημηγορίες του Θουκυδίδη, μου είπε με νόημα. Εάν η πολιτεία δεν πάει καλά όλοι βλάπτονται και όλοι δυστυχούν.
Είναι δε φιλειρηνικοί οι Έλληνες. Τι να κάνουν; «Να πάρουν τους δρόμους και να ανατρέψουν το κράτος», με ρώτησε ένας απεγνωσμένος νοικοκύρης. Το ίδιο μου είπε αλλά με διαφορετικά λόγια και ένας νομικός με διδακτορικό: «Ενώ το εγχώριο σύστημα πραιτοριανών της τροϊκανής κατοχής καταστέλλει καθημερινά την πολιτειακή νομιμότητα, τους νόμους, τα συντάγματα και αποδυναμώνει την κοινωνική νομιμοποίηση του κράτους, η βίαιη εξέγερση θα φέρει μια από τα ίδια». Πρέπει να γίνει κάποιο θαύμα, πρόσθεσε. Να εξαφανιστούν οι σάπιοι. Μια δεκάδα ανθρώπων να διακυβερνήσει την χώρα. Θυμόταν τι είχα γράψει στον Αντώνη Σαμαρά σε παρέμβαση που είχε τότε μεγάλης δημοσιότητας τον Φεβρουάριο του 2012. Στο «Διάγγελμα του δεκαεξάχρονου» (http://www.ifestosedu.gr/110dekaexaxronos.htm), μου είπε, και σε άλλες μεταγενέστερες παρεμβάσεις σου, πρότεινες πολλά και λογικά:
            Πρώτον, να πει στους Έλληνες Πολίτες ότι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια απαιτεί θυσίες. Να ζούμε με όσα παράγουμε (ακόμη και εάν χρειαστεί για ένα εξάμηνο να κυκλοφορούμε με μετρό και με λεωφορείο αντί αυτοκίνητα). Ταυτόχρονα, οι τράπεζες που πήραν αμύθητα ποσά πάνε στο δημόσιο. Το κράτος εγγυάται πως κανείς δεν θα εκποιήσει τις περιουσίες, τα σπίτι
, τα αυτοκίνητα, τις επιχειρήσεις ή άλλο ελληνικό πλούτο τον οποίο γενεές γενεών Ελλήνων μάζεψαν, φύλαξαν και επένδυσαν.
            Δεύτερον, να δημεύσει τις περιουσίες των κλεπταποδόχων και φοροφυγάδων που έβγαλαν δεκάδες δισεκατομμύρια στο εξωτερικό (οι γνωστές «ληστές των λιστών») και να πιέσει αφόρητα τις ξένες κυβερνήσεις να επιστραφούν τα κλεμμένα.
            Τρίτον, με την βοήθεια των αναρίθμητων λαμπρών επιστημόνων που διαθέτουμε να ιεραρχηθούν τα χρέη. Για παράδειγμα, να διαγραφούν όσα αποδεδειγμένα οφείλονται στην θηριωδία των κερδοσκόπων. Να τύχουν διαπραγμάτευσης για επιμήκυνση όσα θεμιτά τα χρωστάμε. Να απαιτήσει διαγραφές λόγω δικών τους εμπορικών πλεονασμάτων (πχ των Γερμανών) και δικών μας ελλειμμάτων (γιατί διαφορετικά η ΕΕ δεν είναι το υψηλό ιδεώδες που κήρυτταν αλλά μια παγίδα κρατών απατεώνων και κρατών ληστών). Χρησιμοποιώντας δικά τους λόγια να απαιτήσει διαγραφή όσων χρεών οφείλονται στα φρικτά ελλείμματα ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης. Και τα λοιπά.
            Τέταρτον, να επιστρατεύσει τους σήμερα ανενεργούς λαμπρούς ανώτατους κρατικούς λειτουργούς για να γίνει διαπραγμάτευση πολλών επιπέδων και πολλών ειδών (http://www.ifestosedu.gr/111EUNegotiation.htm). Μένουμε απαθείς ενώ πολλά μπορούμε να κάνουμε Η ΕΕ είναι ένα εξαιρετικά κατακερματισμένο και ρευστό διακρατικό σύστημα που προσφέρεται για σχετικά «εύκολη» διαπραγμάτευση. Βασικά ποτέ και σε κανένα άλλο διεθνές πεδίο του παρελθόντος ή του παρόντος ένα μικρό κράτος δεν είχε τέτοια ευχέρεια για να κινηθεί ευέλικτα και να επιδιώξει τα συμφέροντά του. Το Κοινοτικό σύστημα είναι γεμάτο  αντιθέσεις, αντιφάσεις, φιλίες, έχθρες, χιλιάδες θεσμούς, δεκάδες κράτη με εσωτερικές διαιρέσεις και άπειρες εξωτερικές διασυνδέσεις, και όλα αυτά ρευστά και μεταλλασσόμενα. Μιλάμε για εκστρατεία διαφώτισης, πίεσης, συγκρότησης συμμαχιών, απαιτήσεων και προτάσεων. Που πρέπει να γίνονται όμως με γνώση και σοβαρότητα. Προσκόλληση επίσης στο εθνικό συμφέρον και τίποτα άλλο.
            Πέμπτον, όπως και άλλα μικρότερα κράτη της ΕΕ στο παρελθόν να γίνει καταλύτης πρωτοβουλιών μεταρρύθμισης του τερατώδους υπερκρατικού συστήματος που δημιουργήθηκε και που κατάντησε να είναι όχι ένα υπερεθνικό σύστημα ειρήνης και ευημερίας αλλά ένας θηριώδης καταπιεστικός μηχανισμός εξόντωσης των κοινωνιών των λιγότερο ισχυρών κρατών. Έκτον, να ξυπνήσουμε και να δούμε ότι τα ερείσματά μας είναι κολοσσιαία. Είμαστε το μόνο σταθερό κράτος της περιφέρειας, το πιο ισχυρό, το πιο πλούσιο και δυνητικά μαζί με τη Κύπρο και το Ισραήλ κύριος παράγοντας σταθερότητας μιας περιοχής που είναι καταδικασμένη να είναι ένα εν ενεργεία ηφαίστειο για πολλές δεκαετίες. Οι διαπραγματευτικές δυνατότητες ενός τέτοιου κράτους είναι τεράστιες εκτός και εάν δεν το ξέρει.            Τα πιο πάνω και μερικά άλλα παρελθουσών παρεμβάσεων θυμήθηκε ο πρώην φοιτητής μου. Επιστρέφοντας προβληματίστηκα βαθιά για όσα άκουσα αλλά και εντυπωσιάστηκα από την ψυχραιμία και την ωριμότητα του Έλληνα πολίτη. Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις εμφυλίου πολέμου. Παθών και ώριμος πλέον μετά από πολλές δεκαετίες δεινών ο Έλληνας πολίτης είναι έτοιμος να υποστεί θυσίες για να ξανασταθεί όρθιος στα πόδια του. Απλά δεν ξέρει πώς να εκδιώξει αναίμαχτα το σαπισμένο παλαιοκομματικό περίγυρο. Δεν ξέρει πως θα φύγουν χωρίς να κατεδαφιστεί η πολιτειακή νομιμότητα. Για να αναλάβουν την εξουσία καμιά δεκαριά άξιοι Έλληνες. Να διαπραγματευτούν με σιδερένια αποφασιστικότητα και προσήλωση στο ελληνικό εθνικό συμφέρον και τίποτα άλλο. Αυτό για να το κάνουν κάποιοι άξιοι αντιπρόσωποί μας χρειάζεται οι Έλληνες να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, να συσπειρωθούν, να αρνηθούν την εκποίησή τους και με μια νέα αδιάφθορη διακυβέρνηση έξη μηνών ή ενός χρόνου η οποία θα διαπραγματεύεται με τους ξένους εδώ να φροντίσουμε να αλλάξει εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό. Ενδεχομένως να έχουμε και Συντακτική Συνέλευση που θα διασφαλίσει μεγαλύτερη Δημοκρατία. Χρειάζονται κόμματα; Δεν μπορούμε να εκλέγουμε ανακλητούς αντιπροσώπους έξη μηνών που θα είναι υπόλογοι κ
αθημερινά στα χωριά, στις πόλεις και στις περιφέρειες. Διακυβέρνηση δική μας όχι εγκάθετη των ξένων!! Το μέγα μας πρόβλημα σήμερα αυτό είναι. Όλα τα άλλα έπονται και είναι εφικτά.
Π. Ήφαιστος –  P. Ifestos

Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές                                                       

Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Διαχρονικοί …. Υποκριτές!!!

Τις τελευταίες ημέρες οι κυβερνητικές μαριονέτες των έξωθεν πραγματικών αφεντικών μας ξεκίνησαν την τελευταία τους ίσως παράσταση με σκοπό βραχυπρόθεσμα να μας οδηγήσουν σε εκλογές και να μας αρπάξουν για άλλη μια …
φορά την ψήφο με ψέματα και κάλπικες υποσχέσεις.
Μετά από την στημένη τηλεοπτική «Χρυσαυγιάδα» ευελπιστούν ότι θα επανακτήσουν σημαντικό κομμάτι από την χαμένη τους εκλογική δύναμη και έτσι αρχίζουν σιγά σιγά να δηλώνουν αντίθετοι και πολέμιοι των υπαλλήλων της Τρόικας.
Ο πολλάκις μετακλογικός ψεύτης Πρωθυπουργός μας με την αβάντα του «διορισμενου» από αυτόν κ. Στουρνάρα αλλά και του Αντιπροέδρου του κ. Βενιζέλου μας πλασάρουν νέα παραμύθια με σκοπό σε μια ενδεχόμενη μελλοντική εκλογική τους νίκη ο μεν πρώτος να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του δηλ. την περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση μας και ο δε κ. Βενιζέλος να γλυτώσει τον πολιτικό του αφανισμό αλλά και τον καταλογισμό των ποινικών ευθυνών του για την λίστα Λαγκάρτ αλλά και τις «περίεργες» συμβάσεις των υποβρυχίων.
Φίλες φίλοι τα «Εφιαλτικά» συνεταιράκια θα δώσουν τα ρέστα τους πριν μας οδηγήσουν ή αναγκαστούν να πάνε σε εκλογές και για αυτό θα πρέπει να είμαστε όλοι προετοιμασμένοι να δούμε και να ακούσουμε ….. απίθανα πράγματα! 

 

Αν ο λαός πεινάει, ας φάει ΠΑΣΟΚ

Αν ένα πράγμα μπορεί να χαρακτηρίσει το μέσο Έλληνα ψηφοφόρο, είναι η πλήρως γηπεδική προσέγγιση που έχει το ταλέντο να κάνει στα όσα λαμβάνουν χώρα στη χώρα. Κι
αν στο ποδόσφαιρο οι οπαδοί χωρίζονται σε ολυμπιακούς και αντιολυμπιακούς, στην πολιτική που μπορεί τα πράγματα να είναι πιο περίπλοκα, βάζουν πάντα πλάτη τα πιστά μας μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Οι προθέσεις Σαμαρά αποδεικνύονται τις τελευταίες εβδομάδες με τη σπουδή των ΜΜΕ κατά της Χρυσής Αυγής. Ο εγκληματικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής ήταν γνωστός από χρόνια, αλλά αποκαλύφθηκε μόνο όταν οι πολιτικοί της προστάτες το αποφάσισαν. Κι αυτό μπορεί να επιχειρούν να το συνδέσουν με τις πιέσεις που είχαν απ’ έξω, αλλά όλα φωνάζουν πως η δουλειά έγινε για “τους μέσα”.
Η εγκληματική οργάνωση με την στάμπα του δολοφόνου, δεν θα του χρησιμεύσει ποτέ ξανά, κι έτσι ήρθε η ώρα να επαναπατριστούν τα ποσοστά της ακροδεξιάς. Ο ίδιος και οι ομοίοι του ονειρεύονται βέβαια να ξεμπερδέψουν ταυτόχρονα και με το ΚΚΕ, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, και καλά θα κάνουν να το ξεχάσουν.
Η αυτονόητη καταδίκη των νεοναζί όμως δεν αναμένεται να δώσει στον Αντώνη Σαμαρά και το κόμμα του τα απαραίτητα εχέγγυα για τις επερχόμενες (γιατί επέρχονται) εκλογές, οπότε η σούπα θα χρειαστεί κι άλλα υλικά. Και σε αυτό το μαγείρεμα δεν θα διστάσουν χρησιμοποιήσουν ακόμα και υλικά που θα τους δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα στην περίπτωση που το μενού θα λέει Βενιζέλος, ένα γεύμα που αρκεί να χορτάσει από τον αηδιασμένο ΠΑΣΟΚο που φλερτάρει με τον Τσίπρα, τον νεοφιλελεύθερο λιγούρη που φλερτάρει με τον Τζήμερο, μέχρι και τον αμόρφωτο χρυσαυγίτη που ονειρεύεται κρεμάλες. Το γεύμα φτάνει για όλους.
Ο Βαγγέλης Βενιζέλος καταφέρνει να κρατιέται ακόμα στην εξουσία, και μακριά από τη Δικαιοσύνη, χάρη σε δύο πολύ σοβαρές παραμέτρους. Η μία είναι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών που ο ίδιος, κατ’ επιταγήν των αφεντικών του, μαεστρικά φιλοτέχνησε. Η δεύτερη έχει να κάνει με την ανάγκη που τον είχε ο Αντώνης Σαμαράς πριν ενάμιση χρόνο για να κυβερνήσει και να μην κακοπέσει η εξουσία στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα όμως οι ισορροπίες έχουν αλλάξει, και αυτό το ξέρουν καλά και στο Μαξίμου, αλλά και στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, όπου κι αν βρίσκονται πλέον αυτά.
Ο Βενιζέλος κουβαλάει στην πλάτη του τόσες αμαρτίες, που σε συνδυασμό με τις κωλοτούμπες και την δολοφονική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, είναι ικανές να τραβήξουν στον πάτο όσους τον συχνωτίζονται. Βέβαια, γι’ αυτό είναι ικανός από μόνος του ο Βενιζέλος, αλλά ας περιμένουμε να το αποδείξει ο ίδιος στους “φίλους του” όταν έρθει η ώρα. Κι όταν έρθει θα είναι… μεγάλη!
Το βαρίδι λοιπόν του Βενιζέλου μπορεί σήμερα να φαντάζει στα μάτια του πρωθυπουργού και του επιτελείου του σαν τη μεγάλη ευκαιρία να “ξεβρομίσουν τον τόπο”. Φέρνοντας τον Βενιζέλο στην Δικαιοσύνη ικανοποιούν το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για έλεγχο, βγάζουν στη σέντρα το βαθύ ΠΑΣΟΚ, και φλερτάρει ουσιαστικά με όλους τους αντιΠΑΣΟΚους που τόσα χρόνια έχουν μοιραστεί “από ‘δω κι από ‘κει”.
Στην προσπάθεια του Σαμαρά να συνεχίσει τον κατακερματισμό της χώρας και τον πολιτών της και να βάλει ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι στην καρδιά της ελληνικής οικονομίας, ο Βενιζέλος αποτελεί την μεγαλ
τερη ευκαιρία.

Σε ένα βράδυ, η σούπα της Χρυσής Αυγής μπορεί να γίνει λουκούλλειο γεύμα για κάθε ψηφοφόρο, ο Αντώνης Σαμαράς πρωτομάστορας της διαφάνειας και της δικαιοσύνης, και η χώρα έτοιμη να μπει στο επόμενο μνημόνιο με τα τσαρούχια.
Κι έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς όχι.

Πηγή: