Category Archives: ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Η Θέμις κόβει τα φτερά του Αδωνη – Καταπέλτης το σκεπτικό των αποφάσεων Απορρίφθηκαν οι αιτήσεις του υπουργού Υγείας για ανάκληση των δικαστικών αποφάσεων υπέρ 750 γιατρών του ΕΟΠΥΥ

της Κατερίνας Κατή

Μπαράζ δικαστικών αποφάσεων κατά της «πολιτικής Γεωργιάδη» σε σχέση με τους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ. Με πέντε δικαστικές αποφάσεις, εκ των οποίων οι τέσσερις εκδόθηκαν από Μονομελή Πρωτοδικεία και η μία από το Διοικητικό Εφετείο Αθήνας (που είναι ανώτερο δικαστήριο), διατάσσεται (με προσωρινές διαταγές) η επιστροφή στα καθήκοντά τους περίπου 750 γιατρών του ΕΟΠΥΥ, οι οποίοι είχαν τεθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας. Μάλιστα, δύο από αυτά τα δικαστήρια επέφεραν διπλό πλήγμα στον υπουργό Υγείας, απορρίπτοντας αιτήσεις του για ανάκληση των προσωρινών διαταγών.


Σύμφωνα με τις πέντε ξεχωριστές αλλά πανομοιότυπες προσωρινές διαταγές των δικαστηρίων, στα οποία είχαν προσφύγει οι γιατροί, ο ΕΟΠΥΥ όσο και οι ΔΥΠΕ (διάδοχοι ΕΟΠΥΥ) υποχρεώνονται να τους απασχολήσουν αμέσως με βάση το προηγούμενο εργασιακό καθεστώς και χωρίς να αναγκαστούν προηγουμένως να κλείσουν τα ιατρεία τους. Το σκεπτικό των αποφάσεων προκύπτει από τη βάση των αιτήσεων που έγιναν δεκτές, σύμφωνα με τις οποίες:

*Η διακοπή λειτουργίας του συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, έστω και για ένα μήνα, αντίκειται προδήλως στο Σύνταγμα, αφού η παροχή των υπηρεσιών -και δη της υγείας- επιβάλλεται να είναι διαρκής και να οργανώνεται ορθολογικά και όχι με τυχαία κριτήρια, όπως εν προκειμένω.

*Είναι ανεπίτρεπτο οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ να εξαναγκάζονται να διακόψουν βίαια το ελεύθερο επάγγελμά τους προκειμένου να ενταχθούν στις ΔΥΠΕ, χωρίς καν να είναι εκ των προτέρων βέβαιο το εργασιακό καθεστώς που θα έχουν, όπως προβλέπει ο Ν. 4238/2014. Ομως η κρίση για κατάταξή τους σε βαθμό του ΕΣΥ πρόκειται να γίνει εντός οκτώ μηνών από της δημοσιεύσεως του νόμου!

Ούτε είναι επιτρεπτό -τονιζόταν στις αιτήσεις- να μη
αμβάνεται πρόνοια από τον νομοθέτη για ένα εύλογο μεταβατικό χρονικό διάστημα προσαρμογής, με σοβαρές επιπτώσεις στους ίδιους, στους ασθενείς και τους εργαζομένους που απασχολούν. Η έλλειψη μεταβατικής περιόδου προσαρμογής προσβάλλει την αρχή του κράτους δικαίου, της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη, το συνταγματικό δικαίωμα της συμβατικής και οικονομικής ελευθερίας και το δικαίωμα στην προστασία της περιουσίας.


Οι δικηγόροι Φωτεινή Δερμιτζάκη και Δημήτριος Βασιλείου, που χειρίστηκαν μεγάλο αριθμό απ’ αυτές τις υποθέσεις, δήλωσαν στην «Εφ.Συν.»: «Δεν είναι τυχαίο ότι το σύνολο των αποφάσεων του Διοικητικού Εφετείου και του Πρωτοδικείου Αθηνών δικαίωσαν τους ιατρούς του ΕΟΠΥΥ. Η απαίτηση της κυβέρνησης να κλείσουν επί ποινή απόλυσης τα ιατρεία τους προτού καταλάβουν θέση στο ΕΣΥ παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό Δίκαιο αλλά και το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Τώρα που η παράλογη αυτή απαίτηση του νόμου κρίθηκε αντισυνταγματική από πολλούς δικαστές, είναι πλέον καιρός η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το λάθος της και να λύσει πολιτικά το πρόβλημα».
https://www.efsyn.gr/

Advertisements

H προκήρυξη των τρομοκρατών για το χτύπημα στην Γερμανική πρεσβία

 

Με προκήρυξή της στο «Ποντίκι» η Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών αναλαμβάνει την επίθεση στην οικία του πρεσβευτή της Γερμανίας στο Χαλάνδρι τα ξημερώματα της 30ής Δεκεμβρίου 2013.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η προκήρυξη βρέθηκε, έπειτα από σχετικό τηλεφώνημα, πίσω από συγκεκριμένο ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ στην περιοχή των Εξαρχείων, μέσα σε μια μοβ σακούλα.

Μεταξύ άλλων, στο κείμενο της προκήρυξης γίνεται λόγος για «κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου», σε «επαναστατικό πρόταγμα» και «συνολική ρήξη, ενώ το ευρώ χαρακτηρίζεται ως «εργαλείο ελέγχου», καθώς και «Δούρειος Ίππος» του γερμανικού ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη.

Σημειωτέον ότι οι τίτλοι, οι μεσότιτλοι και τα «μότο» (τα οποία είναι είτε περιγραφικά είτε φράσεις των συντακτών της προκήρυξης) μπήκαν από το «Ποντίκι», ώστε το τεράστιο σε έκταση κείμενο (πάνω από 20 σελίδες και πάνω από 12.000 λέξεις) να διαβαστεί ευχερέστερα από τους αναγνώστες:

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι’’ αυτήν. Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε τα καλάσνικωφ ο δεύτερος να ήμουν εγώ), δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια για τη διατροφή μου.

Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στη πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα Πορέτο, Μιλάνο)».

Αυτά τα λόγια άφησε ως κληρονομιά στον Ελληνικό λαό ο Δημήτρης Χριστούλας πριν αυτοκτονήσει στη πλατεία Συντάγματος τον Απρίλιο του 2012. Τα λόγια αυτά αποτελούν ήδη ένα σημείο αναφοράς της σύγχρονης ιστορίας και είναι βέβαιο πως οι επόμενες γενιές θα ανατρέχουν σ’ αυτά για να καταδείξουν την ντροπή και την οργή της Ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια των μνημονίων. Ο Δημήτρης Χριστούλας έκανε την επιλογή να δώσει ένα τραγικό τέλος στη ζωή του προκειμένου να μη ζήσει μια τραγική ζωή. Όμως η πράξη του αυτή δεν ήταν εξατομικευμένη, δεν αφορούσε μόνο τον ίδιο και τα αδιέξοδά του. Η πολιτική αυτοχειρία του Δημήτρη Χριστούλα ήταν η έσχατη κραυγή μιας ολόκληρης κοινωνίας που φυτοζωεί. Ήταν το έσχατο κάλεσμα ενός συνανθρώπου μας να αγωνιστούμε ενάντια σε έναν ηθικό, οικονομικό και πολιτισμικό θάνατο που μας περιμένει. Στη μνήμη λοιπόν αυτού του ανθρώπου που έδωσε τη ζωή του για να αφυπνιστούμε και να αγωνιστούμε ώστε να μην χαθούν κι άλλες ζωές αφιερώνουμε την ένοπλη επίθεσή μας κατά της οικίας του Γερμανού πρέσβη Βόλφγκανγκ Ντολτ στο Χαλάνδρι.

Επίσης, στο πλαίσιο εκστρατείας εναντίον της Γερμανικής καπιταλιστικής μηχανής, επιλέξαμε να βάλουμε με εκτοξευτήρα ρουκετών κατά των κτηριακών εγκαταστάσεων της Mercedes – Benz που βρίσκονται στη περιοχή της Βαρυμπόμπης. Την Κυριακή 12-01-14 και ώρα περίπου 23.00 καταφέραμε να προσεγγίσουμε το στόχο χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί κι αυτή τη φορά προσπαθήσαμε να μην έχουμε μια επανάληψη της περσινής ατυχίας έξω απ’ τα γραφεία της Ν.Δ. παρά το γεγονός ότι πλησιάσαμε αυτό το ενδεχόμενο. Και αυτό γιατί και η πρώτη απόπειρα εκτόξευσης ρουκέτας κατά των γραφείων της Mercedes απέτυχε και πάλι λόγω αστοχίας υλικού, όμως αυτή τη φορά επιστρατεύθηκε και η δεύτερη ρουκέτα που φέραμε μαζί μας και η οποία τελικά πυροδοτήθηκε κανονικά και διέγραψε την προσχεδιασμένη διαδρομή.

Το γεγονός ότι ακόμα κι όταν γράφεται αυτό το κείμενο η επίθεσή μας αυτή δεν έχει γίνει – με οποιονδήποτε τρόπο – γνωστή στις διωκτικές αρχές και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας οδηγεί στα εξής συμπεράσματα: είτε έχει γίνει μια άθλια απόπειρα συγκάλυψης της ενέργειας (η οποία θα διαφανεί τις επόμενες μέρες μετά τη δημοσίευση της προκήρυξης) είτε λόγω δικής μας λανθασμένης επιλογής σημείου βολής (πιθανόν μακριά απ’ το στόχο) η ρουκέτα δεν διένυσε την επιθυμητή απόσταση και βρίσκεται περιμετρικά των εγκαταστάσεων της Mercedes – Benz.

Οι ενέργειές μας μπορεί να εκπονήθηκαν επιχειρησιακά από μερικούς συντρόφους, όμως είμαστε σίγουροι ότι τη στιγμή των επιθέσεων είχαμε στο πλευρό μας το σύνολο του χειμαζόμενου Ελληνικού λαού. Τη στιγμή που γαζώναμε την υπερπολυτελή βίλα του Γερμανού πρέσβη είχαμε νοητά στο πλάι μας τους χιλιάδες που στήνονται στις ουρές των συσσ
τίων για ένα πιάτο φαΐ, τους χιλιάδες που ρημάζουν στα παγκάκια και τα χαρτόκουτα, τους γονείς που δεν μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους, τους άνεργους, τους εργαζόμενους των 400 ευρώ, τους νέους δίχως μέλλον. Οι ένοπλες επιθέσεις μας ήταν ενέργειες απόλυτα συγχρονισμένες με το πολιτικό διακύβευμα της εποχής μας, που δεν αφορά τίποτα άλλο παρά το δικό μας πόλεμο ενάντια στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει οι ελίτ, ήταν μια εκδξ (σ.σ. :;;;) απόλυτα ταυτισμένη με το λαϊκό αίσθημα δικαίου. Ένα αίσθημα που υπαγόρευε να πάρουν πίσω λίγη απ’ τη βία δύο απ’ τους πλέον εξέχοντες τυράννους της διεθνούς καπιταλιστικής κυριαρχίας στη χώρα μας. Ένα αίσθημα που υπαγόρευε να κάνουμε αυτά τα καθάρματα να νιώσουν, έστω και λίγο, πώς είναι να ζεις στην ανασφάλεια και στο φόβο.

Ήταν τελικά η ικανοποίηση της πλειονότητας του Ελληνικού λαού στο άκουσμα της επίθεσης εναντίον του Γερμανού πρέσβη, ήταν η αναθάρρηση και η αισιοδοξία που έκαναν τελικά αυτήν την επίθεση έργο όχι δικό μας, αλλά όλων των καταπιεσμένων. Έργο αυτού του ταπεινωμένου και εξαθλιωμένου λαού, που πρέπει να θυμηθεί ότι μόνο μέσα απ’ τη δυναμική αντίσταση και τον αγώνα υπάρχει ελπίδα να κερδίσει τη ζωή και τη λευτεριά του.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να παραιτηθεί, να φοβηθεί και να υποταχθεί στη βία και στους εκβιασμούς της σύγχρονης καπιταλιστικής δικτατορίας, αλλά να βρει το κουράγιο και το θάρρος για να αντισταθεί. Όσοι λαοί στην ιστορία επέλεξαν να μη ζήσουν σαν σκλάβοι αλλά να σταθούν στα πόδια τους και ανακτήσουν την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προχώρησαν συλλογικά στα δύσκολα μονοπάτια του αγώνα. Δεν υπήρξε άλλος δρόμος, δεν υπάρχει αλλού η ελπίδα. Ποτέ και πουθενά οι λαοί δεν κατάφεραν να διώξουν τους τυράννους τους χωρίς σκληρούς αιματηρούς αγώνες.

Οι γενικευμένες αντιστάσεις και οι επαναστάσεις ήταν αυτές και μόνο αυτές που γύρισαν τις σελίδες της ιστορίας όταν οι αφέντες αυτού του κόσμου βύθιζαν την ανθρωπότητα στο φαύλο κύκλο της βίας και της βαρβαρότητας.

Η Ελλάδα, που αυτή τη στιγμή διανύει άλλον ένα ιστορικό κύκλο βαρβαρότητας, βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής τόσο γιατί στην οικονομία της εφαρμόζονται πιλοτικά – πειραματικά προγράμματα ώστε να διασωθεί και να αναδιαμορφωθεί το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, κυρίως προς όφελος της Γερμανίας, όσο και γιατί ο Ελληνικός λαός και κυρίως η νεολαία του έχει μια πλούσια εμπειρία από αγώνες, αντιστάσεις και εξεγέρσεις.

Η προσοχή λοιπόν είναι στραμμένη προς τα εδώ τόσο απ’ τις ελίτ, οι οποίες αναμένουν αποτελέσματα κυρίως μέσω της φτωχοποίησης του Ελληνικού λαού, για να πάρει πάλι μπρος η καπιταλιστική μηχανή, όσο και απ’ τους υπόλοιπους δοκιμαζόμενους λαούς, οι οποίοι ελπίζουν ότι απ’ την Ελλάδα θα ξεκινήσει η σπίθα που θα φουντώσει τις αντιστάσεις σε όλο τον Ευρωπαϊκό χώρο.

Μπροστά λοιπόν στην απαίτηση της εποχής να ανακόψουμε την κοινωνική καταστροφή που επιβάλλουν οι ελίτ και ταυτόχρονα να υψώσουμε τη σημαία της αντίστασης και της ελπίδας προς τους λαούς της Ευρώπης θεωρούμε ως προϋπόθεση τη σύνθεση θέσεων μάχης που θα συγκλίνουν προς μια επαναστατική προοπτική, που θα θέσουν δηλαδή την κοινωνική επανάσταση ως τη μόνη απάντηση των λαών απέναντι στην κρίση.

Όμως, πριν κάποιοι μιλήσουν για το ανέφικτο των επαναστάσεων σήμερα, εμείς τους καλούμε να κοιτάξουν καλύτερα γύρω τους και να αντιληφθούν το χρέος μας πρώτα ως άνθρωποι και ύστερα ως αγωνιστές απέναντι στον όλεθρο που μας περιβάλλει. Χρέος μας, χρέος όλων των κοινωνικών αγωνιστών που έζησαν σε κρίσιμες ιστορικές συγκυρίες, όπως η σημερινή, ήταν και είναι να καταγράφουν τους ταξικούς συσχετισμούς, να αφουγκράζονται την κοινωνική δυσαρέσκεια, να υποδαυλίζουν το ξέσπασμα της εξέγερσης και, όταν αυτή συμβεί, να την καθοδηγούν, όντας έτοιμοι γι’ αυτήν, σε μια ολομέτωπη σύγκρουση με το καθεστώς, σε μια επαναστατική κατάσταση.

Σήμερα, λοιπόν, η άσκηση πολιτικής προς μια επαναστατική κατεύθυνση δεν είναι απεραντολογία ούτε αυταπάτη, είναι καθήκον. Είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση των λαών απέναντι στην ταπείνωση και τη αέναη φτώχεια που επιβάλλει η κρίση.

Η κοινωνική επανάσταση είναι ο δικός μας μονόδρομος γιατί ο σημερινός χαρακτήρας της κρίσης δεν αφορά τις επιμέρους λειτουργίες του κεφαλαίου αλλά την ίδια την ικανότητα να αναπαραχθεί στο σύνολό του. Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές των ελίτ για τη διαχείριση της κρίσης είναι ζωτικού χαρακτήρα για τον ίδιο τον καπιταλισμό και τους όρους της διαιώνισής του. Με άλλα λόγια δηλαδή η ακραία πτώση του βιοτικού επιπέδου
των λαών και τα νομοθετήματα – σοκ που εφαρμόζονται τόσο στην Ελλάδα με τη μορφή μνημονίων τόσο και στις υπόλοιπες χώρες με τη μορφή λιτότητας, ακραίας υποτίμησης της εργασίας και εξορίας των λαϊκών στρωμάτων απ’ τα βασικά κοινωνικά αγαθά της υγείας και της παιδείας είναι μερικά απ’ τα μέτρα – μονόδρομος για την επιβίωση και επανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Είναι λοιπόν, η δικιά μας εξαθλίωση και φτώχεια η οποία δίνει ανάσα ζωής στον καπιταλισμό. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που οι κυβερνήσεις, ως πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, δεν θέλουν και δεν μπορούν να οπισθοχωρήσουν απέναντι στις κοινωνικές διεκδικήσεις. Γι’ αυτό και όσο χρήσιμοι και απαραίτητοι κι αν είναι οι αιτηματικοί – ενδιάμεσοι αγώνες για την ώσμωση των εκμεταλλευόμενων, στη σημερινή συγκυρία έχουν φανεί ξεκάθαρα ανίκανοι να αντέξουν την αδιαλλαξία της εκάστοτε κυβέρνησης.

Γι’ αυτό και οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες ηττήθηκαν, γι’ αυτό και το πετσόκομμα των μισθών και συντάξεων, τα εκατομμύρια των ανέργων, το κλείσιμο των σχολειών και των νοσοκομείων, γι’ αυτό και η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και κεκτημένων. Η ταξική σύγκρουση έχει φτάσει σ’ ένα οριακό σημείο απ’ τη στιγμή που τίθεται ζήτημα επιβίωσης και απ’ τις δυο ιστορικά αντιμαχόμενες πλευρές. Απ’ τη μια η επιβίωση του καπιταλισμού και απ’ την άλλη η επιβίωση των λαών. Ακριβώς πάνω σ’ αυτή τη ζωτικής σημασίας σύγκρουση που διεξάγεται στην εποχή μας, με ξεκάθαρη κατίσχυση των συμφερόντων του κεφαλαίου έναντι των δικών μας, εν είδει έλλειψης ενός επαναστατικού κινήματος, είναι που το πρόταγμα της οργάνωσης για την επαναστατική προοπτική παύει να είναι ιδεαλισμός και γίνεται καθήκον, το μοναδικό όπλο για την επιβίωση μας.

Το «επαναστατικό πρόταγμα»

Το επαναστατικό πρόταγμα σήμερα κερδίζει έδαφος και επιχειρήματα πρώτα απ’ όλα απ’ τα ίδια τα δεινά που επιφέρει ο κλυδωνισμός του καπιταλιστικού συστήματος. Η κρίση που παρουσιάζεται σήμερα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού κάνει πρόδηλες όχι μόνο τις ενδογενείς αντιθέσεις του ίδιου του καπιταλιστικού μοντέλου παραγωγής, αλλά κυρίως τις συνέπειές του σε πλανητική κλίμακα πια. Η αδυναμία αναπαραγωγής του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου που έχει ξεχειλώσει κάθε επενδυτικό όριο πάνω στον πλανήτη σημαίνει μια απαραίτητη καταστροφή μέρους αυτών των επισφαλών κεφαλαίων, που με τη σειρά της σημαίνει περαιτέρω φτωχοποίηση των λαών, χρεοκοπίες χωρών, ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μεταξύ των κρατών για μεγαλύτερο μερίδιο στη υπό διαμόρφωση νέα αγορά, σημαίνει τελικά πόλεμο.

Όμως, ακόμα κι αν οι ίδιες οι συνέπειες της κρίσης τροφοδοτούν το επαναστατικό πρόταγμα με επιχειρήματα υπέρ της κοινωνικής αναγκαιότητας για ανατροπή, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί, η απορρόφηση των κοινωνικών αντιστάσεων απ’ τη συστημική ή ρεφορμιστική εξωκοινοβουλευτική αριστερά, η ανάπτυξη των αντιδραστικών δυνάμεων της αντεπανάστασης όπως τα νεοφασιστικά μορφώματα είναι μερικοί απ’ τους μηχανισμούς που οχυρώνουν το καθεστώς μέχρι να βρει τον απαραίτητο χρόνο για να ανασυγκροτηθεί. Όμως, πέρα και πριν απ’ όλους αυτούς τους μηχανισμούς που κάθε επανάσταση συνάντησε ως εμπόδιο μπροστά της, υπάρχει σήμερα η αδυναμία έκφρασης ενός επαναστατικού προτάγματος, αδυναμία που ταλανίζει το σύνολο του επαναστατικού κινήματος. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η κοινωνική επανάσταση δεν είναι μια ακαριαία πράξη. Αντίθετα είναι μια πολύπλοκη και επίπονη διαδικασία που χρειάζεται να καταφέρει πολλές μικρές νίκες μέχρι να εξαπλωθεί, ώστε να δώσει την οριστική μάχη και να επικρατήσει.

Θεωρούμε, λοιπόν, πως ένα επαναστατικό πρόταγμα χωρίς ενδιάμεσους απτούς στόχους είναι δύσκολο να υιοθετηθεί απ’ το σύνολο των ριζοσπαστικών δυνάμεων και της κοινωνίας αφού από μόνο του ένα στείρο πρόταγμα χωρίς στάδια, χωρίς επί μέρους αγώνες και νίκες, αποτελεί μια κενή, αόριστη συνθηματολογία. Άλλωστε η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι οι επαναστάσεις που ξεκίνησαν απ’ τους λαούς, τους φυσικούς δηλαδή φορείς των ιστορικών αλλαγών, δεν ξεκίνησαν στο όνομα της ιδεολογίας αλλά ως συλλογική ανάγκη να περιφρουρηθούν τα κοινωνικά – ταξικά συμφέροντα έναντι του εκάστοτε εχθρού. Η Παρισινή κομμούνα, ο Ρώσικος Οκτώβρης, η Κούβα, η αντίσταση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που αποτελούν μερικά απ’ τα πιο λαμπρά στιγμιότυπα της ανθρωπότητας, δεν ξεκίνησαν ως μέτωπα μεταξύ ιδεολογικών στρατοπέδων, αλλά ως γενικευμένη λαϊκή αντίσταση στον πόλεμ
, στη φτώχεια, στη δικτατορία, στην κατοχή.

Μέσα σ’ αυτά τα δίκαια λαϊκά αιτήματα και την ώσμωση που επέφεραν ανάμεσα στο λαό και στους επαναστάτες, κατάφεραν οι πρωτοπορίες να δείξουν το δρόμο (άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι) προς τη συνολική ρήξη με τη καθεστηκυία τάξη της εκάστοτε εποχής, να δείξουν το δρόμο προς την κοινωνική επανάσταση. Έτσι και σήμερα το ουσιαστικό επίδικο της κοινωνικής επανάστασης δεν πρέπει να οριοθετείται σ’ έναν αόριστο αντικαπιταλιστικό λόγο, αλλά να σχηματοποιεί συγκεκριμένους, άμεσους στόχους που να συμπυκνώνουν την κριτική μας στον καπιταλισμό ως απόλυτο ένοχο των κοινωνικών δεινών και ταυτόχρονα να συγκεντρώνουν τη γενικευμένη λαϊκή οργή. Οι ένοπλες επιθέσεις μας (πρέπει να) εδράζονται ακριβώς σ’ αυτού του είδους άσκηση επαναστατικής πολιτικής.

«Συνολική ρήξη»

Προερχόμενοι απ’ τη μαρξιστική ανάλυση του καπιταλισμού και της κρίσης, όπως την περιγράψαμε στο πρώτο μας κείμενο, γνωρίζουμε ότι είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός σαν σύστημα που έχει επιφέρει τη σημερινή κοινωνική τραγωδία. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα μνημόνια, οι ιμπεριαλιστικοί σχηματισμοί και τα νομίσματά τους δεν είναι τα απόλυτα σημεία που θα καθορίσουν την έκβαση της ταξικής πάλης προς την επανάσταση. Καπιταλιστική βαρβαρότητα υπάρχει και χωρίς μνημόνια, χωρίς ευρώ, χωρίς Ε.Ε. Όμως, οι παραπάνω μηχανισμοί αποτελούν τα ιδιαίτερα σημεία αναφοράς πάνω στα οποία σχηματοποιούνται οι σύγχρονοι ταξικοί συσχετισμοί.

Η υιοθέτηση λοιπόν σ’ ένα επαναστατικό πρόταγμα των τακτικών στόχων της εξόδου της Ελλάδας απ’ το ευρώ, την Ε.Ε. και τα μνημόνια δεν πρέπει να αποτελεί μια ρεφορμιστική πολιτική που υπονοεί την επιστροφή στην προηγούμενη φάση καπιταλιστικής ανάπτυξης. Κάτι τέτοιο ισχύει για τη συστημική αριστερά που εκφράζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για τις λοιπές «αντιμνημονιακές» δυνάμεις που αγγίζουν μέχρι και την ακροδεξιά. Η αντιμνημονιακή και αντιευρωπαϊκή πολιτική ή θα είναι ταξική – αντικαπιταλιστική ή δεν θα είναι τίποτα. Για εμάς λοιπόν η υιοθέτηση αυτών των αιτημάτων αποτελεί την προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός δυναμικού λαϊκού ταξικού μετώπου, οπού κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του τα πρωτοπόρα τμήματά του θα το οδηγήσουν απ’ το μερικό στο γενικό, στον αγώνα δηλαδή για την κοινωνική επανάσταση. Αυτός είναι ο ιστορικός ρόλος μιας επαναστατικής πρωτοπορίας. Να στοχοποιεί και να αποσταθεροποιεί τα σχέδια του εχθρού για κοινωνική λεηλασία και να μπολιάζει τα δίκαια λαϊκά αιτήματα μ’ αυτό της επανάστασης.

Σ’ αυτά τα πλαίσια, της αναγκαιότητας δημιουργίας ενός λαϊκού – επαναστατικού μετώπου και στο πνεύμα του αντιμπεριαλιστικού αγώνα που πρέπει να δώσει ο Ελληνικός λαός ενάντια στο ευρώ, στην Ε.Ε. και στα μνημόνια ήταν και οι ένοπλες επιθέσεις μας. Οι ενέργειες πραγματοποιήθηκαν σκόπιμα πάνω στην έναρξη της Ελληνικής προεδρίας, ώστε να σηματοδοτήσουν το έναυσμα για γενικευμένη λαϊκή έκφραση αντίστασης.

Για την έκφραση και την προώθηση μιας γενικευμένης άρνησης του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, και δη του Γερμανικού, για να δώσει δηλαδή ο λαός το αγωνιστικό του στίγμα επισκιάζοντας την εξάμηνη προεδρία της χώρας. Τα επιπλέον φώτα της δημοσιότητας, τα οποία είναι στραμμένα στην Ελλάδα λόγω της προεδρίας, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το λαό να ξαναβγεί στο προσκήνιο ως ο απόλυτος ρυθμιστικός παράγοντας των εξελίξεων, να διεκδικήσει μαζικά την έξοδο απ’ την Ευρώπη των αρπακτικών και να μεταδώσει το εναρκτήριο μήνυμα αντίστασης και στους υπόλοιπους χειμαζόμενους λαούς της Ευρώπης. Είναι εδώ, σήμερα, τώρα που πρέπει να συσπειρωθούν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις και να συστρατευθούν κάτω από ένα αντικαπιταλιστικό – αντιμπεριαλιστικό πρόγραμμα μάχης που θα εντάξει στις δικές του γραμμές την ήδη υπάρχουσα κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην ντόπια και ξένη ελίτ που κατασπαράζει τη χώρα.

Τα σαπισμένα και διεφθαρμένα πολιτικά κόμματα εξουσίας, τα πλήρως αποτυχημένα μνημόνια της υποταγής και η απόλυτη αποτυχία της Ε.Ε., η οποία υποτίθεται θα εξασφάλιζε στο διηνεκές την ασφάλεια και την ευημερία των λαών, αποτελούν πλέον κοινή πεποίθηση μέσα στην κοινωνία. Αυτή την πεποίθηση πρέπει να αφουγκραστούν οι επαναστάτες για να μην απορροφηθεί απ’ την προδοτική – ρεφορμιστική αριστερά ή ακόμα κι απ’ τους νεοφασίστες. Ειδικότερα οι τελευταίοι ασκούν κριτική στην Ε.Ε., όχι στο όνομα των λαών, αλλά στο όνομα τμημάτων της αστικής τάξης των οποίων τα συμφέροντα πλέον πλήττονται λόγω της κρίσης εντός του Ευρωπαϊκού χώρου. Οι νεοφασίστες
υστρατεύονται στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό μεταξύ κρατών και όχι στον αγώνα των λαών. Είναι λοιπόν η στιγμή, καθώς η κρίση αποσταθεροποιεί όχι μόνο την οικονομία, αλλά και τις κοινωνικές σταθερές για την πίστη απέναντι στο σύνολο των θεσμών, οι ριζοσπαστικές δυνάμεις να μετατρέψουν την ακατέργαστη κοινωνική οργή σε συνολική ρήξη με τον καπιταλισμό και τους φυσικούς εκπροσώπους του. Αυτό είναι το ιστορικό μας χρέος, αυτό είναι και το πολιτικό μας καθήκον.

Κατά Ε.Ε. και Μάαστριχτ

Ο αγώνας ενάντια στην Ευρωπαϊκή ένωση είναι αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική δικτατορία του κεφαλαίου. Η Ε.Ε. δεν ιδρύθηκε ως μια σύμπραξη αλληλέγγυων χωρών, αλλά ως ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός εξυπηρέτησης των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση, που ξεκίνησε να εφαρμόζεται από το 1951 (Ευρωπαϊκή κοινότητα άνθρακα και χάλυβα) και κυρίως απ’ το 1957 (συνθήκη της Ρώμης), ήταν η επιλογή για την ισχυροποίηση της θέσης του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για τον καταμερισμό των αγορών. Στα 35 χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι την τελική ενοποίηση των Ευρωπαϊκών αγορών (συνθήκη του Μάαστριχτ, 1992) η οικονομική πολιτική που ακολουθούσαν τα κράτη ήταν βασισμένη πάνω στο δόγμα του Άγγλου οικονομολόγου Τζων Κέινς, που ορμώμενος απ’ το κραχ του 1929 μιλούσε για αναδιανομή του πλούτου και τόνωση της αγοράς ως συνταγή εξόδου απ’ τις κρίσεις, εδραίωση του κράτους πρόνοιας και ρύθμιση της παραγωγής μέσω κρατικών ελέγχων.

Η πολιτική αυτή, που υιοθετήθηκε απ’ το σύνολο των κρατών μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο, έφτασε σε τέλμα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Οι δυο πετρελαϊκές κρίσεις, η ανάπτυξη των πολυεθνικών και η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που πλέον ασφυκτιούσε στα στενά όρια των εθνικών οικονομιών έφεραν στο παγκόσμιο προσκήνιο την αναγκαιότητα των ελίτ για μια ολική μεταστροφή στην άσκηση οικονομικής πολιτικής. Συγκεκριμένα στην Ευρώπη οι εξελίξεις αυτές ανέκοψαν τους ρυθμούς ανάπτυξης, ενίσχυσαν την ανεργία και τον στασιμοπληθωρισμό ενώ ταυτόχρονα έθεσαν το κομβικό ζήτημα για το δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο όσο αναφορά τη μείωση της ισχύος του απέναντι στους κύριους ανταγωνιστές του, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Η απάντηση των ελίτ απέναντι σ’ αυτά τα δεδομένα ήταν η υιοθέτηση, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, των αρχών της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, καθώς ήταν ορατός ο κίνδυνος ξεσπάσματος μιας κρίσης αντίστοιχης με τη σημερινή.

Ο νεοφιλελευθερισμός, αντίθετα με την αφήγηση της συστημικής αριστεράς, δεν εφαρμόστηκε κάτω απ’ την πίεση κάποιων κύκλων της οικονομικής ελίτ, αλλά σαν απαραίτητη συνταγή για την εξομάλυνση και την επανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ήταν λοιπόν η εν γένει τάση – ανάγκη του κεφαλαίου για επέκταση, που δεν μπορούσε πλέον να εξυπηρετήσει ο κεϊνσιανισμός, αυτή που έκανε επίκαιρο το νεοφιλελευθερισμό ώστε αρχικά να απελευθερώσει τα λιμνάζοντα κεφάλαια, καταργώντας τα εθνικά σύνορα που τα εγκλώβιζαν, μετατρέποντας ουσιαστικά τον πλανήτη σ’ ένα απέραντο πεδίο επενδύσεων και κερδοφορίας. Ταυτόχρονα, μέσω της συμπίεσης των μισθών στο εσωτερικό των καπιταλιστικών μητροπόλεων, ο νεοφιλελευθερισμός ήταν αυτός που θα ισχυροποιούσε ξανά τις οικονομίες (κυρίως τις εξαγωγές, αφού οι χαμηλοί μισθοί κρατούσαν σταθερές τις τιμές των εξαγόμενων προϊόντων), των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών κρατών απέναντι στον οξυμένο ανταγωνισμό των ελεύθερων πια αγορών.

Ήταν λοιπόν μέσα σ’ εκείνο το ιστορικό πλαίσιο, με τις νέες επιταγές της οικονομίας να απελευθερώνουν το κεφάλαιο από κάθε έλεγχο, που ο Ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός έπρεπε να επιταχύνει τις διαδικασίες ολοκλήρωσής του. Έτσι, στο Ευρωπαϊκό συμβούλιο του Φοντενεμπλό το 1984 επικυρώθηκε η οριστική συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών για άσκηση νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ενώ τρία χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 1987, με την Ενιαία Πράξη Αγοράς ήρθε ακόμα πιο κοντά το άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών για την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων, κεφαλαίων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού, των λεγόμενων δηλαδή τεσσάρων ελευθεριών. Ταυτόχρονα τέθηκαν οι βάσεις για τη συρρίκνωση των αρμοδιοτήτων των εθνικών κοινοβουλίων καθώς το δικαίωμα του βέτο ενός κράτους αντικαταστάθηκε απ’ την «αρχή αποφάσεων κατά πλειοψηφία» που θα επικύρωνε αποφάσεις απ’ ευθείας απ’ το Ευρωπαϊκό συμβούλιο υπουργών.

Η τελική συμφωνία πάνω στην οποία σχεδιάστηκε το οριστικό άνοιγμα των αγορών της Ευρώπης και η υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος έγινε στο Μάαστριχτ με τη γνωστή συνθήκη του, το 1992.
Ουσιαστικά με τη συνθήκη του Μάαστριχτ τα Ευρωπαϊκά μονοπώλια περνούν σε μια νέα φάση επεκτατικής ανάπτυξης ενώ οι λαοί μετατρέπονται σε μια απρόσωπη μάζα υποτιμημένων εργατών και καταναλωτών. Με τη συνθήκη αυτή οι Ευρωπαϊκές χώρες, και δη οι πιο υποανάπτυκτες, υπογράφουν μέσω των προδοτικών τους κυβερνήσεων την εσαεί εξάρτηση των λαών τους απ’ τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και κυρίως τη Γερμανία. Αυτό έγινε εξ αρχής ξεκάθαρο αφού για τις τεράστιες αποκλίσεις ανάμεσα στις οικονομίες των κρατών του Ευρωπαϊκού νότου και αυτών του βορρά όχι μόνο δεν θεσμοθετήθηκαν τρόποι για να συρρικνωθούν, αλλά αντίθετα αποτέλεσαν την προϋπόθεση για την εξασφάλιση της κυριαρχίας των οικονομικά ισχυρών κρατών.

Έτσι η ηγέτιδα Γερμανία καθόρισε την κατάταξη των κρατών εντός της τότε Ε.Ε. και τον βαθμό εξάρτησής τους από την ίδια, αφού, όχι μόνο αντιστάθηκε σθεναρά σε οποιαδήποτε απόπειρα κοινοτικής στήριξης των οικονομιών του νότου, αλλά επέβαλε μια άκρως αυστηρή δημοσιονομική προσαρμογή πάνω στους κανόνες του Μάαστριχτ (3% έλλειμμα, 3% πληθωρισμός, 60% του ΑΕΠ σε χρέος), κανόνες που έτσι κι αλλιώς η ίδια είχε θεσμοθετήσει. Με αυτό τον τρόπο οι καθυστερημένες οικονομικά χώρες του νότου με την ισχνή η ακόμα και ανύπαρκτη βιομηχανία τους έγιναν έρμαια των δημοσιονομικών εκτροχιασμών τους, άρα και εξαρτημένες απ’ τα δάνεια που προέρχονταν απ’ τα πλεονάσματα του βορρά. Τα δάνεια αυτά λειτούργησαν ενισχυτικά προς μια αναιμική ανάπτυξη και προς μια ονομαστική αλλά όχι πραγματική σύγκλιση στους κανόνες του Μάαστριχτ, αλλά κυρίως λειτούργησαν ενισχυτικά στις εξαγωγές του βορρά, αφού μέσω αυτών των δανείων αυξήθηκε η καταναλωτική δυναμική, άρα και η απορρόφηση κυρίως των Γερμανικών προϊόντων απ’ το νότο. Ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός της Ε.Ε. δεν είναι λοιπόν ένας απόλυτα ενιαίος φορέας άσκησης επεκτατικής πολιτικής, αλλά είναι ένας σχηματισμός που βρίθει στο εσωτερικό του απ’ τις ενδογενείς αντιθέσεις λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης των κρατών μελών του.

«Εργαλείο ελέγχου το ευρώ»

Αυτή η ανισόμετρη ανάπτυξη καθιστά την Ευρώπη ένα μηχανισμό δυο ταχυτήτων αφού στο εσωτερικό της συνυπάρχουν μη αρμονικά δυο άνισες δυνάμεις, αυτή του κέντρου των ισχυρών οικονομιών, με ναυαρχίδα τη Γερμανία, και αυτή της περιφέρειας των πιο αδύναμων και εξαρτημένων κρατών, όπως η Ελλάδα. Οι συνέπειες αυτού του διπολικού χαρακτήρα της Ευρώπης και συγκεκριμένα οι συνέπειες της ένταξης της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό, πλέον, γίνονται πιο ξεκάθαρες από ποτέ. Σήμερα η κατάρρευση του μύθου της ανάπτυξης και της ευδαιμονίας, που υποτίθεται θα εγγυόταν η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη, είναι η πιο ισχυρή απόδειξη της προπαγανδιστικής απάτης που έστησε η ντόπια ελίτ για να εξαπατήσει τον λαό και να τον αιχμαλωτίσει στο κάτεργο των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Η ντόπια ελίτ εισχώρησε στην Ε.Ε. όχι για να εξασφαλίσει ευημερία στον λαό, αλλά για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της και να διεκδικήσει το δικό της μερίδιο στην ελεύθερη αγορά. Το εισιτήριο για να εκπληρώσει αυτές της τις βλέψεις ήταν να εξασφαλίσει την απόλυτη υποταγή και την παράδοση της χώρας στις επιταγές του διεθνούς κεφαλαίου.

Σημείο αναφοράς αυτής της προδοσίας ήταν η υιοθέτηση του ευρώ, αφού η χώρα έχασε το πλέον βασικό όπλο άσκησης αυτόνομης οικονομικής πολιτικής, άρα έχασε και την αυτονομία της ως οντότητα. Το κοινό νόμισμα ήταν το καθοριστικό πέρασμα της χώρας στην εξάρτηση απ’ τους ισχυρούς της Ευρώπης αφού η Ελληνική οικονομία πριν την ένταξη είχε τη δυνατότητα απέναντι στο φαινόμενο των χαμηλών εξαγωγών και των υψηλών εισαγωγών, λόγω της μη ανταγωνιστικότητας που είχαν τα ακριβά προϊόντα της, να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα που είχε τότε, τη δραχμή. Η υποτίμηση του νομίσματος ήταν ένα εργαλείο για την έμμεση και βραχυπρόθεσμη τόνωση της οικονομίας, αφού από τη μια επέφερε μείωση στους μισθούς, όμως από την άλλη μείωνε τις τιμές των προϊόντων τόσο στην εσωτερική αγορά όσο και στις εξαγωγές κάνοντάς τα έτσι πιο ανταγωνιστικά.

Όμως, με το άνοιγμα των Ευρωπαϊκών αγορών, που σήμαινε και την ακραία έξαρση του διεθνή ανταγωνισμού, η Ελληνική ελίτ στην αναγκαιότητα να εναρμονιστεί με το νέο περιβάλλον ταύτισε τα συμφέροντά της μ’ εκείνα των ισχυρών δυτικοευρωπαϊκών κρατών προσφέροντας της υπηρεσίες της ως ένας χρήσιμος και υποτελής σύμμαχος. Έτσι η υιοθέτηση του κοινού νομίσματος επικύρωσε τη πρόθυμη συναίνεση της ντόπιας ελίτ για τη στρατηγική ισχυροποίησης του Γερμανικού κεφαλαίου, αφού το ευρώ αποτελούσε τ
ο εργαλείο για τον απόλυτο νομισματικό έλεγχο της Ευρώπης. Μέσω αυτού του ελέγχου η Γερμανία μετέτρεψε την Ελλάδα σε νέου τύπου προτεκτοράτο επιβάλλοντας και επιβλέποντας την οικονομική της πολιτική, αφού οι αποφάσεις για τη διαχείριση του ευρώ παίρνονταν απ’ ευθείας απ’ την ΕΚΤ και όχι από την τράπεζα της Ελλάδας, εξαγοράζοντας μέσω ιδιωτικοποιήσεων τον κοινωνικό της πλούτο και μετατρέποντάς την σε δέσμιο καταναλωτή μέσω των υπέρογκων δανείων για να την ενίσχυση των εξαγωγών της στη χώρα.

Οι θριαμβολογίες λοιπόν τόσο του Καραμανλή με την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ όσο και του Σημίτη με την ένταξη στην Ευρωζώνη όχι μόνο αποδεικνύονται φαιδρές, αλλά αποτελούν και ιστορικές προδοσίες εις βάρος του Ελληνικού λαού. Αυτό έγινε σαφές απ’ την αρχή την αρχή της ένταξης της χώρας, οπού φάνηκε ο ξεκάθαρα αντιλαϊκός χαρακτήρας της Ευρώπης των ενιαίων αγορών. Τη δημοσιονομική πειθαρχία που επέβαλε η Γερμανία ήταν δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να την πετύχει, αφού η πλήρης αποβιομηχάνιση, η ανυπαρξία καινοτομιών στο πεδίο της τεχνολογίας και η γενικότερη αποσάθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας χάριν της νεοφιλελεύθερης πολιτικής συρρίκνωσε ακόμα περισσότερο την οικονομία εκτροχιάζοντας έτσι τα δημοσιονομικά της. Ταυτόχρονα η συμφωνία του κοινού νομίσματος, αντίθετα με τις εξαγγελίες τις τότε ντόπιας ελίτ, δεν έφερε επενδύσεις στην παραγωγή, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση των μισθών ως προϋπόθεση για την όποια μείωση του εκτροχιασμού των δημοσιονομικών αλλά και την απόπειρα προσέλκυσης ξένων επενδυτών μέσω της παροχής ενός φτηνού εργατικού δυναμικού. Ήταν δηλαδή η αντιλαϊκή πολιτική αυτή που προσάρμοζε την Ελληνική οικονομία στον «παράδεισο» της καπιταλιστικής Ευρώπης.

Ακόμα, με την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρώπη, συμβαίνουν μια σειρά από διαρθρωτικές αλλαγές που επέβαλε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της εποχής. Αρχικά, με την είσοδο στην τότε ΕΟΚ μεταλλάσσεται άρδην ο παραγωγικός χαρακτήρας της χώρας με αφετηρία την πλήρη εκμηδένιση της έτσι κι αλλιώς ασθενικής βιομηχανίας της χώρας αφού με το άνοιγμα των αγορών καταργήθηκαν οι δασμοί που ενίσχυαν τη μικρή εγχώρια βιομηχανία. Η αποβιομηχάνιση που συνέβαινε παράλληλα και στα άλλα καπιταλιστικά κέντρα της Ευρώπης είχε την ιδιαιτερότητα για την Ελλάδα ότι, ενώ οι ισχυρές χώρες (Γερμανία, Γαλλία) μετέφεραν προς την Ασία τα εργοστάσιά τους μετατρέποντας μέσω των πολυεθνικών τις μητροπόλεις τους σε διευθυντήρια της παραγωγής, διατηρούσαν ταυτόχρονα παραγωγικές μονάδες και εντός των συνόρων τους ώστε να έχουν μια παραγωγική αυτονομία. Αντίθετα στην Ελλάδα η πλήρης αποβιομηχάνιση σήμαινε από τη μια την πλήρη απώλεια παραγωγικής αυτάρκειας και ταυτόχρονα τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας.

Η απάντηση που δόθηκε τότε ήταν η υπερδιόγκωση του τριτογενή τομέα για να απορροφηθεί το εργατικό δυναμικό που προερχόταν απ’ τα εργοστάσια αλλά και να δημιουργηθεί μια πλατιά κοινωνική συναίνεση μέσω των αθρόων προσλήψεων από την τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Όμως, οι προσλήψεις αυτές αλλά και η γενικότερη «φιλολαϊκή» πολιτική του ΠΑΣΟΚ του ’80 αποτέλεσε μια απ’ τις ιστορικότερες απάτες εις βάρος του Ελληνικού λαού αφού η υπερδιόγκωση του δημόσιου τομέα και η ενίσχυση του κράτους πρόνοιας προέρχονταν απ’ τα δάνεια των Ευρωπαίων τα οποία ουσιαστικά υποθήκευαν το μέλλον του Ελληνικού λαού. Απ’ τα μέσα λοιπόν της δεκαετίας του ’80 ο τριτογενής τομέας απασχολούσε περίπου το 40% του ενεργού πληθυσμού δημιουργώντας μια πλήρως αντιπαραγωγική οικονομία, ενώ ένα 30% απασχολούσε ο βασικός πυλώνας της τότε Ελληνικής οικονομίας, αυτός της αγροτικής παραγωγής. Όμως, η αντιλαϊκή πολιτική της Ευρώπης ισοπέδωσε κυριολεκτικά και αυτόν τον βασικό πυλώνα της οικονομίας της χώρας προς όφελος των αγροτικών μονοπωλίων του βορρά.

Με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) ο αγροτικός πληθυσμός υπέστη καθίζηση αφού το 2008 το ποσοστό των αγροτών είχε πέσει στο 8% του ενεργού πληθυσμού σε σχέση με το 30% που ήταν στην αρχή της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Επίσης, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το 15% του ΑΕΠ της χώρας προερχόταν από την αγροτική παραγωγή, ενώ το 2008 το ποσοστό αυτό είχε πέσει στο 4%. Συνολικά μέσα σε 40 χρόνια, δηλαδή, από το 1961 μέχρι το 2001 χάθηκε ένας αγροτικός πληθυσμός περίπου 1,5 εκατομμυρίων ανθρώπων. Με την απελευθέρωση των αγορών χάθηκε κάθε έλεγχος και προστασία του φτωχού αγροτικού πληθυσμού, ενώ η ρύθμιση της αγοράς βρέθηκε στα χέρια του διεθνούς ανταγωνισμού, μέσα στον οποίο μπορούσαν να επιβιώ
σουν αλλά και να υπερκερδοφορήσουν μόνο τα μονοπώλια και τα καρτέλ των πολυεθνικών και των τεραστίων αγροτικών συνεταιρισμών.

Οι τιμές των εγχώριων αγροτικών προϊόντων προφανώς και δεν μπόρεσαν να αντέξουν τον ανταγωνισμό των πολυεθνικών, οι οποίες μέσω της δυνατότητας να ρίχνουν τις δικές τους τιμές μονοπωλούσαν στις αγορές μετατρέποντας τους φτωχούς αγρότες σε μια εξαρτημένη απ’ τις επιδοτήσεις μάζα. Η καταστροφή της εγχώριας γεωργίας και η παράδοσή της στις ορέξεις των μονοπωλίων και των καρτέλ έγινε ξεκάθαρο απ’ το εξωφρενικό, για μια κατά τα άλλα γόνιμη, αγροτική χώρα, ελλειμματικό αγροτικό ισοζύγιο το οποίο είχε οκταπλασιαστεί απ’ τη στιγμή της ένταξης της χώρας στην Ευρώπη. Απ’ την κατάντια δηλαδή μια χώρα σαν την Ελλάδα να εισάγει περισσότερα αγροτικά προϊόντα απ’ αυτά που εξάγει. Τελικά, το πρόβλημα της διάλυσης της εγχώριας αγροτικής παραγωγής δεν είναι ένα στενά οικονομικό ή συντεχνιακό θέμα, αλλά ένα ζωτικό ζήτημα για την ποιότητα και την ποσότητα της τροφής, εν τέλει δηλαδή για το ίδιο το βιοτικό επίπεδο τoυ λαού.

Ο γερμανικός «δούρειος ίππος»

Το ευρώ αποτέλεσε τον δούρειο ίππο του Γερμανικού ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη αφού ίδια η δημιουργία του κοινού νομίσματος εξυπηρετούσε πρώτα απ’ όλα τον πυρήνα της Γερμανικής οικονομίας, τις εξαγωγές. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 εγκαταλείφθηκε, χάριν της όξυνσης του διεθνούς ανταγωνισμού και της κυριαρχίας των ΗΠΑ, η συμφωνία του Bretton Woods, η οποία προέβλεπε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, τα εθνικά νομίσματα άρχισαν να αποκτούν μια κατά το δοκούν «ελαστικότητα» σε σχέση με την τιμή και την ποσότητα της κυκλοφορίας τους ώστε να μπορέσουν τα κράτη να προσαρμοστούν ή να κατισχύσουν έναντι άλλων στο περιβάλλον των πλήρως ελεύθερων αγορών που δημιουργούνταν τότε. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Γερμανία, με την πτώση του τείχους και την ενοποίησή της, ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο οικονομικά, όμως ταυτόχρονα αντιμετωπίζει πρόβλημα πληθωρισμού λόγω της αυξανόμενης εσωτερικής ζήτησης που επέφερε η προσάρτηση του ανατολικού τμήματός της.

Η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού, που ήρθε ως απάντηση στον εκτροχιασμό του πληθωρισμού, αλλά κυρίως η νομισματική κρίση κερδοσκοπίας απέναντι στα ισχυρά Ευρωπαϊκά νομίσματα (λίρα, λιρέτα, πεσέτα), που είχε ως αποτέλεσμα την υποτίμησή τους, έκαναν το Γερμανικό μάρκο ένα ακριβό, άρα και αποτρεπτικό για εξαγωγές νόμισμα. Η Γερμανία λοιπόν μπροστά στον κίνδυνο ενός ισχυρού κλυδωνισμού στη καρδιά της οικονομίας της, λόγω του ασταθούς νομισματικού περιβάλλοντος της Ευρώπης, έπρεπε να εξασφαλίσει και ταυτόχρονα να ισχυροποιήσει τη θέση της σαν ηγέτιδα δύναμη μέσω της δημιουργίας ενός νέου νομισματικού συστήματος εξυπηρέτησης των συμφερόντων της. Αυτό το νέο σύστημα έπρεπε να χαλιναγωγήσει τη νομισματική απελευθέρωση που συνέβη μετά την κατάρρευση του Bretton Woods, η οποία έδινε τη δυνατότητα στα κράτη να υποτιμούν τα εθνικά τους νομίσματα και να κάνουν τα προϊόντα τους πιο ανταγωνιστικά. Ακριβώς αυτή τη δυνατότητα ήθελε να καταργήσει η Γερμανία αφού μέσω των υποτιμήσεων τα κράτη έκαναν πιο ακριβές τις εισαγωγές τους, άρα δυνητικά μείωναν την απορρόφηση των Γερμανικών προϊόντων.

Ουσιαστικά, για να ξεπεραστεί το εμπόδιο αυτό, η Γερμανία έπρεπε να επιβάλει στα κράτη την απώλεια άσκησης αυτόνομης νομισματικής πολιτικής, έπρεπε δηλαδή τα κράτη να καταργήσουν τα εθνικά τους νομίσματα και να τα αντικαταστήσουν από ένα ενιαίο, Γερμανοκίνητο νόμισμα. Έτσι η στρατηγική του Γερμανικού ιμπεριαλισμού προέβλεπε, μέσω του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, τη σταδιακή σύγκλιση των νομισμάτων των χωρών της Ευρώπης, σε σχέση με την αξία του λεγόμενου τότε ΕCU. Ουσιαστικά το ECU αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία ρυθμίστηκαν οι αποκλίσεις των εθνικών νομισμάτων ώστε τελικά να επιτευχθεί η μετέπειτα νομισματική ολοκλήρωση με την υιοθέτηση και κυκλοφορία του ενιαίου νομίσματος, του ευρώ. Όμως αυτές οι αποκλίσεις ρυθμίστηκαν με βάση τα συμφέροντα της Γερμανίας αφού η αξία του ECU πάνω στην οποία θα προσαρμόζονταν τα Ευρωπαϊκά νομίσματα προσδιοριζόταν σκανδαλωδώς απ’ την αξία του Γερμανικού μάρκου και μόνο.

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι το όραμα του κοινού νομίσματος δεν είχε σε καμία περίπτωση σαν στόχο την αλληλεγγύη και τη συρρίκνωση των αποκλίσεων ανάμεσα στις οικονομίες των χωρών της Ευρώπης, όπως ευαγγελίζονταν οι ελίτ, αλλά αντίθετα στόχος ήταν η επικύρωση της ηγεμονίας του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου και κυρίως του Γερμανικού, πάνω στην κ
ρδοφόρα ενιαία Ευρωπαϊκή αγορά. Άλλωστε στη συνθήκη του Μάαστριχτ, στην οποία συμφωνήθηκε η υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, έγινε σαφής ο ρόλος του ευρώ, αφού σκόπιμα όχι μόνο δεν προβλέφθηκε καμία ρύθμιση για την εξόφθαλμη αντίθεση, που υπέσκαπτε τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης, για το γεγονός δηλαδή ότι ήταν αδιανόητο χώρες με τόσο μεγάλες διαφορές στις οικονομίες τους να έχουν ισότιμη σχέση μέσα στο κοινό νόμισμα, αλλά αντίθετα επιβλήθηκαν και κυρώσεις στις χώρες που δεν θα συμμορφώνονταν με τη δημοσιονομική πολιτική που επέβαλαν οι Γερμανοί.

Η ένωση λοιπόν που πραγματοποιήθηκε ήταν νομισματική και όχι πολιτική, αφού οι περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα, πέρα απ’ τα βραχυπρόθεσμα οφέλη που είχαν απ’ την ένταξη στο ευρώ, ουσιαστικά είχαν να αντιμετωπίσουν το δομικό και μακροπρόθεσμο ζήτημα της ανύπαρκτης ανταγωνιστικότητάς τους σε σχέση με τη Γερμανία, και αυτό ακριβώς τις καθιστούσε ως Χώρες – δανειολήπτες αφού ο ρόλος τους ήταν να απορροφούν δάνεια για να ενισχύουν την εκάστοτε εγχώρια ζήτηση των Γερμανικών προϊόντων.

Όπως λοιπόν κυνικά ομολόγησε ο πανεπιστημιακός του Μονάχου Martin Wolf, «το ευρώ σχεδιάστηκε, βασικά απ’ τη Γερμανική οικονομική ελίτ, με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων». Τη δήλωση αυτή έρχονται να επιβεβαιώσουν και οι επίσημοι αριθμοί, που αποκαλύπτουν πως το 47% των εξαγωγών, τα 2/3 της ανάπτυξης και το 60% του Γερμανικού πλεονάσματος οφείλονται απ’ τις συναλλαγές εντός της Ευρώπης. Ειδικότερα, το τεράστιο πλεόνασμα της Γερμανίας τη μετατρέπει στο μεγαλύτερο πιστωτή – δεσμοφύλακα της Ευρώπης αφού μέχρι το 2010 οι χώρες του βορρά και κυρίως η Γερμανία είχαν αγοράσει κρατικά ομόλογα της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, των χωρών της περιφέρειας δηλαδή, αξίας περίπου ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ.

Συγκεκριμένα στην Ελλάδα και μέσω του φτηνού δανεισμού που προσέφερε η ΕΚΤ διογκώθηκε η κατανάλωση Γερμανικών προϊόντων, με τις πωλήσεις των Γερμανικών αυτοκινήτων από το 1998 ως το 2007 να παρουσιάζουν αύξηση 300%, ενώ οι συνολικές Γερμανικές εξαγωγές στη χώρα παρουσίασαν αύξηση της τάξης του 100%. Όμως την ίδια στιγμή που το Γερμανικό κεφάλαιο σαρώνει την Ελληνική αγορά η εγχώρια οικονομία παρουσιάζει διαρκή συρρίκνωση, αφού οι έστω και ισχνές εξαγωγές στην προ ενταξιακή περίοδο παρουσίαζαν ένα ρυθμό ανάπτυξης στο 7% ενώ μετά την ένταξη η Ελλάδα έχει ένα μόνιμα αρνητικό ρυθμό στο εμπορικό της ισοζύγιο. Ως αποτέλεσμα του ότι η Ελλάδα εισήγαγε περισσότερα απ’ αυτά που εξήγαγε ήταν η διαρκή της εξάρτηση απ’ τα δάνεια της Ευρώπης αφού το 41,5% των εσόδων απ’ τις έτσι κι αλλιώς ελάχιστες εξαγωγές πήγαιναν απ’ ευθείας στην αποπληρωμή αυτών των δανείων. Η Ελλάδα λοιπόν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος και ταυτόχρονα μια ανύπαρκτη παραγωγική υποδομή που την καθιστούσε ένα δυνάμει χρεοκοπημένο και απόλυτα εξαρτημένο κράτος.

«Γερμανικός ιμπεριαλισμός»

Το σκάσιμο της χρηματοπιστωτικής φούσκας το 2008, που επέφερε την κοινωνική φρίκη που ζούνε σήμερα, αφού οι λαοί ήταν αυτοί που κλήθηκαν να επωμιστούν τις ζημιές των τραπεζών, έφερε στο προσκήνιο, όπως και κάθε κρίση, την αναδιάταξη των ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων στον παγκόσμιο χάρτη. Η κρίση οξύνει τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αφού τίθεται η ανάγκη των ισχυρών κρατών να σταθεροποιήσουν αλλά κυρίως να ισχυροποιήσουν τη θέση τους στο διεθνές περιβάλλον. Με όχημα την οικονομική εξόντωση των λαών δυνάμεις όπως η Γερμανία προασπίζουν τα συμφέροντά τους τόσο στην Ευρωπαϊκή όσο και στην παγκόσμια αρένα επικράτησης του ισχυρότερου.

Η κρίση, ακόμα και αν συμβαίνει σ’ ένα αχανές παγκοσμιοποιημένο σύστημα αλληλεξάρτησης των οικονομιών, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα, επαναφέρει τον εθνικό παράγοντα και τα κράτη, στο όνομα της προάσπισης των δικών τους συμφερόντων, επιδίδονται σ’ έναν ακραίο ανταγωνισμό για να μετατοπίσουν τα βάρη της κρίσης από το ένα στο άλλο και κυρίως για να εξασφαλίσουν μια ηγετική θέση στη μετά κρίσης εποχή. Ακόμα ο οξυμένος ανταγωνισμός σε καιρό κρίσης δεν περιορίζεται μόνο μεταξύ των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών (ΗΠΑ – Ε.Ε.) αλλά και εντός τους. Έτσι από τη μια παρατηρούμε τον ανταγωνισμό στη παγκόσμια εμβέλειά του, με τις μεγάλες δυνάμεις όπως ΗΠΑ, Κίνα, Ε.Ε., Ρωσία, να προχωρούν σε επί μέρους συμμαχίες οικονομικού και γεωπολιτικού ενδιαφέροντος, αλλά την ίδια στιγμή να αλληλοσπαράσσονται, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη σύμπραξη της Ε.Ε. με τις ΗΠΑ, μέσω της τρόικας, και την ατέρ
μονη διαφωνία όσο αναφορά τη διαχείριση (για κούρεμα ή μη) του Ελληνικού χρέους.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, αφού, όπως εξηγήσαμε και παραπάνω, λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης στο εσωτερικό της Ε.Ε., η πολιτική για τη διαχείριση της κρίσης που επιβάλλεται απ’ τους ισχυρούς (Γερμανία) εκφράζει τα δικά τους συμφέροντα και όχι του συνόλου των χωρών της Ευρώπης. Έτσι, βλέπουμε υπερδυνάμεις όπως η Γερμανία και η Γαλλία να κρατούν μεταξύ τους αποστάσεις όσο αναφορά την πολιτική για την έξοδο από την κρίση, αφού η μεν Γερμανία επιβάλλει λιτότητα αντί για εκτύπωση χρήματος και τόνωση των οικονομιών, ώστε να κρατήσει ισχυρό το νόμισμα του ευρώ και να κάνει τους Ευρωπαίους εργαζόμενους πιο φτηνούς, άρα και πιο ελκυστικούς για τις επενδύσεις της. Από την άλλη η Γαλλία, που εγκαλεί τη Γερμανία για την πολιτική της και εμφανίζεται τελευταία ως υπερασπιστής των χωρών του νότου, δεν μπορεί να αντέξει μακροπρόθεσμα την λιτότητα και το ακριβό ευρώ αφού αυτά οδηγούν την κατά τα άλλα ισχυρή οικονομία της στο φαύλο κύκλο της ύφεσης.

Στόχος της Γερμανίας είναι η όσο το δυνατόν λιγότερη εκτύπωση ευρώ, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που τυπώνουν αφειδώς δολάρια, ώστε να μην πληθωριστεί το νόμισμα και χάσει την αξία του κυρίως σε σχέση με την αγορά πετρελαίου. Η εκτύπωση δολαρίων απ’ την κυβέρνηση Ομπάμα, άρα και η υποτίμηση του νομίσματος, είναι κάτι το οποίο συμβαίνει για να σωθούν οι χρεοκοπημένες αμερικάνικες τράπεζες αλλά και να τονωθούν οι εξαγωγές. Όμως αυτό αποτελεί δίκοπο μαχαίρι αφού η εκτύπωση νομίσματος εκτοξεύει τον πληθωρισμό και ταυτόχρονα κάνει το δολάριο ένα επισφαλές νόμισμα για τις πωλήσεις των πετρελαιοπαραγωγικών χωρών. Η διαφαινόμενη άρνηση αυτών των χωρών να πωλούν τα πετρέλαιά τους σε δολάρια, κάτι που έγινε στο Ιράκ επί Σαντάμ και στη Λιβύη επί Καντάφι, γι’ αυτό και οι πόλεμοι εναντίον τους, αλλά και σήμερα με τους Σαουδάραβες να πωλούν ήδη ποσότητες πετρελαίου σε ευρώ, σημαίνει την ενδεχόμενη αποκαθήλωση των ΗΠΑ απ’ την κυριαρχία του πλανήτη.

Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να εισβάλει στο προσκήνιο ως η επόμενη υπερδύναμη κρατώντας το ευρώ ισχυρό ώστε να αποτελέσει το νέο νόμισμα πετρελαϊκής συναλλαγής, το νέο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Είναι δηλαδή μέσα στους νέους συσχετισμούς που διαμορφώνονται, μέσω ενός νομισματικού πολέμου, που το Γερμανικό κεφάλαιο με όχημα το ευρώ προσπαθεί να ηγηθεί στην επαύριο της παγκόσμιας οικονομίας.

«Ένα πορνείο αξιών»

Η σημερινή καπιταλιστική κρίση κάνει ολοφάνερη την καταστροφική φύση του καπιταλισμού. Αυτή η φύση είναι που ξεδιπλώνει σήμερα όλη της την αγριότητα και μη έχοντας άλλη επιλογή, αφού η κρίση υπονομεύει το ζωτικό της χώρο, πατάει πάνω στα δικά μας κορμιά για να ξεπεράσει, και πάλι παροδικά, την ιστορική αντίθεση που καθορίζει το παρόν και το μέλλον του κόσμου, την αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτούς που κατέχουν τον πλούτο και σ’ αυτούς που δεν τους ανήκει τίποτα. Οι λέξεις, όσες σελίδες κι αν γεμίσουν, πάντα στο ίδιο καταλήγουν. Ο καπιταλισμός είναι απλά η πιο ορθολογικοποιημένη μορφή αδυσώπητης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι ένα πορνείο αξιών που ακόμα και σήμερα μοχθεί να μας πείσει πως η ανθρωπότητα δεν έχει τίποτα καινούργιο να φέρει στο προσκήνιο της ιστορίας. Πως η ανθρώπινη δημιουργία δεν υπάρχει μακριά απ’ το βόθρο του κέρδους και της εκμετάλλευσης, πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να χτίσουν νέους κόσμους και εποχές χωρίς πολέμους, φτώχεια και ταπείνωση.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή διαδραματίζεται μια κοινωνική τραγωδία, αφού η χώρα είναι κυριολεκτικά χρεοκοπημένη, όμως διατηρείται ζωντανή μόνο και μόνο για να μπορέσουν τα κοράκια του διεθνούς κεφαλαίου να αρπάξουν τον κοινωνικό της πλούτο. Είναι ο λαός που έχει μπει ως ενέχυρο, μέσω της πλήρους αφαίμαξής του, για να κάνουν οι ελίτ τη χώρα ένα ελκυστικό πεδίο επενδύσεων, αφού, μόλις ολοκληρωθεί το πρώτο στάδιο της απόλυτης υποτέλειας της χώρας, θα μονιμοποιηθεί μια κατάσταση ενός πάμφθηνου και απελπισμένου εργατικού δυναμικού το οποίο θα λεηλατηθεί ολοκληρωτικά.

Τα μνημόνια που δεσμεύουν τη χώρα είναι ουσιαστικά προγράμματα σταδιακής προσαρμογής στις νέες ανάγκες του κεφαλαίου οι οποίες επιβάλλουν νέους τρόπους άσκησης πολιτικής, με περαιτέρω περιορισμό των εθνικών κοινοβουλίων, με πλήρη διάλυση του κοινωνικού κράτους, με τοποτηρητές, με καθίζηση των μισθών και των συντάξεων. Αυτή ακριβώς είναι η συνταγή που ακολουθείται απ’ τα μνημόνια και
εφαρμόζεται πρόθυμα απ’ τα ντόπια ιδιοτελή καθάρματα των πολιτικών κομμάτων εξουσίας.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα παρηκμασμένη, μια χώρα βυθισμένη στο σκοτάδι της υποτέλειας, της κρατικής βίας και της φτώχειας. Μια κάστα γελοίων, ανήθικων και διεφθαρμένων ώς το κόκκαλο κυβερνάει την Ελλάδα και την οδηγεί στο γκρεμό, έχοντας το θράσος να μιλάει για αγώνα σωτηρίας της χώρας και για υπεύθυνη πολιτική στάση. Έχουν το θράσος να μιλάνε για πατριωτισμό αυτοί που υπογράφουν, και μάλιστα κάποιοι χωρίς καν να τις διαβάσουν, συμβάσεις εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας. Γνωρίζουμε πως οι μνημονιακές κυβερνήσεις είναι κυβερνήσεις ειδικής αποστολής, ώστε να εξυπηρετήσουν στο ακέραιο τα συμφέροντα της ντόπιας και διεθνούς ελίτ με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι αναλώσιμοι και το γνωρίζουν και οι ίδιοι, αφού τα μέτρα – σοκ δεν μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς πολιτικό κόστος ακόμα και στο πλαίσιο υπονόμευσης των θεσμών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Όμως, ακόμα κι αν η πολιτική νηφαλιότητα δεν αναγνωρίζει πρόσωπα αλλά τους ταξικούς συσχετισμούς που αυτά υπηρετούν, η ιδιαιτερότητα της σημερινής συγκυβέρνησης είναι ότι αντανακλά, μέσω των εκπροσώπων της, το συνολικό τέλμα στο οποίο έχει πέσει η χώρα. Φασίστες, εξουσιομανείς, ημίτρελοι, τηλεπερσόνες, μιζαδόροι, πρώην αντιμνημονιακοί και νυν νεροκουβαλητές των Ευρωπαίων, απαρτίζουν το επιτελείο – θίασο επιβολής των μνημονίων, κάτι που αποδεικνύει το πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο των ανθρώπων που κρατάνε την τύχη του λαού στα χέρια τους. Αυτή η κοινωνική μειοψηφία που κυβερνάει τη χώρα είναι και αυτή που τελικά αποδεικνύεται άκρως αποτελεσματική για τις ελίτ αφού από το 2010 που η Ελλάδα μπήκε σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας έχει εφαρμόσει αγόγγυστα και σθεναρά την αντικοινωνική πολιτική των μνημονίων.

Χρέος, μνημόνιο, λεηλασία

Τα μνημόνια, λοιπόν, αποτελούν τη θεσμική παραχώρηση της χώρας στις διαταγές του κεφαλαίου και μέσω αυτών υλοποιείται ο διακαής πόθος των ντόπιων και ξένων αφεντικών για την απόλυτη υποτίμηση των ζωών μας. Άλλωστε, όπως διαμηνύει η κυβέρνηση, στόχος της χώρας είναι να γίνει πιο ανταγωνιστική ώστε να βγει απ’ την κρίση. Αυτός ακριβώς θα είναι και ο κόλαφος για τον Ελληνικό λαό αφού ανταγωνιστικότητα σημαίνει να γίνουμε φτηνοί, πειθαρχημένοι και χωρίς δικαιώματα εργάτες. Από την πρώτη στιγμή αυτή την επιδίωξη εξυπηρετούν τα μνημόνια τα οποία χαίρουν της απόλυτης στήριξης της ντόπιας αστικής τάξης (βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες), αφού εφαρμόζουν σημείο προς σημείο τη σταδιακή υποτίμησή μας. Έτσι η αντικοινωνική διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα που εκτελούσε τις οδηγίες των Γερμανών προέβλεπε ήδη από το πρώτο μνημόνιο μια σκληρή δημοσιονομική πολιτική για τη μείωση του ελλείμματος, κάτι το οποίο πρακτικά σήμαινε τη μείωση δημοσίων δαπανών σε υγεία και παιδεία ταυτόχρονα με τη δραστική μείωση των μισθών και των συντάξεων. Την ίδια στιγμή επιβλήθηκαν μειώσεις μισθών και στον ιδιωτικό τομέα αλλά και μια γενικότερη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος των αφεντικών (ελαστικοποίηση, μείωση εισφορών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων).

Και ενώ το μνημόνιο έβαζε στο στόχαστρο το λαό και τις βασικές του ανάγκες, την ίδια στιγμή θωράκιζε την κυριαρχία του διεθνούς κεφαλαίου με το δάνειο των 110 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 10 θα πήγαιναν για την ενίσχυση των χρεοκοπημένων Ελληνικών τραπεζών. Παρά τις εξαγγελίες της τότε κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, περί ενίσχυσης της οικονομίας μέσω του δανείου, ήταν ξεκάθαρο ότι τα λεφτά πήγαιναν για την αποπληρωμή των τόκων προηγούμενων δανείων βυθίζοντας έτσι την Ελληνική οικονομία στο φαύλο κύκλο διόγκωσης του χρέους της.

Ήταν δηλαδή πρωταρχική ανάγκη να διασωθούν οι Ευρωπαϊκές τράπεζες απ’ τα τοξικά Ελληνικά ομόλογα, κάτι που μέσω των μνημονίων επιτεύχθη, αφού στο πρώτο μνημόνιο οι Γερμανικές τράπεζες κατείχαν 65,5 δισ. ευρώ απ’ το χρέος της Ελλάδας ενώ ενάμιση χρόνο μετά το ποσό αυτό είχε πέσει στα 15 δισ. ευρώ. Έτσι, το σχέδιο για τη διάσωση της Ελλάδας ήταν ένα σχέδιο ουσιαστικά για τη διάσωση των δανειστών της, αφού οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατείχαν το 79% του συνολικού χρέους της χώρας. Ο «μονόδρομος» λοιπόν της Ευρώπης όχι μόνο δεν προστάτεψε τη χώρα απ’ τη χρεοκοπία, αλλά αντίθετα επέβαλε τους όρους για την ολοκληρωτική καταστροφή της. Εξ αρχής οι επιστάτες της τρόικας προώθησαν μια οικονομική πολιτική – σοκ αντίστοιχη με αυτήν που εφάρμοσε το ΔΝΤ στις λατινοαμερικάνικες χώρες τη δεκαετία του 1970 που περιελάμβανε ιδιωτικοποιήσεις, απολ
σεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας.

Αυτήν ακριβώς την πολιτική σκιαγράφησαν και οι λεγόμενες επικαιροποιήσεις των μνημονίων, οι οποίες επέβαλαν τον αργό οικονομικό θάνατο του Ελληνικού λαού μέσω του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, την περαιτέρω μείωση μισθών, συντάξεων και δημοσίων δαπανών, την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και το ξεπούλημα των λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ με αποκορύφωμα την απόφαση για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας που θα άγγιζε τα 50 δισ. ευρώ. Παράλληλα με τη κοινωνική λεηλασία η Ελλάδα γίνεται θεσμικά αιχμάλωτη των δανειστών της αφού τα μνημόνια περνάνε στην ισχύ του Αγγλικού δικαίου, ενός δικαίου που κανονικά δεν έχει καμία ισχύ στην Ελλάδα, είναι όμως το πλέον βολικό για την τρόικα αφού θεωρείται ιδιαίτερα σκληρό απέναντι στους οφειλέτες. Η πλέον όμως άμεση απόδειξη για την ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στις ελίτ είναι το άρθρο 14(5) της δανειακής σύμβασης, όπου προβλέπεται η αμετάκλητη και άνευ όρων παραίτηση από κάθε ασυλία της Ελλάδας όσον αφορά τα περιουσιακά της στοιχεία, κάτι που σημαίνει ότι στην ενδεχόμενη αδυναμία αποπληρωμής των χρεών της η χώρα παραδίδει ακόμα και της πλουτοπαραγωγικές της πηγές χωρίς καμία δυνατότητα αναστολής ή ακύρωσης των αποφάσεων κατάσχεσης.

Επίσης, ο νόμος 3847/2010 δίνει την εξουσιοδότηση στον εκάστοτε υπουργό οικονομικών να υπογράφει κατά το δοκούν και χωρίς την επικύρωση της βουλής δανειακές συμβάσεις με άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Με αυτόν τον τρόπο υπονομεύουν το ίδιο το σύνταγμα που υποτίθεται πως υπηρετούν, αφού πραξικοπηματικά ο εκάστοτε, εγκάθετος των Ευρωπαίων, υπουργός θα προχωρά σε συμφωνίες χωρίς το εμπόδιο της αντιπολίτευσης εντός του κοινοβουλίου. Τέλος, και όσον αναφορά την ταπεινωτική αιχμαλωσία της χώρας, το ΔΝΤ επέβαλε την τοποθέτηση δικών της επιτηρητών στα σημεία κλειδιά της οικονομίας, δηλαδή στις τράπεζες, στο υπουργείο οικονομικών και στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να υπάρχει πλήρης εποπτεία της Ελλάδας απ’ τους δανειστές της.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια της απόλυτης υποτέλειας, η οικονομία, όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο, δεν παρουσίασε σημάδια ανάκαμψης αφού μια χώρα στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής πτώχευσης ήταν αυτονόητο ότι δεν προσέλκυε επενδύσεις ώστε να μειώσει τα ελλείμματα, αντίθετα βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, κάτι που συρρίκνωνε τα κρατικά έσοδα και ταυτόχρονα διόγκωνε το χρέος λόγω του «σωτήριου» δανεισμού. Όμως απέναντι στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, που υπονόμευε όχι μόνο το μέλλον της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, η Γερμανία απάντησε με μέτρα ακόμα μεγαλύτερης λιτότητας, όπως έγινε με το σύμφωνο του ευρώ το 2011, το οποίο και αποτέλεσε ένα είδος Ευρωπαϊκού μνημονίου για τη μεγαλύτερη μείωση των μισθών, την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, ώστε να μπορέσει η Γερμανία να ανταγωνιστεί τα φθηνά προϊόντα, κυρίως της Κίνας, μέσω της μείωσης του εργατικού κόστους και κατ’ επέκταση τη μείωση των τιμών των προϊόντων.

Η Ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε πρόθυμα στην καταστροφική Γερμανική γραμμή για λιτότητα ενώ την ίδια στιγμή υποσχόταν στο λαό ισορροπία και επαναφορά στην ανάπτυξη. Όμως, η πραγματικότητα έδειχνε μια οικονομία να καταρρέει με την τρόικα να επιβάλλει και πάλι νέα μέτρα ακόμη μεγαλύτερης λιτότητας και διάλυσης του κοινωνικού ιστού μέσω του λεγόμενου μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα τέθηκαν οι βάσεις για το τέλος του κοινωνικού κράτους, αφού προέβλεπε τη μείωση των λειτουργικών δαπανών του δημοσίου, τη συγχώνευση φορέων του δημοσίου, άρα και τις απολύσεις όσων περισσεύουν, την αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ με νέες απολύσεις, τη μείωση δαπανών για την υγεία (140 εκατ. ευρώ) μέσω κλεισίματος νοσοκομείων, την επιβάρυνση των ασφαλισμένων με την επιπλέον συμμετοχή στις τιμές των φαρμάκων, τη μείωση των κοινωνικών παροχών (5,5 δισ. ευρώ) από τη μείωση των επιδομάτων του ΟΑΕΔ, των εφάπαξ και των συντάξεων, αύξηση της φορολογίας και τέλος μειώσεις στους ΟΤΑ (1,5 δισ. ευρώ).

Τέλος μέσω του εφαρμοστικού νόμου του μεσοπρόθεσμου προγράμματος συστάθηκε το ταμείο αξιοποίησης ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), ένας μηχανισμός που εξυπηρετούσε την ομαλότερη διαδικασία λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας από την τρόικα. Το ταμείο αυτό πήρε υπό την εξουσία του ολόκληρη την περιουσία του δημοσίου, με στόχο το ξεπούλημά της στους δανειστές αφού τα έσοδα του ταμείου θα πήγαιναν αποκλειστικά στην αποπληρωμή του χρέους. Είνα
ι ενδεικτική αυτής της λεηλασίας η παράγραφος 7 του άρθρου 2 του εφαρμοστικού νόμου όπου υπαγορεύει την αμετάκλητη κατοχή ενός περιουσιακού στοιχείου στο ταμείο χωρίς δικαίωμα αναμεταβίβασης στον προηγούμενο κάτοχο.

«Ελλάδα σε εμπόλεμη κατάσταση»

Έτσι το Ελληνικό κράτος παραδίδει την περιουσία του χωρίς δικαίωμα επανάκτησής της ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λεηλασία χωρίς δικαίωμα θεσμικής παρεμβολής προς τους δανειστές. Η Ελλάδα δηλαδή γίνεται μια υποτελής και πλήρως απαξιωμένη χώρα χωρίς δικαίωμα πάνω στην ίδια της την περιουσία, αφού ακόμα και μέσα στο διοικητικό συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ παρίστανται εκπρόσωποι της τρόικας ώστε να ελέγχουν και να κατευθύνουν τη διαδικασία του ξεπουλήματος. Και ενώ η Ελλάδα κυριολεκτικά ξεζουμίζεται για να θωρακιστούν οι ελίτ, έρχεται ο βαθύς χαρακτήρας της κρίσης να φέρει άλλον ένα αναπόφευκτο κύκλο ύφεσης και συρρίκνωσης του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ κάνοντας άμεση την ανάγκη μιας αναδιάρθρωσης του Ελληνικού χρέους. Έτσι οι ελίτ της Ευρώπης προχωρούν σε μια μαζική καταστροφή κεφαλαίων μέσω του PSI, του κουρέματος δηλαδή των Ελληνικών ομολόγων που κατείχε ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες).

Το PSI το συνοδεύουν μέτρα 130 δισ. ευρώ, το λεγόμενο δεύτερο μνημόνιο, που συμφωνήθηκε τον Φλεβάρη του 2012. Με το δεύτερο μνημόνιο οι ελίτ επαναφέρουν τον εργασιακό μεσαίωνα με τη μείωση κατά 22% του κατώτατου μισθού και επιπλέον 10% για τους νέους κάτω των 25 ετών ενώ ταυτόχρονα καταργούνται οι φοροαπαλλαγές, μειώνονται κι άλλο οι συντάξεις, επιβάλλεται η εφεδρεία και οι απολύσεις 15 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, κλείνει ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας και τέλος αυξάνεται ο ΦΠΑ σε τρόφιμα, φάρμακα και εισιτήρια των μέσων μεταφοράς.

Ουσιαστικά η Ελλάδα γίνεται προτεκτοράτο της Ευρώπης με το PSI να αποτελεί την κεφαλαιοποίηση του σχεδιασμού μετατόπισης των ζημιών της κρίσης απ’ τις ελίτ στο λαό, αφού με το κούρεμα των ομολόγων το Ελληνικό δημόσιο χρεοκοπεί, με τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας να καταρρέουν και το αποθεματικό τους να μένει στο μισό, αφού επί πρωθυπουργίας Σημίτη είχε εξουσιοδοτηθεί η τράπεζα της Ελλάδας να παίρνει τα αποθεματικά των ταμείων και να τα κάνει ομόλογα, δηλαδή, τζόγο στο χρηματιστήριο. Έτσι, τα χρήματα του Ελληνικού λαού έγιναν λάφυρο στα χέρια των τραπεζιτών και μετά το PSI εξαϋλώθηκαν, με τους συνταξιούχους να σπρώχνονται στον γκρεμό της ανέχειας και της φτώχειας.

Επίσης, με το PSI το χρέος της χώρας περνά απ’ τα χέρια των ιδιωτών στα χέρια των κρατών – δανειστών, κάτι που σήμαινε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση από τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης αφού αυτές με τον εκβιασμό του χρέους μπορούν να επιβάλλουν ακόμη πιο σκληρά μέτρα στην Ελλάδα. Σταχυολογώντας, λοιπόν, πάνω στα μνημόνια και τις διάφορες επικαιροποιήσεις τους, όπως αυτή του Φλεβάρη του 2013 με αιχμή την απόφαση για καθορισμό του κατώτατου μισθού απ’ την κυβέρνηση, καταργώντας έτσι τις συλλογικές συμβάσεις και την όποια δυναμική του συνδικαλιστικού κινήματος, παρατηρούμε ότι σταδιακά και πραξικοπηματικά, ακόμα και για τους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (αφού οι διατάξεις των μνημονίων εφαρμόζονται εν τάχει μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχομένου), εγκαθιδρύεται στη χώρα ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Μιας έκτακτης ανάγκης στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Και ενώ η δημαγωγία για τη «σωτηρία» της χώρας συνεχίζεται, μάταια πια, απ’ την κυβέρνηση, η δυστυχία του Ελληνικού λαού καταγράφεται σε στατιστικές που όμοιες τους υπάρχουν μόνο σε χώρες που βιώνουν εμπόλεμη κατάσταση. 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 300 χιλιάδες παιδιά στερούνται τα βασικά αγαθά, 44% των οικογενειών αδυνατούν για τη πλήρη διατροφή των παιδιών τους, 30 χιλιάδες μαθητές βιώνουν επισιτιστική ανασφάλεια, 350 χιλιάδες σπίτια είναι χωρίς ρεύμα, 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι από 1 έως 12 μήνες, το 68% των Ελλήνων ζει κάτω απ’ το όριο της φτώχειας, 55% μείωση στα εισοδήματα και 40% μείωση των ονομαστικών μισθών από την αρχή της κρίσης. Η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε εμπόλεμη κατάσταση αφού η ντόπια και ξένη ελίτ έχει επιβάλει στον λαό μια νέου τύπου κατοχή χωρίς καμιά προοπτική επανάκαμψης και επιστροφής στην έστω και επίπλαστη ευημερία.

«Επίλυση μέσω πολέμου»

Το βάθος της σημερινής κρίσης δεν είναι δυνατόν να ξεπεραστεί με τα βραχυπρόθεσμα μέτρα λιτότητας αφού είναι αυτά που προλογίζουν το επόμενο και πιο ισχυρό ξέσπασμα της κρίσης Η λιτότητα φέρνει την ύφεση και η ύφεση την κρίση. Οι ελίτ είναι ξεκάθαρα ανίκανες, προς το παρόν, να διαχειριστούν τη κρί
ση και να διαμορφώσουν τους όρους επανάκαμψης, αφού για να γίνει αυτό χρειάζεται μια ραγδαία αναδιάρθρωση του μοντέλου κερδοφορίας των τελευταίων δεκαετιών. Άλλωστε είναι ο χαρακτήρας της νεοφιλελεύθερης οικονομίας και δη ο χρηματοπιστωτικός, η καρδιά δηλαδή της παγκόσμιας κερδοφορίας για πάνω από 30 χρόνια, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται ανίατα εκτεθειμένος. Η εντατικοποίηση της παραγωγής, η μετακίνηση των εργοστασίων στις φτηνές χώρες της Ασίας και κυρίως η επένδυση των κερδών στα χρηματιστήρια, η μεταφορά δηλαδή των κεφαλαίων όχι και πάλι στην παραγωγή με επενδύσεις σε εξοπλισμούς και νέες τεχνολογίες αλλά κυρίως με επενδύσεις σε χρηματιστηριακά προϊόντα, ήταν αυτά που καθόρισαν τη δομή της σύγχρονης οικονομίας.

Η μεταφορά της κερδοφορίας απ’ την πραγματική οικονομία στην πλασματική των χρηματιστηρίων ήταν αυτή που δημιούργησε και την τεράστια φούσκα που έσκασε το 2008 με το κραχ των Αμερικάνικων τραπεζών. Σήμερα, λοιπόν, που η κρίση κλυδωνίζει τη καρδιά της οικονομίας και όχι κάποια επί μέρους λειτουργία της, για να μπορέσει το κεφάλαιο να κερδοφορήσει και πάλι, θα πρέπει είτε να ξαναγυρίσει στη φάση ενίσχυσης της παραγωγής είτε να βρει νέες τεχνολογικές καινοτομίες ως μέσο επενδύσεων. Όμως αυτή τη στιγμή και οι δύο περιπτώσεις αποκλείονται λόγω του παγκόσμιου ανταγωνισμού, αφού από τη μια η ενίσχυση της παραγωγής θα σήμαινε επιστροφή στο κράτος πρόνοιας, κάτι που σήμερα είναι απαγορευτικό αφού ο ανταγωνισμός καθορίζεται απ’ την υποτίμηση της τιμής των προϊόντων, άρα και της υποτίμησης των εργατών.

Απ’ την άλλη οι επενδύσεις στις καινοτομίες εκτός από ακριβές (πράσινη ανάπτυξη) είναι και ιδιαίτερα επισφαλείς αφού στο σημερινό ασταθές νομισματικό περιβάλλον, που δημιουργεί η έξαρση της κρίσης, είναι ριψοκίνδυνο για τις ελίτ να προχωρήσουν μαζικά σε επενδύσεις αβέβαιης αποτελεσματικότητας. Η μόνη λύση λοιπόν, όπως άλλωστε μας διδάσκει και η ιστορική εμπειρία, είναι η μαζική καταστροφή κεφαλαίων, δηλαδή η χρεοκοπία και η εξαφάνιση τραπεζών, οργανισμών ακόμα και χωρών.

Όμως, στην παγκόσμια μορφή που έχει σήμερα η οικονομία και με τα ασύλληπτα για τον ανθρώπινο νου κεφάλαια που πρέπει να καταστραφούν, διαφαίνεται ότι η διαδικασία αυτή, ενώ είναι αναπόφευκτη, την ίδια στιγμή είναι και καθοριστική για το μέλλον όχι μόνο του καπιταλισμού αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα γίνει η καταστροφή των κεφαλαίων δεν είναι ένα πλαίσιο απόλυτης σύμπλευσης της παγκόσμιας ελίτ αλλά ένα πλαίσιο ακραίου ανταγωνισμού. Το ποια χώρα θα βγει κερδισμένη και με τις λιγότερες απώλειες από αυτή τη διαδικασία και κυρίως ποια θα παίξει το καθοριστικό ρόλο της επόμενης μέρας επαναφέρει στο σήμερα το ζήτημα της επίλυσης της κρίσης μέσω ενός πολέμου.

Ένοπλη πρωτοπορία

Όμως, πριν προχωρήσουμε σε μια ριψοκίνδυνη, αλλά καθόλου απίθανη, εκτίμηση για ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο θα πρέπει να προετοιμαστούμε για τις πιο άμεσες επιπτώσεις της κρίσης με επίκεντρο τη χώρα μας. Η Ελλάδα βρίσκεται σ’ ένα οριακό σημείο. Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις με την κοινά ομολογούμενη αδυναμία διαχείρισης του χρέους, με την άνοδο του φασισμού, με τον πλήρη αποδεκατισμό των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας και την επερχόμενη πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά είναι μόλις μερικά απ’ τα δεδομένα που συμπυκνώνουν τον ιστορικό χρόνο, όχι απαραίτητα υπέρ της επαναστατικής υπόθεσης αλλά ενδεχομένως υπέρ ενός ακόμα πιο ακραίου, ολοκληρωτικού καθεστώτος απ’ αυτό στο οποίο ζούμε σήμερα.

Η επεξεργασία αυτού του ιστορικού χρόνου και η δημιουργία των όρων που αυτός θα λειτουργήσει ενισχυτικά στην επαναστατική διαδικασία είναι ένα πρώτο καθήκον. Όμως, από την άλλη και ελλείψει ενός ήδη συγκροτημένου επαναστατικού κινήματος, οφείλουμε να προετοιμαστούμε για μια ενδεχόμενη ακαριαία πολιτική εκτροπή η οποία θα είναι μη διαχειρίσιμη χωρίς την απαραίτητη πολιτικο-στρατιωτική υποδομή μας.

Και για να γίνουμε συγκεκριμένοι: Αποτελεί ή όχι ένα μείζον ζήτημα το βραχυπρόθεσμο αδιέξοδο για τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα και το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας απ’ το ευρώ; Είναι ζήτημα ή όχι ποια θα είναι η επόμενη μέρα για τη χώρα και ποιοι θα αναλάβουν να την κυβερνήσουν; Είναι ζήτημα ή όχι το επερχόμενο κυβερνητικό φιάσκο του ΣΥΡΙΖΑ και το ενδεχόμενο, μετά την πτώση του, ακυβερνησίας και αλλεπάλληλων εκλογών, αφού δεν υπάρχει μέχρι στιγμής εναλλακτικό αστικό κόμμα διαχείρισης; Είναι εν τέλει ανοιχτό ή όχι το ενδεχόμενο, τόσο η Ελλάδα να ζήσει μια εξέγερση όσο και
ια νέου τύπου χούντα; Και το κίνημα ποια θέση παίρνει μέσα σ’ αυτά τα ενδεχόμενα;

Μιας ακατάληπτης συνθηματολογίας περί αντεξουσίας ή μιας προετοιμασίας δομών πρώτα απ’ όλα για να αμυνθεί στην κατασταλτική λαίλαπα που έτσι κι αλλιώς θα ακολουθήσει και ύστερα για να επιχειρήσει την καθοριστική έφοδο την κατάλληλη στιγμή;
Πάνω σ’ αυτούς τους προβληματισμούς θεωρούμε ότι η ένοπλη δράση αποκτά μια βαρύνουσα σημασία σήμερα αφού το ζήτημα της συνολικής αντιπαράθεσης με την ελίτ και τους μηχανισμούς της φεύγει απ’ την σφαίρα του ρομαντισμού και της υποκειμενικότητας και μπαίνει στην ημερήσια διάταξη της άμεσης ανάγκης για ανάπτυξη των δυνάμεων του κινήματος. Ο ένοπλος αγώνας γίνεται επίκαιρος και απαραίτητος όταν αναγνωρίζουμε τον βαθμό της ταξικής επίθεσης που δεχόμαστε σήμερα, όταν αντιλαμβανόμαστε με διαύγεια, σχέδιο και προσοχή ότι ο αγώνας σήμερα χρειάζεται της απαιτούμενες υπερβάσεις από όλους μας, για να μπορέσουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων της εποχής.

Ο ένοπλος αγώνας που διεξάγουμε εμείς, και καλούμε όλες τις ριζοσπαστικές δυνάμεις να συστρατευθουν μαζί μας, δεν θέλει και δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο του λαϊκού – μαζικού παράγοντα. Από θέση αρχής πιστεύουμε ότι μόνο ο λαός μπορεί να εκτρέψει τα σχέδια των κυρίαρχων και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια επαναστατική κατάσταση. Σκοπός μας λοιπόν είναι μέσω των επιθέσεών μας να λειτουργούμε τροχιοδεικτικά και να κατευθύνουμε τη λαϊκή αγανάκτηση προς τον πραγματικό, ταξικό εχθρό, να στοχοποιούμε δηλαδή τους υπεύθυνους των κοινωνικών δεινών και να αποδεικνύουμε ότι δεν είναι άτρωτοι, δεν είναι απροσπέλαστοι.

Όμως το πιο σημαντικό θεωρούμε πως είναι η δυνάμει αποτελεσματικότητα των ένοπλων επιθέσεων, ιδιαίτερα σήμερα, αφού μέσα σ’ αυτό το εύθραυστο πολιτικό σκηνικό που ζούμε, από τη μία η ένοπλη δράση μπορεί να αποσταθεροποιήσει τα σχέδια των ελίτ και από την άλλη να καθορίσει την ανάπτυξη των ευνοϊκών συσχετισμών προς την επαναστατική κατεύθυνση. Η ανακοίνωση της αποχώρησης του Γερμανού πρέσβη απ’ την Ελλάδα μετά την επίθεσή μας είναι μια τέτοια μικρή αλλά σημαντική νίκη. Θεωρούμε – και αυτό υπηρετούμε ως καθήκον – πως μια συσπείρωση των ομάδων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης παράλληλα με ένα μαζικό δυναμικό κίνημα θα μπορούσαν πραγματικά να αναπτύξουν δυνάμεις αναχαίτισης των μνημονίων και να παίξουν τελικά ένα καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας.

«Επαναστατική στρατηγική»

Στη δεδομένη συγκυρία λοιπόν, ο στόχος μιας πολιτικής ομάδας που φιλοδοξεί με τη δράση της να προωθήσει τις διαδικασίες πολιτικής συγκρότησης των προλεταριακών – λαϊκών δυνάμεων του τόπου, δεν μπορεί παρά να είναι επικεντρωμένος στην προσπάθεια σύνθεσης μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Ακριβέστερα, στη διαμόρφωση μιας νέας διαλεκτικής ανάμεσα στην επαναστατική τακτική και τη στρατηγική, η οποία θα επιχειρεί συνδέοντας το ενδιάμεσο αίτημα με το συνολικό πρόταγμα να συναρθρώσει τη μεταρρυθμιστική πολιτική με την επαναστατική σε ένα ενιαίο πρόγραμμα πάλης. Αυτό το πρόγραμμα θα απαντά στα καίρια προβλήματα της εποχής όσο και στις δυνατότητες που αυτή ανοίγει για το σχηματισμό, ενός νέου ιστορικού μπλοκ, ενός σύγχρονου – δυνάμει – επαναστατικού υποκειμένου.

Υπό αυτήν την οπτική, ο βασικός άξονας σε μια διαδικασία (ανα)σύνθεσης της επαναστατικής στρατηγικής στη χώρα μας και συγκρότησης, κατ’ επέκταση, μιας σύγχρονης μετωπικής λαϊκής οργάνωσης ξεκινά απ’ τη δημιουργία σε πολιτικό επίπεδο ενός προγράμματος ανατροπής και οικοδόμησης, γύρω από το οποίο θα συσπειρωθεί και αργότερα θα συστρατευτεί το υπό ανάδυση μπλοκ. Και ένα τέτοιο πρόγραμμα, στη φάση αυτή τουλάχιστον που βρισκόμαστε σήμερα, δηλαδή της εμβρυακής ζύμωσης και του ασθενικού ακόμα διαλόγου, δεν μπορεί να είναι ούτε ένα είδος οδικού χάρτη που θα μας οδηγεί εκ του ασφαλούς στην επαναστατική κατάσταση ούτε, πολύ περισσότερο, η περιγραφή ενός ιδανικού μοντέλου λειτουργίας μιας άλλης κοινωνίας. Εξίσου όμως δεν μπορεί να είναι και μια αφηρημένη διανοητική κατασκευή που γρήγορα θα μετατραπεί, όπως τόσες αντίστοιχες στο παρελθόν, σε ένα ακόμα «σχέδιο επί χάρτου» ή σε ένα νέο «σύμβολο πίστης» που θα απευθύνεται αποκλειστικά στους εντός των τειχών μυημένους.

Αν θεωρούμε, λοιπόν, ότι η γείωση του – υπό κατάρτιση – προγράμματος με την πραγματικότητα του κοινωνικού και ταξικού γίγνεσθαι αποτελεί την εγγύηση που του διασφαλίζει τη λειτουργικότητα του ως εργαλείου επαναστ
ατικού μετασχηματισμού, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το «φορτώσουμε» κατά το σχεδιασμό του με το ειδικό βάρος κάποιων βασικών αντικειμενικών κριτηρίων. Συνοπτικά, τέτοια σε ό,τι μας αφορά στην περίοδο που διανύουμε εκτιμούμε ότι είναι αφενός ο εντοπισμός των κρίσιμων στόχων που θα ορίζουν τη ρήξη και την ακύρωση των κεντρικών στηριγμάτων του αντιπάλου, εκείνων δηλαδή των πολιτικών αιτημάτων που η υλοποίησή τους θα σήμαινε την αποσταθεροποίηση της αστικής εξουσίας και την εκκίνηση μιας εναλλακτικής πορείας για τον τόπο, και αφετέρου η σύνδεση του (προγράμματος) με τις υπάρχουσες κοινωνικές και κινηματικές εμπειρίες αγώνα και πειραματισμού.

Αυτόν ακριβώς τον ρόλο που αναζητά το πρώτο κριτήριο διαδραματίζουν οι πολιτικοί στόχοι της εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, της διαγραφής του χρέους, της εθνικοποίησης των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και της ριζικής αναδιανομής εισοδήματος υπέρ των εργαζόμενων (τμήμα της οποίας αποτελεί βέβαια και η κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων).

Δεν μιλάμε για την αναβίωση ενός «οικονομικού εθνικισμού» ή μιας «εθνικής περιχαράκωσης», όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, ούτε όμως και μεταρρυθμισμό όπως αυτάρεσκα διατείνονται οι «πούροι» αντικαπιταλιστές του ΚΚΕ, τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και σχεδόν σύσσωμος ο αναρχικός χώρος, παραβλέποντας ότι η ταξική πάλη δεν διεξάγεται ποτέ ως καθαρή αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας ούτε βέβαια γύρω από αφηρημένες έννοιες, όπως π.χ. η αταξική κοινωνία, αλλά πάντοτε γύρω από υλικά συμφέροντα και κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή από τα ζωτικά αιτήματα – έστω και αντιφατικά – κάθε εποχής. (Και εδώ θα λέγαμε ότι ταιριάζει απόλυτα η γνωστή ρήση του Λένιν για τις καθαρές Επαναστάσεις και τη ματαιότητα του να περιμένει κάποιος να τις δει όσο ζει).

Αντίθετα, η παραπάνω στοχοθεσία, στο βαθμό βέβαια που διεκδικεί τη δημιουργία ενός μαχόμενου λαϊκού κινήματος, σηματοδοτεί το πέρασμα στη σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα θωράκισης της αστικής εξουσίας της χώρας. Προσδιορίζει δε ρητά το κρίσιμο σημείο για την εκκίνηση της πορείας της χώρας προς μια αυτοδύναμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, απαλλαγμένη από τις προτεραιότητες της καπιταλιστικής κερδοφορίας και των αναγκαιοτήτων που η ιμπεριαλιστική εξάρτηση επιβάλλει.

Παράλληλα προωθεί τη – μειοψηφική μεν, ανερχόμενη δε – λαϊκή απαίτηση για μια ριζική παραγωγική ανασυγκρότηση. Όχι – κατ’ ανάγκη – με την έννοια μιας ποσοτικής μεγέθυνσης, ούτε βέβαια ως μια ορθολογικοποιημένη εκδοχή καπιταλιστικής ανάπτυξης (όπως ανερυθρίαστα επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ), αλλά ως συλλογική εμπιστοσύνη ότι στον τόπο αυτό υπάρχουν οι υλικοί και κοινωνικοί όροι και πόροι για μια ουσιωδώς καλύτερη ζωή. (Που ασφαλώς θα είναι στερημένη από τα καταναλωτικά και πολιτιστικά φετίχ με τα οποία γαλουχήθηκαν γενιές επί δεκαετίες, όμως θα εξασφαλίζει – έστω και οριακά και κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες τα πρώτα χρόνια – την πρόσβαση στα βασικά κοινωνικά και πολιτιστικά αγαθά σε όλη ανεξαιρέτως την εργαζόμενη κοινωνία).

Έθνος, τάξη, σύγκρουση

Ακόμα (η στοχοθεσία αυτή) συνθέτει την πατριωτική με την ταξική και διεθνιστική πάλη καθώς συνδέει τον αγώνα για την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, που, σε συνθήκες ραγδαίας αποικιοποίησης, η χώρα φαίνεται να έχει οριστικά απολέσει, με το πρόταγμα της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης. Ο προσδιορισμός από ταξική σκοπιά λόγου περί «της προάσπισης των συμφερόντων της χώρας» διαμορφώνει τους όρους αφενός για την απεμπλοκή σημαντικού τμήματος του εργατικού – λαϊκού πληθυσμού από την κηδεμονία της συστημικής δημαγωγίας και αφετέρου, για την αποτελεσματική πολιτική σύγκρουση με τις φασιστικές δυνάμεις, που καιροφυλακτούν, ας μην το ξεχνάμε, σε μια επερχόμενη κοινωνική καταστροφή, για να αναλάβουν από τα αφεντικά τους, το χρίσμα της – δικτατορικής – διαχείρισής της. Για τον λαό, άλλωστε, η κατάργηση των μορφών ανισοκατανομής της οικονομικής και πολιτικής δύναμης και η εγκαθίδρυση ενός διαφορετικού μοντέλου παραγωγικών σχέσεων θα ήταν αδύνατη χωρίς την προηγούμενη ανατροπή των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υπηρετών τους.

Υπό αυτήν την έννοια, η ανύψωση της εγχώριας εργατικής τάξης (ή του «εργαζόμενου έθνους» κατά τον Μαρξ) σε ηγέτιδα κοινωνική δύναμη και η επιβολή της ταξικής της ηγεμονίας επί της αστικής περνά αναπόδραστα (κάτι που γίνεται απόλυτα αντιληπτό σε συνθήκες στρατιωτικής κατάκτησης, όπως η εμπειρία των εγχώριων λαϊκών
παναστάσεων της δεκαετίας του ’40 κατέδειξε περίτρανα) μέσα από την αποτίναξη των δεσμών της ιμπεριαλιστικής (επι)κυριαρχίας. Περνά από τη σύγκρουση με την υποτέλεια και εν τέλει τον δοσιλογισμό της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης, από τον οποίο η τελευταία και εξαρτά σε τελική ανάλυση την επιβίωσή της. Κάτι τέτοιο αποτελεί και την πιο ολοκληρωμένη ίσως έκφραση προλεταριακού διεθνισμού απέναντι στις υποτελείς τάξεις των χωρών της Ε.Ε. αλλά και παγκόσμια, αφού η ανάπτυξη της πάλης στο εσωτερικό ενός εθνικού σχηματισμού, εκεί δηλαδή που αναπαράγεται πρωταρχικά ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής προτού διαρθρωθεί σε διεθνές επίπεδο στην κλίμακα της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, και η θραύση ενός κρίκου αυτής, δεν μεταβάλλει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς δύναμης μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό.

Μια πορεία κοινωνικού μετασχηματισμού στην Ελλάδα, ιδίως μέσα στο εύφλεκτο περιβάλλον που δημιουργεί η δομική κρίση της Ε.Ε. και η συνακόλουθη υπεραντιδραστικοποίηση των πολιτικών της δομών, είναι ικανή να απελευθερώσει δυναμικές και να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις, γιατί όχι ένα ντόμινο λαϊκών εξεγέρσεων, παρόμοιο τηρουμένων των αναλογιών με εκείνο που συνέβη στις αραβικές χώρες πριν από λίγα χρόνια, μια Ευρωπαϊκή Άνοιξη των λαών ή ακόμα περισσότερο ένα νέο 1848, μια αλληλουχία επαναστάσεων ενάντια στη σύγχρονη Ιερή Συμμαχία, τη φυλακή των λαών, την Ε.Ε. Σε στενή σύνδεση με το πρώτο, το δεύτερο κριτήριο που ορίσαμε ως καθοριστικό για την λειτουργικότητα ενός πολιτικού προγράμματος ως εργαλείου επαναστατικού μετασχηματισμού, η σύνδεσή του δηλαδή με τον υπάρχοντα βηματισμό του κινήματος, συνιστά και τον όρο της εφαρμογής του.

Γιατί, όσο αληθινή και αν αποδείχθηκε μέσα στα χρόνια η ρήση του Μαρξ ότι «ένα βήμα πραγματικού κινήματος αξίζει όσο μια ντουζίνα προγράμματα», άλλο τόσο εύστοχη φαίνεται να είναι και η εμπειρική διαπίστωση ότι χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό όχι μόνο βήμα δεν μπορεί να γίνει, αλλά ούτε ακόμα και αυτό το ίδιο το κίνημα δεν μπορεί να υπάρξει καν.

Η διαλεκτική, λοιπόν, ανάμεσα σε αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως πολιτική έκφραση (πρόγραμμα) μιας – δυνάμει – επαναστατικής εμπροσθοφυλακής με τη ζωντανή εργατική, λαϊκή κίνηση, είναι στην πραγματικότητα το ζητούμενο με το οποίο καλούμαστε να διαπραγματευθούμε, εξετάζοντας το δεύτερο κριτήριο. Πρακτικά αυτό σημαίνει να αναμετρηθούμε με το ερώτημα του πώς μπορεί σήμερα να διαμορφωθούν οι όροι ώστε να ξεκινήσει μια διαδικασία υλοποίησης του προγράμματος, και κατά δεύτερον και επεξηγηματικά ως προς το πρώτο, με δεδομένo το μεταβατικό χαρακτήρα του προγράμματος, πάνω σε ποιο έδαφος αυτή (η διαδικασία) θα αναπτυχθεί.

«Η δική μας Μεγάλη Πορεία»

Ξεκινώντας την απάντησή μας αντίστροφα και πηγαίνοντας από το υποερώτημα στο κύριο, είναι νομίζουμε προφανές – και πάντως προκύπτει από όλη την προηγούμενή μας ανάλυση – ότι στο σύνολό του η υλοποίηση ακόμα και ενός τέτοιου μίνιμουμ προγράμματος (το οποίο στην πλήρη του ανάπτυξη περιλαμβάνει πολλά ακόμα στοιχεία, όπως π.χ. τον εργατικό έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας, την πλέρια ανάπτυξη των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων κ.ά.) απαιτεί επαναστατική ανατροπή, αλλαγή Τάξης στην εξουσία και φυσικά συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής. Προϋποθέτει δηλαδή τη νικηφόρα έκβαση σε έναν εμφύλιο πόλεμο και την εγκαθίδρυση μιας νέας – όχι καθ’ εαυτής – εξουσίας, της προλεταριακής λαϊκής (αντ)εξουσίας, η οποία, στηριζόμενη στη στρατιωτική και πολιτική ισχύ των, από κάθε πτυχή της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, δημοκρατικά εκλεγμένων οργάνων της, θα αναλάβει το έργο της προώθησης του κοινωνικού μετασχηματισμού όπως και την περιφρούρηση του από τις ντόπιες και ξένες επιβουλές.

Από αυτήν την τελευταία θα κριθεί άλλωστε και η βιωσιμότητα του αναγκαστικά άνισου οικονομικού και κοινωνικού πειραματισμού, μιας και, όπως η ιστορική εμπειρία έχει καταδείξει, είναι το αποτέλεσμα της άμυνας, τόσο απέναντι στην υπονόμευση της ηττημένης – αλλά όχι εξοντωμένης – αστικής τάξης και του μηχανισμού της όσο και στον πολύπλευρο ιμπεριαλιστικό εκβιασμό (οικονομικό, στρατιωτικό, πολιτικό) που θα κρίνει την εξέλιξη του επαναστατικού εγχειρήματος.

Ωστόσο, πολύ πριν – ή μάλλον για να – φθάσουμε στο σημείο εκείνο από όπου η παραπάνω ουτοπία θα μοιάζει εφικτή και συγκεκριμένη, θα χρειαστεί να διανύσουμε μια μεγάλη απόσταση, να διαβούμε τη δική μας Μεγάλη Πορεία – χτίζοντας πλέον τις βάσεις μας όχι στα βουνά, αλλά στις ζώνες κοινωνικής ερημο
οίησης που αφήνει πίσω της η κρίση – και την οποία θα καθοδηγεί, κρατώντας το τιμόνι, η στρατηγική μας, ο στόχος δηλαδή της κοινωνικής επανάστασης και της αταξικής κοινωνίας, ενώ την κίνηση θα μεταδίδει η τακτική μας, η πάλη για την κατάκτηση των συγκεκριμένων προγραμματικών στόχων που θέσαμε.

Δεδομένης βέβαια της κομβικότητας των στόχων αυτών είναι ευνόητο ότι ο χαρακτήρας των όποιων «μεταρρυθμιστικών αποσπάσεων» από το σύστημα θα είναι στρατηγικός, όπως το ίδιο στρατηγική θα είναι και η αναδίπλωση στην οποία θα υποχρεώνεται ο αντίπαλος κάτω από την πίεση που θα του ασκείται. Την ίδια στιγμή όμως οι προδιαγραφόμενες «νίκες» μας και «ήττες» τους θα είναι διαρκώς ασταθείς και διαφιλονικούμενες. Οι πρώτες, τοποθετημένες εκ των πραγμάτων εκτός του συστημικού πλαισίου διαχείρισης της κρίσης (το οποίο ορίζεται από τη ραγδαία υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, την αύξηση της εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής), θα δοκιμάζουν τα όρια και τις αντοχές του, ενώ οι δεύτερες, αναπτυσσόμενες στο έδαφος της αστικής κυριαρχίας, δεν θα μπορούν σε καμία περίπτωση να εξασφαλίσουν την πλήρη ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.

Στο περιβάλλον αυτής της αντίθεσης, που θα οξύνεται ακόμα περισσότερο από την εμβάθυνση του καθεστώτος φτωχοποίησης που αναμένεται, θα ξεπεταχτούν τα φύτρα ακόμα μεγαλύτερων αναμετρήσεων με την αστική εξουσία, που θα φέρουν στην επιφάνεια, λιγότερο ή περισσότερο ορμητικά, τα κρίσιμα επίδικα μιας επαναστατικής κατάστασης, με πρώτο και κύριο εκείνο που σχετίζεται με το ζήτημα της εξουσίας. Ή, προκειμένου να αποφύγουμε τις αρνητικές σημάνσεις που δημιουργεί σε μεγάλα κομμάτια του κινήματος ο παραπάνω όρος, με αυτό του ποια Τάξη ή ποια κοινωνική συμμαχία θα αναλάβει το τιμόνι της χώρας και βάσει ποιου οράματος και ποιου προγράμματος θα απαντήσει στο ερώτημα του «πού θα πάει ο τόπος».

Ας προσγειωθούμε όμως ξανά στην… πεζή πραγματικότητα και ας εστιάσουμε την προσοχή μας πάλι στο αρχικό ερώτημα που θέσαμε, διατυπώνοντάς το πλέον ως εξής: Με ποιο τρόπο και σε ποιο τόπο μπορεί να συναντηθεί σήμερα μια – δυνάμει – πολιτική πρωτοπορία με τη γενικευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή, προκειμένου μέσα από την αλληλεπίδρασή τους να μετασχηματιστούν από κοινού σε μαζικό επαναστατικό μέτωπο, ικανό να κλονίσει και τελικά να ανατρέψει την αστική επίθεση και κυριαρχία; Είναι τελικά αρκετή η συνεκτικότητα ενός προγράμματος πάλης, η διάρθρωσή του πάνω στα κομβικά ζητήματα της τρέχουσας περιόδου, ο εμπλουτισμός του με μια – σχηματική έστω – περιγραφή της οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης της μετεπαναστατικής περιόδου για να επέλθει η πολυπόθητη ώσμωση μιας επαναστατικής εμπροσθοφυλακής με την εργατική – λαϊκή κίνηση; Πιστεύουμε πως όχι. Αν κάτι τέτοιο άλλωστε ίσχυε, τότε αυτή θα ήταν πραγματικότητα εδώ και χρόνια.

Τέτοιες προγραμματικές διακηρύξεις, μάλιστα πολύ πιο σύνθετες και διεισδυτικές από τις δικές μας, διαθέτει η Αριστερά και δη η εξωκοινοβουλευτική, εδώ και δεκαετίες. Και επειδή η σύνδεσή της με τις εργατικές – λαϊκές μάζες είναι γνωστό ότι παραμένει από υποτυπώδης έως αναιμική, δικαιούμαστε να συμπεράνουμε, όχι βέβαια αυτό το οποίο καταλήγουν να υπονοούν τμήματά της, ότι δηλαδή την ευθύνη για αυτό φέρει η… ανωριμότητα του κόσμου, αλλά ότι το πραγματικό πολιτικό έλλειμμα, που είναι για όλους μας κοινό, εντοπίζεται αλλού.

Στους ίδιους λόγους υποθέτουμε που έκαναν τον Μαρξ – προκειμένου να δείξει ότι χωρίς τη διαλεκτική της με την Πράξη η Θεωρία είναι ένα κενό γράμμα – να παρατηρήσει ότι «ένα βήμα πραγματικού κινήματος αξίζει περισσότερο από μια ντουζίνα προγράμματα». Ας αναζητήσουμε λοιπόν στη γεφύρωση αυτού του χάσματος ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη τη δυνατότητα μιας ουσιαστικής πολιτικής ζύμωσης και μιας αληθινά μαζικής κοινωνικής απεύθυνσης. Στην παραγωγή πολιτικών γεγονότων και πράξεων, στη δημιουργία νέων, κοινωνικών και κινηματικών, παραδειγμάτων. Εκεί εντοπίζεται άλλωστε και η βαθύτερη ουσία της πολιτικής δράσης και είναι η ανάδειξη αυτού του στοιχείου της που τη μετατρέπει από έναν «τεχνικό χειρισμό» σε πραγματική Τέχνη.

«Μακρά επαναστατική διαδικασία»

Προτού λοιπόν οι εκάστοτε θεωρητικές συμφωνίες (προγράμματα) και οι αντίστοιχες «αυτόκλητες» πρωτοπορίες που τα εκπονούν επιχειρήσουν από κοινού να συγκροτήσουν νέες πολιτικές ταυτότητες εκ του μηδενός – για να εκπλαγούν εκ νέου από τα πενιχρά αποτελέσματα των προσπαθειών τους – ας
στρέψουν τα βλέμματά τους εκεί όπου αυτές πραγματικά γεννιούνται. Στις συγκεκριμένες συλλογικές πρακτικές του κινήματος και της κοινωνίας, στα σπέρματα των νέων παραδειγμάτων που μάχονται αβοήθητα να διαρθρωθούν σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής ζωής. Εκεί πρέπει να κατέλθει η θρονιασμένη – συχνά σε ανύπαρκτες – αγωνιστικές περγαμηνές πρωτοπορία (είτε αυτή λέγεται πολιτική ομάδα, κόμμα, επαναστατική οργάνωση) αν θέλει πραγματικά να συμβάλει στον μετασχηματισμό των επιμέρους, κοινωνικών και κινηματικών, κινήσεων σε συνολικό επαναστατικό ρεύμα, που δεν θα επιζητά πλέον τη διάρθρωσή του, αλλά την ίδια του την ηγεμονία.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο νοηματοδοτείται, θα λέγαμε, και το περιεχόμενο της σύγχρονης μαζικής πολιτικής. Όχι ως επίκληση μιας – πάντα σχετικής άλλωστε – ποσότητας, στην οποία καταφεύγει μόνιμα η Αριστερά προκειμένου να βρει άλλοθι για την αδράνειά της, αλλά ως πολιτικής που στοχεύει στο σήμερα, και όχι σε κάποιο μακρινό επέκεινα. Άλλωστε, πολύ πριν – ή μάλλον για να – φθάσουμε στο σημείο μια υποτελής τάξη να επικυρώσει μέσω της στρατιωτικής της ισχύος την κυριαρχία της, αυτή θα πρέπει ήδη να αποτυπώνεται παντού: από την ιδεολογία και την παραγωγή ώς την πολιτική, τον πολιτισμό και την τέχνη του πολέμου.

Η υιοθέτηση μιας τέτοιας αντίληψης βέβαια προϋποθέτει τη διάρρηξη με το παραδοσιακό πλαίσιο θεώρησης της επαναστατικής διαδικασίας, που θέλει κατά κάποιο τρόπο την περίοδο της ανατροπής διαχωρισμένη από εκείνη της οικοδόμησης. Στο δικό της πλαίσιο, τα δύο παραπάνω επίπεδα χάνουν την αυτονομία τους και συμφύονται συγκροτώντας μια νέα ταυτότητά της, με τις δύο φαινομενικά αντίθετες μορφές της: η ειρηνική με τη βίαιη, η νόμιμη με την παράνομη, η μαζική με την ατομική. Πρακτικά αυτό σημαίνει τον συγκερασμό, για να θυμηθούμε τον Γκράμσι, ενός πολέμου Θέσεων με έναν πόλεμο Κινήσεων. Ενός πολέμου «ειρηνικού» από τη μία μεριά, που θα περιλαμβάνει την ανάπτυξη οργάνων ταξικής και λαϊκής πάλης (σωματεία βάσης, επιτροπές αγώνα κ.ά.) και κυττάρων (αντ)εξουσίας (δομές παραγωγής, υγείας, παιδείας, πολιτισμού) με ένα κυριολεκτικά «βίαιο» πόλεμο που θα περιλαμβάνει απευθείας εφορμήσεις, συγκρούσεις και ρήξεις με τον ταξικό εχθρό και τους μηχανισμούς του (μαχητικές διαδηλώσεις, πράξεις λαϊκής αυτοάμυνας και εκδίκησης, προπαγάνδα).

Αυτή η θεώρηση για την επαναστατική διαδικασία γενικά μεταβάλλει όπως είναι επόμενο και την οπτική μας για τη φάση του επαναστατικού άλματος ειδικά. Η επανάσταση γίνεται πλέον αντιληπτή όχι ως στιγμή, όπως επιθυμεί διαχρονικά ο πάσης φύσεως ρεφορμισμός, προκειμένου να μας οδηγήσει σε αυτήν μέσα από μια διαδικασία – αέναης τελικά – συγκέντρωσης δυνάμεων και αλλεπάλληλων, ειρηνικών μεταβολών των συσχετισμών. Ούτε όμως και σαν το είδος της απευθείας εφόδου στα εκάστοτε χειμερινά ανάκτορα, όπως φαντασιώνεται μια απλοϊκή κομμουνιστική ή αναρχική αφήγηση, αλλά ως μια μακρά διαδικασία, μια διαρκή στιγμή (γενική και μερική, βίαιη και ειρηνική) πολιορκίας των θέσεων οχυρών του ταξικού εχθρού.

Μια απόπειρα επαναδιατύπωσης του επαναστατικού προτάγματος, ωστόσο, δεν μπορεί παρά να επιδρά – καθοριστικά μάλιστα – και στη φυσιογνωμία του φορέα που φιλοδοξεί να γίνει ο εκφραστής του. Στα πλαίσια μιας σύγχρονης επαναστατικής αφήγησης, λοιπόν, η δύσκαμπτη μορφή της παραδοσιακής ταξικής πολιτικής οργάνωσης παραχωρεί τη θέση της σε μια νέα, αυτή του αυστηρά οργανωμένου κινήματος. Σε αντίθεση όμως με τον ένδοξο προκάτοχό του, η σύγχρονη εκδοχή του πάλαι ποτέ προλεταριακού – λαϊκού Μετώπου δεν αναζητά την ενότητα της Τάξης, σε μια προερχόμενη από κεντρικές πρωτοβουλίες συμμαχία με τις υπάρχουσες εργατικές οργανώσεις, αλλά κυρίως εκεί που εκδηλώνεται η πραγματική πολιτική στράτευση της εποχής μας. Στα κοινωνικά κινηματικά και παραγωγικά παραδείγματα που γεννιούνται μαζικά και αυθόρμητα, εντός της συνθήκης της καθολικής κρίσης και της ρευστότητας των ταυτοτήτων και των σχέσεων πολιτικής εκπροσώπησης που αυτή γεννά.

Σε αυτό το επίπεδο εκτιμούμε ότι θα κριθεί τελικά και ο πραγματικός συσχετισμός ισχύος στις μεγάλες ταξικές αναμετρήσεις που πλησιάζουν. Στην ικανότητα που θα επιδείξουν οι σύγχρονες επαναστατικές εμπροσθοφυλακές στη συγκρότηση ενός παράλληλου και ανταγωνιστικού κόσμου αγώνα και αλληλεγγύης, στην οικοδόμηση μιας σύγχρονης δυαδικής εξουσίας, αδύνατης και εμβρυακής στο ξεκίνημά της, που όμως θα υπάρχει και θα αναπτύσσεται και από την οποία θα αναδύονται προοδευτικά οι κοινωνικές και πολιτικές μορφές μιας άλλης κοι
νωνίας, εμπνευσμένης από τις πανανθρώπινες αξίες του κομμουνισμού και της αναρχίας.

Κινούμενοι σε αυτήν την κατεύθυνση, λοιπόν, απευθύνουμε νέο – ελπίζουμε πιο ηχηρό αυτή τη φορά – κάλεσμα προς όλες τις προλεταριακές – λαϊκές δυνάμεις του τόπου που κατανοούν την αναγκαιότητα αυτή να προχωρήσουμε άμεσα και χωρίς άλλες χρονοτριβές σε μια αντιευρωπαϊκή – αντικαπιταλιστική καμπάνια, μέσω ένοπλων επιθέσεων, διαδηλώσεων και συγκρούσεων, αλλά και στην από κοινού επεξεργασία ενός επαναστατικού προγράμματος ανατροπής και οικοδόμησης, το οποίο θα θέσει τις βάσεις για τη μελλοντική διατύπωση του «τι είναι και τι θέλει» του λαϊκού επαναστατικού μετώπου της εποχής μας. Το εξάμηνο της Ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε. προσφέρει – από κάθε άποψη – σημαντικές ευκαιρίες προς την κατεύθυνση αυτή. Ας τις εκμεταλλευτούμε.

ΟΜΑΔΑ ΛΑΪΚΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΚΕΔΕΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑΡΑ!!!!Απόταξη, φυλάκιση και αναστολή καταβολής σύνταξης. Η αστυνομία δεν είναι μαγαζάκι σας και η δημοκρατία δεν είναι παιχνιδάκι σας! Ας το ανακοινώσουν τα αντιμνημονιακά κόμματα! Καμία ασυλία σ' αυτούς που επικαλούνται "κάνουμε τη δουλειά μας", μπάτσους, εφοριακούς ΔΕΗ τζήδες και σια…

Γερμανόδουλοι, χουντικοί και παραβίαση του συντάγματος με ένοπλη κατάληψη της Ελληνικής Ραδιοφωνίας – Τηλεόρασης υπό την… πρόφαση άκυρης ΠΝΠ.
Απόταξη, φυλάκιση και αναστολή καταβολής σύνταξης. Η αστυνομία δεν είναι μαγαζάκι σας και η δημοκρατία δεν είναι παιχνιδάκι σας.

ΧΑΤΖΗΣ,ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ,ΜΕΓΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ(ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΡΙΖΑ?) ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΕΡ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ!! ΕΡΩΤΟΥΜΕ:…

 

…ΠΟΙΟ ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ.. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΜΗ ΤΑΞΗ??? ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΒΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΛΗΦΘΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ?? Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΟΥΤΟΥ  ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ  ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΤΟΛΕΣ.

ΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΜΙΣΘΑΡΝΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΟΤΙ ΚΑΙ Ο τ. ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΕΙΧΕ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΑΡΝΟΥΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΝ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Η ΟΠΟΙΑ «ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ» ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΚΑΙ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ «ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ» ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ , …..ΣΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΒΙΝΤΕΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ΠΟΙΑ Η ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η «ΓΡΑΜΜΗ» ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΕΩΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΩΝ  ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ  ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ Η «ΙΣΟΝΟΜΙΑ» ΚΑΙ Η «ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΝΑ «ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ» ΟΤΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.
 

ΑΝΑΛΥΣΗ ΒΙΝΤΕΟ

 Ομόφωνα αποφασίστηκε η απαλλαγή Παπανδρέου απο τους τηλε-δικαστές του ΣΚΑΪ (γάϊδαρο) με ονομαστική στοχοποίηση και δημόσια απαξίωση δια του εδράνου της εκπομπής τους κατά του «αργόσχολου» πολίτη που τόλμησε να φανταστεί ισονομία στην Ελλαδική «δημοκρατία»
επικαλούμενος το Σύνταγμα.

Η απόφαση πού έλαβε χώρα επι ακροατηρίου πανελλαδικής εμβέλειας και εξεδόθη για λογαριασμό του Ελληνικού κοινοβουλίου αφορά την σύμφωνη γνώμη «εισαγγελάτου και τηλε-ανακριτών» για τη ΜΗ άρση ασυλίας σε υπόθεση που εστάλη στη βουλή απο τη δικαιοσύνη και αφορά δικογραφία κατά του Γ. Παπανδρέου για την εκλογική περίοδο 2009.
Συγκεκριμένα και σύμφωνα με την δικογραφία, ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου διώκεται για τα αδικήματα της εξαπάτησης εκλογέων και έταιρης αξιόποινης πράξης κατά του εκλογικού σώματος όπως προκύπτει απο τις προεκλογικές δεσμεύσεις – υποσχέσεις του. Καθώς επίσης και το αδίκημα της εις γνώσην του διασποράς ψευδών ειδήσεων με ενδεχόμενο δόλο αφού προκύπτει το όφελος των πράξεων του απο την σκόπιμη παραπλανήσει και κατα συνέπεια εξαπάτηση του λαού με στόχο την ανάληψη της εξουσίας. Η δικογραφία βασίζεται στην περίφημη φράση «λεφτά υπάρχουν», πάνω στην οποία στήθηκε η προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ για τις εθνικές εκλογές του 2009.

Στο βίντεο ντοκουμέντο Βλέπουμε ολόκληρη τη διαδικασία της τηλεδικής που προαποφάσισε το αποτέλεσμα για λογαριασμό του Ελληνικού κοινοβουλίου προκειμένου να αποτραπεί κάθε περίπτωση άρσης ασυλίας για την δικογραφία που εστάλη στη βουλή κατά του Γ. Παπανδρέου.

Αξίζει να παρατηρηθεί ο τρόπος διαχείρισης της υπόθεσης απο τους τηλε-δικαστές μέσα απο σκηνοθετημένες πάσες, φραστικές παλινωδίες και αμφιταλαντεύσεις για λόγους δήθεν αντικειμενικότητας , στην προσπάθεια τους οι θέσεις τους να περάσουν στο κοινό ως μασημένη τροφή έτοιμη προς αναπαραγωγή στα… καφενεία.

Στα πλαίσια του σεναρίου της εκπομπής ο μεροληπτικά – αμερόληπτος Εισαγγελάτος αρχικά παριστάνει πως αναρωτιέται για το τι άραγε θα ψηφίσουν τα κόμματα σχετικά με την άρση ασυλίας Παπανδρέου, για να λάβει την απάντηση απο τον «πολιτικώς ενάγοντα» Χ. Κούτρα: » φαντάζομε οτι δεν θααα … » . Απο το σημείο αυτό στη σέντρα βγαίνει το τηλε-παράθυρο Νο 4 για να πεταχτεί ο Χ.Μέγας και να απαγγείλει το συμπέρασμα-απάντηση και προς τους δύο σχετικά με τον πολίτη που τόλμησε να μηνύσει τον Παπανδρέου : » πάντως , ο κ.Πολίτης ΚΕΡΔΙΣΕ , τρία λεπτά δημοσιότητας». Την πάσα αυτή παίρνει ο Εισαγγελάτος για να συμφωνήσει με την σειρά του και να συμπληρώσει πως αυτό που έπραξε ο πολίτης και έφθασε σε σημείο να αναφερθεί εγγράφως με μηνυτήρια αναφορά του προς τη δικαιοσύνη δεν είναι τρόπος.

Στο σημείο αυτό η τηλεδίκη εισέρχεται πλέον στο … «επι της ουσίας» και ο Εισαγγελάτος αγορεύει απο εδράνου: » κι εγώ έχω ε
ικρίνει τον κ.Παπανδρέου αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος, γιατί έτσι δεν θα βγάλει πουθενά».

Κατα τον Εισαγγελάτο δηλαδή , ο πολίτης μπορεί να επικρίνει τους πολιτικούς αλλά μονόν ψιθυριστά συμβιβασμένος στη μιζέρια της καθημερινότητας τους και χωρίς εντάσεις που ενοχλούν το καθεστώς. Δεν είναι λύση η προσφυγή στη δικαιοσύνη για
τους πολίτες, ο τρόπος αυτός κατά τον Ν. Ευαγγελάτο δεν βγάζει πουθενά. (καλά που το ξεστόμισε κι αυτό).

Τα … γέλια αρχίζουν στην σε δευτερόλεπτα μεταστροφή του παραληρήματος Ευαγγελάτου , όταν αντιλαμβανόμενος πως με τις μπαρούφες του απαξιώνει το θεσμικό κράτος που δουλειά του είναι να προασπίζεται … και πριν καν τελειώσει τη φράση του… κάνει τούμπα 360 μοιρών και …(απο το δεν βγάζει πουθενά) στρίβει δήθεν υπερ του πολίτη για να ευλογήσει την ύπαρξη των θεσμών διορθώνοντας: «Αλλα … ο πολίτης φέρνει το πολιτικό προσωπικό σε μια δυσμενή θέση, δηλαδή (στρίβει και πάλι αναρωτούμενος) οι νεοδημοκράτες βουλευτές θα πάνε να ψηφίσουν να ΜΗΝ αρθεί η ασυλία Παπανδρέου;»

Στο σημείο αυτό πετιέται απο το τηλεπαράθυρο Νο1 ο εντεταλμένος της Νέας Δημοκρατίας Τ.Χατζής για να επιβεβαιώσει …» εμ βέβαια, τι θα ψηφίσουν βρε Νίκο ; …μα είναι δυνατόν τώρα;» (να ψηφίσουν άρση ασυλίας για τον Παπανδρέου 😉

Ο Ευαγγελάτος χαμογελά πίσω απο το δάχτυλό του όταν πετιέται απο την ύπνωση το παράθυρο Νο2 (εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ) ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ που σύμφωνα με την κομματική γραμμή που προασπίζεται επιβάλλεται να διαπληκτίζεται στις οθόνες με τον νεοδημοκράτη «αντίπαλο» Τ.Χατζή. Αυτή τη φορά όμως η εντεταλμένη του ΣΥΡΙΖΑ Ελένη Καλογεροπούλου πετάχτηκε για να συμπληρώσει τον Χατζή και αναφερόμενη στην «κατάπτυστη» μήνυση του πολίτη εκτόξευσε επικοινωνιακή ρουκέτα «… είναι τραβηγμένο , τόσα έχουμε ακούσει .. το λεφτά υπάρχουν μας πείραξε ; » (!)

Το νεοδημοκρατικό φερέφωνο συμπληρώνει το εγκώμιο υπέρ απαλλαγής Παπανδρέου:
» Όσο κι αν έχουμε κάνει κριτική στον κ.Παπανδρεόυ έχει εξηγήσει τι εννοούσε μ’αυτο πολλάκις» … ο «λαϊκός υπερασπιστής» Εισαγγελάτος παριστάνει αυτή τη φορά τον αντίλογο και τη φωνή του λαού : » εντάξει, εμένα (ο Παπανδρέου) δεν με έχει πείσει πάντως»
– Χατζής » ούτε κι εμάς μας έπεισε , το’χει εξηγήσει πάντως» κι ενώ δίδεται η πάσα στον Χ.Κούτρας να «εξηγήσει» τι εννούσε ο ΓΑΠ με τη φράση «λεφτά υπάρχουν» … το παράθυρο Νο4 πετιέται απο τη γωνία να συμπληρώσει την υπερασπιστική γραμμή Παπανδρέου προασπιζόμενο τα τραπεζικά συμφέροντα, λέγοντας πως εάν οι πολίτες δεν είχαν βγάλει τα χρήματα τους εκτός Ελλάδος την τριετία 2010-2012 τα πράγματα θα ήταν δήθεν διαφορετικά … (!) (!)

ανάλυση βιντεο αποtriklopodia

Δ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ και Γ. ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ! μήνυσαν μαζί τις Τράπεζες για Απάτη και Νομιμοποίηση Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες σε βαθμό ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ (διαβάστε όλη την μήνυση)

Εισαγωγή: Το παρακάτω κείμενο το είχα διαβιβάσει στην ECB και το Υπουργείο Οικονομικών. Ο Υπουργός Γ. Στουρνάρας στη συνέχεια με το αριθμό Πρωτοκόλλου Β.871/12-6-2013 το διαβίβασε στις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές, όπως αυτές αναφέρονται στο παραπάνω έγγραφο, μεταξύ αυτών και στον εισαγγελέα Χαλκίδος, με την εντολή να ελέγξουν, κατά τις αρμοδιότητές των, τα καταγγελλόμενα μου, καθιστάμενος έτσι
(ο Υπουργός) στην μήνυσή μου αυτή ενώπιον του εισαγγελέα Χαλκίδος (το έγγραφο αυτό του υπουργού το βλέπετε στο τέλος της ανάρτησης του κειμένου μου) 

Δημητρίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΧΑΛΚΙΔΟΣ


ΜΗΝΥΣΗ

Του Δημητρίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ιατρού, κατ. Χαλκίδος, οδός Δημ.Βώκου 6, τηλ.22210-62743

ΚΑΤΑ

Των Τραπεζών: 1) «ΕΘΝΙΚΗΣ», Αιόλου 86, Αθήνα, 2) Alpha Bank, 3) Εurobank, Λεωφ. Αμαλίας 20, Αθήνα και 4) Τράπεζα Πειραιώς, Αμερικής 4, Αθήνα, νομίμως εκπροσωπουμένων

Για Απάτη (ΠΚ 386), Εκβίαση (ΠΚ 385), Απειλή (ΠΚ 333), Νομιμοποίηση Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες σε βαθμό ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ (ν. 3932/2011 και ν.3691/2008) και Σύσταση Εγκληματικής Οργάνωσης (ΠΚ 187).

ΚΑΙ ΚΑΤΑ

α) Γεωργίου  Προβόπουλου, Δ/τη Κεντρικής Τράπεζας για συνέργεια στα παραπάνω κακουργήματα των τραπεζών, δια της πλημμελούς άσκησης των εποπτικών του καθηκόντων (παράβαση των άρ. 2δ, 55Α του Καταστατικού της ΤτΕ) και δεν επέβαλλε υπέρ του Δημοσίου τις κατά των τραπεζών προβλεπόμενες ποινές (αρ. 55 του καταστατικού της ΤτΕ) (Απιστία περί την Υπηρεσία, ΠΚ 256).

β) Της Δ/ντριας Β. Ζάκκα και Υπ/ντριας Κυριακής Φλεσιοπούλου της
Δ/νση
Εποπτείας Πιστωτικού Συστήματος της Τράπεζας της Ελλάδος για συνέργεια στα κακουργήματα των τραπεζών δια της πλημμελούς εποπτείας των τραπεζών.

γ) Και κατά παντός υπευθύνου για τα παραπάνω εγκλήματα ως φυσικών και ηθικών αυτουργών.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το παρακάτω κείμενο της μήνυσης, τυπικά προσαρμοσμένο στην κάθε ιδιαίτερη περίπτωση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στα δικαστήρια ως ΕΝΣΤΑΣΗ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ εναντίον κάθε μιας εκ των 4 συστημικών τραπεζών (Eθνική, Πειραιώς, Alpha, Eurobank), λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος αυτών, διότι αποζημιώθηκαν με την ανακεφαλαιοποίησή των, για τα απαιτούμενα –για δεύτερη φορά- απ` αυτές δάνεια από τους δανειολήπτες των.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ:  Η ανακεφαλαιοποίηση των 4 συστημικών ελληνικών τραπεζών (Εθνικής, Πειραιώς, Alpha και Eurobank),  ολοκληρώθηκε με την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (ν. 4093/2012, Υποπαράγραφος Δ.1 άρ.1α και 2α, ΦΕΚ Α` 222/12-11-2012) και την έκδοση της από 12-11-2012 σχετικής με αρ. 38 απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α` 223/12-11-2012) και των αρ. 27α και 28 του  ν. 3601/2007/ΦΕΚ Α` 178/01-8.2007, «περί κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών». Η Εθνική Τράπεζα έλαβε συνολικά το ποσόν των 6+9.756 = 15.756 δις. ευρώ.
Τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης (από τον κρατικό προυπολογισμό) διατίθενται, σύμφωνα με τα αρ.27α και 28 του ν.3601/2007 αποκλειστικά για την αποκατάσταση των ζημιών των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών που υπέστησαν και από τα μηεξυπηρετούμενα ληξιπρόθεσμα δάνεια (καταγγελθέντα και μη και παντός είδους, ήτοι πιστωτικών καρτών, καταναλωτικών, επιχειρηματικών, στεγαστικών, ανοιχτών κλπ), των φυσικών προσώπων, μεταξύ αυτών και του δικού μου προς την ….Tράπεζα, η οποία έλαβε συνολικά…ευρώ. Συνεπώς, οι παραπάνω τράπεζες «4 συστημικές τράπεζες» και συγκεκριμένα και η αντίδικός μου….τράπεζα, δεν έχουν νόμιμο δικαίωμα να απαιτούν για δεύτερη φορά τα ληξιπρόθεσμα αυτά δάνεια από τους δανειολήπτες. Η, παρόλα αυτά, απαίτηση των δανείων αυτών, με τις παραπάνω συνθήκες, συνιστά την διάπραξη των αξιόποινων πράξεων από της τράπεζες της Απάτης, Εκβιασμού, Απειλής και Νομιμοποίησης Eσόδων από Εγκληματικές Πράξεις, εναντίον των οφειλετών κι εμού εν προκειμένω, τοσούτων μάλλον που εγώ έχω ειδοποιήσει την ….
Τράπεζα για το θέμα αυτό.  

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα καίρια πλήγματα στη ρευστότητα των τραπεζών

Η διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης και η σταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αποτελούν βασική προϋπόθεση για την παροχή ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και άρα και για την πολυπόθητη ανάκαμψη. Η πολύμηνη καθυστέρηση στην υλοποίηση του εγχειρήματος, ωστόσο, έγκειται στο βασικό προβληματισμό για το κατά πόσο είναι δυνατό, αλλά και ηθικό, από ένα σημείο και μετά, να διατηρήσουν οι τράπεζες τον ιδιωτικό τους χαρακτήρα αλλά και τις ίδιες διοικήσεις τη στι
γμή που το Δημόσιο συνεισφέρει δεκάδες δις ευρώ στη διάσωσή τους. Ας δούμε όμως όλη την πορεία του ζητήματος των τραπεζών από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα, το πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή αλλά και το πώς φτάσαμε ως εδώ.

Φυγή καταθέσεων: Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι πριν το 2009 οι καταθέσεις μας ήταν περίπου 250 δις ενώ σήμερα έχουν πέσει στα 160 δις. Λόγω συνεχώς εντεινόμενου κλίματος ανασφάλειας στην ελληνική οικονομία (κάθε φορά που ακούγονται φράσεις του τύπου «πάγωμα δόσης», «καταγγελία του Μνημονίου» ή «επιστροφή στη δραχμή» πολλά δις καταθέσεων κάνουν φτερά) αλλά και λόγω ύφεσης, αφού ένα ποσοστό των καταθέσεων καταναλώθηκε.

Επισφάλειες: Τα «κόκκινα» ληξιπρόθεσμα δάνεια (παντός είδους δάνεια, ήτοι πιστωτικών καρτών, καταναλωτικών, επιχειρηματικών, στεγαστικών, ανοιχτών κλπ),

που δεν εξυπηρετούνται από 200.000 περίπου νοικοκυριά και επιχειρήσεις μέχρι την 31-12-2012 και δεν έχουν προοπτική να εισπραχθούν από την τράπεζα –είτε λόγω πτώχευσης του οφειλέτη είτε λόγω έλλειψης εγγυήσεων-ξεπερνούν αυτή τη στιγμή τα 25 δις ευρώ. Τα ληξιπρόθεσμα αυτά δάνεια κατηγοροποιούνται ως «καθυστερούμενα», «ληξιπρόθεσμα», «σε οριστική καθυστέρηση» και ως «επισφαλή» (αυτά που έχει χαθεί κάθε δυνατότητα είσπραξής των, όπως σε περίπτωση οικονομικής δυσπραγίας, πτώχευσης, θανάτου κλπ). Τις επισφάλειες αυτές κλήθηκε να ελέγξει (με αμφίβολο τρόπο –λόγω κυρίως παράλειψης ελέγχου των offshore του εξωτερικού) το προηγούμενο έτος) η Blackrock στα δανειακά χαρτοφυλάκια των τραπεζών, για τις οποίες (επισφάλειες) οι τράπεζες φαίνεται ότι θα χρειαστούν πάνω από 10 δις επιπλέον των προβλέψεων στους ισολογισμούς τους (αφού πριν τη Blackrock οι τράπεζες φαίνεται πως είχαν ήδη εγγράψει περίπου 15 δις προβλέψεις λόγω επισφαλειών). PSI: Τον Οκτώβριο 2011 αποφασίστηκε το οριστικό κούρεμα του ελληνικού χρέους άνω του 50% (ονομαστική αξία). Οι ελληνικές τράπεζες συμμετείχαν σε αυτό με ομόλογα αξίας περίπου 50 δις ευρώ (υπέστησαν 53,7% κούρεμα της ονομαστικής αξίας των ομολόγων και άνω του 80% πραγματικές ζημιές-αφού αυτή τη στιγμή τα νέα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονται στο 17-18% της αξίας τους). Συνεπώς η συνολική ζημία που υπέστησαν οι τράπεζες από το PSI είναι περίπου 25 δις. ευρώ.
Έτσι, συνολικά οι κεφαλαιακές ζημίες των τραπεζών είναι συνολικά (τουλάχιστον) 25+25 = 50 δις. (ληξιπρόθεσμα δάνεια και PSI) περίπου.

Η απόφαση για ανακεφαλαιοποίηση

Έτσι, λοιπόν, στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου 2011, μαζί με το οριστικό κούρεμα του ελληνικού χρέους και το δεύτερο πακέτο δανεισμού της χώρας, αποφασίστηκε και ένα ποσό-δάνειο ύψους περίπου 35 δις από τον Προσωρινό Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (EFSF) για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. 

Τα λεφτά αυτά προορίζονταν για το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), στο οποίο υπήρχαν ήδη 10-15 δις από το 1ο πακέτο δανεισμού της Ελλάδας   ύψους 110 δις. με το 1ο Μνημόνιο, Μάιος 2010, άρθρο 16. Με τον τρόπο αυτό συγκεντρώθηκαν συνολικά 52 περίπου δις. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Μετά και το νέο αυτό ποσό, τα κεφάλαια του Ταμείου, σήμερα (ν.4079/2012, ΦΕΚ Α 20-09-2012)  προσδιορίζονται συνολικά στα 52 δις ευρώ. Από αυτά, τα 18 δις δόθηκαν τον περασμένο Απρίλιο 2012 ως προκαταβολή (πρώτη δόση) για την ανακεφαλαιοποίηση των «4 συστημικών» βιώσιμ
ν μεγάλων τραπεζών, ήτοι των Εθνικής, Πειραιώς, Alpha, Eurobank, και επιπλέον άλλα 7 δις ευρώ πήγαν για την ανακεφαλαιοποίηση της ΑΤΕ μετά την απορρόφησή της από την Πειραιώς. Τέλος, τα υπόλοιπα 27.500 δις χορηγήθηκαν στις παραπάνω «4 συστημικές τράπεζες» (δεύτερη δόση) με την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (ν. 4093/2012, Υποπαράγραφος Δ.1 άρ.1α και 2α, ΦΕΚ Α` 222/12-11-2012) και την έκδοση της από 12-11-2012 σχετικής με αρ. 38 απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α` 223/12-11-2012). Με τα τελευταία αυτά χρήματα (27.5 δις.) ολοκληρώθηκε η διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης των «4 συστημικών τραπεζών» αυτών, συνολικού ύψους 45 δις. περίπου με την παρακάτω κατανομή: (για την Εθνική 6+9.756 δις, την Alpha 3+4.571 Eurobank 3.5+5.839 δις  και Πειραιώς 5.5+7.335 δις. σε δύο δόσεις τα ποσά αυτά), σύν τα 7 δις. της ΑΤΕ, ήτοι συνολικό ποσό για της ανακεφαλαιοποίηση 52 δις. ευρώ.


Σύμφωνα με τους παραπάνω νόμους, το 10% του αναλογούντος για κάθε μια εκ των 4 συστημικών τραπεζών τράπεζα ποσού της ανακεφαλαιοποίησης (συνολικά 45 δις) (αύξηση του μετοχικού των κεφαλαίων) θα καλυφθεί  από τους ίδιους τους ιδιώτες μετόχους της κάθε τράπεζας ξεχωριστά, η συμμετοχή των οποίων θα πρέπει να καλύπτει τουλάχιστον το 10% της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου  (της ανακεφαλαιοποίησης). Διότι εάν αυτό δεν επιτευχθεί, τότε το αντίστοιχο ποσόν θα καλυφθεί από το ΤΧΣ και τον EFSF, αλλά με την πλήρη πλέον κρατικοποίηση των τραπεζών, ήτοι τόσο η κυριότητα όσο και η διαχείριση θα περιέλθει εξ ολκλήρου στο TXΣ και το EFSF (ESM)  (ν. 4093/2012, Υποπαράγραφος Δ.1 άρ.1α και 2α, ΦΕΚ Α` 222/12-11-2012) και την έκδοση της από 12-11-2012 σχετικής με αρ. 38 απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α` 223/12-11-2012) (βλ. παρακάτω τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης).
Από τις παραπάνω 4 συστημικές τράπεζες τελικά μόνο οι Εθνική, Πειραιώς και Alpha, μπόρεσαν και κάλυψαν με ίδια ιδιωτικά κεφάλαια το 10% της ανακεφαλαιοποίησής των κι έτσι ενώ περιήλθαν στην πλήρη κυριότητα του ΤΧΣ, η διαχείρισή των παρέμεινε τα παλαιά των (υφιστάμενα) ΔΣ των. Η Eurobank αντίθετα δεν μπόρεσε να καλύψει το 10% της ανακεφαλαιοποίησης και κατάληξε στην πλήρη κυριότητα και διαχείριση του ΤΧΣ (αν και τελικά η «εξαγορά» της αυτή από το ΤΧΣ τελικά ναυάγησε, διότι δεν εγκρίθηκε από την ΤτΕ!!).
(εδώ θυμίζω ότι οι τράπεζες είχαν πάρει 23 δις.ευρώ εγγυήσεις από το ελληνικό δημόσιο για την αύξηση της ρευστότητας (χορήγηση δανείων) με τον ν. 3723/2008 (ΦΕΚ  Οι εγγυήσεις αυτές κατέπεσαν το 2012 με αποτέλεσμα να καταστούν μέρος του δημοσίου χρέους και να καλυφθούν τελικά από τον έλληνα φορολογούμενο).

ΙΣΤΟΡΙΚΟ: I. Η τρικέφαλη ελληνική κυβέρνηση του 2012 (Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη) κυβέρνηση ψήφισε με το 3ο Μνημόνιο (ν.4079/2012, ΦΕΚ Α 20-09-2012) την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών (των «4 συστημικών» και της ΑΤΕ), συνολικού ύψους 52 δις, με το υπόλοιπο  ποσόν των 27-28 δις., τα οποία είναι μέρος του νέου δανείου ύψους  31.5 δις. που θα πάρει η κυβέρνηση από την Τρόικα μέσα στον Δεκέμβριο του 2012 (δόση του δανεί
ου καταβλητέα τον Ιούλιο του 2012!). Τα χρήματα αυτά της ανακεφαλαιοποίησης θα πάνε όλα  για να συμπληρώσουν κι αποκαταστήσουν την τελική τωρινή «αρνητική κεφαλαιακή θέση των τραπεζών» (*) , η οποία έχει δημιουργηθεί μέχρι την ψήφιση του Μνημονίου 3 (Νοέμβριος 2012) και πρακτικά μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 2012. Το δάνειο των 31.5 δις. της επόμενης δόσης (στα οποία περιλαμβάνονται και τα 24 δις. προς τις τράπεζες), θα χρεωθούν ως «δημόσιο χρέος», το οποίο θα πληρώσουμε όλοι εμείς οι πολίτες!

(*)5) Ν. 3601/2007, άρθρα 27α και 28 περί κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, ΦΕΚ Α`178/01-8.2007
8) ΠΔ/ΤΕ 2594/20-08-2007  και ΠΔ/ΤΕ 2595/20-08-2007

Όπως προείπα, τα 27-28 αυτά δις. ευρώ προς τις τράπεζες είναι μέρος (δεύτερη δόση) του συνολικού ποσού των 52 δις. που έχει το ΤΧΣ (Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας)  (ν.4079/2012, ΦΕΚ Α 20-09-2012)  αποκλειστικά για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η πρώτη δόση, ύψους 18 δις, για την ίδια ανακεφαλαιοποίηση είχε δοθεί ως προκαταβολή τον Απρίλιο του 2012.

Ο όρος «ανακεφαλαιοποίηση», σημαίνει αναπλήρωση των «ιδίων βασικών κεφαλαίων των τραπεζών» (σε μορφή πρωτογενούς ρευστότητας), ώστε αυτά να διατηρούνται σε ένα σταθερό λόγο ως (πάνω από το 10%) ως προς τα χορηγούμενα δάνεια. Ο ελάχιστος αυτός λόγος αυτός (10%) «ιδίων κεφαλαίων» / χορηγηθέντα δάνεια λέγεται «κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών, ή Core Tier I.
Τα «ίδια κεφάλαια των τραπεζών» δηλαδή, είναι, χοντρικά, τα κεφάλαια τα οποία οι τράπεζες οφείλουν να διατηρούν για εγγύηση των καταθέσεων και των χορηγηθέντων δανείων των. Τα ποσό της ανακεφαλαιοποίησης δεν διατίθενται για δάνεια, ή για άλλους σκοπούς αύξησης της ρευστότητας στην αγορά, αλλά μόνο κι αποκλειστικά για την αποκατάσταση των ζημιών και την αποκατάσταση και διατήρηση «θετικής»  κεφαλαιακής επάρκειας»  (του Core Tier I) πάνω από 10%. Κι όλα αυτά προβλέπονται ρητά στον ν. 3601/2007/ΦΕΚ Α` 178/01-8.2007, άρθρα 27α και 28 περί κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών). Αν ο παραπάνω λόγος πέσει κάτω από το 10%, τότε οι τράπεζες βρίσκονται σε «αρνητική κεφαλαιακή θέση» (αρνητικό Core Tier I), ήτοι σε κατάσταση χρεοκοπίας.
Ιδού λοιπόν τι λένε οι ίδιες οι τράπεζες για το που θα πάνω τα 24 δις. που θα πάρουν από την Τρόικα:
«Όπως σημειώνει η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών,  οι προτάσεις της προς το υπουργείο οικονομικών και το ΕFSF (Tαμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) αποσκοπούν στην ικανοποίηση τριών  βασικών στόχων: 
1.
 Τη λήψη μέτρων για την ενίσχυση
της καθαρής θέσης των τραπεζών.
2. Την έκδοση κοινών μετοχών  για την κάλυψη των βασικών ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών (capital.gr)».

Σχόλιο δικό μου: Δηλαδή, οι ίδιες οι τράπεζες ομολογούν λοιπόν ότι η δεύτερη δόση των 24 δις. (συνολικά 45 δις) για τις 4 συστημικές τράπεζες, συν 7 δις. για την ΑΤΕ) θα πάει για την κάλυψη των ζημιών των και των «βασικών ιδίων κεφαλαίων των» κι όχι για την χορήγηση δανείων στην αγορά (οι παραπάνω προτάσεις των τραπεζών περιελήφθησαν τελικά στην πράξη υπουργικού συμβουλίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ΦΕΚ Α`, 223/12-11/2012, αρ. πράξης 38/9-11-2012).

ΙΙ. Η τωρινή- μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2012- «αρνητική κεφαλαιακή θέση» (Core Tier I < 10%) των τραπεζών (δηλ. δηλ. η χρεοκοπία των) προήλθε αφενός από το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων που είχαν, με το περίφημo PSI του Φεβρουαρίου 2012, αλλά και από τα ανεξόφλητα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει σε ημετέρους, επιχειρηματίες, κόμματα κλπ, με αδιαφανή και ύποπτα κριτήρια και διαδικασίες, αλλά και από τα ανεξόφλητα ληξιπρόθεσμα («κόκκινα» δάνεια) των νοικοκυριών!. Αυτά όλα προβλέπονται ρητά στον ν. 3601/2007, ΦΕΚ Α` 178/01-8.2007, άρθρα 27α και 28 περί κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών).
Λόγω των παραπάνω επισφαλειών η «κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών» («αρνητική κεφαλαιακή θέση» – Core Tier I βρέθηκε στο «κόκκινο» και θα αποκατασταθεί με τα παραπάνω 52 δις. από το ελληνικό δημόσιο. Τα 52 αυτά δις. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών  ΔΕΝ είναι δάνεια του Δημοσίου προς τις τράπεζες (όπως αντίθετα είναι τα χορηγούμενα ποσά που χορηγούνται προς αυτές από το  ελληνικό δημόσιο ως «εγγυήσεις»  για την «ενίσχυση της ρευστότητας, π.χ. με τον ν.3723/2008), αλλά αντίθετα είναι κεφάλαια (τα 52 δις.) τα οποία (δυνητικά) «χαρίζονται» οριστικά στις τράπεζες για να μην καταρρεύσουν ολοκληρωτικά και τα οποία (52 δις) μπαίνουν στο Δημόσιο Χρέος. Τα 52 δις. της ανακεφαλαιοποίησης μπαίνουν τελικά στο δημόσιο χρέος και τα πληρώνουμε όλοι εμείς οι έλληνες φορολογούμενοι με «αντάλλαγμα» τράπεζες κουφάρια που μένουν παρόλα αυτά στην πλήρη διαχείριση των παλαιών των ΔΣ που τις χρεοκόπησαν! 

(*)CoreTier1: Είναι ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, δηλαδή το ποσοστό «ιδίων κεφαλαίων» σε σχέση με το «δανειακό άνοιγμα» της τράπεζας. Αυτή τη στιγμή, καθορίζεται τόσο για τις ελληνικές όσο και για τις ευρωπαϊκές τράπεζες στο 8-10%. Π.χ. (πολύ απλοϊκά). Εάν μία τράπεζα έχει ανοιχτεί σε δάνεια και επενδύσεις ύψους 10 δις, θα πρέπει να έχει πίσω στο ταμείο της τουλάχιστον το 1 δις. Εάν ο Core Tier I είναι κάτω του ορίου του 10%, τότε η τράπεζα βρίσκεται σε «αρνητική κεφαλαιακή θέση», ή σε «αρνητική κεφαλαιακή επάρκεια».

Στο σημείο αυτό είναι σημαντικά τα εξής:

α) Εφόσον οι 4 βιώσιμες «συστημικές» ελληνικές τράπεζες, θα αποζημιωθούν με 27.500 δις. της επόμενης δεύτερης  δόσης (συνολικά με 45 δις και για τις «4 συστημικές τράπεζες» , τα οποία θα πληρωθούν από όλους εμάς ως δημόσιο χρέος όπως είπα παραπάνω, για τις ζημίες που υπέστησαν και την αποκατάσταση των «ιδίων κεφαλαίων των» (για Core Tier < 10%) από το PSI, αλλά και από τα ανεξόφλητα ληξιπρόθεσμα δάνεια των νοικοκυριών (καταγγελθέντα και μη και παντός είδους), οι τράπεζες ΔΕΝ μπορούν (δεν έχουν έννομο συμφέρον) να τα ζητήσουν και από τα νοικοκυριά  για δεύτερη φορά!. Γι αυτό λοιπόν, μετά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καμία τράπεζα ΔΕΝ μπορεί να διεκδικήσει από τον κάθε δανειολήπτη τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του προς αυτήν στα δικαστήρια, διότι αυτή (η τράπεζα) στερείται «ενεργητικής νομιμοποίησης, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος» !!. Δηλαδή η τράπεζα δεν νομιμοποιείται να  ζητήσει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των δανειοληπτών της, αφού έχει ήδη αποζημιωθεί γι αυτές από τα λεφτά όλου τους ελληνικού λαού, ο οποίος πληρώνει το δημόσιο χρέος, στο οποίο χρεώθηκαν τα συνολικά 45 δις για τις «4 συστημικές τράπεζες» συν 7 δις. για την ΑΤΕ, ήτοι συνολικά άνω των 52 δις. ευρώ), β) Το εκπληκτικό είναι ότι οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται  με το συνολικό ποσό των 50 δις. αδιακρίτως για όλα τα νομικά είδη των ανεξόφλητων οφειλών των φυσικών προσώπων προς αυτές,  ήτοι:  α) βεβαιωμένα (με δικαστική απόφαση) καταβλητέες οφειλές, β) ληξιπρόθεσμες απαιτητές και γ) απλά ληξιπρόθεσμες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δίνεται η δυνατότητα στις τράπεζες να διεκδικήσουν και να πληρωθούν ΔΥΟ φορές τα δάνεια α, β και γ, ήτοι και από τα 52 δις. της ανακεφαλοποίησης και από τους δανειολήπτες τους ίδιους, δικαστικά ή εξωδικαστικά!! 

Συμπέρασμα: Η αντίδικός μου «…..ΑΕ», η οποία θα λάβει συνολικά για την ανακεφαλαιοποίησή της, με τον παραπάνω τρόπο, περίπου ………….δις. ευρώ, έχει καλύψει πλήρως τις ζημίες και το κενό των «ιδίων κεφαλαίων»  της μέχρι την 31-12-2012, που προήλθαν και από τα ληξιπρόθεσμα κι απαιτητά δάνεια των οφειλετών της με την διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησής της από το ελληνικό δημόσιο, όπως προβλέπεται στον ν.  4093/2012, ΦΕΚ Α` 222/12-11-2012) (3ο Μνημόνιο)  και την  από 13-11-2012 σχετικής με αρ. 38 απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α` 223/12-11-2012. Συνεπώς η αντίδικός μου δεν έχει έννομο συμφέρον να παραστεί στο παρόν δικαστήριο και να απαιτεί το ληξιπρόθεσμο-κατ` αυτήν- δάνειό μου προς αυτήν, διότι-όπως προείπα-έχει εξοφληθεί πλήρως από το ελληνικό δημόσιο για όλα το απαιτητό κεφάλαιο και τόκους και στο οποίο (ελληνικό Δημόσιο) περιήλθε η πλήρης κυριότητα  της τράπεζας.
Τέλος, για να αντικρούσει τα παραπάνω επιχειρήματά μου η αντίδικός μου «…. Τράπεζα ΑΕ» πρέπει να φέρει αποδείξεις για το αντίθετο, από τα «βιβλία των λογαριασμών της επισφαλών απαιτήσεων» (ζημίες), την Τράπεζα της Ελλάδος, το Λογιστήριο του Κράτους, το Ελεγκτικό Συνέδριο και το Υπουργείο Οικονομικών, ότι και το συγκεκριμένο ΔΙΚΟ μου δάνειο δεν καλύφθηκε πλήρως από την δόση αυτή

ΙΙΙ. Οι έννοιες κλειδιά της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών

Κοινές μετοχές με ψήφο:

Μετοχές με δικαίωμα ψήφου στη συνέλευση των μετόχων της τράπεζας –άρα και με δικαίωμα παρέμβασης στην πολιτική της, χωρίς προτεραιότητα επαναγοράς τους από τους παλιούς μετόχους.

Κοινές μετοχές χωρίς ψήφο:

Έχουν προκριθεί ως επιλογή για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και πρόκειται για μετοχές χωρίς προτεραιότητα επαναγοράς τους από τους παλιούς μετόχους, αλλά και χωρίς δικαίωμα ψήφου για το νέο τους κάτοχο (στην προκειμένη περίπτωση το κράτος) που δεν θα έχει δηλαδή δικαίωμα παρέμβασης στην πολιτική της τράπεζας.


Προνομιούχες μετοχές: είναι εξαγοράσιμες σε βάθος χρόνου με προτεραιότητα επαναγοράς τους από τους παλιούς μετόχους των τραπεζών. Επιπλέον, οι νέοι κάτοχοι των προνομιούχων μετοχών (κράτος) δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, συνεπώς δεν μπορούν να παρεμβαίνουν στην πολιτική των τραπεζών.

Μετατρέψιμα Ομολογιακά δάνεια (
cocos): είναι ένα σταθερής ή κυμαινόμενης απόδοσης χρεόγραφο, το οποίο δίνει το δικαίωμα στον ομολογιούχο να μετατρέψει σε προκαθορισμένο χρονικό διάστημα το ομόλογό του σε νέες μετοχές, οι οποίες προέρχονται από αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας. Warrants: Παραστατικά απόκτησης μετοχών. Αποτελούν ουσιαστικά δικαίωμα -αλλά όχι υποχρέωση- του κατόχου τους να αγοράσει μετοχές σε προκαθορισμένη τιμή οποτεδήποτε θέλει μέχρι ένα προκαθορισμένο μελλοντικό χρονικό σημείο. Όταν ένα warrant εξασκηθεί, η εταιρεία πρέπει να εκδώσει νέες μετοχές και σαν αποτέλεσμα θα αυξηθεί ο αριθμός των μετοχών της εταιρείας. Παράδειγμα: Όταν λέμε π.χ. ότι η αναλογία μετοχών-warrants είναι 1 προς 4 εννοούμε ότι: για κάθε μετοχή που αγοράζει κάποιος τώρα, στο μέλλον αποκτά 4.

CoreTier1: Είναι ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, δηλαδή το ποσοστό ιδίων κεφαλαίων σε σχέση με το «άνοιγμα» της τράπεζας. Αυτή τη στιγμή, καθορίζεται τόσο για τις ελληνικές όσο και για τις ευρωπαϊκές τράπεζες στο 8-10%. Π.χ. (πολύ απλοϊκά). Εάν μία τράπεζα έχει ανοιχτεί σε δάνεια και επενδύσεις ύψους 10 δις, θα πρέπει να έχει πίσω στο ταμείο της τουλάχιστον το 1 δις.

ΙV.ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ (και της αντιδίκου μου….)

Λεπτομέρειες της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με τα 24 δις. (συνολικά 52 δις)  της τελευταίας δόσης του δανείου από την Τρόικα (Δεκέμβριος 2012).
(πράξη υπουργικού συμβουλίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ΦΕΚ Α`, 223/12-11/2012, αρ.πράξης 38/9-11-2012 και ν. 4093/2012, Υποπαράγραφος Δ.1 άρ.1α και 2α, ΦΕΚ Α` 222/12-11-2012)

Τι προβλέπει ο νέος νόμος για την ανακεφαλαιοποίηση:

Μικτός τρόπος ανακεφαλαιοποίησης:

Τα κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τα Ελληνικό Δημόσιο θα τα δανεισθεί από τον από τον ΕFSF (ESM), στον οποίο θα χορηγήσει, σε αντάλλαγμα είτε:
α) κοινές μετοχές των ελληνικών τραπεζών άνευ ψήφου για 3 (+2) χρόνια, είτε:
β) μετατρέψιμα σε μετοχές ομόλογα (COCOs) με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Με τον τρόπο αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο (ΤΧΣ) αποκτά την (υπό αίρεση) κυριότητα των τραπεζών ή και το ιδιωτικό των μάνατζμεντ-διαχείριση  από τα παλαιά (υφιστάμενα ΔΣ των), με τους εξής όρους:

α) Η ιδιωτική συμμετοχή στην αύξηση κεφαλαίου είναι τουλάχιστον το 10% της ανακεφαλαιοποίησης (αύξησης του μετοχικού των κεφαλαίου).

β) Οι τράπεζες καταθέτουν σχέδια βιωσιμότητας στην ΤτΕ. Όσες είναι βιώσιμες αντλούν κεφάλαια από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) (κι αυτό από τον
ESM) και ως αντάλλαγμα δίνουν στο Δημόσιο (ΤΧΣ) (και τον ESM) κοινές με αναστολή ψήφου μετοχές (*), ή ομολογιακά δάνεια (ομόλογα Cocos) (**) με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, τα οποία (CosCos) εάν μετά τα 5 χρόνια δεν μπορεί η τράπεζα να τα επαναγοράσει, μπορούν να μετατραπούν  σε κοινές τραπεζικές μετοχές με ψήφο για το Δημόσιο (ΤΧΣ) (και τον ESM) ή να μπούν (τα CosCos) στο Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος (πληρωτέο από τους έλληνες πολίτες).
Τελικά επελέγη η χορήγηση ομολόγων CosCos (με δυνατότητα να μετατραπούν σε μετοχές μετά 5 χρόνια ή να μπούν στο Δημόσιο Χρέος υπέρ του ESM, όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί).

(*)(**) μεταβιβάζονται στη συνέχεια από το Ελληνικό Δημόσιο (ΤΧΣ) στον ΕSMFSF)

γ) Οι ιδιώτες μπορεί να επαναγοράσουν τις (χωρίς ψήφο) τραπεζικές μετοχές τους από το Ταμείο (ΤΧΣ) ή τα CosCos, μέσα σε 3 χρόνια (+2 χρόνια παράταση από την ΕΕ), ειδάλλως πάλι οι μετοχές αυτές ή τα CosCos μετατρέπονται σε κοινές με ψήφο για το Δημόσιο (TXΣ) ή τα CosCOs μπαίνουν στο Δημόσιο Χρέος (όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί.  

Όσες τράπεζες δεν έχουν βιώσιμο σχέδιο, εκκαθαρίζ
ονται με διαχωρισμό σε δύο κομμάτια και το κακό κομμάτι περνάει στο Δημόσιο, ενώ το καλό πρακτικά συνήθως εξαγοράζεται από κάποια άλλη τράπεζα (περίπτωση ΑΤΕ).
Τελικά επελέγη η χορήγηση ομολόγων CosCos (με δυνατότητα να μετατραπούν σε μετοχές μετά 5 χρόνια ή να μπούν στο Δημόσιο Χρέος υπέρ του ESM, όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί).

δ) Ουσιαστικά εδώ δίνεται η δυνατότητα στους μετόχους (όπως οι ίδιοι επιδίωκαν και ζητούσαν), καθ’ όλο το διάστημα της 5ετίας που το ΤΧΣ θα κατέχει τις μετοχές τους ή τα ομόλογα CosCos, εάν βρίσκουν χρήματα (π.χ. από πώληση μιας θυγατρικής) να επαναγοράσουν τις μετοχές ή τα ομόλογα CosCos, ώστε να μικραίνει η συμμετοχή του Ταμείου στις τράπεζες. Επιπλέον, οι τραπεζικές μετοχές θα μπορούν να διαπραγματεύονται στο Χρηματιστήριο κανονικότατα.
Τελικά επελέγη η χορήγηση ομολόγων CosCos (με δυνατότητα να μετατραπούν σε μετοχές μετά 5 χρόνια ή να μπούν στο Δημόσιο Χρέος υπέρ του ESM, όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί).

ε) «Παράταση του χρόνου που προβλέπεται στο επιχειρησιακό σχέδιο για τη βιωσιμότητα του πιστωτικού ιδρύματος από τρία σε πέντε χρόνια»
Είχε ξεκινήσει με προθεσμία 3 ετών, είχε γίνει 3 + 2 υπό προϋποθέσεις και τώρα κλείνει επίσημα στα 5 χρόνια το περιθώριο των τραπεζιτών να ανακτήσουν το σύνολο των μετοχών των τραπεζών τους και επομένως να επιστρέψουν τα χρήματα της ενίσχυσης στο κράτος.

στ) Εάν όμως η ιδιωτική συμμετοχή στην αύξηση κεφαλαίου (ανακεφαλαιοποίησης)  είναι κάτω από ένα ελάχιστο όριο του 10%, τότε η ανακεφαλαιοποίηση γίνεται με κοινές μετοχές με ψήφο, ουσιαστικά δηλαδή με (προσωρινή) κρατικοποίηση της τράπεζας, της οποίας τόσο η κυριότητα όσο και το μάνατζμεντ-διαχείριση μεταβιβάζεται στο κράτος (κι έμμεσα στον EFSF (ESM).

Συμπέρασμα Πρώτο: Οι 4 συστημικές τράπεζες, ως αντάλλαγμα των 45 δις, της ανακεφαλοποίησής των, δεν χορήγησαν στο ΤΧΣ (και τον ESM) μετοχές των (αυτές διαπραγματεύονται κανονικά στο Χρηματιστήριο Αθηνών ως μετοχές των τραπεζών), αλλά ομόλογα CosCos-με τη εγγύηση του ελληνικού δημοσίου-τα οποία μπορεί σε 5 χρόνια, είτε να επαναγοραστούν από τις τράπεζες, είτε να μετατραπούν τότε σε μετοχές με ψήφο υπέρ του ΤΧΣ (και του ESM), είτε να μπούν στο Δημόσιο Χρέος και να πληρωθούν στον ESM από τους έλληνες πολίτες (όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί).
Συνεπώς, ενώ οι τράπεζες ανακεφαλοποιήθηκαν και κάλυψαν τις ζημίες των και αποκατέστησαν τα ίδια κεφάλαιά των Cor Tier I, με τα 45 δις της ανακεφαλοποίησης, διατήρησαν ταυτόχρονα και τις μετοχές των, αλλά και οι τρείς εξ αυτών και το μάνατζμεντ των! (εξαιρουμένης ως προς το τελευταίο της Eurobank). Tαυτόχρονα όμως και παράνομα, οι 4 αυτές τράπεζες απαιτούν στην αναγκαστική είσπραξη των ποσών  της ανακεφαλοποίησης από τους έλληνες πολίτες (και τους δανειολήπτες των τραπεζών), οι οποίοι έχουν ήδη εγγυηθεί τα ποσά της ανακεφαλοποίησης με την εγγύηση που χορήγησε το Ελληνικό Δημόσιο στα ομόλογα CosCos (που έδωσαν οι τράπεζες στο TXS και υπέρ του ESM). Με τον τρόπο αυτό οι έλληνες πολίτες (και δανειολήπτες των τραπεζών) καθίστανται οι τωρινοί εγγυητές και δυνητικά οι τελικοί δανειστές των τραπεζών, σε περίπτωση που τα CosCos δεν επαναγοραστούν από τις τράπεζες σε 3+2 χρόνια και οι εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου εκπέσουν υπέρ του ESM, με αποτέλεσμα οι εγγυήσεις (στα CosCos) να γίνουν πλέον Ελληνικό Δημόσιο Χρέος υπέρ του ESM (όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί). Συνεπώς, οι τράπεζες τώρα, ενώ ουδεμία ζημία έχουν υποστεί από τα «ληξιπρόθεσμα» δάνεια (οι ζημίες των αποκαταστάθηκαν με την ανακεφαλοποίηση), απαιτούν τώρα την αναγκαστική είσπραξη των δανείων αυτών από τους εγγυητές των και δυνητικά τελικούς δανειστές των, ήτοι τους έλληνες πολίτες (και νυν οφειλέτες των)! Με τον τρόπο αυτό-της αναγκαστικής από τις τράπεζες, εδώ και τώρα, είσπραξης αχρεωστήτως των «οφειλών», οι «οφειλέτες» υφίστανται ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗ και ΜΟΝΙΜΗ όχι μόνο ζημία, αλλά και ολική οικονομική καταστροφή στις παρούσες συνθήκες εθνικής καταστροφής, η οποία θα προστεθεί και στην τελική καταχώρηση των CosCos (45 ή 52 δις) στο Δημόσιο Χρέος, το οποίο θα πληρώσουν και πάλι οι έλληνες πολίτες, υπέρ των τραπεζών. 

Συμπέρασμα Δεύτερο:   Από την παραπάνω συμφωνία ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, όπως αυτή τελικά κατακυρώθηκε με την πράξη υπουργικού συμβουλίου, ΦΕΚ Α`, 223/12-11/2012, αρ. πράξης 38/9-11-2012, προκύπτει ότι: Οι 4 συστημικές Τράπεζες (Εθνική, Alpha, Πειραιώς, Eurobank), συμπεριλαμβανομένης και της αντιδίκου μου «Εθνικής Τράπεζας ΑΕ», περιέρχονται από τον Νοέμβριο του 2012 στην πλήρη κυριότητα (ιδιοκτησία) του Ελληνικού Δημοσίου και του EFSF, αλλά οι 3 εξ` αυτών (Εθνική, Alpha, Πειραιώς) διατήρησαν την διαχείρισή των η οποία ασκείται από τα παλαιά των (υφιστάμενα) ΔΣ, διότι αυτές μπόρεσαν και κάλυψαν από ιδιωτικά των κεφάλαια το 10% της ανακεφαλαιοποίησής των. Αντίθετα, η Eurobank, δεν μπόρεσε και περιήλθε κατά 100% στην πλήρη κυριότητα και διαχείριση από το ΤΧΣ.
Oι τράπεζες θα περιέλθουν και πάλι στην κυριότητα των νυν ιδιωτών ιδιοκτητών των, μόνον εάν εντός 5ετίας οι τελευταίοι επαναγοράσουν από το ελληνικό δημόσιο και κατ` επέκταση από τον  EFSF τα μετατρέψιμα ομόλογα CoCos, τα οποία κατέχει ο ΕFSF με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. 
Συνεπώς η αντίδικός μου «…Τράπεζα» (και οι άλλες τρείς ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες) δεν έχουν έννομο συμφέρον να παραστούν στην παρούσα δίκη (αλλά και στις λοιπές κατά όλων των οφειλετών των που υπάγονται στις παραπάνω συνθήκες εξόφλησης των τραπεζών αυτών δια της ανακεφαλαιοποίησής των) απαιτούσες την εξόφληση του (των) δανείου μου ) (-των), που –κατ` αυτούς- είναι ανεξόφλητο.

V. Κε Εισαγγελέα εκτός των παραπάνω, ζητείστε από τις 4 συστημικές τράπεζες να σας προσκομίσουν και να συμπεριληφθούν στην δικογραφία και
α) οι 2 εξαμηνιαίοι ισολογισμό του 2013, β) τα παραρτήματα των 6μηνιαίων ισολογισμών αυτών του 2013 και γ) οι αντίστοιχη 6μηνιαία λογαριασμοί αποτελεσμάτων  χρήσης του 2013 και ΚΥΡΙΩΣ δ)  οι ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ (παθητικό, ζημίες) (*) από τα οποία θα αποδεχτεί εάν όλα τα μέχρι την 31-12-2013 ληξιπρόθεσμα δάνεια των τραπεζών αυτών, ως επισφάλειες  έχουν διαγραφεί από το παθητικό των, όπως όφειλαν-μετά την ανακεφαλαιοποίησή των-ή ακόμα, παράνομα, υφίστανται ως ενεργές απαιτήσεις των στο ενεργητικό των, όπως αδιαμφισβήτητα προκύπτει από τα παραπάνω γεγονότα που καταθέτω. Συναφώς, Κε Εισαγγελέα, να ζητήσετε από τις τράπεζες αυτές, να σας καταθέσουν κάθε σχετικό έγγραφο και βιβλίο για την τεκμηρίωση της διαγραφή ή εισέτι ισχύος των διαγραπτέων ληξιπροθέσμων δανείων (επισφαλειών), ακόμα και με τον διορισμό από υμάς ορκωτών λογιστών-εμπειρογνωμόνων  για την απόδειξη των παραπάνω, δεδομένων των τεραστίων διακυβευομένων ποσών και της ανείπωτης εθνικής σημασίας, οικονομικής, δικαιακής και ηθικής του θέματος αυτού.
(*) είναι διαφορετικοί από τους «λογαριασμούς οριστικής καθυστέρησης» που μπαίνουν τα καθυστερούμενα δάνεια (αυτά δεν θεωρούνται «επισφάλειες» και δεν μπαίνουν στο παθητικό, αλλά παραμένουν στο ενεργητικό (απαιτήσεις) της τράπεζας.
Η απαίτηση και είσπραξη από τις παραπάνω τράπεζες ποσών από τους οφειλέτες αχρεωστήτων, δηλ. ποσών που δεν τους οφείλονται (για τους παραπάνω λόγους), καθιστά τις μετερχόμενες απ ` αυτές (τις τράπεζες) μεθόδους, όποια μορφή κι αν έχουν αυτές, ακόμα και κατ` επίφαση «δικαστικές»,  αναγκαστικά εγκληματικές (Απάτη, Εκβιασμός, Απειλή) και τα ποσά που οι τράπεζες καρπούνται συνιστούν Νομιμοποίηση Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες κι όλα τα παραπάνω εγκλήματα σε βαθμό κακουργήματος, λαμβανομένου υπ` όψη τους μεγέθους των ποσών.

Η σχέση Core Tier I (παθητικό), Καταθέσεων (παθητικό) και Χορηγήσεων (απαιτήσεων, ενεργητικό) των τραπεζών.

Το Core Tier I είναι τα «ίδια κεφάλαια της τράπεζας» (σε πρώτη βαθμίδα ρευστότητας) τα οποία μαζί με τις Καταθέσεις (ομού του παθητικό της τράπεζας), «στηρίζουν» (καλύπτουν) το σύνολο των χορηγήσεων (ενεργητικό), έτσι ώστε να ισχύει πάντα Παθητικό=Ενεργητικό. Το Core Tier I πρέπει να διατηρείται πάντα στο πάνω από το 10% των Χορηγήσεων (core tier I / χορηγήσεις > 10%). Το ίδιο και για τις «καταθέσεις στο ταμείο» προς τις χορηγήσεις (cash reserve ratio > 10%, ή >20%).
Συνεπώς η κατάσταση «ανεπάρκειας των ιδίων κεφαλαίων» (core tier I), μπορεί να προέλθει από την σχετική αλλαγή του ονομαστή ως προς τον  παρανομαστή του λόγου: core tier I / χορηγήσεις > 10%, υπέρ του παρανομαστή (ώστε ο λόγος (ratio) να γίνει μικρότερος του 10%). Αυτό μπορεί να συμβεί στις εξής περιπτώσεις:
α) Από υπερβολική (αλόγιστη) χορήγηση δανείων. Στην περίπτωση αυτή η τράπεζα μπορεί να παρουσιάζει ετήσια κέρδη χρήσης, αλλά και σχετική μείωση των core I (< ως προς τις χορηγήσεις), εάν δεν αναπληρώσει τα core tier I, με μέρος των κερδών της, β) από φυγή καταθέσεων κι αναπλήρωσής των με core tier I (ώστε να διατηρείται ο λόγος (ratio): καταθέσεις/ χορηγήσεις>10%), γ) από ζημίες ετήσιας χρήσης της τράπεζας που προέρχονται από την μη-αποπληρωμή των χορηγηθέντων δανείων της, οι οποίες (ζημίες) καλύπτονται από τις υφιστάμενες καταθέσεις και τα core tier I (ώστε να διατηρούνται οι παραπάνω λόγοι (ratio) (και τούτο διότι οι «χορηγήσεις» (δάνεια) καταγράφονται και ως (δυνητικές) «καταθέσεις» στα λογιστικά βιβλία των τραπεζών), δ) από ζημίες των τραπεζών που προήλθαν από άλλες αιτίες (εκτός της μη-αποπληρωμής των δανείων). Ισχύουν εδώ ότι και στην προηγούμενη παράγραφο γ,
ε) όλα τα παραπάνω προκύπτουν (ήτοι η σχετική ή και απόλυτη μείωση των core tier I ως προς τις χορηγήσεις (δάνεια)), όταν οι τράπεζες αρνούνται ή δεν μπορούν να καλύψουν τις απώλειες των core tier I, με την ρευστοποίηση (πώληση) παγίων στοιχείων του ενεργητικού των ή επειδή δεν έχ
υν επαρκές προβλέψεις (αποθεματικό) για την κάλυψή του.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η «κεφαλαιακή ανεπάρκεια» (μείωση των core tier


Κε Εισαγγελέα
Θα κάνω ότι είναι δυνατόν να τεκμηριώσω τα παραπάνω και από την μελέτη των (αμφιβόλου πληρότητας κι ευκρίνειας) ισολογισμών των τραπεζών που έχουν δημοσιευτεί (αν και πιστεύω ότι η τεκμηρίωσή των είναι πλήρης), αλλά πιστεύω, ότι είναι και χρέος της εισαγγελίας να τεκμηριώσει τα παραπάνω στοιχεία, από μαρτυρίες και πραγματογνώμονες, διότι το θέμα είναι πολύπλοκο, στερούμαι πρόσβασης σε κρίσιμα στοιχεία και βιβλία των τραπεζών, στα οποία μόνο ο εισαγγελέας μπορεί να έχει πρόσβαση.

VI. To απηνές κυνηγητό των οφειλετών των οποίων οι μέχρι την 31-12-2012 ληξιπρόθεσμες οφειλές στις τράπεζες έχουν πλήρως καλυφθεί με την δια της ανακεφαλαιοποίησης αποζημίωση των τραπεζών

Παρόλα αυτά όμως και οι 4 παραπάνω «συστημικές» τράπεζες –ιδιαίτερα η Εurobank-έχουν επιδοθεί, από την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησής των την 30-04-2013 και μέχρι σήμερα, σε ένα πραγματικό πογκρόμ εναντίον των οφειλετών-ευεργετών των ελλήνων πολιτών και με απειλές, εκβιασμούς, δια των εισπρακτικών εταιρειών με τις οποίες συνεργάζονται, EosMatix, Mellon, eValue, FinnTrust κλπ., με την έκδοση 1000άδων διαταγών πληρωμής, ασφαλιστικών μέτρων για την αναγκαστική εγγραφή εμπραγμάτων ασφαλειών επί ακινήτων των οφειλετών-ακόμα και σε μη καταγγελθείσες δανειακές συμβάσεις, κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, ζητούν από τους δανειολήπτες και οφειλέτες αδιακρίτως να καταβάλουν τις οφειλές των,
από κάθε είδους δάνεια (πιστωτικών καρτών, καταναλωτικών, επιχειρηματικών, στεγαστικών, ανοιχτών κλπ), για τις οποίες έχουν πλήρως αποζημιωθεί από τους ίδιους του πολίτες (ΤΧΣ!) με το συνολικό ποσόν των 45 δις. ευρώ! Δηλ. οι τράπεζες αυτές ζητάνε με παράνομα κι εγκληματικό τρόπο να αποζημιωθούν για την ίδια ζημία δύο φορές! Κι όλα αυτά με την δολία ανοχή, σε βαθμό συγκάλυψης του Δ/τη της ΤτΕ, ο οποίος παραλείπει εγκληματικά τον επί των τραπεζών ελεγκτικών των καθήκον, για να αποτρέψει το παραπάνω πρωτοφανές έγκλημα κατά του ελληνικού λαού. Γι αυτό καθίσταται κι αυτός συνεργός στα εγκλήματα των τραπεζών, επιπλέον της παράλειψης του επί των τραπεζών ελεγκτικού του καθήκοντος.
Τα παραπάνω τα γνωρίζω από πρώτο χέρι, διότι μέσ
στα πλαίσια της Πολιτικής-Κοινωνικής μου δράσης, έπαιζα όλο αυτό το διάστημα τον ρόλο του «συμβούλου» και «προστάτη» των δανειοληπτών όλης της χώρας. Ελάμβανα προς τούτο 100άδες τηλεφωνημάτων όλο το καλοκαίρι του 2013 και μέχρι σήμερα, από απελπισμένους και τρομοκρατημένους άνεργους και «άθλιους» έλληνες πολίτες που μου ζητούσαν την βοήθεια, συμβουλευτική αλλά και με την παρουσία μου ως μάρτυρα στα δικαστήριά της, όπως κι έκανα 10άδες φορές. Ήτοι παρέστην ως μάρτυρας σε δικαστήρια κατά οφειλετών των παραπάνω κατηγοριών στον διωγμό των από τις 4 συστημικές (κι όχι μόνο) τραπεζών. Για την περαιτέρω επιβεβαίωση των παράνομων απαιτήσεων των τραπεζών από τους οφειλέτες για δάνειά των για τα οποία οι πρώτες έχουν πλήρως αποζημιωθεί δια της ανακεφαλοποίησής των και τα δάνεια των οποίων (οφειλετών) έπρεπε να είχαν διαγραφεί από τα λογιστικά των βιβλία, πράγμα που αντίθετα παράνομα δεν έγινε- καλώ ως μάρτυρες τους Δ/τάς των Υπ/των της Εθνικής της Ευβοίας, τους Δ/ντάς Στεγαστικής Πίστης των ιδίων υπ/των, του Δ/ντού Λογιστηρίου της Εθνικής Τραπέζης, των ενώσεων προστασίας καταναλωτών ΕΚΠΟΙΖΩ, ΙΝΚΑ και συλλόγων δανειοληπτών σε όλη την Ελλάδα (βλ. κατάλογο μαρτύρων).
Με μεγάλο αγώνα κατάφερα να κάνω γνωστό το παρόν νομικό πλαίσιο των παράνομων αυτών απαιτήσεων των τραπεζών με αποτέλεσμα λίγοι μεν αλλά φωτισμένοι δικηγόροι να το έχουν πλέον καταθέσει στα ελληνικά δικαστήρια.




VII) ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΕΞΟΦΛΗΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ  ΜΕ ΤΑ 50 ΔΙΣ. (τα 24 δις, ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012)


1)  ν. 3845/2010, αρ. 4 παρ.8, και αρ. 16, ΦΕΚ Α` 65/6-5-2010 (1ο Μνημόνιο)

2) Ν. 3864/2010, Σύσταση του ΤΧΣ για τις τράπεζες, ΦΕΚ Α` 119, 21.7.2010

3) Ν. 4056/2012, ΦΕΚ Α` 52/12-3-2012
4) α) Ν. 4079/2012, ΦΕΚ Α` 180Α/20.9.2012
    β) εισηγητική έκθεση του ν.4079/2012
5) Ν. 3601/2007, άρθρα 27α και 28 περί κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, ΦΕΚ Α`178/01-8.2007
6) Ν. 4093/2012 (Μνημόνιο 3ο), κεφ. Δ.1. άρθρα 1α και 2α, ΦΕΚ Α` 222/12-11-2012
7) Πράξη υπουργικού συμβουλίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αρ.πράξης 38/9-11-2012, ΦΕΚ  Α`, 223/12-11/2012
8) ΠΔ/ΤΕ 2594/20-08-2007  και ΠΔ/ΤΕ 2595/20-08-2007
9) ΣΥΡΙΖΑ: Πρόταση νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Εισηγητική έκθεση: «Εξάλλου, η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών γίνεται με δάνεια των πολιτών και περιλαμβάνει ακόμη και τις  επισφαλείς απαιτήσεις που προέρχονται από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των πολιτών και των οικογενειών τους». H πρόταση συζητήθηκε την 21-09-2012 κι απερρίφθη από την πλειοψηφία.
10) http://patrinanea.blogspot.gr/2012/11/blogpost_731.html (Σχόλια Πέτρου Δούκα, τ. υφυπουργού Οικονομικών)
Κατόπιν των παραπάνω:
ΖΗΤΩ
Την ποινική δίωξη:
Των Τραπεζών: 1) «ΕΘΝΙΚΗΣ», Αιόλου 86, Αθήνα, 2) Alpha Bank, 3) Εurobank, Λεωφ. Αμαλίας 20, Αθήνα και 4) Τράπεζα Πειραιώς, Αμερικής 4, Αθήνα, νομίμως εκπροσωπουμένων.
Επειδή οι παραπάνω  4 «συστημικές» τράπεζες, ήτοι Alpha Bank, Eurobank και Τράπεζα Πειραιώς, απαιτούν από τους οφειλέτες των και για δεύτερη φορά, παράνομα ΟΛΟ το ποσόν των οφειλών για το οποίο έχουν πλήρως αποζημιωθεί δια της  ανακεφαλοποίησής των! ήτοι συνολικά 45 δισ ευρώ! (για την Εθνική 6+9.756 δις, την Alpha 3+4.571 Eurobank 3.5+5.839 δις  και Πειραιώς 5.5+7.335 δις. σε δύο δόσεις τα ποσά αυτά), τα εγκλήματά των (Απάτη (ΠΚ 386), Εκβίαση (ΠΚ 385), Απειλή (ΠΚ 333_, Νομιμοποίηση Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες (ν. 3932/2011 και ν.3691/2008)  και Σύσταση Εγκληματικής Οργάνωσης (ΠΚ 187), διαπράττονται από όλες σε βαθμό κακουργήματος.
ΚΑΙ ΚΑΤΑ
α) Γεωργίου  Προβόπουλου, Δ/τη Κεντρικής Τράπεζας για συνέργεια στα παραπάνω κακουργήματα των τραπεζών, δια της πλημμελούς άσκησης των εποπτικών του καθηκόντων (παράβαση των άρ. 2δ, 55Α του Καταστατικού της ΤτΕ) και δεν επέβαλλε υπέρ του Δημοσίου τις κατά των τραπεζών προβλεπόμενες ποινές (αρ. 55 του καταστατικού της ΤτΕ) (Απιστία περί την Υπηρεσία, ΠΚ 256).
β) Της Δ/ντριας Β. Ζάκκα και Υπ/ντριας Κυριακής Φλεσιοπούλου της
Δ/νση Εποπτείας Πιστωτικού Συστήματος της Τράπεζας της Ελλάδος για συνέργεια στα κακουργήματα των τραπεζών δια της πλημμελούς εποπτείας των τραπεζών.
γ) Και κατά παντός υπευθύνου για τα παραπάνω εγκλήματα ως φυσικών και ηθικών αυτουργών.
Ως μάρτυρες προτείνω:
1) Υπουργόν Οικονομικών Γ. Στουρνάραν, Νίκης 5, Πλ. Συντάγματος, Αθήνα
2) Δ/ντάς των δύο Υπ/των και Δ/ντών Στεγαστικής Πίστης της Εθνικής Τράπεζας στην Χαλκίδα (οδός Ελ. Βενιζέλου 9 και Χαινά), των αντιστοίχων Δ/ντών των Υπ/των της Εθνικής Τράπεζας, Ιστιαίας, Κύμης, Καρύστου, Σχηματαρίου, Μαντουδίου κι Ερέτριας,
2α) …., Δ/ντήν Στεγαστικής Πίστης της Εθνικής Τράπεζας στην Χαλκίδα (οδός Ελ. Βενιζέλου 9) ο οποίος υπογράφει κ
αι την αρ. 8386/1997 δανειακή μου σύμβαση με την τράπεζα)
3) Τα ΔΣ των ενώσεων προστασίας καταναλωτών: 
α) ΕΚΠΟΖΩ, Αθήνα, Στουρνάρη 17, 106 83. τηλ. Κέντρο: 210 330 44 44, Θεσσαλονίκη,   Αριστοτέλους 7, 546 24, τηλ. 2310 25 77 76, Πάτρα, Φιλοποίμενος 51,ΤΚ 262 21, τηλ 2610 222626
β) ΙΝΚΑ (3ης Σεπτεμβρίου 13 – Αθήνα – 104, τηλ.210 36.32.443 ),

γ) Ε.ΚΑΤ.Ο. (Ελληνική Καταναλωτική Οργάνωση) Φλώρινας

Ταχ. Διεύθυνση : Ε.ΚΑΤ.Ο. Φλώρινας – Ι. Καραβίτη 2 (Κτίριο «ΔΙΕΘΝΕΣ») – 531 00 Φλώρινα

δ) Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας,  Ιουλιανού 28, 10433 Αθήνα, Τηλέφωνο: 210.88.17.730

ε) Ένωση Καταναλωτών Χίου, ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ 8 (ΠΑΛΑΙΟ Ι.Κ.Α.)
ΧΙΟΣ 82100
στ) «ΕΥΡΩ – ΖΩΝΗ» – ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ
ΓΕΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
Διεύθυνση 3ης Σεπτεμβρίου και Χαλκοκονδύλη (5ος ΟΡΟΦΟΣ), Αθήνα
Αττική, Ελλάδα, 10432, Τηλέφωνο: 210-5200251 & 210-5200252
ζ) ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ( ΙΝΚΑ ) ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Μοναστηρίου 17 – 546 27 Θεσσαλονίκη, τηλ/fax : 2310 535263 
η) Γιάννης Αννουσάκης: Πρόεδρος στο Δ.Σ. του ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ,  Γιαννου Δοβαρδή 19 ΚΙΣΣΑΜΟΣ, ΧΑΝΙΑ, ΚΡΗΤΗ, ΕΛΛΑΔΑ, 73400
θ) Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών, ΚΕΠΚΑ, ΒαΣ. Ηρακλείου 32, Θεσσαλονίκη, 54624

 ι) Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Καταναλωτών «Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»,  Στουρνάρη 17, Αθήνα, 106 83

κ) Γενική Γραμματεία Καταναλωτή: info [at] efpolis.gr | 1520 | Πλ. Κάνιγγος, 10181 Αθήνα
λ) Σύλλογος Προστασίας Καταναλωτών Έδεσσας, Διοικητήριο, Έδεσσα

μ) Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ) Πατησίων 69 & Αινιάνος 2, 10434 Αθήνα, τηλ. 210-8202100
v) …………κι όλους τους ιδιώτες που δήλωσαν μάρτυρες
Στοιχεία: 1) Το αρ.πρωτ. Β.871/12-6-2013 έγγραφο-μήνυση του υπουργού οικονομίας, 2) Τα από 22-04-2013 και  30-07-2013  Δελτία Τύπου του ΤΧΣ,
3) Ανακοινώσεις του ΤΧΣ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, 4) Σύντομα θα καταθέσω στην δικογραφία τους δημοσιευμένους ισολογισμούς του 1ου εξαμήνου του 2013 των 4 τραπεζών που τώρα δημοσιεύονται με τις παρατηρήσεις μου, 5) την ομιλία του τέως Δ/ντα Συμβούλου Νίκου Νανόπουλου στην ΓΣ της τράπεζας την 30-04-2013 με τις υποσημειωμένες (και αντιφατικές!) παραγράφους της (βλ. και το παρακάτω  link τον οικονομικό απολογισμό της Εurobank για το 2012, τον οποίο θα καταθέσω κι εγγράφως μετά την μελέτη του).
                           
Δηλώνω παράσταση πολιτικής αγωγής
Αιτούμαι την χορήγηση επικυρωμένου αντιγράφου της παρούσας μήνυσής μου.
Καταθέτω αίτηση να χαρακτηριστεί η παρούσα ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ και να δοθεί προτεραιότητα στην εξέτασή της.
Χαλκίδα 24-09-2013                        Ο μηνυτής, Δημ. Αντωνίου, ιατρός, τηλ. 22210-62743
Που θα με βρείτε: Δημ.Αντωνίου, ιατρός, τηλ.22210-62743
www.zodiosia.blogspot.com (το blog μου)

==========================
Στοχασμος Πολιτικη

Πολέμα ενάντια στο ξεπούλημα της χώρας


Γράφει η Στεφανία Λυγερού
Πολιτική ανυπακοή στη φορολογική δήλωση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ.
Άρνηση πληρωμών/άρνηση υπακοής-συμμόρφωσης στα μέτρα, κάνοντας χρήση του ακροτελεύτιου άρθρου 120 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ. 
Καταγγελία στους προδότες για την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ.
Ο καθένας από την θέση που είναι να επιλέξει τον τρόπο εκείνον που θα τους φέρει πλήγμα. Πλήγμα σ’ αυτούς φέρνει ΜΟΝΟ η μη συναίνεση, η μη συμμετοχή. Πολέμα, όχι γιατί φτωχύναμε, όχι για τους μισθούς, όχι για τις απολύσεις, πολέμα μόνο γι’ αυτό: ενάντια στο ξεπούλημα της χώρας. Μόνο γι’ αυτό δεν έχουν αντεπιχείρημα –όσο κι αν τροποποιήσουν τους νόμους δεν σώζονται.
Η χούντα τους επειδή ακριβώς είναι κρυμμένη πίσω από την μάσκα της δημοκρατίας είναι για μας όπλο. Η δημοκρατία δουλεύει πρώτα και κύρια για τον λαό. Αν δηλώσεις άρνηση συμμετοχής με λόγο την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις και την κατάλυση του Συντάγματος, για να σε νικήσουν πρέπει ή να αποδείξουν ότι δεν ξεπουλάνε την Ελλάδα ή να αλλάξουν το πολίτευμα ή να παραδεχτούν ότι είμαστε σε πόλεμο.
(Αυτά που προτείνω τα έχω η ίδια κάνει και έχω σταματήσει με ΝΟΜΙΜΟ τρόπο κάθε αξίωση της πολιτείας εις βάρος μου.)

Τι εκανε η Στεφανία;
Λυγερού – Αναφορά κατά Παπαδήμου, Σαμαρά, Βενιζέλου 16/03/2012
Λυγερού – Καταγγελία στον πρωθυπουργό 04/05/2011
Λυγερού – αθέτηση προεκλογικών εξαγγελιών 18/10/2010
Λυγερού – διαμαρτυρία κατά εισαγγελέα 18/10/2010
Λυγερού κατά πολιτικών και ιερέων-18/10/2010
Λυγερού κατά της βουλής για μην άσκηση ποινικών διώξεων 18/03/2011
Λυγερού κατά Παπανδρέου 26/10/2011
Λυγερού: Καταγγελία περί Συλλογικής Ευθύνης 28/02/2011
Λυγερού: αίτηση/διαμαρτυρία (περί μην παρέμβασης της δικαιοσύνης) 06/04/2011
Αντίσταση/ανυπακοή σε ασφαλιστικά ταμεία
Αντίσταση/ανυπακοή σε ΔΟΥ

Τι έκαναν κάποιοι άλλοι:
Μηνύσεις
Αναφορές
ΕΞΩΔΙΚΑ
Πρωτοβουλίες
Προτάσεις

ΕΣΥ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ;;;;

ΔΗΜ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ: ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ "ΣΤΑΜΑΤΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ"

ΤΟ ΤΧΣ μας ΑΠΑΝΤΑΕΙ: Το ΤΧΣ, θορυβημένο προφανώς και σε μια κραυγαλέα συγκυρία με τις αναρτήσεις μου, ανακοίνωσε χθές! (31-07-2013) ότι εξαγόρασε την Eurobank κατά 95% και ασκεί αυτό (το ΤΧΣ) την πλήρη διαχείρισή της, αλλά τελικά ΔΕΝ συγχωνεύτηκε μαζί της (αρ..68-66 Ν.2190/20). 
Συνεπώς, η eurobank διατηρεί το δικαίωμά της για την απαίτηση των δανείων της (την ενεργητική νομιμότητα), παρόλο που άλλαξε κατά 100% ιδιοκτήτη και διαχειριστή (το ΤΧΣ). 
Μας αφαίρεσαν ένα όπλο σε σχέση με αυτά που λέγαμε, πιστεύοντας ελλόγως ότι η eurobank λύθηκε και συγχωνεύτηκε με το ΤΧΣ
Διατηρούμε όμως ισχυρότερα όπλα…δείτε τις παρακάτω αναρτήσεις μου για τα ληξιπρόθεσμα δάνεια και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Σε κάθε περίπτωση, επειδή πολλά απίθανα συμβαίνουν, έχω ζητήσει από την ΤτΕ να με ενημερώσει επίσημα για το νομικό καθεστώς της Eurobank και θα σας ενημερώσω.
Δημ. Αντωνίου

ECB, TτΕ, ΣΔΟΕ και ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ, ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ! (συγκλονιστικό έγγραφο)

 
Πριν από μήνες δημοσίευσα την μελέτη μου (δείτε την στο link στο τέλος του κειμένου) με τίτλο:  
«Ληξιπρόθεσμα δάνεια και Ανακεφαλοποίηση τραπεζών», με την οποία κατήγγειλα τεκμηριωμένα, ότι παρόλο που οι τράπεζες Eθνική, Πειραιώς, Alpha και Eurobank, αποζημιώθηκαν πλήρως με την ανακεφαλοποίηση των 50 δις., αποκλειστικά για την ζημίες που υπέστησαν από το PSI και τα ανεξόφλητα ληξιπρόθεσμα δάνεια των δανειοληπτών, αυτές κατά τρόπο εγκληματικό, απαιτούν τα δάνεια αυτά και για δεύτερη φορά από τους δανειολήπτες! 
Την καταγγελία μου αυτή την υπέβαλα στην Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ECB), ως εποπτεύουσα των ευρωπαϊκών τραπεζών αρχή και τους είπα ότι το θέμα αυτό συνιστά το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα και σκάνδαλο στην Ελλάδα, ισότιμο του Χρηματιστηρίου, αλλά τραγικότερο αυτού ηθικά. 
Η ΕCΒ έστειλε το έγγραφο αυτό (όπως το έκανα κι εγώ αυτοτελώς) στο υπουργείο οικονομικών το οποίο, το κοινοποίησε στις αρμόδιες αρχές με το αρ. πρωτ. ΑΠ Β.871/12-06-2013 έγγραφό του (δείτε το στην φωτογραφία), για να γίνει έρευνα επί του θέματος αυτού. Και οι αρχές που το έστειλε είναι, μεταξύ άλλων: Υπουργείο Ανάπτυξης, ΣΔΟΕ, Εισαγγελέα Χαλκίδος (επειδή το κατήγγειλα εγώ) !! 
Το θέμα πλέον παίρνει τεράστιες διαστάσεις, διότι οι αρχές αυτές πρέπει πλέον να ενεργήσουν με εντολή του Στουρνάρα (δηλ. των Τροικανών Ελεγκτών, οι οποίο, αν μη τι άλλο, είναι τέρατα σε θέματα μαύρου χρήματος) και αναμένονται σύντομα σημαντικότατες εξελίξεις. 
Οι πρακτικές συνέπειες του θέματος αυτού εί
ναι οι εξής:
Με την κατάθεση ως ενστάσεων της καταγγελίας μου αυτής και του εγγράφου του υπουργείου οικονομικών σε οποιοδήποτε δικαστήριο που δικάζει θέματα δανείων των παραπάνω 4 τραπεζών, το δικαστήριο ΔΕΝ μπορεί να συνεχίσει την δίκη, όσο διαρκεί η έρευνα αυτή….αντιλαμβάνεστε την σημασία του γεγονότος αυτού. 
Και τέλος, είμαι σίγουρος ότι θα δικαιωθούν οι απόψεις μου και τα δάνεια των δανειοληπτών που κυνηγάνε τώρα οι τράπεζες θα κριθούν ως εξοφλημένα !!…ακούστε με…ποτέ δεν διαψεύσθηκα…όχι εγώ….αλλά η αλήθεια. ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ…πλέουν τα λοίσθια.

http://zoidosia.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html (Ληξιπρόθεσμα Δάνεια και Ανακεφαλαιοποίηση Τραπεζών)

ΥΣ: Σας ευχαριστώ πολύ. Με κάνατε τον πλουσιότερο άνθρωπο. 
Τα συναισθήματα που ζω μαζί σας σ` αυτήν την τραγωδία που ζούμε, δεν είχα φανταστεί ότι υπάρχουν καν. 
Είναι συγκλονιστικό να ακούω ανθρώπους άγνωστους να μου λένε μυστικά τους και να μου ζητούν βοήθεια «επειδή φοβούνται»….αυτό με τρελαίνει…δεν μπορώ να το ακούω, δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους φοβισμένους σε μια δημοκρατία. 
Μου δίνετε την μεγαλύτερη ευτυχία που έχω ποτέ νοιώσει-σας ορκίζομαι στην Στελλάνα-όταν μου λέτε «γιατρέ μας έδωσες κουράγιο, μας ησύχασες…«. 
Και να θυμάστε: «Ηρωικοί αγώνες στην ιστορία είναι οι ιεροί αμυντικοί αγώνες κατά των βάρβαρων εγκληματιών εισβολέων...». 

Και εμείς γράφουμε ιστορία «ηρώων». Νασται καλά, ευχαριστώ. Θα τους ισοπεδώσουμε.
 Δημ. Αντωνίου

κ.κ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΑΙ …. "ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΛΑΚΕΔΩΝ ΠΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΟΧΗΣ….. ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΝ"

Με αυτό το άρθρο βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό των φορολογούμενων

χωρίς τίτλο
ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟΥ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Πλειστηριασμοί, κατασχέσεις κινητών, ακινήτων, εμπραγμάτων δικαιωμάτων, απαιτήσεων και γενικά όλων των περιουσιακών στοιχείων ενός φορολογούμενου που δεν μπορεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις.

Όλα αυτά θα γίνουν νόμος του κράτος με το άρθρο 46 του νομοσχεδίου για τον Κώδικα Φορολογικών Διαδικασιών που βρίσκεται στη Βουλή και αναμένεται να ψηφιστεί αύριο με τη  διαδικασία του κατεπείγοντος.

Πλέον οι κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων θα τίθενται σε ισχύ αν ένας φορολογούμενος καθυστερήσει να πληρώσει ή να ρυθμίσει τις οφειλές τους προς την εφορία πάνω από 30 μέρες.

ΟΙ «ΥΨΗΛΑ ΙΣΤΑΜΕΝΟΙ» ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΝΤΕΣ..ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΩΝ!!! ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΩΝ ΔΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ!!.. ΚΑΙ Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ

ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΛΕΕΙ ΤΑ ΛΙΓΟΥΡΙΑ ΔΗΛΩΣΙΕΣ…Κατάσχεση μισθού και για οφειλή 5 ευρώ! ….

ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΚΕΦΑΛΙΑ…ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΕΞΩΔΙΚΟ ΣΤΟΥΣ ΕΦΟΡΙΑΚΟΥΣ…ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΝΑ «ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ» ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΣ..

Η επιστολή – καταπέλτης της συντρόφου του φωτορεπόρτερ που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ

Μια επιστολή – καταπέλτη δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook η σύντροφος του προέδρου της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Μάριος Λώλος, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά, κατά τα χθεσινά επεισόδια στο Σύνταγμα.

Η Ντίνα Δασκαλοπούλου δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας και μέλο της απεργιακής της επιτροπής γράφει:

«Συνάδελφοι, σε λίγες ώρες ο Μάριος μπαίνει στο χειρουργείο. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο χτυπιέται από τα ΜΑΤ – έτσι και τούτη τη φορά δεν πιστεύαμε ότι είναι κάτι σοβαρό. Και τούτη τη φορά νομίζαμε όλοι ότι θα την γλιτώσει με ένα καρούμπαλο, με δυο μώλωπες και η ζωή θα συνεχιστεί.
Όπως συνεχίστηκε όταν χτύπησαν κατά πρόσωπο την Τατιάνα. Όπως συνεχίστηκε όταν στρίμωξαν τον Άρη. Όπως συνεχίστηκε όταν άφησαν ανάπηρο τον Μανώλη. Όπως, άλλωστε, συνεχίστηκε όταν χτύπησαν ξανά τον Μάριο πριν λίγο καιρό. Όμως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά. Αυτή τη φορά η γκλοπιά του «οργάνου» (που πάμε στοίχημα; Για άλλη μια φορά καμία ΕΔΕ δεν θα αποκαλύψει το όνομα και το βαθμό του) ήταν πισώπλατη.
Και άνοιξε το κρανίο του και προκάλεσε αιμορραγία και πιέζει τον εγκέφαλό του και τον στέλνει στο χειρουργείο. Αν δεν κάνει, μας λένε, την επέμβαση μπορεί για όλη την υπόλοιπη ζωή του να είναι επιληπτικός. Γιατί;
Γιατί ήταν εκεί όταν εκατοντάδες συμπολίτες μας διαμαρτύρονταν για τη δολοφονία που ήθελαν να περάσει για αυτοκτονία. Γιατί οι εικόνες του από το έγκλημα που συντελείται στην Ελλάδα ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο. Γιατί, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μας, ο Μάριος έχει διαλέξει πλευρά: ούτε ψέματα, ούτε αυταπάτες, είναι με τους εργάτες.
Τις επόμενες ώρες πολλά ντοκουμέντα θα δουν το φως της δημοσιότητας και θα αποδεικνύουν ότι η επίθεση των κρανοφόρων στους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έγινε χωρίς καμία αφορμή και μόνο για λόγους εκδικητικούς. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά και δεν υπάρχει λόγος να επιχειρηματολογήσουμε για αυτό – θα το κάνει ο δικηγόρος μας. Ούτε έχει καμία σημασία να αναζητήσουμε τον αριθμό και τα διακριτικά του κρανοφόρου που επέφερε αυτό το δολοφονικό, κατά τους χαρακτηρισμούς των γιατρών, πλήγμα στον Μάριο.
Ελάχιστη σημασία έχει το όνομα του αυτουργού, όταν όλοι γνωρίζουμε το όνομα των ηθικών και των πολιτικών αυτουργών. Είναι τα ίδια χέρια που όπλισαν το χέρι του αυτόχειρα (και εκατοντάδων άλλων), είναι τα ίδια χέρια που χτύπησαν τον Μάριο (και δεκάδες άλλους). Η πολιτική του Μαύρου Μετώπου που μετέτρεψε τη χώρα σε εργαστήριο νεοφιλελεύθερων πειραματισμών κατασκευάζει αληθινά θύματα και, ταυτόχρονα, παράγει αληθινά κέρδη.
Το αίμα μας είναι ο πλούτος τους, η «σωτηρία» τους είναι ο εφιάλτης μας. Ως πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ (που μετρά ήδη δεκάδες θύματα της κρατικής καταστολής), αλλά και ως πολίτης της χώρας που μετατρέπεται ταχύτατα σε σωφρονιστική αποικία, ο Μάριος θα εξαντλήσει όλα τα νόμιμα μέσα για να αποδοθεί δικαιοσύνη για αυτό το άνανδρο χτύπημα.
Σε λίγες ώρες συνεδριάζει το Διασωματειακό των Ενώσεων του Τύπου και περιμένουμε αυτή τη φορά, έστω και αυτή τη φορά, να κάνει κάτι παραπάνω από το να εκφράσει τη «βαθύτατη θλίψη και οργή του». Σε λίγες ώρες ανοίγει η Βουλή των Ελλήνων και περιμένουμε αυτή τη φορά, έστω και αυτή τη φορά, να μην στρέψει το κεφάλι και από αυτή την προαναγγελθείσα επίθεση. Σε λίγες ώρες συνάδελφοι, άλλη μια εργάσιμη μέρα ξημερώνει.
Κι ένας από εμάς – ο πολλοστός- δεν θα είναι δίπλα μας. Αυτό το χτύπημα δεν ήταν στον Μάριο, ήταν στο κεφάλι, στα μάτια και τα αυτιά όλων μας.»

Πηγή:Ramnousia

ΕΝΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΜΕ "ΔΙΔΥΜΑ" @/@ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ? ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΛΗΤΑΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΜΑ ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ??

Επιστολή-κόλαφος για Βενιζέλο

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη, ως συνέχεια της τηλεοπτικής αντιπαράθεσής τους

«Ασπίδα προστασίας» του πανταχόθεν βαλλόμενου πολιτικού συστήματος, αποκαλεί τα νομοθετήματα του Ε. Βενιζέλου, ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, με ανοιχτή επιστολή του προς τον υπουργό Οικονομίας, δίνοντας έτσι συνέχεια στην προ ημερών τηλεοπτική αντιπαράθεσή τους.

Ο κ. Βαξεβάνης καταλογίζει στον κ. Βενιζέλο το «έκτρωμα» του νόμου περί ευθύνης υπουργών «που οδηγεί στην ατιμωρησία» και τον εγκαλεί για μια σειρά ρυθμίσεων, όπως η λειτουργία των τηλεοπτικών καναλιών χωρίς άδεια, το χάρισμα χρεών στις ΠΑΕ και τη σκανδαλώδη ρύθμιση υπέρ της τράπεζας Proton του Λ. Λαυρεντιάδη.

Αναλυτικά η επιστολή, ΕΔΩ

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ: Τα Αγανακτισμένα ΠΑΙΔΙΑ της Ελλάδας

Σε κάθε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τα ανήλικα παιδιά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή…

Παλεύουν για το ΜΕΛΛΟΝ τους και ξέρουν ότι ο αγώνας πρέπει να είναι μαζικός…
Η νέα γενιά καταλαβαίνει ότι ανάμεσά μας υπάρχουν κάποιοι «κακοί άνθρωποι» που έχουν βαλθεί να σκοτώσουν το μέλλον τους… Να αφανίσουν τις ζωές τους… Τα παιδιά των πολιτικών και των αστυνομικών τι άποψη έχουν;

Τις φωτογραφίες τις πήραμε από τη σελίδα στο FACEBOOK Αγανακτισμενα Παιδια

Τα παιδιά δικαιολογούν την δημιουργία της σελίδας ως εξής:

Αυτή η σελίδα δημιουργήθηκε για να δείξουμε εμείς τα παιδιά στους «μεγάλους» ότι καταλαβαίνουμε τι μας γίνετε και ότι είμαστε αγανακτισμένα, εξαγριωμένα και θυμωμένα με όλα αυτά που συμβαίνουν!

troktiko2

Ο ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΔΕΙΑΣΕ ΚΑΙ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΤΟΝ ΓΑΠ!!(ΒΙΝΤΕΟ)… (ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΑΘΡΗ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΗ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΠΑΣΟΚ ΠΟΥ…. ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΟΡΕΞΗ ..ΧΑΣΤΟΥΚΙΖΕΙ)

Μπένι ας πρόσεχες… ο Βαξεβάνης παραμένει δημοσιογράφος

Σκληρή δημοσιογραφική «σφαλιάρα» από τον Κώστα Βαξεβάνη δέχθηκε ο Βενιζέλος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου. [με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια]

Το video είναι κατατοπιστικό για να καταλάβετε το τι έγινε ακριβώς:

Τα ερωτήματα που ετέθησαν αφοπλιστικά. Το ότι δεν απάντησε ο υπερυπουργός… φαίνεται ότι δεν υπολόγιζε ότι ένας «υπάλληλος» (όπως θα τον ήθελε) της κρατικής τηλεόρασης να σηκώσει κεφάλι.
Το λάθος του είναι ότι ή δεν ξέρει τον αγωνιστή Κώστα Βαξεβάνη ή ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος δεν είναι υπάλληλος, αλλά έχει τις δικές του ανεξάρτητες εκπομπές για την κρατική τηλεόραση. Το αν θα συνεχίσει η κρατική τηλεόραση την συνεργασία μαζί του θα δείξει πόση ακόμη τσίπα δημοκρατίας έχει παραμείνει σε αυτή την φαύλη κυβέρνηση και τους αμετροεπείς υπουργούς της. Αυτό που έκανε ο Μπένι με την αναφορά στην ΝΕΤ, είναι έμμεση προσπάθεια για φίμωση.
Το θέμα είναι αντί να προσκομίσει στοιχεία για την περιουσία της συζύγου του (για την οποία δεν έγινε καμία αναφορά από τον δημοσιογράφο), το ανέφερε από μόνος του ο υπουργός (λες και δεν είναι και δική του) και αντί άλλων πειστικών στοιχείων… άφησε τον έλεγχο να τον κάνει η κοινωνία της Θεσσαλονίκης!!!
Εκεί φθάσαμε δυστυχώς. 
Παραθέτουμε τον νόμο παρακάτω, ο οποίος είναι από το  «κουτί της Πανδώρας».

Απόψε οι δύο αντιπρόεδροι δεν πέρασαν και πολύ καλά στην εκπομπή του ALTER.
Θεώρησαν ότι θα τους γίνουν οι «συνήθεις» ερωτήσεις του MEGA.
Megaλο λάθος τους…


Νάσος

ΥΣ: Το ότι ανεφέρθη στην σύζυγο του κ. Βενιζέλου προσφωνώντας την με το κα Βενιζέλου, ελπίζουμε να μην ακολουθήσει την νομική οδό της άλλης  κυρίας αντιπρόεδρου.
Νόμος 3904/2010 – [Νόμος-συγχωροχάρτι για τους «Κοσκωτάδες» Συγκεκριμένα, γιατο άρθρο 384 του Ποινικού Κώδι…

ΕΞΩΔΙΚΟ κατά ΔΕΗ για το Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Ακινήτων!!! ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΕΙΤΕ

Το Εξώδικο είναι εδώεδώ και για κατέβασμα εδω


Το Εξώδικο αυτό είναι ταυτόχρονα Αίτηση ΑκύρωσηςΠροσφυγή κατά του «τέλους» καιΑίτηση Ασφαλιστικών Μέτρων κατά της ΔΕΗ (με αίτημα απαγόρευσης στη ΔΕΗ να διακόψει την ηλεκτροδότηση). Κατεβάστε το και βάλτε το να κριθεί στα Δικαστήρια. Μαζικά, σε ΟΛΑ τα Δικαστήρια της χώρας. Δώστε βάση στα ασφαλιστικά μέτρα κατά της ΔΕΗ. Τα ασφαλιστικά μέτρα εκδικάζονται αμέσως… Μια (1) απόφαση να εκδοθεί που να απαγορεύει στη ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα, ΔΕ ΓΚΕΙΜ ΙΖ ΟΒΕΡ…


Τι λέει το εξώδικο με δυο λόγια


Τι είναι «φόρος» και τι «τέλος»? Είναι το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε τέλος ή φόρος?


«Φόρος» είναι η αναγκαστική παροχή που επιβάλλεται στους πολίτες, χάριν των κρατικών σκοπών και ΧΩΡΙΣ ειδικό αντάλλαγμα ενώ το «ανταποδοτικό τέλος» αποτελεί, όπως και ο φόρος, αναγκαστική παροχή, που όμως καταβάλλεται από τους πολίτες έναντι ειδικής αντιπαροχής, δηλαδή έναντι ειδικής προς αυτούς παρεχόμενης δημόσιας υπηρεσίας, προς την οποία τελεί σε σχέση αντιστοιχίας, ως αποσκοπούσα στην κάλυψη του κόστους της υπηρεσίας. Ανταποδοτικό είναι π.χ το τέλος για παρεχόμενες από  τους δήμους ή τις κοινότητες υπηρεσίες καθαριότητας των οδών, πλατειών και κοινόχρηστων εν γένει χώρων, περισυλλογής, αποκομιδής και διαθέσεως απορριμμάτων, κατασκευής και λειτουργίας κοινόχρηστων αποχωρητηρίων, φωτισμού των κοινόχρηστων χώρων, καθώς και για κάθε άλλη παγίως παρεχόμενη στους πολίτες δημοτική ή κοινοτική υπηρεσία ανταποδοτικού χαρακτήρα.


Με το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε επιχειρείται το εξής πρωτοφανές: Χαρακτηρίζουν το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε ως δήθεν τέλος με το σκεπτικό ότι επιβάλλεται στην ακίνητη περιουσία η πραγματική αξία της οποίας εξαρτάται από την ορθή τήρηση του προϋπολογισμού και συνεπώς εμπεριέχει σαφή στοιχεία ΕΜΜΕΣΟΥ ανταποδοτικότητας, γιατί αν πτωχεύσει η χώρα θα χάσουν τα ακίνητά σας την αξία τους!!!!!!!! Αυτή είναι σύμφωνα με την κυβέρνηση  η ειδική αντιπαροχή (η παρεχόμενη δηλ ειδική δημόσια υπηρεσίαπου σε αντάλλαγμα του Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε προσφέρει το κράτος στους πολίτες!!!

Στην πραγματικότητα όμως το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε είναι ΦΟΡΟΣ αφού επιβάλλεται στους πολίτες, χάριν των κρατικών σκοπών και ΧΩΡΙΣ ειδικό αντάλλαγμα. 


Είναι πράγματι ΤΡΑΓΙΚΟ αυτό… Τραγικό για το νομικό μας πολιτισμό ή εν πάση περιπτώσει ότι έχει απομείνει από αυτόν… Τραγικό γιατί γελάει με μας ο ΚΟΣΜΟΣ όλος… Δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους το γέλιο που πέφτει πίσω από τις κλειστές πόρτες των σαλονιών της γερμανικής νομικής και πολιτικής ελίτ


Κατά λάθος χαρακτηρίστηκε το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε ως  τέλος?


Ο χαρακτηρισμός του  Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε ως «τέλους» έγινε σκόπιμα.


Γιατί έγινε σκόπιμα?

Για πρακτικούς και νομικούς λόγους… 

Ο πρακτικός είναι, ότι αν το χαράτσι αποστέλλονταν ταχυδρομικά στους φορολογούμενους, θα αντιμετωπίζονταν με την πολύ απλή και ιδιαίτερα προσφιλή λογική του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ… Περαιτέρω οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους είναι διαλυμένοι… Και διάθεση να είχαν οι φορολογούμενοι να το πληρώσουν (που δεν θα είχαν), ο κρατικός μηχανισμός θα αδυνατούσε να το εισπράξει ή στη καλύτερη, θα το εισέπραττε μετά τη πτώχευση του κομματοκρατούμενης ψωροκώσταινας… Άρα για να μπορέσει ο ΦΟΡΟΣ αυτός να μπει «νομότυπα» στο λογαριασμό της ΔΕΗ, έπρεπε να χαρακτηριστεί πάση θυσία  ως «τέλος». Και τότε ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ? Θα  σου κόψουμε και μείς το ρεύμα για να δεις ποιος κάνει ακόμα κουμάντο στη χώρα τούτη… Πρόκειται για χαρακτηριστική περίπτωση εκβίασης. Όπως ακριβώς η «Προστασία»… Χρησιμοποιούν την ίδια ακριβώς μέθοδο που χρησιμοποιούν οι μπράβοι της νύχτας για να αποσπούν παρανόμως χρηματικά ποσά από τους καταστηματάρχες (παράνομη επίκληση δήθεν παρεχόμενης υπηρεσίας με υποχρέωση καταβολής ανταποδοτικού δήθεν τέλους). 

      

Μα καλά, τι εμπόδιζε να χαρακτηρίσουν νομικά το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε ως φόρο και να τον βάλουν στο λογαριασμό της ΔΕΗ? Γιατί σωνει και ντε έπρεπε να χαρακτηρίσουν το φόρο ως τέλος?


Το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε έπρεπε πάση θυσία να χαρακτηριστεί τεχνηέντως ως τέλος, για λόγους νομικούς ώστε να μπορέσει να μπ
ει στο λογαριασμό της ΔΕΗ
. Προσπάθησαν με τον τρόπο αυτό να γελάσουν το νομικό το κόσμο της χώρας. Αν δεν το έχεις ακούσει, υπάρχει ακόμα στη χώρα τούτη και μια άλλη Εξουσίαη ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ, που κρίνει, αποφασίζει και ΔΙΑΤΑΖΕΙ.


Η σκοπιμότητα λοιπόν του χαρακτηρισμού του Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε ως δήθεν τέλους, έγινε προς την κατεύθυνση  α) η είσπραξη να επιχειρηθεί «νομότυπα» μεν  ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ δε, μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ και β) να  παρακαμφθούν τα άρθρα 43 παρ. 2 εδ. β και  78 παρ. 1 και 4 του Συντάγματος.


α) Το τέλος επιτρέπεται να εισπραχτεί μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Ο φόρος ΟΧΙ. Έτσι, νομίμως εισπράττεται μέσω της ΔΕΗ το τέλος ακίνητης περιουσίας (ΤΑΠ), τα δημοτικάτέλη καθαριότητας φωτισμού, κλπ. Ο φόρος όμως καταλογίζεται και εισπράττεται ΜΟΝΟ κατόπιν ενεργειών των Υπηρεσιών του Κράτους. Έχεις δει ποτέ φόρο να εισπράττεται με χαρτί που σου στέλνει η Eurobank? Πρώτα σου έρχεται το φοροχαράτσι από το υπουργείο Οικονομικών και μετά πας και το πληρώνεις στις τράπεζες, στα ΕΛ.ΤΑ ή όπου αλλού σε στειλουνε. Αυτονόητο είναι ότι η EUROBANK, ΔΕΝ νομιμοποιείται να αποστείλει λογαριασμό στα σπίτια των φορολογούμενων (!) αξιώνοντας την καταβολή π.χ της Έκτακτης Εισφοράς στα ταμεία της, δίχως να προηγηθεί κοινοποίηση από τη διοίκηση προς τον φορολογούμενο της καταλογιστικής πράξης της Έκτακτης Εισφοράς. Υπό την προϋπόθεση αυτή και μόνο, ο φόρος νομίμως συνεισπράττεται από τις τράπεζες τα ΕΛ.ΤΑ, τη ΔΕΗ κλπ [άρθρο 2 του ν.δ. 356/1974 (ΚΕΔΕ)].


β) Θα το πω με λόγια απλά: Όταν ψηφίζεται ένας φόρος, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ αυτός να μεταβάλλεται με κριτήρια που θέτει μεταγενέστερα ο υπουργός, σε αντίθεση με ΤΟ ΤΕΛΟΣ για το οποίο  ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ… Απαγορεύεται δηλαδή ο υπουργός να εκδίδει κάθε τόσο μια υπουργική απόφαση και να σου λέει φέτος θα πληρώσεις τόσο φόρο, του χρόνου τόσο και του παραχρονου τόσο, ανάλογα με το πόσα μου λείπουνε…


Πρόσεξε τώρα που είναι η ουσία: Το ΤΑΠ υπολογίζεται βάσει της τιμής ζώνης, της παλαιότητας κλπ, συντελεστές που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΙ αλλά αναπροσαρμόζονται κάθε διετία με ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗΜε τον ίδιο αναγκαστικά τρόπο έπρεπε να  υπολογίζεται και το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί η ήδη έτοιμη βάση δεδομένων της  ΔΕΗ (για τον υπολογισμό του ΤΑΠ), ώστε το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε να μπει εύκολα και γρήγορα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ Ενώ όμως αυτό είναι νόμιμο για το ΤΑΠ που είναι τέλος, ΔΕΝ είναι για το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε που είναι ουσιαστικά ΦΟΡΟΣ. Και αυτό γιατί το ύψος του φόρου και η μέθοδος υπολογισμού του καθορίζεται σύμφωνα με το Σύνταγμα, ΜΟΝΟ ΜΕ ΝΟΜΟ – ΟΧΙ ΜΕ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ. Αυτός είναι ο λόγος που τοΕ.Ε.Τ.Η.Δ.Ε  χαρακτηρίστηκε ως τέλος…  Επειδή το ύψος του δεν καθορίζεται ΜΕ ΝΟΜΟ, ΑΛΛΑ με υπουργική απόφαση που μεταβάλλει την τιμή ζώνης, την παλαιότητα του ακινήτου κλπ, άρα και το ύψος του φόρουπράγμα που επιτρέπεται απο το Σύνταγμα για τέλος (ΤΑΠ),  ΟΧΙ όμως για φόρο (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε).


Αν λοιπόν το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε χαρακτηρίζονταν ως ΦΟΡΟΣ (όπως στην πραγματικότητα είναι), ΔΕΝ θα επιτρέπονταν εξουσιοδοτική διάταξη νόμου που εξουσιοδοτεί τον υπουργό να μεταβάλει την παλαιότητα, την  τιμή ζώνης κλπ του ακινήτου, ΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥ,συνεπώς, ΔΕΝ θα μπορούσε (νομικά) να μπει στους λογαριασμούς της ΔΕΗ,διότι οι ΦΟΡΟΙ εισπράττονται με πράξεις που αποστέλλονται στο φορολογούμενο από τη Διοίκηση και ΟΧΙ από εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο όπως η ΔΕΗ… 


Υπήρχε άλλος λόγος που ΕΕΤΗΔΕ χαρακτηρίστηκε ως τέλος?


Πολλοί.Ένας βασικός είναι ότι τα ακίνητα ήδη φορολογούνται με Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Αν το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε χαρακτηριζόταν ως φόρος, τότε θα επρόκειτο για ΔΕΥΤΕΡΟ φόρο στα ακίνητα, πράγμα που απαγορεύεται από το Σύνταγμα [αρχή της απαγορεύσεως της διπλής φορολογίας, δηλαδή της φορολογήσεως της ίδιας φορολογητέας ύλης για την ίδια αιτία].

Όταν τα ελληνικά διαπλεκόμενα ΜΜΕ σιωπούν… το spiegel τολμά και επαναφέρει στο προσκήνιο την μήνυση Αντωνίου για την υπόθεση της "Εσχάτης Προδοσίας"!!!



Σχετικά:
Μήνυση του Δημήτρη Αντωνίου

Μετά από επτάωρη συνέντευξη με τον Δημήτρη Αντωνίου, στο σπίτι του στην Χαλκίδα το «SPIEGELONLINE» δημοσίευσε την από 15νθημέρου συνέντευξη.  
Ζητήσαμε από τον ίδιο μια μετάφραση, αλλά όπως μας είπε, δεν του έδωσαν οι γερμανοί δημοσιογράφοι. 

Αναρτούμε προς το παρόν το δημοσιευμένο κείμενο στα γερμανικά 

[και σε μετάφραση της google  στα ελληνικά.]

Anzeige wegen Hochverrats

Grieche klagt gegen Griechenhilfe

Aus Chalkida berichtet David Böcking

Fotos
SPIEGEL ONLINE
Dimitris Antoniou hat Griechenlands gesamte politische Führungsschicht angezeigt. Ihre Zustimmung zu Reformen im Gegenzug für Finanzhilfen hält der Chirurg für Hochverrat und «Versklavung». Solche Thesen stoßen im Land auf wachsende Zustimmung.

Am Ende des Abends, als sich die Wogen des Gesprächs gerade geglättet haben, macht man den Fehler, Horst Reichenbach zu erwähnen. Jenen Deutschen, der Griechenland im Auftrag der EU bei Wirtschaftsreformen helfen soll. Da explodiert Dimitris Antoniou auf seiner Terrasse mit Meerblick erneut. «Er hat kein Recht, hier zu sein», wettert er, «und ich hoffe, dass er eines Tages dafür bezahlen wird».

ANZEIGE

Eines ist Doktor Dimitris Antoniou – groß, athletisch, Halbglatze – sicher nicht: konfliktscheu. Der Arzt aus dem südgriechischen Küstenort Chalkida hat den Staatspräsidenten, den Premier, die Regierung und sämtliche Parlamentsabgeordneten der Regierungspartei Pasok angezeigt. Ihnen allen wirft er Hochverrat vor, weil sie im Mai 2010 Finanzhilfen für Griechenland zustimmten. Die gesamte Opposition hat Antoniou ebenfalls angezeigt – weil sie nicht aus Protest zurücktrat. Antoniou ist das Gegenstück zu jenen deutschen Professoren, die in Karlsruhe vergeblich gegen den Euro-Rettungsschirm klagten. Sie wollen nicht, dass Deutschland Griechenland hilft. Antoniou will nicht, dass sein Land sich helfen lässt.
«Ich habe schon allerhand Klagen eingereicht», erzählt Antoniou, während seine Frau griechische Spezialitäten serviert. «Ich habe schon hohe Richter angezeigt. Sogar der Vizepräsident des Verfassungsgerichts wollte mich kennenlernen.» Antoniou hat auch Arbeitgeber verklagt, die ihn nicht einstellen wollten, und Banken, die ihm angeblich unfaire Kredite andrehten. Die Institute hätten ihn ebenfalls eingeladen – und um Gnade gefleht. «Die haben geweint!»
Sehr vergnügt erzählt Antoniou das – und ziemlich stolz. Über seine selbstformulierte Strafanzeige sagt er, sie sei «sehr gut, fast perfekt». Seinen britischen Abschluss als Chirurg nennt er, «die größte Auszeichnung für Chirurgen weltweit». Begeistert zeigt Antoniou ein Video, auf dem er dem Staatspräsidenten mit dem Galgen droht – was ihm eine Nacht im Gefängnis einbrachte. «Ich habe keine Waffen. Wenn ich welche hätte, würde ich die erledigen.»
Seine Anzeigen nahmen die erste juristische Hürde

Man könnte den Arzt als eitlen Querulanten abtun. Doch seine Anzeigen hatten immerhin genügend Gewicht, um die erste juristische Hürde zu nehmen: Die Athener Staatsanwaltschaft hat sie kürzlich ans griechische Parlament weitergeleitet. Betreffen Strafanzeigen Politiker, dann müssen die Parlamentarier laut griechischer Verfassung über sich selbst richten.
Zwar gilt es als eher unwahrscheinlich, dass ein Untersuchungsausschuss zustande kommt, den ein Zehntel der 300 Abgeordneten fordern müsste. Doch für Antoniou steht das Urteil ohnehin fest: «Mit diesem Vertrag haben wir unsere Souveränität für ein angebliches wirtschaftliches Problem aufgegeben.»
Er schleppt einen Papierstapel herbei: Das Memorandum, in dem die Troika aus EU, Europäischer Zentralbank und Internationalem Währungsfonds Griechenland detaillierte Reformen diktiert, und der Kreditvertrag, mit dem das griechische Parlament dies absegnete. Im Vertrag heißt es: «Der Darlehensnehmer verzichtet hiermit unwiderruflich und bedingungslos auf die ihm zustehende oder eventuell in Zukunft zustehende Immunität in Bezug auf ihn selbst oder seine Vermögenswerte.»
Die Konsequenz ist für Antoniou eindeutig. «Wenn wir unsere Raten nicht bezahlen, kann Deutschland als Anführer der Troika kommen und alle unsere Vermögenswerte beschlagnahmen.» Auch Kulturbesitz sei nicht geschützt, ruft er. «Noch nicht einmal die Akropolis!»
War der Souveränitätsverlust vermeidbar?

So überspannt die Idee einer beschlagnahmten Akropolis sein mag: Dass Griechenland einen Teil seiner Eigenständigkeit verloren hat, ist unbestritten. «Die Souveränität der Griechen wird massiv eingeschränkt», sagte Luxemburgs Ministerpräsident Jean-Claude Juncker dem «Focus», als Anfang Juli ein zweites Hilfspaket verabschiedet wurde.
Die Frage ist nur, ob der Souveränitätsverlust vermeidbar war. Schließlich bürgt der Rest der EU mit dreistelligen Milliardensummen für Griechenland, obwohl ein solcher Schritt zur Haftungsunion bislang stets ausgeschlossen wurde.
Europa betritt juristisches Neuland und schließt dabei Abkommen, die nicht nur den Griechen Angst machen: In Deutschland sorgte kürzlich der Vertragsentwurf für den Euro-Rettungsschirm ESM für Aufsehen. Darin verpflichten sich die Euro-Länder «bedingungslos und unwiderruflich», den ESM mit Kapital auszustatten und sichern ihm und seinen Vermögenswerten «umfassende gerichtliche Immunität» zu. Nicht nur Griechenland tritt also Rechte ab, sondern auch seine Helfer.
Dennoch kommen Antonious Kampfreden an. Auf dem Athener Syntagma-Platz hat er sie genauso gehalten wie im Fernsehen, auf seiner Facebook-Seite sammelte er innerhalb eines Jahres 3500 Anhänger. Nicht nur die Opposition, sondern auch immer mehr griechische Intellektuelle lehnen die Reformen ab, weil sie die Lage nur verschlimmerten. Der in London lehrende Ökonom Costas Lapavitsas schrieb im «Guardian», Grund für die Misere sei «eindeutig das Programm der Troika». Diese habe Griechenland «in ihrer Weisheit scharfe Sparauflagen und Deregulierung aufgezwungen, was der neoliberalen Ideologie der EU entspricht».
Ursache und Wirkung würden verwechselt, widerspricht ein Jurist

Wurde Griechenland also verraten und verkauft? Der Athener Verfassungsrechtler Yiannis Drossos widerspricht. Er schreibt in einem Papier für die Harvard Law School, zweifellos würden sich die Gläubiger in einer Weise einmischen «die weder gewünscht noch toleriert war. Die Verfassung kann also nicht unsere Entscheidungsfreiheit schützen». Doch das Ausland habe auch darauf gedrungen, die Reformen von Verfassungsorganen wie dem Parlament genehmigen zu lassen. Deshalb hätten die Maßnahmen «zugleich die Essenz unserer Verfassungsstrukturen zerstört und ihre Form gestärkt».
Seine Landsleute würden Ursache und Wirkung verwechseln, kritisiert Drossos. Nicht die Maßnahmen seien das Problem, sondern der Lebensstil, der sie notwendig machte. Im Widerstand gegen die Reformen vermische sich zudem linke Kritik an den vermeintlichen Imperialisten von EU und IWF mit «unserem gekränkten Nationalismus».
Verletzter Stolz zeigt sich im Laufe des Abends auch bei Antoniou. Der Doktor, der ein Zweitstudium der Philosophie in England abschloss, verehrt Hegel, Kant und Goethe. «Sie alle haben die griechische Antike bewundert», sagt er und wird gleich wieder dramatisch: «Diese Kultur ist durch den Kreditvertrag ausgelöscht worden.» Später erzählt Antoniou, sein Vater sei Kriegsversehrter. Wie viele Griechen will er nicht akzeptieren, dass Deutsche nun in einem Land mitbestimmen, dem sie bis heute keine Reparationen für den Zweiten Weltkrieg zahlten.
Aber nicht nur Nationalstolz treibt Antoniou an. Sein Leben wirkt rastlos, nach Medizin und Philosophie studiert er jetzt Kulturwissenschaften. In allen Disziplinen hat Antoniou Bücher geschrieben, für die er fast nie Verleger fand. Dreimal klagte er gegen Universitäten, die ihn angeblich wegen Vetternwirtschaft nicht einstellen wollten. Einmal habe man ihm einen 70-Jährigen vorgezogen, der bereits eine andere Stelle hatte.

ANZEIGE

Wieso verteidigt er ein solches System? Zeigt seine Geschichte nicht, dass Griechenland die verhassten Reformen braucht? Auf einmal sagt Antoniou erstaunliche Sachen. Er habe immer bewundert, wie respektvoll Engländer ihre Arbeit verrichteten, auch wenn sie ihnen nicht gefiel. In Griechenland sei das anders. «Wir sind Orientalen: Anarchistisch, undiszipliniert, und wir fügen uns nicht ein.» Natürlich müsse sich das ändern. Aber Deutschland müsse Griechenland eine echte Chance auf Wachstum bieten. «Sonst entsteht hier eine Generation von Feinden.»
Da erzählt man Antoniou, dass deutsche Leser durchaus Verständnis für Griechenland äußern. Einer bat kürzlich um die Adresse von Horst Reichenbach, um ihm seine Ideen für eine Stärkung der griechischen Wirtschaft zu schicken. Als Antoniou den Namen des deutschen EU-Beamten hört,
ist es mit der Völkerverständigung schnell wieder vorbei. Dennoch überreicht er zum Abschied eines seiner Bücher, versehen mit einer herzlichen Widmung. Sie beginnt mit den Worten: «In Erinnerung an unser erstes Treffen im versklavten Griechenland.»
Mitarbeit: Ferry Batzoglou

 

Φάκελος με σφαίρες στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ!!! ΤΟ ΕΙΧΑΜΕ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕΙ!! ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ Η ΧΟΥΝΤΑ ΠΑΣΟΚ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΣΤΟΙΧΗΘΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ 120 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Φάκελος με σφαίρες και απειλητικό μήνυμα κατά στελεχών του ΠαΣοΚ στάλθηκε προ τριών ημερών στα γραφεία του κινήματος στην οδό Ιπποκράτους!



Η αποστολή του φακέλου προκάλεσε αναστάτωση στην ΕΛΑΣ και κυρίως στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία αλλά και στην Κρατική Ασφάλεια που έχει αναλάβει τη διερεύνηση της υπόθεσης. Ηδη έχουν ζητηθεί να υπάρξουν έκτακτα μέτρα ασφαλείας στα γραφεία.


Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος» ο φάκελος στάλθηκε το μεσημέρι της Τρίτης . Περιείχε τρεις σφαίρες των 9 μμ και σημείωμα με αναφορά σε «άλλες σφαίρες που προορίζονται για τους «προδότες» του ΠαΣοΚ», όπως χαρακτηριστικά μνημονευόταν. Ο φάκελος είχε σταλεί με ταχυδρομική εταιρεία, χωρίς να υπάρχει καμία αναφορά για τον αποστολέα του.


Στελέχη του ΠαΣοΚ ενημέρωσαν την ηγεσία της ΕΛΑΣ και αστυνομικοί παρέλαβαν τον φάκελο, το σημείωμα και τις σφαίρες για περαιτέρω αναλύσεις. Απ’ όλους ζητήθηκε να τηρηθεί απόλυτη μυστικότητα για την αποστολή του φακέλου και τη σχετική έρευνα.


Σημειώνεται ότι τέτοιου είδους φάκελοι με σφαίρες είχαν σταλεί προ αρκετών μηνών σε γραφεία δικαστικών λειτουργών. Ωστόσο όπως τόνισαν ανώτατα στελέχη της ΕΛΑΣ ο φάκελος που στάλθηκε στο ΠαΣοΚ είχε σημαντικές διαφορές στη συσκευασία, στο σημείωμα και στις αναφορές από αυτά στα γραφεία δικαστών.





briefingnews.gr

"ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΙΠΟΤΑ!!…ΑΝ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΘΑ ΠΑΡΩ ΤΟΝ/ΤΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΨΗΦΙΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ "

 Αναρτούμε mail ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ακριβώς όπως το λάβαμε χωρίς καμιά παρεμβολή στα «μπινελίκια»
 ======================================================================
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ 
ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΤΕ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΙ
ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΤΕ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΩΝ ΠΟΥ ΠΗΔΑΝΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 
ΦΟΥΚΑΡΑΔΕΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ
ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕΡΗΘΩ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΟΥ
ΕΠΕΙΔΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΚΟΠΟ ΕΦΤΙΑΞΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΙΟΛΙ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΑ ΚΑΙ  ΕΦΤΙΑΞΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΒΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΙΣΘΗΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΔΕΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΜΕΙΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ …. ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΕ ΧΑΡΑ ΣΤΕΡΗΘΗΚΑ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥ0ΠΤΕΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΝ
ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΚΟΡΡΟΙΔΕΥΟΥΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΤΙΚΑ ΕΝΩ ΕΓΩ ΠΕΙΝΑΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΧΛΙΔΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΛΟΥΤΗ  ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥΣ
ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΜΠΑΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ  ΜΕ ΤΟ  ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ ΜΟΥ ΣΤΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ
ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΦΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΔΟΥΛΟ ΚΑΙ ΖΗΤΙΑΝΟ
ΣΑΣ ΔΗΛΩΝΩ ΟΤΙ ..ΑΝ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΝΟΜΟ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΜΑΣ Ο ΑΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥΣΤΗΣ ΑΠΟ ΜΠΑΣΤΑΡΔΗ ΓΕΝΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ….. ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΟΠΟΙΟΝ Ή ΟΠΟΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΒΡΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΜΟΥ!
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ!!
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ ΘΑ ΖΗΣΕΙ!!!!

Ξύλο στα γραφεία της ΚΕΔΚΕ! Νομίζουν οι καραγκιόζηδες ότι η ευγένεια του απλού εργαζόμενου είναι υποταγή, δουλοπρέπεια;

sibilla

Η ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ εφαρμόζει το άρθρο 120 του Συντάγματος;

Σιγά σιγά ο λαός συναντά το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του Συντάγματος. Ήδη πολλές επαγγελματικές ομάδες βρίσκονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Προς το παρόν για επαγγελματικά κλαδικά αιτήματα, αλλά πολύ σύντομα, όλες οι επαγγελματικές ομάδες θα ενοποιηθούν (το βλέπουμε ήδη να πραγματοποιείται) σε μια αποφασιστική σύγκρουση…
με το παρασιτικό κρατικοδίαιτο πολιτικοοικονομικό καθεστώς. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Πρώτη κίνηση που ξεπερνά τα συνδικαλιστικά αιτήματα και απευθύνεται στην κοινωνία γενικότερα έκανε ήδη η ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ με την κατάληψη του κέντρου έκδοσης των λογαριασμών της ΔΕΗ, καθώς και την απόφασή της να εμποδίσει την διακοπή του ρεύματος σε όσους δεν πληρώσουν.
Όλοι οι νομικοί της χώρας, με πρώτο τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, γνωμοδοτούν ότι τόσο η επιβολή του γνωστού χαρατσιού στα ακίνητα, όσο και η δια της βίας είσπραξή του μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, με απειλή διακοπής του ρεύματος, ακόμα και σε εκείνους που θέλουν να εξοφλήσουν κανονικά μόνο τον λογαριασμό της ΔΕΗ, είναι ενέργειες αντισυνταγματικές και μάλιστα συνιστούν σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας.
Εφόσον λοιπόν αυτές οι ενέργειες της καθεστωτικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι αντισυνταγματικές και μάλιστα αυτές οι αντισυνταγματικές ενέργειες επιβάλλονται με την βία και συνιστούν σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας ενεργοποιούνται αυτόματα οι παράγραφοι 3 και 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος οι οποίες έχουν ως εξής: «…3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία….».
Κυρίως η δια της βίας είσπραξη, με την απειλή της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, συνιστά σφετερισμό των εξουσιών που απορρέουν από τη λαϊκή κυριαρχία και η παραγραφή του συγκεκριμένου αδικήματος δεν επέρχεται, πριν αποκατασταθεί η νομιμότητα.
Με βάση τις σκέψεις αυτές, προφανώς η ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ προσπαθεί με βάση το άρθρο 120 του Συντάγματος να εμποδίσει αντισυνταγματικές ενέργειες, οι οποίες προσβάλλουν το σύνολο του ελληνικού λαού.
Επειδή, όμως σίγουρα στην υπόθεση αυτή θα αναμιχθεί σύντομα η ελληνική Δικαιοσύνη, θα πρέπει αυτή να σταθεί στο ύψος της αποστολής της, γιατί αυτή τη στιγμή αποτελεί το τελευταίο λαϊκό καταφύγιο. Υπενθυμίζουμε ότι το Σύνταγμα προστατεύει την ελεύθερη επιβίωση και το συμφέρον του ελληνικού λαού και όχι της τρόϊκας.

ΔΕΛΤΙΟΝ ΓΙΟΥΧΑΙΣΜΑΤΟΣ ( 3 VIDEO): ΔΙΑΛΟΣΤΕΙΛΑΝ ΤΟΝ ΥΦ.ΕΘ.ΑΜΥΝΑΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ!! ΜΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΜΑΤ ΕΦΥΓΑΝ ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΙΝΤΣΑΡΕΙ

Έπεσαν και μερικές «ψιλές» κατά την έξοδο του προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Αιγιαλείας κ. Ευαγγελίου

Κανονικά διεξήχθη ο τελικός αγώνας βόλλεϋ των Ενόπλων Δυνάμεων μεταξύ Στρατού Ξηράς και Πυροσβεστικής στο Κλειστό Γυμναστήριο Αιγίου, το βράδυ της Τετάρτης. Ο χώρος φυλασσόταν από νωρίς από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις της τοπικής Αστυνομίας και της ΟΠΚΕ, καθώς οι εργαζόμενοι στην ΕΒΟ και στο Δήμο Αιγιαλείας, όπως και ιδιοκτήτες ταξί, είχαν προαναγγείλει την παρουσία τους στο χώρο.
Ο αιγιώτης υφυπουργός Εθνικής Άμυνας έφτασε στην ώρα του στο Γυμναστήριο αλλά μπήκε από την εφεδρική είσοδο του Γυμναστηρίου συνοδεία αστυνομίας για να αποφευχθούν επεισόδια.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του filodimos.gr, όταν οι διαδηλωτές αντιλήφθηκαν την είσοδο του υφυπουργού στο χώρο, άρχισαν να εξαπολύουν υβριστικά συνθήματα, που διατηρήθηκαν καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα και ακούγονταν μέχρι το κέντρο του Αιγίου. Κάποιοι επεχείρησαν να μπουν και στο χώρο αλλά τους απώθησαν οι ισχυρές δυνάμεις της ΟΠΚΕ. «Θύμα» της έντασης ήταν μια πόρτα του αθλητικού χώρου, που καταστράφηκε.
Ο αγώνας έληξε στην ώρα του και ο Κώστας Σπηλιόπουλος έφυγε τελικά με την επέμβαση των ΜΑΤ που δημιούργησαν ανθρώπινη αλυσίδα για να τον φυγαδεύσουν. Από τις επιθέσεις πάντως δεν γλύτωσαν αιρετοί της δημοτικής αρχής, καθώς τόσο ο δήμαρχος κ. Θεοδωρακόπουλος, όσο και ο αντιδήμαρχος κ. Φιλιππόπουλος και ο δημοτικός σύμβουλος Δημήτρης Καμπέρης, μεταξύ άλλων, δέχτηκαν φραστικές επιθέσεις από τους διαδηλωτές, λόγω της συνεργασίας του Κώστα Σπηλιόπουλου με την παράταξη Θεοδωρακόπουλου στις δημοτικές εκλογές. Τέλος, έπεσαν μερικές «ψιλές» κατά την έξοδο του προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Αιγιαλείας κ. Ευαγγελίου, πολιτικού φίλου του Κώστα Σπηλιόπουλου, τον οποίον αποκάλεσαν «απατεώνα και πουλημένο«.

Μια αλλιώτικη παρέλαση που αποκρύβουν τα αργυρώνητα ΜΜΕ Υπηρεσίας!


Οι εκπαιδευτικοί της Λήμνου σε μια διαφορετική παρέλαση!
Στις 8 Οκτωβρίου 2011 εκπαιδευτικοί της Λήμνου αποφάσισαν να κάνουν μια διαφορετική παρέλαση. Με αφορμή τον εορτασμό για την απελευθέρωση του νησιού διαμαρτυρήθηκαν για την… «κατοχή» της χώρας από την απάνθρωπη κυβέρνηση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους…
φίλους τους.
Μοιράζοντας ενημερωτικά φυλλάδια γραμμένα με το χέρι (ελλείψει πόρων για… φωτοτυπίες) και κρατώντας αυτοσχέδια πλακάτ πορεύθηκαν ειρηνικά πριν την έναρξη της μαθητικής παρέλασης με στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου και τη διαμαρτυρία ενώπιον των επισήμων.

Ήταν σαφές ότι δεν υπήρχαν «κουκουλοφόροι» και «ταραχοποιά στοιχεία», παρά μόνο δάσκαλοι και καθηγητές του νησιού, γνωστοί σε όλους, που με φανερή την ταυτότητά τους διεκδικούσαν το αυτονόητο: «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», που ήταν και το μοναδικό σύνθημα που ακούστηκε.
Παρόλα αυτά, η Αστυνομία, αφού απέτυχε αρχικά να εμποδίσει τους εκπαιδευτικούς και παρ’ όλη την υποστήριξη του κόσμου προς αυτούς, στο τέλος της παρέλασης και ενώ έφευγαν ειρηνικά, τους απώθησε βίαια αμαυρώνοντας το χαρακτήρα της εκδήλωσης.
Για του λόγου το αληθές παρακολουθήστε το βίντεο.

Το βίντεο με τα γεγονότα και τις βαναυσότητες της αστυνομίας: εδώ

πηγη: antigeitonies.blogspot.com, μέσω «Μαθητική Αντίσταση»

Ομαδική Αίτηση Ακυρώσεως ενώπιον του ΣτΕ κατά των εισφορών/τέλους του εκκαθαριστικού σημειώματος του Υπουργείου Οικονομικών


Πρόκειται να καταθέσουμε κατόπιν αιτημάτων συμπολιτών μας ομαδική Αίτηση Ακυρώσεως ενώπιον του Σ.τ.Ε κατά των Υπουργικών Αποφάσεων σχετικά με την επιβολή 


1. της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης Φυσικών Προσώπων (Φ.Π.) άρθρου 29 ν. 3986/2011 

2. της έκτακτης εισφοράς σε αντικειμενικές δαπάνες Φυσικών Προσώπων (Φ.Π.) άρθρου 30 ν.3986/2011

3. του τέλους επιτηδεύματος άρθρου 31 ν.3986/2011.

Όποιος άλλος επίσης ενδιαφέρεται σχετικά μπορεί να δηλώσει συμμετοχή στην ομαδική αυτή άσκηση του δικαιώματός παροχής έννομης προστασίας (Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 20  παρ. 1) μέχρι και την 25η Οκτωβρίου 

Έννομο συμφέρον έχουν όλοι οι φορολογούμενοι, που έλαβαν Εκκαθαριστικό Σημείωμα Εισφορών & Τέλους Επιτηδεύματος ν. 3986/2011

Η τυχόν ευδοκίμηση της αίτησης θα έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση των εισφορών & του τέλους του εκκαθαριστικού σημειώματος τελεσίδικα & χρονικώς ταχέως στο Συμβούλιο της Επικρατείας σε σύγκριση με προσφυγές σε Διοικητικά Πρωτοδικεία, που & χρονοτριβούν & οι αποφάσεις τους δεν είναι τελεσίδικες με αποτέλεσμα περαιτέρω έξοδα & χρόνο για εκδίκαση της υποθέσεως σε δεύτερο βαθμό. 

Οι Δικηγόροι Αθηνών: 
Ιωάννης Ανδριόπουλος του Γεωργίου andriopoulos@bluewin.ch

Χαράλαμπος Κατσιβαρδάς του Βασιλείου hariskatsivardas@yahoo.gr

ΑΛΗΤΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΠΑΣΟΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΚΑΘΙΚΙΑ…….ΕΡΧΕΤΑΙ "ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ"

Αθήνα 10/10/2011
Με αφορμή τις συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις-πιέσεις της Τρόικας και την κατάθεση του Πολυνομοσχεδίου από την Κυβέρνηση, το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και Υπεύθυνος του Τομέα Οικονομίας, Ανάπτυξης και Εργασίας, του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ κ. Γιάννης Βαθειάς, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Η Τρόικα, οι Γερμανοί Μέρκελ-Ρέσλερ και μια υποτελής Κυβέρνηση μετατρέπουν την Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Οδηγούνται πλέον στον εγκλεισμό και στο «κούρεμα» οικογένειες, νέοι, νέες, άνεργοι, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, πολύτεκνοι, μικροεπαγγελματίες.
Οι διεστραμμένοι πολιτικά «σωτήρες» χαίρονται. Ατιμωρησία όμως, δεν θα υπάρξει. Μετά την πολιτική καταδίκη στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, έρχεται η Νυρεμβέργη. Καθολική αντίσταση και αγώνας μέχρις εσχάτων.
Τώρα. Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά».

Ο π. πρόεδρος του Αρείου Πάγου Β. Κόκκινος προτείνει την τιμωρία του πρωθυπουργού…!!!


«ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΡΚΟΥΝ ΜΟΝΟ… 30 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΤΟΥ…!!!

Όπως πάντα βαρυσήμαντο το άρθρο του Β. Κόκκινου π. Προέδρου του Αρείου Πάγου στην εφημερίδα «Αξία».

Αφού περιγράφει και εξηγεί τις ευθύνες του Πρωθυπουργού για την οικονομική κρίση, με κομβικό σημείο ότι μας οδήγησε προμελετημένα στην μέγγενη του Δ.Ν.Τ., δεδομένου ότι «εκτός των άλλων» αρνήθηκε και το δάνειο Πούτιν 20 δις ευρώ, με την αδιαμφισβήτητη νομική του κατάρτιση παραπέμπει σε διατάξεις του Ποινικού Κώδικα και άρθρων του… Συντάγματος πού στοιχειοθετούν το αδίκημα της Εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού.

Για δε την παραπομπή του δεν απαιτείται τίποτα παραπάνω από 30 υπογραφές Βουλευτών πού μπορούν να ζητήσουν…

την άσκηση… ποινικής δίωξης …!!!

Είναι πολύ ενδιαφέρον και κάνοντας κλικ επάνω στην φώτο έχετε την άνεση να το διαβάσετε…

VIDEO: Οι 20 συμπολίτες μας που αψήφησαν τα πάντα για να ακουστεί η φωνή τους! και να αφυπνίσουν τον λαό να συσπειρωθεί για να αποτινάξει τις βδέλλες των κατακτητών !


Δείτε στο βίντεο 20 «ηρωικούς» συμπολίτες μας, οι οποίοι, θέλοντας να δώσουν το δικό τους μήνυμα, αψήφησαν τις καιρικές συνθήκες και ξεκίνησαν μια μαραθώνια διαδρομή χθες το πρωί από τον Τύμβο για να φτάσουν το απόγευμα στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα, όπου και έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο.
«Θέλουμε να μεταδώσουμε ένα μήνυμα αφύπνισης, ώστε να επιμείνουμε στον αγώνα. Είμαστε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι και όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε το αύριο», τονίζει ο Μηνάς Μαλακός, ένας εκ 12 συμπολιτών μας οι οποίοι τερμάτισαν τη διαδρομή. Και καταλήγει: « η κυβέρνηση αυτή είναι παράνομη και να γνωρίζουν οι επίδοξοι αγοραστές της δημόσιας περιουσίας μας ότι μπορεί να βρεθούν υπόλογοι ως… κλεπταποδόχοι»!
πηγη